ការហ្វឹកហាត់យ៉ាងមុតស្រួច (Intensive training)

«កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស (Octane Blast)!»

នៅក្នុងព្រៃ សំឡេងគ្រហឹមយ៉ាងខ្លាំងបានបន្លឺឡើង។

ស្រមោលដ៏រហ័សរហួនមួយកំពុងលោតចុះឡើងហើយមានភាពបត់បែននៅក្នុងព្រៃនេះ ហើយទោះបីជាព្រៃពោរពេញដោយបន្លាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចរារាំងគេបានឡើយ។

មួយរំពេចក្រោយមក ស្រមោលនោះបានឈប់នៅពីមុខដើមឈើដែលមានទំហំ ០.៥ ម៉ែត្រ ហើយដោយផ្អៀងខ្លួនពាក់កណ្តាល គេបានបុកកែងដៃទៅលើដើមឈើនោះយ៉ាងពេញទំហឹង។

«ផាំង!» សំឡេងបុកគ្នាបានបន្លឺឡើង ខណៈចំណិតឈើខ្ទាតចេញមក។ ស្នាមប្រេះដូចជើងពីងពាងបានលេចឡើងនៅត្រង់ចំណុចបុក ហើយរាលដាលពាសពេញដើមឈើទាំងមូល។

«គ្រឹប……» ដើមឈើនោះមានប្រហោងយ៉ាងធំត្រង់កន្លែងដែលកែងដៃបុកត្រូវ ហើយបានបន្លឺសំឡេងបាក់ មុននឹងដួលទៅលើដីយ៉ាងខ្លាំងនៅមួយសន្ទុះក្រោយមក។

នៅខណៈពេលដែលដើមឈើធំដួលចុះ ស្រមោលដ៏រហ័សរហួននោះក៏ប្រញាប់ថយក្រោយពីរបីជំហានយ៉ាងរហ័សដូចសត្វស្វា រួចលោតទៅលើថ្មពណ៌បៃតងមួយយ៉ាងស្រាលខ្លួន។

សម្លឹងមើលលទ្ធផលនៃកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ខ្លួន ផ្ទៃមុខដ៏តូចរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានបង្ហាញនូវស្នាមញញឹម។ ក្នុងរយៈពេលបីខែកន្លងមកនេះ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលគេបានទទួលជោគជ័យក្នុងការប្រើប្រាស់ «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស (Octane Blast)» ដែលជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Technique) ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) កម្រិតខ្ពស់។ ក្បាច់នេះដែលអាចប្រជែងជាមួយថ្នាក់ដី (Di) មិនបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន អស់សង្ឃឹមឡើយ ជាមួយនឹងថាមពលកម្រិត ៦ របស់គេ គេអាចបង្កើតការបំផ្លិចបំផ្លាញស្មើនឹងមនុស្សដែលមានថាមពលកម្រិត ៨!

កាលណាកម្រិតថាមពល (Duan Qi) កាន់តែខ្ពស់ វាកាន់តែពិបាកក្នុងការដំឡើងកម្រិត។ ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីការដេញថ្លៃមក ស៊ាវ យ៉ាន បានចូលរួមការហ្វឹកហាត់យ៉ាងមុតស្រួចអស់រយៈពេល ៣ ខែ ហើយទើបតែប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះប៉ុណ្ណោះ ដែលកម្រិតថាមពលរបស់គេបានលោតពីកម្រិត ៥ ដល់កម្រិត ៦។

ការដំឡើងកម្រិតថាមពលបានមួយកម្រិតក្នុងរយៈពេល ៣ ខែ ទោះបីជាល្បឿននេះយឺតជាងពេលដែលគេត្រូវការតែ ២ ខែដើម្បីឡើងដល់កម្រិត ៥ ក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែមានអារម្មណ៍ពេញចិត្តខ្លាំងណាស់។ កាលពីគេហ្វឹកហាត់ពីមុន គេត្រូវចំណាយពេលកន្លះឆ្នាំពេញដើម្បីឡើងពីកម្រិត ៥ ទៅកម្រិត ៦។ ល្បឿនបច្ចុប្បន្ននេះពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។

បន្ទាប់ពីប្រើប្រាស់ «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស» រាងកាយទាំងមូលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រៀបដូចជាអេប៉ុងដែលត្រូវបានគេច្របាច់ទឹកចេញអស់អញ្ចឹង។ ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងបានលេចឡើងពាសពេញសរសៃប្រសាទ ខណៈដែលសរសៃឈាមនៅលើដៃរបស់គេលោតញាប់ៗ។ ទាំងនេះគឺជាសញ្ញានៃការអស់កម្លាំងខ្លាំងបំផុត...

