ត្រាស្វាគមន៍និទាឃរដូវ

សូម្បីតែមុនពេលចាកចេញពីភ្នំ ឆេន ភីងអាន ក៏អាចដឹងបានថាទីរួមស្រុកកំពុងមានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំង។ នៅលើកំពូលភ្នំផែនដីពិត (True Earth Mountain) គេអាចមើលឃើញធូលីដីហុយទ្រលោមគ្រប់ទិសទី ហើយនៅលើកំពូលភ្នំទេសភាពឆ្ងាយ (Distant Scene Mountain) គេបានឃើញយុវជនមាំមួនជិត ១០០ នាក់ ដែលភាគច្រើនជាកម្មករលីសែងនៅឡដុត កំពុងនាំគ្នាកាប់ដើមឈើធំៗ។

ឆេន ភីងអាន បានដើរទៅជិតបុរសម្នាក់ដែលគេធ្លាប់ធ្វើការជាមួយគ្នានៅឡដុត ហើយបានដឹងថា ទីរួមស្រុកមានគម្រោងសាងសង់សាលាស្រុក, វិហារអក្សរសាស្ត្រ (Wenchang pavilion), វិហារទេវតាយុទ្ធសិល្បៈ (Martial sage temple) និងវិហារទេវតាក្រុង (City god temple) ក្នុងពេលតែមួយ។ គម្រោងសាងសង់ទាំងនេះត្រូវបានបញ្ជាដោយមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មី វូ យាន (Wu Yuan)។

ចំពោះគោរមងារមួយទៀតរបស់លោកគឺ ចៅហ្វាយស្រុក អ្នកភូមិមិនដឹងថាវាមានន័យយ៉ាងណា ឬមានតួនាទីអ្វីឲ្យប្រាកដនោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេមិនខ្វល់ពីរឿងទាំងនោះឡើយ អ្វីដែលពួកគេដឹងគឺ ការងារសំណង់ទាំងនេះគឺជាប្រភពចំណូលដ៏មានស្ថេរភាព ហើយប្រាក់ឈ្នួលដែលទទួលបានគឺខ្ពស់ជាងអ្វីដែលធ្លាប់បានពីឡនាគកាលពីមុនទៅទៀត។

ដោយសារទីរួមស្រុកត្រូវបានដកសិទ្ធិក្នុងការផលិតគ្រឿងកុលាលភាជន៍សម្រាប់រាជវាំង ឡដុតទាំងអស់ត្រូវបានបង្ខំឱ្យបញ្ឈប់ប្រតិបត្តិការ ដែលធ្វើឱ្យកម្មករឡដុតធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពលំបាក។ ពួកគេអាចត្រឹមតែលក់កម្លាំងពលកម្មឱ្យម្ចាស់ចម្ការក្នុងតម្លៃទាបបំផុតដែលសឹងតែមិនគ្រាន់ចិញ្ចឹមគ្រួសារ។ ដូច្នេះហើយ ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានក្ដីត្រេកអរជាខ្លាំងចំពោះឱកាសនេះ ហើយចាត់ទុក វូ យាន ដូចជាអ្នកសង្គ្រោះដ៏សប្បុរសម្នាក់។

លើសពីនេះទៅទៀត សូម្បីតែពួកព្រឹទ្ធាចារ្យអ្នកមានក្នុងត្រកូលទាំងបួន និងក្រុមទាំងដប់ ក៏ផ្តល់ការគោរពយ៉ាងខ្លាំងចំពោះ វូ យាន ទោះបីជាពួកគេមានអាយុច្រើនជាងលោកក៏ដោយ។ របៀបដែលពួកគេនិយាយស្តី និងប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយលោក សុទ្ធតែបង្ហាញថាពួកគេកំពុងព្យាយាមយកចិត្តលោក ហើយរឿងនេះមិនបានរំលងពីភ្នែករបស់អ្នកភូមិនោះទេ។ មនុស្សភាគច្រើននៅក្នុងទីរួមស្រុកខ្វះការអប់រំមែន ប៉ុន្តែវាមិនមែនមានន័យថាពួកគេមិនចេះសង្កេតមើលនោះទេ។

វូ យាន បានស្នើឱ្យមេដឹកនាំត្រកូលទាំងបួន និងក្រុមទាំងដប់ ជួលយុវជនមាំមួនពី ៥០០ ទៅ ៦០០ នាក់ ដើម្បីចូលព្រៃកាប់ឈើដឹកជញ្ជូនត្រឡប់មកទីរួមស្រុកវិញ។

