ទេវតាវីឡូ

មិនអាចទប់ទល់បាន!

មែកដើមវីឡូ (Willow branch) ដែលមានពណ៌បៃតងខ្ចីដូចត្បូងមរកត បានបញ្ចេញពន្លឺពណ៌បៃតងចម្រុះពណ៌។ វាមានសភាពទន់ល្វតល្វន់រកអ្វីប្រៀបមិនបាន ប៉ុន្តែនៅពេលដែលវាចាក់ទម្លុះទៅមុខ វាហាក់បីដូចជារឹងមាំដូចជាដែកថែបទេវៈដូច្នោះដែរ។ ពូ! នាគទឹក (Flood Dragon) ដែលកំពុងហោះហើរនោះ ត្រូវបានដោតជាប់នៅលើអាកាស ហើយឈាមរបស់វាបានហូរស្រក់ចុះមកតាមមែកឈើដ៏អាថ៌កំបាំង និងអស្ចារ្យនោះ។

នាគទឹក មិនអាចបញ្ចេញសំឡេងអ្វីបានទៀតទេ ហើយស្រកាគ្រប់សន្លឹកនៅលើខ្លួនរបស់វាបានបាត់បង់ពន្លឺភ្លាមៗ។ ភាពភ័យខ្លាចរបស់វាបានឈានដល់កម្រិតកំពូល ហើយវាក៏ចាប់ផ្តើមបាត់បង់សញ្ញាជីវិត ខណៈដែលរាងកាយទាំងមូលញ័រទទ្រើតតិចៗ។

«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? ពូ ជាវ!» ជាវ ផេង (Jiao Peng) ស្រែកឡើងពីលើខ្នងរបស់ នាគទឹក ដ៏សាហាវដោយក្តីរន្ធត់។

នេះគឺជាទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច។ នាគទឹក ដែលមានដងខ្លួនធំប៉ុនធុងទឹក និងមានប្រវែងរាប់សិបម៉ែត្រ គ្របដណ្តប់ដោយស្រកាយ៉ាងក្រាស់ និងមានស្លាបមួយគូនៅលើខ្នងយ៉ាងអស្ចារ្យ និងសាហាវឃោរឃៅ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានដោតជាប់នៅលើអាកាសដោយមែកឈើដ៏តូចឆ្មារ ហើយមិនអាចកម្រើកបានសូម្បីតែមួយអ៊ីញ។

«តើរឿងនេះអាចទៅរួចយ៉ាងដូចម្តេច?!» ក្រុមអ្នកជំនាញស្រែកឡើងដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។

តើនេះឬជា វិញ្ញាណការពារភូមិ (Guardian Spirit) នៃភូមិភ្នំតូចមួយនេះ? ហេតុអ្វីបានជាវាគួរឱ្យរន្ធត់យ៉ាងនេះ? គ្រាន់តែការវាយប្រហារតែមួយដង ក៏អាចចាក់ទម្លុះរាងកាយសត្វសាហាវដ៏មានអានុភាពបែបនេះបានទៅហើយ។

«ប្រញាប់ឡើង ជួយវាទៅ!» ជាវ សាង (Jiao Cang) បុរសវ័យកណ្តាលមកពីត្រកូលមហាបឹងអណ្តែត ស្រែកបញ្ជា។

ស្រមោលមនុស្សដប់នាក់បានលេចចេញពីក្នុងព្រៃ បាតដៃរបស់ពួកគេបញ្ចេញពន្លឺនៃ អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង (Bone Texts)។ រំពេចនោះ កាំរស្មីពន្លឺបានបាញ់ឆ្ពោះទៅមេឃ គ្របដណ្តប់ពេញភូមិទាំងមូល។ ពួកគេចង់កម្ចាត់ដើមវីឡូនោះ។