លិតបបូរមាត់ខ្លួនឯង ស៊ាវ យ៉ាន ខំប្រឹងងាកក្បាលមើលកែងដៃខាងស្តាំរបស់គេ។ អ្វីដែលគេបានឃើញ គឺកែងដៃដែលមានពណ៌ក្រហមឆ្អៅ……

«ហ៊ឹស...» គេជញ្ជក់មាត់ទាំងដកដង្ហើមធំ និងនិយាយដោយស្នាមញញឹមជូរចត់៖ «មិនចម្លែកទេដែលខ្ញុំត្រូវទ្រាំទ្រនឹងការវាយដំយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរពីមុន។ បើមិនដូច្នេះទេ អ្វីដែលបាក់មិនមែនជាដើមឈើទេ តែជាដៃរបស់ខ្ញុំវិញ។ បច្ចេកទេសកម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិសនេះ គឺប្រៀបដូចជាការវាស់ស្ទង់ថាតើនរណាមានរាងកាយរឹងមាំជាងគ្នាអញ្ចឹង»។

ដេកនៅលើថ្មដ៏ត្រជាក់ រាងកាយដែលដកដង្ហើមញាប់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ចាប់ផ្តើមស្ងប់ស្ងាត់បន្តិចម្តងៗ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភាពឈឺចាប់ពាសពេញខ្លួនបានធ្វើឱ្យគេមិនចង់សូម្បីតែងាកម្រាមដៃ។

ជាមួយនឹងថាមពលកម្រិត ៦ របស់ ស៊ាវ យ៉ាន គេអាចប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសកម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិសបានយ៉ាងច្រើនបំផុតត្រឹមតែម្ដងប៉ុណ្ណោះ ហើយបន្ទាប់ពីប្រើវាហើយ គេនឹងអស់កម្លាំងទាំងស្រុងរហូតដល់មួយសន្ទុះធំក្រោយមក បានគេអាចប្រើបានវិញ ។

ស៊ាវ យ៉ាន ងើយក្បាលឡើង រួចងើបភ្នែកមើលពពកដែលកំពុងអណ្តែតលើមេឃពណ៌ខៀវយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស។ ខ្យល់ត្រជាក់បក់មកតិចៗ ធ្វើឱ្យសក់ខ្មៅរបស់គេប៉ះនឹងថ្ងាស។

ខណៈពេលដែលគេកំពុងសម្រាក ធាតុថ្នាំនៃថ្នាំគ្រាប់គ្រឹះកម្លាំងធាតុដែលគេបានស្រូបយកកាលពីប៉ុន្មានខែមុន ក៏កំពុងធ្វើការយ៉ាងសកម្មក្នុងការជួសជុលកោសិកាសាច់ដុំ និងសរសៃឈាមក្នុងល្បឿនយ៉ាងលឿនបំផុត ដើម្បីផ្តល់ថាមពលថ្មីដល់ ស៊ាវ យ៉ាន។

«លោកគ្រូ តើខ្ញុំត្រូវហ្វឹកហាត់យូរប៉ុណ្ណាទៀត ទើបអាចឡើងដល់កម្រិត ៧?» ខណៈពេលដែលគេបិទភ្នែក ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែខ្សឹបសួរ។

គោលដៅរបស់គេ គឺការឡើងដល់កម្រិត ៧ ដើម្បីទទួលបានសិទ្ធិចូលទៅក្នុង «សាលបច្ចេកទេស» របស់ត្រកូល ស៊ាវ ដែលជាកន្លែងដែលគេអាចស្វែងរកវិធីសាស្រ្តកម្លាំងធាតុ (Qi Methods) ដើម្បីហ្វឹកហាត់។ ទោះបីជានៅពេលនេះ បច្ចេកទេសទាំងនោះមានកម្រិតទាបពេកសម្រាប់គេក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេត្រូវតែទទួលបានសិទ្ធិនេះ ព្រោះវាទាក់ទងនឹងមុខមាត់របស់ឪពុកគេ។

ខ្យល់ត្រជាក់បក់មកម្តងទៀត ខណៈដែលរូបរាងថ្លាឆ្វង់របស់ យ៉ាវ ឡាវ បានលេចឡើងនៅក្បែរថ្មដ៏ធំនោះ។