ក្រៅពីការបញ្ជូនទៅកាប់ឈើ ក៏មានបុរសជាច្រើនត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យដឹកជញ្ជូនតាមស្ទឹងផងដែរ។ សាលាស្រុកនឹងត្រូវសាងសង់នៅច្រកទ្វារខាងកើតនៃទីរួមស្រុក ហើយខ្ទមដីរបស់ ចឹង តាហ្វឹង (Zheng Dafeng) ត្រូវបានរុះរើចោល ដើម្បីរៀបចំគ្រឹះថ្មី។ សូម្បីតែខ្លោងទ្វារឈើដ៏ទ្រុឌទ្រោមដែលមានតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ ក៏ត្រូវបានគេដកចេញដែរ។

ខណៈពេលចាកចេញពីភ្នំ ឆេន ភីងអាន មិនបានជ្រើសរើសដើរតាមផ្លូវភ្នំដែលបត់បែននោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានដើរចុះត្រង់ទៅក្នុងស្ទឹង រួចលោតពីថ្មមួយទៅថ្មមួយទៀតតាមខ្សែទឹកខាងក្រោម។ ការធ្វើបែបនេះ គេអាចសន្សំពេលវេលាបានច្រើន។

នៅតាមផ្លូវ គេត្រូវបានអ្នកភូមិខ្លះមើលឃើញដែរ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ។ ពួកគេភាគច្រើនដឹងថា មានក្មេងកំព្រាម្នាក់មកពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley) ដែលពូកែខាងបេះឱសថ និងដុតធ្យូង ហើយល្បឿនរបស់គេក្នុងព្រៃភ្នំគឺគ្មាននរណាប្រៀបបានឡើយ។

រំពេចនោះ ឆេន ភីងអាន បានឈប់នៅត្រង់ចំណុចប្រសព្វនៃស្ទឹងពីរ។ នៅខាងមុខប្រហែល ២០ ហ្វីត គឺជាច្រាំងថ្មចោទដែលពោរពេញដោយរណ្ដៅ ហើយមានមនុស្សមួយក្រុមបានជួបជុំគ្នានៅមុខច្រាំងថ្មនោះ។

លើសពីនេះ មានយុវជនមាំមួនពីរនាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ម្នាក់ឈរនៅលើផ្ទាំងថ្មពណ៌ខៀវដែលលយចេញពីទឹក ខណៈម្នាក់ទៀតឈរនៅលើច្រាំងក្បែរនោះ។ ម្នាក់ៗមានដាវសៀតនៅចង្កេះ ក្នុងស្រោមពណ៌មាសយ៉ាងប្រណីត។ អ្នកទាំងពីរគ្រងឈុតខ្មៅរឹបខ្លួន និងមានដោតម្ជុលសក់ បញ្ចេញនូវអានុភាពគួរឱ្យខ្លាច។

នៅខណៈដែល ឆេន ភីងអាន លេចមុខមក អ្នកទាំងពីរក៏ងាកមកសម្លឹងគេភ្លាមៗ ដោយសម្លឹងមើលយ៉ាងមុត ហើយដៃរបស់ពួកគេបានលូកទៅកាន់ដងដាវរួចជាស្រេច។

ឆេន ភីងអាន ឈរស្ងៀមជាមួយកញ្ជើដែលពេញដោយឱសថ ហើយទឹកមុខរបស់គេមិនប្រែប្រួលទាល់តែសោះ។

កន្លងមក ឆេន ភីងអាន បានឆ្លងកាត់សមរភូមិជីវិតនិងសេចក្ដីស្លាប់ជាច្រើន។ ដំបូងគឺ កៃ ជិនជាន (Cai Jinjian) និង ហ្វូ ណានហួរ (Fu Nanhua)។ បន្ទាប់មក គេត្រូវរត់គេចយកជីវិតពី ស្វារំកិលភ្នំ (Mountain-moving Ape) នៃភ្នំព្រះអាទិត្យ (Sun Scorch Mountain) ហើយថ្មីៗនេះ គេទើបតែបានតតាំងជាមួយ ម៉ា គូស្វាន (Ma Kuxuan) នៅឯផ្នូរអមតៈ។ ក្នុងសមរភូមិទាំងនោះ គេបានប្រឈមមុខនឹងពួកអមតៈ សត្វចម្លែក និងក្មេងប្រុសដែលទទួលបានពរជ័យពីមេឃ ប៉ុន្តែគេនៅតែអាចរស់រានមានជីវិតបាន។