ត្រកូលផ្លេកបន្ទោរ ត្រកូលភ្នំស្វាយ និងកុលសម្ព័ន្ធចចកមាស សុទ្ធតែញ័រក្នុងចិត្ត។ ត្រកូលមហាបឹងអណ្តែតមើលទៅដូចជាមានមនុស្សមកតែពីរបីនាក់នៅខាងក្រៅ ប៉ុន្តែតាមពិតមានក្រុមមនុស្សតាមដានដោយសម្ងាត់ពីក្រោយ។ ពួកគេបានត្រៀមលក្ខណៈយ៉ាងល្អិតល្អន់តាំងពីមុនមកម្ល៉េះ។

ទោះជាយ៉ាងណា អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងវាហួសពេលទៅហើយ។ ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក នាគទឹក ដ៏ធំដែលនៅលើអាកាសបានបាត់បង់ពន្លឺក្នុងភ្នែកទាំងពីរ។ ស្រកាដ៏ភ្លឺចែងចាំងរបស់វាហាក់ដូចជាប្រែជាចាស់ជរាអស់រាប់ម៉ឺនឆ្នាំ ហើយចាប់ផ្តើមប្រេះបែកចេញពីគ្នា។ រាងកាយរបស់វាបានចុះខ្សោយយ៉ាងលឿន និងរលាយក្លាយជាធូលីធ្លាក់ចុះមកក្រោម។

ព្រឹត្តិការណ៍ដែលមិននឹកស្មានដល់នេះពិតជាគួរឱ្យភ័យខ្លាចណាស់។ តើ នាគទឹក ដ៏មានអានុភាព និងអស្ចារ្យបែបនេះ អាចប្រែទៅជាធូលីដីក្នុងមួយរំពេច ហាក់ដូចជាស្លាប់ដោយសារភាពចាស់ជរាបានយ៉ាងដូចម្តេច?

ជាវ ផេង ភ័យស្លុតយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានធ្លាក់ចុះមកលើដី។ គេពិតជាតក់ស្លុតណាស់។ តើវិញ្ញាណការពារភូមិម្នាក់នេះមានអានុភាពខ្លាំងប៉ុនណា? គេបានរមៀលខ្លួនចេញទៅ ហើយលែងមានភាពអំនួតសូម្បីតែបន្តិច។ មុខរបស់គេស្លេកស្លាំងដូចមនុស្សស្លាប់ ខណៈដែលរាងកាយទាំងមូលញ័រទទ្រើត។

មែកឈើពណ៌បៃតងខ្ចីនោះមានដំណក់ទឹកពណ៌ប្រផេះមួយដំណក់ជាប់នៅទីនោះ ហើយដំណក់ទឹកនោះពោរពេញទៅដោយកម្លាំងជីវិតដ៏មហិមា។ នេះគឺជាអ្វីដែលត្រូវបានស្រូបយកពីក្នុងខ្លួនរបស់ នាគទឹក ដោយមែកឈើវីឡូ។

ចាប់តាំងពីការចាក់ទម្លុះ នាគទឹក រហូតដល់វាបែកបាក់ជាបំណែកៗធ្លាក់ដល់ដី អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានបញ្ចប់ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយវិនាទីប៉ុណ្ណោះ។

អ្នកជំនាញទាំងដប់នាក់ដែលចេញពីក្នុងព្រៃ បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមេឃពេញទៅដោយកាំរស្មីពន្លឺ និងអក្ខរាបុរាណ។ បក្សីបុរាណ និងសត្វសាហាវៗបានលេចរូបរាងឡើងពីក្នុងពន្លឺ ខណៈដែលពួកគេសម្រុកចូលវាយប្រហារដើមវីឡូដែលខ្លោចខ្មៅនោះ។

ស្យូ!

មែកដើមវីឡូ បានលាតសន្ធឹង និងប្រែក្លាយទៅជាច្រវ៉ាក់ពណ៌បៃតងចាស់។ វាបានគូសជាធ្នូដ៏ស្រស់ស្អាត និងភ្លឺចែងចាំងនៅកណ្តាលអាកាស។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លទ្ធផលដ៏គួរឱ្យតក់ស្លុតបានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាមានភាពរន្ធត់ក្នុងចិត្ត។

ពូ!

