ខ្ញុំនឹងជាអ្នកបង់ថ្លៃ (I’ll Pay for It)

បន្ទាប់ពីលបចូលបន្ទប់វិញយ៉ាងស្ងាត់ស្ងៀម ស៊ាវ យ៉ាន ប្រញាប់បិទទ្វារ ហើយដើរទៅកាន់ជ្រុងបន្ទប់ រួចដកឱសថបុរាណ និងស្នូលថាមពលមួយចំនួនធំចេញមក។ គេរៀបចំវាដាក់ក្នុងទូដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយដកដង្ហើមស្រូបយកក្លិនឱសថទាំងនោះ ទាំងញញឹមដោយភាពធូរស្រាល។

ដើម្បីហ្វឹកហាត់ដោយគ្មានការរំខាន ស៊ាវ យ៉ាន បានទិញបរិមាណឱសថសម្រាប់ប្រើប្រាស់រយៈពេល ៨ ខែ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យគេអាចហ្វឹកហាត់បានជាប់រហូតដល់ដាច់ឆ្នាំ។

ខណៈពេលកំពុងអង្អែលទូដាក់ឱសថដោយក្ដីស្រឡាញ់ គេក៏ញញឹមបន្តិច រួចដើរទៅដេកលើគ្រែដោយភាពខ្ជិលច្រអូស។ សកម្មភាពពេញមួយថ្ងៃនេះបានធ្វើឱ្យគេហត់នឿយយ៉ាងខ្លាំង។

«យ៉ានអឺ តើកូននៅទីនោះទេ?» សំឡេងរអ៊ូតិចៗ និងសំឡេងគោះទ្វារបានបន្លឺឡើង។

បើកភ្នែកដែលនៅងងុយគេង ស៊ាវ យ៉ាន ប្រញាប់លោតចុះពីលើគ្រែ រួចបើកទ្វារបន្ទប់ សម្លឹងមើល ស៊ាវ ចាន ដែលនៅខាងក្រៅទ្វារ ហើយសួរថា៖ «លោកពុក តើលោកពុកមានការអ្វីមែនទេ?»

«តើពុកមិនអាចមកមើលកូនបានទេ បើគ្មានការអីនោះ? កូនម្នាក់នេះ កូនឯងលាក់មុខពីពុកអស់ ២ ខែហើយណា»។ ស៊ាវ ចាន បន្ទោសបន្តិច ទាំងអង្អែលក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន ដោយក្ដីអាណិតស្រឡាញ់។

សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខញញឹមដ៏កក់ក្ដៅរបស់ ស៊ាវ ចាន, ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ក្ដុកក្ដួលក្នុងចិត្ត រហូតដល់ហាក់ដូចជាចង់ស្រក់ទឹកភ្នែក មិនដឹងជាត្រូវនិយាយអ្វីឡើយ។

«តើកូននៅតែមានអារម្មណ៍ថាត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះរឿងនោះមែនទេ? ហាហា បើនាងមិនពេញចិត្តកូនប្រុសរបស់ពុកទេ នោះគឺជាការខាតបង់របស់នាង។ កូនមិនបាច់ខូចចិត្តឡើយ។ ហេតុអ្វីបានជាបុរសម្នាក់ធ្វើខ្លួនដូចក្មេងបែបនេះ? ពុកដឹងថា កូនប្រុសរបស់ ស៊ាវ ចាន ម្នាក់នេះ មិនមែនជាមនុស្សមិនបានការឡើយ»។ ស៊ាវ ចាន និយាយយ៉ាងក្លាហាន។

«ហាហា លោកពុក ៣ ឆ្នាំក្រោយ យ៉ានអឺ នឹងទៅកាន់បក្សពពកអ័ព្ទដោយផ្ទាល់»។ ស៊ាវ យ៉ាន និយាយដោយសំឡេងស្រទន់ និងញញឹម។

ទឹកមុខញញឹមរបស់ ស៊ាវ ចាន ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈគាត់សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់និយាយទាំងស្ទាក់ស្ទើរ៖ «ពុកមានអារម្មណ៍ថាមិនអីទេ ប៉ុន្តែ... តើកូនពិតជាចង់ទៅមែនទេ? ពុកមិនមែននិយាយថាកូនមិនអាចតាមទាន់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នោះទេ ប៉ុន្តែអំណាចរបស់បក្សពពកអ័ព្ទ...»