ហេតុនេះ ទោះបីជាអ្នកភូមិធម្មតានឹងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចជាខ្លាំងនៅក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏កាចសាហាវរបស់បុរសទាំងពីរនាក់នោះ ប៉ុន្តែ ឆេន ភីងអាន សូម្បីតែព្រិចភ្នែកក៏មិនព្រិចផង។

ទោះជាយ៉ាងណា គេមិនចង់បង្កជម្លោះដែលមិនចាំបាច់ឡើយ ដូច្នេះគេក៏សម្រេចចិត្តឡើងលើច្រាំងដើម្បីដើរតាមផ្លូវភ្នំក្បែរស្ទឹងត្រឡប់ទៅទីរួមស្រុកវិញ។ ខណៈពេលដែលគេកំពុងធ្វើបែបនោះ គេបានឃើញយុវជនម្នាក់ងាកទៅញញឹមដាក់កូនចៅដែលកាន់ដាវរបស់ខ្លួន ហើយបន្ទាប់ពីទទួលបានការណែនាំពីយុវជននោះ កូនចៅរូបនោះក៏បានដកដៃចេញពីដងដាវភ្លាម។

យុវជននោះកំពុងអង្គុយពែនភ្នែននៅលើដី ហើយនៅពេលគេក្រោកឈរឡើង ឆេន ភីងអាន ឃើញថាគេមានកម្ពស់ខ្ពស់ជាងកូនចៅទាំងពីរទៅទៀត ហើយស្បែករបស់គេសខ្ចីដូចជាមនុស្សស្រី ខណៈដែលទម្រង់មុខក៏មានលក្ខណៈស្រដៀងមនុស្សស្រីបន្តិចដែរ។ គេបានបក់ដៃដាក់ ឆេន ភីងអាន ទាំងស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅ រួចប្រើគ្រាមភាសាតំបន់ហៅថា៖ «កុំខ្លាចអី ពួកយើងមិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់ទេ។ ដើរតាមផ្លូវដើមរបស់ឯងចុះ។»

គេនិយាយគ្រាមភាសានោះមិនសូវស្ទាត់ជំនាញឡើយ ប៉ុន្តែ ឆេន ភីងអាន នៅតែអាចយល់បាន។ បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ ឆេន ភីងអាន ក៏ញញឹមតបវិញ រួចចង្អុលទៅកាន់ច្រាំង បង្ហាញថាគេនឹងឡើងលើច្រាំងដើម្បីកុំឱ្យរំខានផ្លូវរបស់ពួកគេ។

មុនពេលបុរសនោះមានឱកាសនិយាយអ្វីបន្ថែម ឆេន ភីងអាន ក៏បានលោតឡើងលើច្រាំងយ៉ាងរហ័សរហួនដូចជាខ្លារខិន ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន គេក៏បានបាត់ខ្លួនចូលទៅក្នុងព្រៃដ៏ក្រាស់។

យុវជននោះដាក់ដៃចុះទាំងទឹកមុខអៀនបន្តិច ខណៈដែលកូនចៅរបស់គេកំពុងខំទប់សំណើច។

ស្នាមញញឹមដ៏ក្រៀមក្រំមួយបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខយុវជននោះ គេនិយាយថា៖ «ក្មេងនោះលឿនមែន។ ឃើញអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយទេ? កន្លែងនេះប្រហែលជាមិនស្អាត និងស៊ីវិល័យដូចរាជធានីឡើយ ប៉ុន្តែកន្លែងតូចៗបែបនេះមានមន្តស្នេហ៍ប្លែករបស់វា។»

គ្រប់យ៉ាងនឹងមិនអីទេ ប្រសិនបើយុវជននោះមិននិយាយអ្វីសោះ ប៉ុន្តែអ្នកនៅជុំវិញគេបានផ្ទុះសំណើចភ្លាមៗបន្ទាប់ពីឮពាក្យទាំងនោះ។