មែកវីឡូបានគ្រវាសកាត់ និងកាត់ផ្តាច់ខ្លួនអ្នកជំនាញម្នាក់ជាពីរត្រង់ចង្កេះ។ វាមើលទៅហាក់ដូចជាខ្សោយ ប៉ុន្តែវាពិតជាកាំបិតទេវៈយ៉ាងពិតប្រាកដ។ វាបានកាត់បុគ្គលនោះជាពីរចំណែកភ្លាមៗ ខណៈដែលឈាមហូរជះគ្រប់ទិសទី។

«តើវាជាអ្វីទៅ?!» គ្រប់គ្នាស្រឡាំងកាំង។

នោះគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះ។ ក្រុមអ្នកជំនាញដែលសម្រុកចូលទៅមុខ ចាប់ផ្តើមត្រូវបានឡោមព័ទ្ធដោយពន្លឺភ្លឺថ្លា។

មែកវីឡូបានយោលទៅតាមខ្យល់ ខណៈដែលពន្លឺពណ៌បៃតងចម្រុះពណ៌របស់វាបានរីកដុះដាល។ វាបានឆ្ពោះកាត់មេឃដូចជាច្រវ៉ាក់ទេវៈ ហើយកាប់សម្លាប់ហាក់ដូចជាដាវអមតៈ។ ម្នាក់ហើយម្នាក់ទៀត អ្នកជំនាញទាំងនោះត្រូវបានគេកាត់ជាពីរ ឬបំបែកជាចំណែកៗ។

ការវាយប្រហារពិតជាគួរឱ្យរន្ធត់បំផុត។ វាច្បាស់ណាស់ថាគ្រាន់តែជាមែកវីឡូមួយមែក ប៉ុន្តែវាបានឆ្ពោះកាត់អាកាសដូចជាដាវដែលមុតបំផុត កាត់ផ្តាច់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលនៅពីមុខវា។

ពូ, ពូ...

ឈាមបានបាញ់ជះគ្រប់ទីកន្លែង។ នៅពេលដែលមែកវីឡូគ្រវាសយ៉ាងលឿននៅលើអាកាស សាកសពបានធ្លាក់ចុះដល់ដី។ ឈាមបានរីកដុះដាលដូចជាផ្កា ម្តងមួយៗ។

ពន្លឺព្រះអាទិត្យរៀបលិចបានជះមកលើជើងមេឃ ជ្រោតភូមិទាំងមូលឱ្យទៅជាពណ៌មាសដ៏អស្ចារ្យ។ ក្នុងអំឡុងពេលថ្ងៃលិចនេះ នៅពីលើដើមវីឡូដែលខ្លោចខ្មៅ មែកវីឡូមួយមែកបានយោលទៅមកយ៉ាងស្រស់បំព្រង។ ទោះជាយ៉ាងណា នៅលើដីវិញបែរជាពោរពេញទៅដោយសាកសពប្រឡាក់ឈាម។ ទិដ្ឋភាពដែលមិនអាចបំភ្លេចបាននេះត្រូវបានចារឹកទុកយ៉ាងជាប់ក្នុងខួរក្បាលរបស់អ្នកជំនាញគ្រប់រូប។

តាមវិធីនេះ អ្នកជំនាញទាំងអស់មកពីត្រកូលមហាបឹងអណ្តែតត្រូវបានសម្លាប់ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែកដោយគ្មានការតវ៉ាអ្វីបានឡើយ។ អ្នកជំនាញផ្សេងទៀតដែលឈរមើល សុទ្ធតែត្រជាក់ខ្លួនប្រាណដោយសារតែភាពភ័យខ្លាច។

«អា៎...»