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម និងងក់ក្បាល បបូរមាត់ស្តើងរបស់គេបង្ហើបនូវភាពរឹងរូសបន្តិច៖ «លោកពុក មានរឿងខ្លះដែលក្នុងនាមជាបុរស ខ្ញុំត្រូវតែតស៊ូជម្នះវា»។

«អាហា ចរិតរបស់កូនម្នាក់នេះដូចពុកខ្លាំងណាស់ បើបងប្រុសទាំងពីររបស់កូនដឹងថាកូនគិតបែបនេះ ពួកគេច្បាស់ជាសប្បាយចិត្តមិនខាន»។ ចំពោះការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន, ស៊ាវ ចាន ញញឹមដោយពេញចិត្ត មុននឹងដកដង្ហើមធំ រួចងក់ក្បាលយ៉ាងខ្លាំង៖ «ល្អណាស់ ពុកនឹងរង់ចាំកូនប្រុសរបស់ពុកធ្វើឱ្យពុកមានមុខមាត់ ពុកចង់ឱ្យអាសត្វតិរច្ឆានចាស់ ណាឡាន ស៊ូ មកអង្វរពុកឱ្យរៀបចំការសន្យារៀបការនោះឡើងវិញ»។

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល ហើយមិនអាចទប់សំណើចបាន។

«នែ៎ ពុកឱ្យរបស់នេះទៅកូន ចាត់ទុកថាជាការគាំទ្រពីពុកចុះ»។ គាត់ហុចដបពណ៌សដែលមើលទៅស៊ាំភ្នែកបំផុតឱ្យទៅ ស៊ាវ យ៉ាន។

សម្លឹងមើលថ្នាំគ្រាប់ដែលត្រឡប់មកកាន់ដៃខ្លួនឯងវិញ ស៊ាវ យ៉ាន មិនដឹងថាគួរយំ ឬសើចឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅលើផ្ទៃមុខ គេនៅតែរក្សាទឹកមុខងឿងឆ្ងល់៖ «លោកពុក នេះគឺជា...?»

«ថ្នាំគ្រាប់គ្រឹះកម្លាំងធាតុ វានឹងជួយពន្លឿនការហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុរបស់កូន ពុកទើបតែទិញវាបាននៅថ្ងៃនេះឯង»។ ស៊ាវ ចាន ញញឹម។

«លោកពុកច្បាស់ជាចំណាយប្រាក់ច្រើនណាស់សម្រាប់របស់នេះមែនទេ?» ខណៈពេលទទួលយកដបត្បូងពណ៌ស បេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅបំផុត។

«៤០,០០០ កាក់មាស ប៉ុន្តែបើវាអាចផ្ដល់ប្រយោជន៍ដល់កូន វាក៏មានតម្លៃសមនឹងថ្លៃរបស់វាដែរ»។ ស៊ាវ ចាន ញញឹមហាក់ដូចជាមិនខ្វល់ខ្វាយអ្វីឡើយ។

«លោកពុកចំណាយអស់ ៤០,០០០ កាក់មាស ដើម្បីទិញថ្នាំគ្រាប់គ្រឹះធាតុនេះឱ្យខ្ញុំ? តើពួកចាស់ទុំមិនបង្កបញ្ហាដល់លោកពុកដោយប្រើលេសនេះទេឬ?» ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមទាំងជូរចត់។

«ហ៊ឹស ពុកគឺជាមេត្រកូល ពួកគេយ៉ាងច្រើនបានត្រឹមតែរអ៊ូពីរបីម៉ាត់ប៉ុណ្ណោះ»។ ស៊ាវ ចាន និយាយដោយត្រជាក់។

«លោកពុក អរគុណក្នុងអំឡុងពេលពិធីពេញវ័យនៅឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យពួកគេបិទមាត់ឱ្យជិតតែម្ដង»។ ស៊ាវ យ៉ាន សើចយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ខណៈនិយាយបែបនោះ។

«ល្អណាស់ ពុកកំពុងរង់ចាំមើលកូនប្រុសរបស់ពុកផ្លាស់ប្តូររូបរាងម្ដងទៀត!» ទោះបីជាគាត់មិនដឹងថាទំនុកចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មកពីណា ក៏ ស៊ាវ ចាន សប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ដែលឃើញកូនប្រុសរបស់គាត់មានទឹកមុខជឿជាក់បែបនេះ។