យុវជននោះមិនមែនជានរណាក្រៅពី វូ យាន ដែលជាមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មី និងជាចៅហ្វាយស្រុកដំបូងគេនៃស្រុកនាគនិទាឃរដូវ។ ទោះបីជាកូនចៅរបស់គេសើចចំអកដាក់គេក៏ដោយ ក៏គេមិនប្រកាន់ទោសពៃរ៍អ្វីឡើយ ហើយគេក៏អង្គុយចុះវិញដើម្បីបន្តការពិភាក្សា៖ «គ្រាន់តែស្លាកឈ្មោះសម្រាប់សាលាស្រុក, វិហារអក្សរសាស្ត្រ, វិហារទេវតាយុទ្ធសិល្បៈ និងវិហារទេវតាក្រុង នឹងត្រូវការយ៉ាងហោចណាស់ ៥៦ បន្ទះ។

«ពិភពតូចត្បូង (Jewel Small World) បានរួមបញ្ចូលជាមួយអាណាចក្រមហាឡីយ៉ាងល្អ ហើយមិនត្រឹមតែលក្ខណៈភូមិសាស្ត្រត្រូវបានរក្សាទុកភាគច្រើនប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែភាពវឹកវរធំដុំក៏មិនទាន់មានដែរ។ ព្រះចៅអធិរាជមានការពេញព្រះទ័យយ៉ាងខ្លាំង ហេតុនេះហើយបានជាព្រះអង្គប្រទានស្លាកឈ្មោះពិសេសមួយដល់វិហារអក្សរសាស្ត្រ។»

«លោកម្ចាស់ វូ តើលោកមិនបានសុំអក្សរចារឹកសម្រាប់សាលាស្រុកយើងពីព្រះអង្គទេឬ?» យុវជនម្នាក់សួរទាំងស្នាមញញឹម។

វូ យាន ដកដង្ហើមធំ៖ «ពិតណាស់ខ្ញុំបានសុំ ប៉ុន្តែព្រះអង្គបដិសេធ ដូច្នេះខ្ញុំគ្មានផ្លូវធ្វើអ្វីបានឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី យើងមិនអាចបន្ទោសព្រះអង្គបានទេ ព្រោះនេះគ្រាន់តែជាសាលាស្រុកតូចមួយប៉ុណ្ណោះ វាមិនសមហេតុផលឡើយដែលព្រះអង្គប្រទានអក្សរចារឹកឱ្យ។ បើព្រះអង្គធ្វើបែបនេះ នោះកន្លែងផ្សេងទៀតក៏នឹងសុំដូចគ្នាដែរ ដែលវាមិនអាចទៅរួចឡើយ។»

គ្រប់គ្នាបានងក់ក្បាលយល់ស្រប។

វូ យាន បន្ត៖ «ជាសំណាងល្អ លោកម្ចាស់លីវ (Mr. Liu) និងរាជបណ្ឌិត្យសភា សុទ្ធតែបានសន្យាថានឹងផ្ញើស្លាកឈ្មោះមួយគូមកព្យួរនៅសាលាស្រុក និងវិហារទេវតាយុទ្ធសិល្បៈ។ បញ្ហាពេលនេះគឺ យើងនៅខ្វះ ៣ បន្ទះសម្រាប់វិហារអក្សរសាស្ត្រ និង ២ បន្ទះសម្រាប់វិហារទេវតាក្រុង។ តើអ្នកទាំងអស់គ្នាមានយោបល់អ្វីទេ?

«តើខ្ញុំត្រូវប្រើអក្សរផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំឬ? អក្សរខ្ញុំអាក្រក់ណាស់ សូម្បីតែគ្រូរបស់ខ្ញុំក៏អស់សង្ឃឹមនឹងខ្ញុំដែរ។ ជាការពិត ខ្ញុំមិនប្រកាន់ទេ ប្រសិនបើអ្នកទាំងអស់គ្នាមិនខ្មាសគេក្នុងការយកអក្សរខ្ញុំទៅព្យួរលើអគារសំខាន់ៗបែបនេះ។ ខ្ញុំតែងតែចង់ឃើញអក្សរខ្លួនឯងនៅលើស្លាកឈ្មោះ ហើយនេះប្រហែលជាឱកាសតែមួយគត់ដែលខ្ញុំមាន!»

យុវជនម្នាក់ដែលបាននិយាយមុននេះបានគិតមួយសន្ទុះ រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងសរសេរសំបុត្រទៅលោកតាខ្ញុំ។ លោកតាមានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយលោកម្ចាស់ ប៉ៃ ឈីវ (Master Bai Qiu) ខ្ញុំនឹងសាកសួរមើលថាតើលោកតាអាចបញ្ចុះបញ្ចូលលោកម្ចាស់ ប៉ៃ ឈីវ ឱ្យជួយចារអក្សរឱ្យយើងបានដែរឬទេ?»