ជាវ ផេង ស្រែកឡើងដោយការរន្ធត់។ គេពិតជាភ័យខ្លាចណាស់។ សាកសពពីរបីបានធ្លាក់ចុះមកលើរូបគេ ខណៈដែលឈាមរបស់ពួកគេបានបាញ់ប្រឡាក់ពេញខ្លួន និងផ្ទៃមុខរបស់គេ។ គេបានយំខណៈពេលកំពុងវារ និងរមៀលខ្លួនដើម្បីព្យាយាមរត់គេច។

ផ្ទៃមុខរបស់ ជាវ សាង ស្លេកស្លាំង។ គេបានបាត់បង់ស្មារតីតាំងពីយូរណាស់មកហើយ។ រាងកាយទាំងមូលរបស់គេពោរពេញទៅដោយញើសត្រជាក់ ហើយភាពភ័យខ្លាចដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាននេះបានដក់ជាប់ក្នុងចិត្តរបស់គេ។

ពិតជាវិញ្ញាណការពារភូមិដ៏មានអានុភាពមែន!!

អ្នកជំនាញទាំងអស់ដែលធ្លាប់តែមានភាពជឿជាក់ និងស្ងប់ស្ងាត់ពីមុនមក សុទ្ធតែប្រែជាគាំងនិយាយមិនចេញ។ កាលពីប៉ុន្មាននាទីមុន ពួកគេបានសម្លឹងមើលអ្នកភូមិថ្មដោយការមើលងាយ។ ពួកគេកំពុងពិភាក្សាគ្នាពីរបៀបដណ្តើមយកឆ្អឹងពិសិដ្ឋរបស់សួននី និងយកកូនបក្សីទាំងបីក្បាលសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ឥឡូវនេះ ម្នាក់ៗសុទ្ធតែសម្លឹងមើលដោយភាពរន្ធត់។

ស៊ី ហ្វីជាវ (Shi Feijiao) និងក្រុមអ្នកភូមិដែលរឹងមាំ ព្រមទាំងក្មេងៗ ស្ត្រី និងមនុស្សចាស់ សុទ្ធតែនិយាយមិនចេញ។ ពួកគេសម្លឹងមើលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដោយមិនចង់ជឿនឹងភ្នែក។

ពិតជាអស្ចារ្យហួសពីការស្មាន។ មែកវីឡូតែមួយមែក អាចចាក់ទម្លុះមេឃ និងដី សម្លាប់ និងកាត់ក្បាលអ្នកជំនាញទាំងអស់នោះ វាធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាញ័ររន្ធត់។

ក្នុងរយៈពេលដប់ឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ដើមវីឡូមិនដែលធ្វើការទាក់ទងជាមួយភូមិ ឬបង្ហាញសញ្ញាមិនប្រក្រតីណាមួយឡើយ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ វាបែរជាបង្កើតនូវទិដ្ឋភាពដ៏រន្ធត់បែបនេះ ដែលធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ថាដូចជាកំពុងយល់សប្តិ។

ប្រហែលជាមានតែ មេភូមិ (Chief) ដែលនៅដាច់ដោយឡែក និងមនុស្សមួយចំនួនតូចដែលមានចំណេះដឹងពីមុនមកប៉ុណ្ណោះដែលមិនមានការភ្ញាក់ផ្អើល។ នេះក៏ព្រោះតែកាលពីជាងដប់ឆ្នាំមុន ក្នុងអំឡុងពេលមានព្យុះផ្គររន្ទះ និងទឹកជំនន់នោះ ពួកគេបានឃើញទិដ្ឋភាពដែលគួរឱ្យខ្លាចជាងនេះទៅទៀត។

«វ៉ា...» ជាវ ផេង ទីបំផុតបានវារចេញពីគំនរសាកសព ហើយលោតទៅក្បែរ ជាវ សាង។ គេបានអោបជើងរបស់គេ ខណៈពេលយំ និងស្រែកដោយភាពភ័យខ្លាច។