«យកចុះ ពុកមិនរំខានកូនសម្រាកទៀតទេ។ បើមានបញ្ហាអ្វី មកជួបពុកចុះ ក្នុងនាមជាសមាជិកគ្រួសារ ពុកមិនអាចឱ្យកូនត្រូវគេមើលងាយបានទេ»។ គ្រវីដៃបន្តិច ស៊ាវ ចាន ក៏ងាកក្រោយ រួចដើរចេញពីទីធ្លាខាងមុខយ៉ាងលឿន។

«ចង្រៃយ៍អើយ ឥឡូវត្រូវទៅប្រឈមមុខនឹងពួកតាចាស់វង្វេងវង្វាន់ទាំងនោះទៀតហើយ។ ខ្ញុំចំណាយត្រឹមតែ ៤០,០០០ កាក់មាសប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែពួកគេនឹងធ្វើដូចជាខ្ញុំបានចំណាយប្រាក់ដែលគួរតែប្រើសម្រាប់ទិញមឈូសសំរាប់ពួកគេអញ្ចឹង»។ ពីក្នុងភាពងងឹត សំឡេងរអ៊ូរទាំរបស់ ស៊ាវ ចាន បានអណ្ដែតមកដល់ត្រចៀក ស៊ាវ យ៉ាន។

សម្លឹងមើលឪពុករបស់ខ្លួនដែលបាត់ទៅក្នុងភាពងងឹត ស៊ាវ យ៉ាន អង្អែលច្រមុះ និងញញឹមទាំងនិយាយដោយសំឡេងតិចៗ៖ «លោកពុក កុំបារម្ភអី កូននឹងប្រើការពិតដើម្បីធ្វើឱ្យពួកមនុស្សទាំងនោះស្ងាត់មាត់។ ៣ ឆ្នាំមុន កូនអាចធ្វើឱ្យពួកគេសម្លឹងមកកូនដោយភាពកោតសរសើរ ៣ ឆ្នាំក្រោយ កូនក៏នៅតែអាចធ្វើបានដដែល!»

បន្ទាប់ពីឈរនៅមាត់ទ្វារមួយសន្ទុះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ទុកដបត្បូងពណ៌សនោះ។ បន្ទាប់មក គេក៏ក្រឡេកមើលទៅជ្រុងបន្ទប់ទាំងឌឺដង៖ «ក្មេងស្រី! តើការលួចស្ដាប់គេនិយាយគ្នាវាសប្បាយខ្លាំងណាស់មែនទេ?»

«បង ស៊ាវ យ៉ាន បងពិតជាពូកែសម្គាល់មែន...» ពីក្នុងជ្រុងងងឹត ក្មេងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ដែលស្លៀកសំពត់ពណ៌ស្វាយបានដើរចេញមកយ៉ាងសមសួន។ នាងផ្អៀងក្បាលបន្តិច ទាំងបង្ហើបស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្អាតរបស់នាង។

សម្លឹងមើលមុខក្មេងស្រីដែលកំពុងខូចខិល ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។

«តើបង ស៊ាវ យ៉ាន ទៅណាដែរនៅរសៀលនេះ?» ស៊ុន អឺ (Xun Er) ដើរមកជិតយឺតៗ ហើយសួរទាំងញញឹម។

«បងគ្រាន់តែទៅដើរលេងបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ»។

«អញ្ចឹងឬ?» ភ្នែករបស់នាងសម្លឹងមើលចុះឡើង ស្រាប់តែ ស៊ុន អឺ បោះជំហានទៅមុខមួយជំហាន ហើយឱនខ្លួនបន្តិច។ នាងជ្រួញច្រមុះទាំងនិយាយថា៖ «អូនធំក្លិនក្រអូបរបស់មនុស្សស្រី»។

«ក្អក កុំមកលេងសើចអី ហេតុអ្វីបានជាបងមានក្លិនក្រអូបរបស់មនុស្សស្រីទៅវិញ»។ ផ្ទៃមុខដែលមិនទាន់ពេញវ័យរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែឡើងក្រហម ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាពងងឹត ទាំងផ្ទៃមុខរបស់គេ និងក្មេងស្រីនោះមិនអាចមើលឃើញច្បាស់ឡើយ។

«ហិហិ»។ ហាក់ដូចជាចូលចិត្តឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ជួបស្ថានភាពបែបនេះ ស៊ុន អឺ សើចយ៉ាងសប្បាយ រួចមួយសន្ទុះក្រោយមកនាងក៏ឈប់សើច។ មុននឹងនិយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់៖ «មុននេះ អូនក៏បានឮសម្តីរបស់លោកពុក ស៊ាវ ដែរ អូនជឿថាបង ស៊ាវ យ៉ាន ហ៊ឹម... នៅថ្ងៃអនាគត បើបងចង់ទៅបក្សពពកអ័ព្ទពិតមែន ស៊ុន អឺ នឹងទៅជាមួយបង ដើម្បីជួយបង...»

ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ព្រិចភ្នែក ហើយសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏តូច និងស្អាតរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់នេះយ៉ាងជាប់។

ក្រោមក្រសែភ្នែកដែលសម្លឹងមកយ៉ាងចំហរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន, ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ុន អឺ ឡើងក្រហមបន្តិចដោយភាពអៀនខ្មាស ខណៈនាងខ្សឹបតិចៗ៖ «បង ស៊ាវ យ៉ាន តើបងកំពុងមើលអ្វីហ្នឹង...»

«ហិហិ ស៊ុន អឺ ក៏ចេះអៀនដែរ តើ ជាទិដ្ឋភាពដែលកម្របានឃើញណាស់»។ ស៊ាវ យ៉ាន និយាយទាំងញញឹមហួសពីការរំពឹងទុក។

ស៊ុន អឺ សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងត្រជាក់ រួចនាងរអ៊ូតិចៗ៖ «ហើយបងក៏ចេះសម្លឹងមើលមនុស្សបែបនេះដែរ»។

«ល្អហើយៗ ទុកចិត្តលើបងចុះ ទោះបីជាបក្សពពកអ័ព្ទខ្លាំងពូកែយ៉ាងណា ក៏បងនៅក្មេងដែរ។ យុន យុន (Yun Yun) ម្នាក់នេះដែលចូលចិត្តតាមចិត្តក្មេងស្រី ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នោះ ច្បាស់ជាគ្រូបង្រៀនដែលមិនសូវពូកែប៉ុន្មានទេ»។ ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមទាំងអង្អែលសក់ខ្មៅរលោងរបស់ក្មេងស្រីនោះ។ «ល្អហើយ យប់ជ្រៅហើយ ត្រឡប់ទៅសម្រាកទៅ»។

សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីដៃ ស៊ុន អឺ គ្រវីក្បាលទាំងមិនចង់ចាកចេញ។ រួចនាងក៏ដើរចូលទៅក្នុងភាពងងឹតបាត់ទៅពីខ្សែភ្នែករបស់គេ។

បន្ទាប់ពីបត់តាមជ្រុងមួយ សំឡេងឈ្លោះប្រកែកគ្នាអាចឮឡើងរវាង ស៊ាវ ចាន និងពួកចាស់ទុំជាច្រើននាក់។ ប្រធានបទនៃការឈ្លោះប្រកែកគ្នាគឺ៖ របៀបដែលប្រាក់ ៤០,០០០ កាក់មាសត្រូវបានប្រើប្រាស់។

បញ្ឈប់ជំហាន ចិញ្ចើមតូចៗរបស់ ស៊ុន អឺ ជ្រួញចូលគ្នា ហើយនាងដកដង្ហើមធំតិចៗ ខណៈកាតមាសពណ៌ស្វាយមួយសន្លឹកបានលេចឡើងនៅចន្លោះម្រាមដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាង។

ចុងម្រាមដៃរបស់នាងបានផ្ទាត់កាតមាសពណ៌ស្វាយនោះ ធ្វើឱ្យកាតនោះបញ្ចេញពន្លឺពណ៌មាស ខណៈវាហោះសំដៅទៅកាន់បន្ទប់ដែលពួកចាស់ទុំកំពុងឈ្លោះគ្នាជាមួយ ស៊ាវ ចាន។

បន្ទប់នោះស្រាប់តែប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំ ខណៈ ស៊ុន អឺ និយាយយ៉ាងស្រទន់៖ «នេះគឺជាប្រាក់សម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់គ្រឹះកម្លាំធាតុ។ ក្នុងកាតនេះមាន ១០០,០០០ កាក់មាស ឥឡូវនេះនៅពេលដែលខ្ញុំប្រគល់របស់នេះឱ្យពួកលោកហើយ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាពួកលោកដែលជាចាស់ទុំ នឹងមិនបន្តបង្កបញ្ហាដល់លោកពុក ស៊ាវ ទៀតឡើយ»។

បន្ទប់នោះស្ងាត់ជ្រងំទាំងស្រុង មុននឹងសំឡេងឆ្លើយតប «បាទ» ទទួលស្គាល់ពីពួកចាស់ទុំទាំងបីបានបន្លឺឡើង។