វូ យាន ផ្ទាត់ស្មាយុវជននោះ រួចនិយាយថា៖ «បើអញ្ចឹង ខ្ញុំផ្ញើកិត្តិយសរបស់ខ្ញុំលើដៃឯងហើយ។ បើយើងមិនមានស្លាកឈ្មោះគ្រប់គ្រាន់ទេ កេរ្តិ៍ឈ្មោះខ្ញុំនឹងធ្លាក់ដល់ដី ហើយឯងត្រូវទទួលខុសត្រូវតែម្នាក់ឯង។»

ទឹកមុខយុវជននោះប្រែជាស្លេកស្លាំងភ្លាមៗ គេមានអារម្មណ៍ថាដូចជាកំពុងជីករណ្ដៅកប់ខ្លួនឯងអញ្ចឹង។

វូ យាន ល្បីខាងមុខក្រាស់ ដូច្នេះគ្មាននរណាម្នាក់ចង់សន្យាអ្វីជាមួយគេឡើយ ប៉ុន្តែពេលនេះយុវជនម្នាក់នេះបានក្លាយជាជនរងគ្រោះដោយមិនដឹងខ្លួនបាត់ទៅហើយ។

យុវជននោះគឺជាលេខាធិការរបស់ វូ យាន។ នៅក្នុងអាណាចក្រភាគខាងជើងនៃ ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) មានលេខាធិការពីរប្រភេទ គឺលេខាធិការផ្នែកអក្សរសាស្ត្រ (Scholarly secretaries) និងលេខាធិការផ្នែកយោធា (Martial secretaries)។ ប្រភេទដំបូងប្រៀបដូចជាទីប្រឹក្សា ចំណែកប្រភេទទីពីរគឺជាអ្នកការពារផ្ទាល់ខ្លួន ដូចជាយុវជនកាន់ដាវទាំងពីរនាក់នោះ។

ទោះជាយ៉ាងណា លេខាធិការត្រូវបានចាត់ទុកជាមន្ត្រីក្រៅផ្លូវការដែលមិនត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយរាជវាំង។ ភាគច្រើន មន្ត្រីខ្លួនឯងជាអ្នកជ្រើសរើសលេខាធិការផ្ទាល់ខ្លួន។ ប៉ុន្តែមានលេខាធិការខ្លះដែលត្រូវបានចាត់តាំងដោយរាជវាំងផ្ទាល់ ហើយទទួលបានប្រាក់ខែពីអាណាចក្រមហាឡី។

វូ យាន មកពីគ្រួសារសាមញ្ញ ដូច្នេះលោកមិនមានលទ្ធភាពជួលលេខាធិការផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ ហើយលេខាធិការរបស់លោកត្រូវបានចាត់តាំងដោយរាជវាំង។

ទោះជាយ៉ាងណា ស្រុកនាគនិទាឃរដូវគឺជាដែនដីតូចមួយលើផែនទីអាណាចក្រមហាឡី ដូច្នេះលោកគួរតែមានសិទ្ធិទទួលបានលេខាធិការផ្នែកអក្សរសាស្ត្រម្នាក់ និងលេខាធិការផ្នែកយោធាម្នាក់ប៉ុណ្ណោះពីព្រះរាជវាំង ប៉ុន្តែលេខាធិការផ្នែកយោធាដែលកាន់ដាវទាំងពីរនាក់ដែលចាត់តាំងឱ្យលោក ច្បាស់ណាស់គឺជាមេទ័ពដែលមានស្នាដៃឆ្នើមនៅក្នុងកងទ័ពអាណាចក្រមហាឡី។ បើមិនដូច្នោះទេ ពួកគេមិនមានសិទ្ធិកាន់ដាវដ៏ប្រណីតទាំងនោះឡើយ។

តាមពិតទៅ ការដែល វូ យាន ត្រូវបានតែងតាំងជាមន្ត្រីដឹកនាំដំបូងគេនៃស្រុកនាគនិទាឃរដូវ គឺជារឿងដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់។ គ្រូរបស់លោកគឺជា រាជគ្រូ (Imperial preceptor) នៃអាណាចក្រមហាឡី ដែលមានរហស្សនាមថា "ខ្លាប៉ាក់ (Embroidered Tiger)" ចំណែកឯឪពុកក្មេកនាពេលអនាគតរបស់លោក គឺជាមេទ័ពដ៏សំខាន់ដែលបានការពារព្រំដែនអាណាចក្រអស់ពាក់កណ្តាលជីវិត។