មានតែពេលនេះទេដែលភាពស្ងប់ស្ងាត់ត្រូវបានរំខាន។ អ្នកជំនាញដែលកំពុងភ្ញាក់ផ្អើលបានចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនឡើងវិញបន្តិចម្តងៗ។ ពួកគេមានភាពកោតខ្លាច ប៉ុន្តែពួកគេក៏មានភាពរន្ធត់ និងមិនហ៊ានប្រឈមមុខនឹងដើមវីឡូនោះឡើយ។

ជាវ សាង មិនចង់បោះបង់ចោលឡើយ ប៉ុន្តែគេគឺជាអ្នកដែលមានភាពភ័យខ្លាចបំផុត។ គេបានឈរនៅច្រកចូលភូមិ ហើយនិយាយថា៖ «វិញ្ញាណការពារភូមិដ៏មានអានុភាព សូមមេត្តាអភ័យទោសចំពោះអាកប្បកប្បកិរិយាដ៏ល្ងង់ខ្លៅ និងប្រមាថរបស់ខ្ញុំផង»។

នៅពេលដែលសំឡេងរបស់គេបន្លឺឡើង ខ្យល់មួយរលកបានបក់កាត់។ មែកវីឡូបានយោលនៅលើអាកាស ខណៈដែលវានាំមកនូវអ័ព្ទ និងចំហាយទឹក។ វាបានចុះមកក្រោមបន្តិចម្តងៗ។ ជាមួយនឹងសំឡេង ពូ មែកវីឡូនោះបានចាក់ទម្លុះដៃស្តាំរបស់គេ។

«អា៎...»

សំឡេងស្រែកយ៉ាងវេទនាបានបន្លឺឡើងពេញអាកាស។ មិនថា ជាវ សាង ប្រឹងប្រែងរើបម្រះយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏វាមិនមានប្រយោជន៍ដែរ។ ពន្លឺទេវៈក្នុងរាងកាយរបស់គេបានបាត់បង់យ៉ាងលឿន។ ដៃស្តាំរបស់គេត្រូវបានស្រូបយក ហើយបន្ទាប់មកវាចាប់ផ្តើមប្រេះបែក។ ពូ! វាបានដាច់ចេញដូចជាឈើពុក ខណៈដែលវាធ្លាក់ចុះដល់ដី។

ជាវ ផេង ស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំង។ គេនៅខាងក្រោម ជាវ សាង ចំពីមុខ ហើយកំពុងអោបជើងរបស់គេ ខណៈដែលដៃដែលស្ងួត និងប្រេះបែកនោះបានធ្លាក់មកលើរូបគេ។ គេងើបមុខឡើង ហើយឃើញមែកឈើដ៏ភ្លឺថ្លា និងទន់ខ្ចី។ គេក៏បានសន្លប់បាត់ស្មារតីភ្លាមៗដោយសារតែភាពភ័យខ្លាច។

ជាវ សាង ញញឹមទាំងជូរចត់។ មិនត្រឹមតែគេបាត់បង់ដៃម្ខាងប៉ុណ្ណោះទេ គេថែមទាំងបាត់បង់ការបណ្ដុះបណ្ដាលអស់ពាក់កណ្តាលទៀតផង។ គេកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពទ្រុឌទ្រោម និងមានភាពជូរចត់ជាខ្លាំងក្នុងចិត្ត។ កាលពីមួយសន្ទុះមុន គេនៅតែគិតថាខ្លួនឯងខ្ពង់ខ្ពស់ ខណៈដែលសម្លឹងមើលអ្នកភូមិ។ គេធ្លាប់មើលងាយពួកគេទាំងអស់គ្នា ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងបានផ្លាស់ប្តូរក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ គេមិនដែលនឹកស្មានថា គេអាចនឹងត្រូវក្លាយជាមនុស្សពិការយ៉ាងងាយស្រួលបែបនេះឡើយ។