ជាមួយនឹងទឹកមុខរីករាយខណៈមើលមកកូនសិស្សរបស់ខ្លួន យ៉ាវ ឡាវ បានសម្លឹងមើលដើមឈើដែលបាក់មុនគេ។ បន្ទាប់មកគាត់ក៏ងក់ក្បាល និងនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ល្បឿននៃការហ្វឹកហាត់របស់ឯងលើសពីការរំពឹងទុករបស់ខ្ញុំទៅទៀត។ ដើមឡើយ ខ្ញុំជឿថាទោះបីជាមានជំនួយពីថ្នាំគ្រាប់ក៏ដោយ ក៏ឯងត្រូវការពេលមួយឆ្នាំទើបអាចឈានដល់កម្រិត ៧... ឬក៏វាដោយសារតែឯងត្រូវបានគេសង្កត់សង្កិនខ្លាំងពេក ទើបឥឡូវនេះឯងផ្ទុះកម្លាំងខ្លាំងបែបនេះ។ បើមើលតាមវឌ្ឍនភាពនេះ ក្នុងរយៈពេល ២ ខែទៀត ឯងច្បាស់ជាអាចឡើងដល់កម្រិត ៧ មិនខាន»។

ឮបែបនេះ បបូរមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ងើបឡើង បង្ហាញនូវស្នាមញញឹមតិចៗ។ គេពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា បន្ទាប់ពីរយៈពេល ៣ ឆ្នាំដែលគេត្រូវបានសមាជិកត្រកូលមើលងាយជាបន្តបន្ទាប់ នៅពេលដែលពួកគេឃើញកម្លាំងពិតរបស់គេ តើពួកគេនឹងបង្ហាញទឹកមុខបែបណា? ថ្ងៃនោះ នៅពេលដែលគេនិយាយជាមួយ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នៅក្នុងសាលធំ តើពាក្យសម្តីទាំងនោះមិនមែនសម្រាប់និយាយដាក់ពួកគេដែរទេឬ?

«ខ្ញុំ ស៊ាវ យ៉ាន អាចបង្កើតអព្ភូតហេតុកាលពី ៣ ឆ្នាំមុនបាន ហើយ ៣ ឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំក៏នៅតែអាចធ្វើវាបានដដែល!» ខ្សែភ្នែករបស់គេភ្លឺថ្លា ខណៈគេគិតដល់រឿងកាលពីកន្លះឆ្នាំមុន ដែលគេត្រូវបានគេមើលងាយនៅក្នុងសាលធំ។ ទោះបីជាស្រមោលរបស់គេមើលទៅឯកោ ប៉ុន្តែវាពោរពេញដោយភាពរឹងមាំ និងការតស៊ូ។

ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ខ្ញុំកំពុងតាមនាងឱ្យទាន់មួយជំហានម្តងៗ រង់ចាំខ្ញុំចុះ! យើងនឹងជួបគ្នានៅបក្សពពកអ័ព្ទក្នុងរយៈពេល ៣ ឆ្នាំទៀត!

ជ្រុងមាត់របស់គេស្រាប់តែបង្ហាញភាពម៉ឺងម៉ាត់ យុវជនរូបនេះក៏លោតឡើង និងងើបក្បាលគ្រហឹមដាក់ផ្ទៃមេឃដ៏ឆ្ងាយ។

សម្លឹងមើលកូនសិស្សរបស់ខ្លួនដែលកំពុងគ្រហឹម យ៉ាវ ឡាវ បង្ហាញស្នាមញញឹម និងមិនបានឃាត់គេឡើយ៖ មនុស្សត្រូវការសម្ពាធដើម្បីភាពចាស់ទុំ។ ស៊ាវ យ៉ាន នាពេលបច្ចុប្បន្ន មានទេពកោសល្យគ្រប់គ្រាន់ហើយ ប៉ុន្តែអ្វីដែលគេត្រូវការ គឺសម្ពាធដើម្បីរុញច្រានគេទៅមុខ! ការសម្រេចចិត្តរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន គឺជាសម្ពាធដ៏ល្អបំផុតដែលអាចធ្វើទៅបាន។

«ចូរឱ្យនាងក្លាយជាថ្មជាន់សម្រាប់ឯងចុះ។ នៅលើផ្លូវឆ្ពោះទៅរកការក្លាយជាអ្នកដែលគេគោរព ឯងនៅមានផ្លូវដ៏វែងឆ្ងាយទៀតដែលត្រូវដើរ!»

«ទៅ យើងត្រឡប់ទៅហ្វឹកហាត់វិញ!»

បន្ទាប់ពីគ្រហឹមជាច្រើនដង ស្នាមញញឹមលើមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន កាន់តែរីកធំឡើង។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏លោតចុះពីលើថ្មធំ ហើយបក់ដៃដាក់ យ៉ាវ ឡាវ មុននឹងចាប់ផ្តើមចុះពីលើភ្នំទាំងញញឹម។