បន្ទាប់ពីលេងសើចរួច ទឹកមុខ វូ យាន ក៏ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់៖ «ការសាងសង់អគារទាំងបួននេះគឺជាការងារដ៏ធំធេង ហើយមិនទាន់គិតដល់ការជ្រើសរើសទីតាំងសម្រាប់ផ្នូរអមតៈ និងភ្នំចានកុលាលភាជន៍នៅឡើយទេ។

«លោកគ្រូ រួន និងត្រកូលទាំងបួន ក្រុមទាំងដប់ សុទ្ធតែផ្តល់ចម្លើយមិនច្បាស់លាស់លើរឿងនេះ ដូច្នេះវាមិនមែនជាការងារងាយស្រួលឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា អ្វីដែលយើងត្រូវបារម្ភបំផុតនៅពេលនេះ គឺនៅពេលដែលក្រសួងពិធីការ ក្រសួងហោរាសាស្ត្រ និងរាជបណ្ឌិត្យសភា សហការគ្នាដើម្បីតែងតាំងទេវតាភ្នំ និងទេវតាទឹកនៅទីនេះ។

«នៅពេលនេះ មានការជំទាស់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះបេក្ខភាពដែលត្រូវបានស្នើឡើងសម្រាប់តួនាទីជាទេវតាភ្នំដ៏ធំ ហើយសូម្បីតែព្រះចៅអធិរាជក៏មានភាពស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការសម្រេចចិត្តដែរ។ បើមិនដូច្នោះទេ ព្រះអង្គមិនយាងមកស្រុកនាគនិទាឃរដូវដោយផ្ទាល់ឡើយ។»

វូ យាន សម្លឹងមើលជុំវិញ ហើយឃើញទឹកមុខកូនចៅរបស់លោកសុទ្ធតែស្រពោន។ លោកបានដកនំបុ័ងស្ងួតមកខាំមួយម៉ាត់ រួចព្យាយាមសម្រួលបរិយាកាស៖ «វាមិនមែនជាការសម្រេចចិត្តរបស់យើងទេថា តើវិហារទេវតាភ្នំដ៏ធំនឹងត្រូវសាងសង់នៅលើភ្នំពពក (Cloud Drape Mountain) ឬតើភ្នំពពកនឹងក្លាយជាកំពូលភ្នំភាគខាងជើងថ្មីនៃអាណាចក្រមហាឡីរបស់យើង។

«យើងគ្រាន់តែជាមន្ត្រីតូចតាចនៅក្នុងសាលាស្រុក ដូច្នេះមិនចាំបាច់បារម្ភពីរឿងទាំងនោះឡើយ។ ទុកឱ្យអ្នកនៅថ្នាក់លើធ្វើអ្វីដែលគេចង់ធ្វើទៅ យើងគ្រាន់តែទទួលខុសត្រូវលើការអនុវត្តតាមការសម្រេចចិត្តរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។»

បន្ទាប់ពីឮដូច្នេះ អារម្មណ៍របស់គ្រប់គ្នាក៏ធូរស្រាលបន្តិច។

វូ យាន បន្តទំពានំបុ័ងស្ងួត បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ លោកក៏បន្ត៖ «ខ្ញុំមានព័ត៌មានមួយ ដែលវាអាចជារឿងល្អផង និងជារឿងអាក្រក់ផង។ បន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃអាណាចក្រលូ (Lu Empire) បញ្ហានៃការចាត់ចែងប្រជាជននៃអាណាចក្រដែលដួលរលំនោះ គឺជាបញ្ហាដ៏ធំ។ ស្រុកនាគនិទាឃរដូវរបស់យើងនឹងទទួលអ្នកទោសចន្លោះពី ៥.០០០ ទៅ ១០.០០០ នាក់។

«ពួកគេមកពីប្រភពខុសៗគ្នា ហើយនៅតាមផ្លូវមកទីនេះ ពួកគេនឹងត្រូវបានត្រួតពិនិត្យយ៉ាងតឹងរ៉ឹងដោយទាហានអាណាចក្រមហាឡី។ នេះជារឿងល្អផង និងអាក្រក់ផងសម្រាប់ស្រុកយើង។ រឿងល្អគឺចំនួនប្រជាជនយើងនឹងកើនឡើង ចំណែករឿងអាក្រក់គឺការហូរចូលនៃមនុស្សក្រៅតំបន់អាចធ្វើឱ្យគ្រប់យ៉ាងមានភាពវឹកវរ និងពិបាកទស្សន៍ទាយ។