យុវជនពីរនាក់ទៀតដែលមានអាយុច្រើនជាងបន្តិចមកពីត្រកូលមហាបឹងអណ្តែត បានដើរទៅមុខដើម្បីជួយគ្រាហ៍ ជាវ សាង។ ដៃ និងបេះដូងរបស់ទេពកោសល្យទាំងពីរនាក់នេះកំពុងញ័រទទ្រើត។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេទើបតែបានឃើញ នឹងត្រូវបានចារឹកទុកក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេជារៀងរហូត ហើយនឹងពិបាកក្នុងការបំភ្លេចពេញមួយជីវិត។

អ្នកជំនាញទាំងអស់នៅស្ងៀមដោយក្តីភ័យខ្លាច។ បេះដូងរបស់ពួកគេនៅតែតក់ស្លុត។ វិញ្ញាណការពារភូមិម្នាក់នេះពិតជាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។

គ្រប់គ្នាមកពីកុលសម្ព័ន្ធចចកមាស ត្រកូលផ្លេកបន្ទោរ និងត្រកូលភ្នំស្វាយ សុទ្ធតែមានការភ័យខ្លាច។ ពួកគេទើបតែបាននិយាយពីរបៀបដាក់ទណ្ឌកម្មភូមិថ្ម កាលពីមួយសន្ទុះមុន ដើម្បីដណ្តើមយកឆ្អឹងពិសិដ្ឋរបស់សួននី ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីឃើញទិដ្ឋភាពនេះ ពួកគេអាចត្រឹមតែឈរស្ងៀមដោយក្តីរន្ធត់ប៉ុណ្ណោះ។

គ្រប់គ្នាមានការស្តាយក្រោយជាខ្លាំង។ ប្រសិនបើពួកគេដឹងថាដើមវីឡូនេះគួរឱ្យខ្លាចបែបនេះ សូម្បីតែត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យប្រគល់វត្ថុបុរាណរបស់ពួកគេឱ្យ ក៏ពួកគេមិនហ៊ាននិយាយអ្វីប្រឆាំងដែរ។

«នែ... តើអ្នករាល់គ្នាមិនចង់លួចទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកយើងទេឬ? សាកល្បងមើលទៅ»។ ក្រុម្មេងៗកំពុងសម្តែងការមិនពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីអារម្មណ៍របស់ពួកគេបានធូរស្រាល ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានចាប់ផ្តើមចំអកឱ្យ។

«កុលសម្ព័ន្ធចចកមាស ត្រកូលមហាបឹងអណ្តែត ត្រកូលផ្លេកបន្ទោរ និងត្រកូលភ្នំស្វាយ តើកាលពីមុនអ្នកទាំងអស់គ្នាមិនធ្វើចរិតខ្ពង់ខ្ពស់ និងមើលងាយពួកយើងទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាឥឡូវមុខស្លេកអស់ហើយ?» អឺ ម៉េង (Er Meng) និយាយខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅមុខ។

«លើសពីនេះទៅទៀត តើអ្នកជំនាញមួយចំនួនមិនបាននិយាយមុននេះទេឬថា នឹងសម្លាប់រង្គាលភូមិរបស់យើង?» ក្មេងហៀរសំបោរក្តាប់កណ្តាប់ដៃរបស់គេ ខណៈដែលលើកឡើងនូវអ្វីដែលពួកគេទើបតែបាននិយាយ។

ក្រុមអ្នកជំនាញបានឮអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ហើយពួកគេទាំងអស់គ្នាបានញ័រខ្លួន។ ពួកគេសម្លឹងមើលទៅដើមវីឡូនោះ ដោយភ័យខ្លាចថាវានឹងចាប់ផ្តើមបង្ហាញអានុភាពទេវៈម្តងទៀត។

«ប្អូនតូច ពួកយើងគ្រាន់តែនិយាយលេងប៉ុណ្ណោះ។ គ្មានអ្វីជាការពិតទេ កុំទុកក្នុងចិត្តអី»។

ក្រុមអ្នកជំនាញញ័រខ្លួនជាមួយនឹងញើសត្រជាក់។ ពួកគេធ្លាប់តែខ្ពង់ខ្ពស់ ហើយពួកគេនឹងមិនដែលខ្វល់ខ្វាយពីអ្នកភូមិទាំងនេះឡើយក្នុងស្ថានភាពធម្មតា។ ពួកគេនឹងទទួលបានការគោរពមិនថាពួកគេទៅទីណា ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាឥឡូវនេះពួកគេត្រូវបង្ខំចិត្តសុំទោសអ្នកភូមិទាំងនេះទៅវិញ?