«យើងមិនទាន់ស្គាល់អ្នកស្រុកដើមច្បាស់ផង ឥឡូវរឿងនេះមកបន្ថែមទៀត។ ដូច្នេះ យើងគ្មានជម្រើសក្រៅពីធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីយកចិត្តត្រកូលអ្នកមាន និងមានអំណាចនៅក្នុងទីរួមស្រុកឱ្យជួយយើងឡើយ។»

«តើយើងអាចបំបែកត្រកូលទាំងនោះដើម្បីឱ្យងាយស្រួលគ្រប់គ្រងបានទេ?» លេខាធិការផ្នែកអក្សរសាស្ត្រសួរនាំ។

វូ យាន គ្រវីក្បាលភ្លាមៗ៖ «វានឹងពិបាកណាស់។ យើងទើបតែមកដល់ទីនេះ ហើយមិនទាន់មានគ្រឹះរឹងមាំឡើយ។ ជំនួសឱ្យការធ្វើអ្វីដែលរោលរាល វាប្រសើរជាងក្នុងការធ្វើវាសន្សឹមៗ។

«យើងមកដល់កន្លែងដែលមានប្រវត្តិសាស្ត្រស្មុគស្មាញ ហើយគោលដៅរបស់យើងគឺបង្កើតផ្លូវទៅកាន់អនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងសម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នា ប៉ុន្តែដើម្បីសម្រេចបាននូវរឿងនេះ យើងត្រូវតែស្ម័គ្រចិត្តទ្រាំទ្រនឹងការលំបាកជាមុនសិន។ បើអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកចង់ក្លាយជាអ្នកមាន ឬឡើងបុណ្យស័ក្តិក្នុងរយៈពេលតែមួយឆ្នាំ ឬពីរឆ្នាំ ខ្ញុំសូមណែនាំឱ្យចាកចេញឥឡូវនេះទៅ។ ខ្ញុំអាចចេញថ្លៃធ្វើដំណើរឱ្យអ្នកត្រឡប់ទៅរាជធានីវិញ។»

លេខាធិការទាំងប្រាំមួយនាក់សុទ្ធតែបង្ហាញទឹកមុខប្តេជ្ញាចិត្ត ហើយគ្មាននរណាម្នាក់បង្ហាញបំណងចង់ចាកចេញឡើយ។

«យើងត្រូវចងចាំជានិច្ចថា ត្រូវបន្តទៅមុខដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន និងធ្វើវាសន្សឹមៗ» វូ យាន សន្និដ្ឋាន។

នេះគឺជាមេរៀនដែលលោកបានរៀនផ្ទាល់ បន្ទាប់ពីមកដល់ទីរួមស្រុកមិនយូរប៉ុន្មាន។ កាលនោះ លោកបានសម្រេចចិត្តប្រើកម្លាំងទ័ពអាណាចក្រមហាឡីដើម្បីកម្ចាត់អ្នកដាំដុះមកពីស្ទឹងផ្សែងស្វាយ (Purple Smoke River)។

លោកមិនបានសុំការអនុញ្ញាតពីអធិរាជឡើយ ហើយបានធ្វើប្រតិបត្តិការនេះទាំងប្រថុយនឹងការដកតំណែងពីរាជវាំង។ បំណងរបស់លោកគឺចង់យកចិត្តលោកគ្រូ រួន តាមរយៈទង្វើនេះ ដើម្បីប្រើអំណាចរបស់ Sage រូបនេះមកគ្រប់គ្រងត្រកូលទាំងបួន និងក្រុមទាំងដប់ជំនួសលោក។

លទ្ធផលគឺ គ្មានដីកាដកតំណែងពីរាជវាំងឡើយ ប៉ុន្តែប្រតិកម្មរបស់លោកគ្រូ រួន គឺមិនល្អទាល់តែសោះ។ សូម្បីតែឥឡូវនេះ នៅពេល វូ យាន គិតដល់ការសម្រេចចិត្តនោះ លោកមានអារម្មណ៍ចង់ទះកំផ្លៀងខ្លួនឯងមួយដៃណាស់។