«បងប្អូនអើយ តើអ្នកអាចអភ័យទោសចំពោះកំហុសរបស់យើងនៅពេលនេះបានទេ? អ្នកនឹងទទួលបានរង្វាន់ប្រសិនបើអ្នកដោះលែងពួកយើង»។ មេដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធចចកមាសបាននិយាយ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅក្រុមរបស់ ស៊ី លីងហ៊ូ។

ឈី!

ពន្លឺពណ៌បៃតងចម្រុះពណ៌មួយបានឆាបឆេះកាត់។ ដើមវីឡូបានធ្វើចលនា។ មែកឈើនោះបានចុះមកយ៉ាងលឿន និងចាក់ទម្លុះស្មារបស់គេ។ ឈាមពាក់កណ្តាលក្នុងខ្លួនរបស់គេបានរីងស្ងួត ហើយដៃម្ខាងបានក្រៀមស្វិត និងប្រេះបែក ខណៈដែលវាធ្លាក់ចុះដល់ដី។ រាងកាយពាក់កណ្តាលរបស់គេត្រូវបានពិការដូចជា ជាវ សាង ដែរ។

បន្ទាប់មក មែកវីឡូបានធ្វើចលនាយ៉ាងលឿនដូចជាលំពែងទេវៈ។ វាបានចាក់ទម្លុះអ្នកជំនាញប្រាំពីរទៅប្រាំបីនាក់បន្តបន្ទាប់គ្នា។ ទាំងនេះគឺជាមនុស្សដែលធ្លាប់បានគំរាមកំហែង ឬចង់សម្លាប់រង្គាលភូមិថ្ម។ ឥឡូវនេះ ផ្នែកដ៏ធំនៃកម្លាំង និងកម្លាំងជីវិតរបស់ពួកគេត្រូវបានស្រូបយកដោយមែកវីឡូ។

«អ្នកទាំងអស់គ្នាចាកចេញទៅ»។ ស៊ី លីងហ៊ូ និយាយ។

ក្រុមអ្នកជំនាញញ័រខ្លួន។ ដើមវីឡូនេះពិតជាគួរឱ្យខ្លាចពេកហើយ។ វាជារឿងមិនអាចទៅរួចទេសម្រាប់ពួកគេក្នុងការដោះស្រាយជាមួយវា លុះត្រាតែពួកគេអង្វរមេត្រកូលរបស់ពួកគេឱ្យមកដោយផ្ទាល់។ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកជំនាញនៅទីនេះនឹងគ្រាន់តែជាការស្វែងរកសេចក្តីស្លាប់ប៉ុណ្ណោះ។

ក្រុមកុលសម្ព័ន្ធបានរត់ចេញពីភូមិថ្ម។ មេដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធចចកមាស និង ជាវ សាង មកពីត្រកូលមហាបឹងអណ្តែត មានស្នាមញញឹមដ៏ជូរចត់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេ។ ពូរបស់ ស៊ីសាន ហូ (Zishan Hou) និងអ្នកបម្រើចាស់របស់ត្រកូលផ្លេកបន្ទោរ សុទ្ធតែនិយាយមិនចេញ។ លើកនេះពួកគេបានជួបនឹងសោកនាដកម្មយ៉ាងពិតប្រាកដ។

មានតែមនុស្សមកពីដំណាក់ពពកសួគ៌ប៉ុណ្ណោះដែលមិនមានការរំខាន ព្រោះពួកគេមិនមានការបាត់បង់អ្វីឡើយ។ បុរសចំណាស់ដែលដឹកនាំយុវតីដ៏ស្រស់ស្អាតទាំងពីរនាក់នោះ បានដកដង្ហើមធំ ហើយមិននិយាយអ្វីច្រើនឡើយ។ យុវតីទាំងពីរនាក់នោះបានព្រិចភ្នែកដ៏ធំរបស់ពួកគេ និងសម្លឹងមើលទៅភូមិថ្ម។ ពួកគេចង់និយាយច្រើនទៀត ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវបានគេឃាត់។

ពន្លឺព្រះអាទិត្យរៀបលិចបានបាត់ទៅយូរហើយ ហើយមេឃចាប់ផ្តើមងងឹត។ មើលពីចម្ងាយ ដើមវីឡូពីភូមិថ្មកំពុងបញ្ចេញពន្លឺព្រាលៗ គ្របដណ្តប់ភូមិទាំងមូល។

«ប្រជាជនរបស់យើងមានជាងដប់លាននាក់ ហើយយើងមានទឹកដីដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ វាធ្វើដាក់យើងបែបនេះ តើវាមិនខ្លាចថាសោកនាដកម្មដ៏ធំនឹងកើតឡើងលើវាទេឬ?» ពីចម្ងាយជាងមួយលី មនុស្សពីរបីនាក់មានការខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។

«យើងត្រូវតែរាយការណ៍រឿងនេះទៅមេត្រកូលរបស់យើង ហើយអង្វរឱ្យគាត់មកដោយផ្ទាល់។ ក្រៅពីរបស់ផ្សេងទៀត ឆ្អឹងពិសិដ្ឋរបស់សួននី និងវិញ្ញាណការពារភូមិម្នាក់នេះ គឺជាឱកាសដែលយើងមិនអាចរំលងបាន!» មនុស្សមួយចំនួនស្ថិតក្នុងកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង។

ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលដែលពួកគេនិយាយចប់ ទោះបីជាពួកគេនៅឆ្ងាយក៏ដោយ ក៏វិញ្ញាណការពារភូមិបានឆ្លើយតប។ មែកវីឡូពណ៌បៃតងខ្ចីដែលគ្របដណ្តប់ដោយពន្លឺចម្រុះពណ៌ បានលាតសន្ធឹងចេញទៅឆ្ងាយជាងមួយលី ខណៈដែលវាវាយកម្ទេចកាត់ទីនោះ។

ពូ, ពូ...

មនុស្សដែលកំពុងខឹងសម្បារទាំងនោះ ត្រូវបានគេកាត់ជាពីរភ្លាមៗ ហាក់ដូចជាពួកគេត្រូវបានបំបែកដោយកាំបិតបិសាចដែលមុតបំផុត។ រាងកាយផ្នែកខាងលើ និងខាងក្រោមរបស់ពួកគេត្រូវបានបំបែកចេញពីគ្នាទាំងស្រុង ហើយឈាមក៏ចាប់ផ្តើមហូរចេញមក។

មេដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធទាំងអស់សុទ្ធតែរងរបួស។ អ្នកបម្រើចាស់មកពីត្រកូលផ្លេកបន្ទោរ និងពូរបស់ ស៊ីសាន ហូ សុទ្ធតែបាត់បង់ដៃម្ខាងជាការព្រមាន។

ក្បាលរបស់អ្នកជំនាញទាំងអស់ប្រែជាស្ពឹក ហើយពួកគេមិនហ៊ាននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ទៀតឡើយ ខណៈដែលពួកគេបានបាត់ខ្លួនចូលទៅក្នុងភាពងងឹតនៃរាត្រី។ ពួកគេកាន់វត្ថុបុរាណដ៏ភ្លឺចែងចាំងរបស់ពួកគេ ឱនខ្លួនជិតដី និងសម្រុកចូលទៅក្នុងបេះដូងនៃព្រៃបុរាណ។