«តើអ្នកទោសទាំងនោះនឹងត្រូវដាក់ឱ្យធ្វើការដើម្បីអភិវឌ្ឍភ្នំទាំងនេះឬ?» នរណាម្នាក់សួរ។

វូ យាន ងក់ក្បាល៖ «ក្រៅពីនោះ រាជវាំងក៏នឹងបញ្ជូន ស្វារំកិលភ្នំ (Mountain-moving Apes) វ័យក្មេងពីរនាក់មកទីនេះដែរ រួមជាមួយអ្នកចម្បាំងពាសដែករំកិលកំពូលភ្នំ (Peak-shifting Armored Warriors) និងរូបសំណាកបើកភ្នំ (Mountain-opening Puppets) នៃនិកាយតាវដែលជំនាញខាងបង្កើតយ័ន្ត។ គោលដៅគឺអភិវឌ្ឍភ្នំជាង ៦០ ក្នុងរយៈពេលមួយទសវត្សរ៍ ដើម្បីឱ្យមានវិហារ និងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលចាំបាច់សម្រាប់ការរស់នៅ។»

ទឹកមុខគ្រប់គ្នាបង្ហាញពីក្ដីប្រាថ្នាយ៉ាងខ្លាំង។

នៅទីរួមស្រុក អគារខ្ពស់ៗកំពុងត្រូវបានសាងសង់នៅគ្រប់ទីកន្លែង ខណៈដែលកន្លែងស្នាក់នៅរបស់ពួកអមតៈ (immortal abodes) កំពុងត្រូវបានសាងសង់នៅលើភ្នំ។

គ្រប់គ្នាបានញញឹមដាក់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ក្នុងនាមជាក្រុមមន្ត្រីដំបូងគេដែលត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យមកស្រុកនាគនិទាឃរដូវនៃអាណាចក្រមហាឡី ស្នាដៃរបស់ពួកគេនឹងត្រូវកត់ត្រាក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រ ដូច្នេះពួកគេប្តេជ្ញារួមកម្លាំងគ្នា និងធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីឱ្យសម្រេចបានជោគជ័យ។

នៅកំពូលភ្នំពពក (Cloud Drape Mountain) អ្នកដាំដុះដែលមានរូបរាងដូចក្មេងប្រុសដែលមានប្រជ្រុយក្រហមនៅចន្លោះចិញ្ចើម (Glabella) បានគ្រវីដៃអាវរបស់គេ ហើយពពកនៅពាក់កណ្ដាលភ្នំក៏ត្រូវបានវែកចេញ។ បន្ទាប់មក គេបានសម្លឹងមើលទៅចម្ងាយ ឃើញរទេះគោមួយ និងរទេះសេះមួយពីចម្ងាយ។

ស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្តមួយបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខគេ រួចគេពោលថា៖ «វាចាប់ផ្ដើមហើយ! ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun) បើខ្ញុំឈ្នះការភ្នាល់នេះ នោះរឿងពីរដែលឯងបានខំការពារយ៉ាងខ្លាំងនឹងត្រូវបំផ្លាញចោលទាំងស្រុង។ គួរឱ្យអាណិតណាស់។»

អ្នកដាំដុះរូបនោះកំពុងកាន់ត្រាមួយនៅចន្លោះម្រាមដៃពីរ ហើយពាក្យថា "ពិភពលោកស្វាគមន៍និទាឃរដូវ (The world welcomes spring)" ត្រូវបានចារឹកលើផ្ទៃត្រានោះ។

រំពេចនោះ គេក៏ច្របាច់ម្រាមដៃចូលគ្នា ហើយត្រានោះក៏ត្រូវខ្ទេចក្លាយជាធូលីដែលត្រូវបានខ្យល់បក់នាំទៅបាត់ភ្លាមៗ។

មូលហេតុដែលគេអាចកម្ទេចត្រានោះបានយ៉ាងងាយ គឺដោយសារតែពាក្យដែលចារលើវានោះបានបាត់បង់អត្ថន័យអស់ទៅហើយ ប្រៀបដូចជាមនុស្សដែលបានបាត់បង់ក្ដីសង្ឃឹមទាំងអស់អញ្ចឹង។

អ្នកដាំដុះរូបនោះក៏ដកក្រសែភ្នែកត្រឡប់មកវិញ រួចសម្លឹងមើលទៅ ឆេន ភីងអាន ដែលកំពុងធ្វើដំណើរត្រឡប់ទៅទីរួមស្រុកវិញ។