ទីប្រជុំជនភ្នំឯកោតូច (Little Lonely Mountain Town)

ទីប្រជុំជនភ្នំឯកោតូច ជាទីប្រជុំជនដែលមានទំហំមិនធំប៉ុន្មានទេ ស្ថិតនៅផ្នែកខាងក្រៅនៃជួរភ្នំដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ វាមានប្រជាជនជាង ២,០០០ នាក់ និងមានចម្ងាយជាងមួយរយលី (Li) ពីភូមិគ្រួសារស៊ឺ (Stone Village)។

ពិភពលោកនេះធំធេងណាស់។ ព្រៃឈើលាតសន្ធឹងគ្មានទីបញ្ចប់ និងពោពេញទៅដោយសត្វសាហាវ និងសត្វល្អិតមានពិស។ ទឹកដីរបស់មនុស្សស្ថិតនៅតាមជួរភ្នំបុរាណទាំងនេះ ហើយពួកគេរស់នៅដាច់ដោយឡែកពីគ្នា ដែលធ្វើឱ្យការទាក់ទងជាមួយពិភពខាងក្រៅមានការលំបាកខ្លាំង។

ទោះបីជាទីនេះជាទីប្រជុំជនក៏ដោយ ក៏ទាំងភូមិគ្រួសារស៊ឺ និងភូមិគ្រួសារចចក (Wolf Village) មិនដែលមកលេងក្នុងអំឡុងពេលមួយឆ្នាំឡើយ។ ផ្លូវភ្នំចម្ងាយរាប់រយលីត្រូវបានបិទជិតដោយដើមឈើបុរាណ ហើយមានបក្សីប្រមាញ់ដ៏គ្រោះថ្នាក់ សត្វល្អិតមានពិស និងសត្វសាហាវ។

តាមពិតទៅ វាក៏មានសភាពបែបនេះនៅគ្រប់ទីកន្លែងដែរ។ សូម្បីតែភូមិគ្រួសារស៊ឺ និងភូមិគ្រួសារចចក ដែលនៅឆ្ងាយពីគ្នាត្រឹមតែដប់លី ក៏មិនអាចជួបគ្នាអស់រយៈពេលរាប់ខែដែរ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ថ្ងៃនេះ ទីប្រជុំជនភ្នំឯកោតូចពោពេញទៅដោយពាសដែកដែលចាំងពន្លឺ និងសំឡេងសម្រែកសេះចម្លែកៗ។ ក្រុមទ័ពសេះពាក់ពាសដែកដែលបានឆ្លងកាត់ភ្នំបានមកដល់។ ពួកគេបានឆ្លងកាត់ជួរភ្នំគ្មានទីបញ្ចប់ បុកទម្លុះ ដែនឥទ្ធិពល (Domain) នៃសត្វសាហាវគ្រប់ប្រភេទ និងបានមកដល់ទីនេះដោយសុវត្ថិភាព។

សេះទាំងដប់ក្បាលនេះសុទ្ធតែជា សេះស្រកា (Scaled Horses)។ មនុស្សពីរបីនាក់នៅចំកណ្តាលកំពុងជិះលើយូនីខនវែង។ ខ្លួនរបស់វាពណ៌សសុទ្ធ ហើយស្រកាប្រាក់បានភ្លឺផ្លេកនៅលើខ្លួនសេះស្រកាដែលបំលែងពូជទាំងនេះ ភាពអស្ចារ្យរបស់វាគឺខុសប្លែកពីធម្មតា។

អ្នកដឹកនាំគឺជាបុរសវ័យកណ្តាលដែលមានសក់ខ្មៅទម្លាក់ចុះ។ ភ្នែករបស់គាត់ចាំងពន្លឺពណ៌មាសចម្រុះពណ៌ ហើយសូម្បីតែប្រស្រីភ្នែកក៏បង្ហាញដានពណ៌មាសដែរ។ នៅពេលគាត់សម្លឹងទៅចំកណ្តាលទីប្រជុំជន ភ្នែករបស់គាត់បានបាញ់ចេញនូវកាំរស្មីពន្លឺពណ៌មាសដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ពីរខ្សែ។

អ្នកដែលជិះលើយូនីខនផ្សេងទៀតគឺជាយុវជនពីរនាក់ យុវតីម្នាក់ រួមទាំងក្មេងប្រុសតូចម្នាក់ និងក្មេងស្រីតូចពីរនាក់។ ពួកគេមើលទៅឆ្លាតវៃ និងគួរឱ្យស្រឡាញ់ណាស់។

អ្នកទីប្រជុំជនភ្នំឯកោតូចមានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។ ជាធម្មតា មានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលមកទីប្រជុំជនរបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃកន្លងមកនេះ មនុស្សបានមកដល់ជាបន្តបន្ទាប់។ មនុស្សមកពីត្រកូលយក្សជាងដប់ផ្សេងគ្នាបានមកដល់ ហើយពួកគេសុទ្ធតែជាអ្នកជំនាញដែលមិនអាចស្មានដល់។

តាមសភាពការណ៍នេះ ចំនួនមនុស្សនឹងមានការកើនឡើងថែមទៀត។ ផ្ទះសំណាក់ដែលគេបោះបង់ចោលនៅកណ្តាលទីប្រជុំជនត្រូវបានបំពេញដោយមនុស្ស។ អ្នកផ្សេងទៀតដែលរកកន្លែងស្នាក់មិនបាន ក៏ត្រូវទៅស្នាក់នៅតាមផ្ទះអ្នកស្រុក។

បន្ទាប់ពីក្រុមមួយទើបតែចូលទៅ ក្រុមក្មេងមួយទៀតក៏បានមកដល់។ កិត្យានុភាពរបស់ពួកគេរឹតតែគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ មាន នាគទឹក (Flood Dragon) ក្នុងរឿងព្រេងដឹកនាំផ្លូវ។ វាមានប្រវែងជាងម្ភៃម៉ែត្រ និងគ្របដណ្តប់ដោយស្រកាដ៏ភ្លឺថ្លាពេញខ្លួន។ វាថែមទាំងមានស្លាបដ៏ធំមួយគូដែលអនុញ្ញាតឱ្យវាហោះកាត់មេឃ។ វាបានជះស្រមោលដ៏ធំលើដី ហើយបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់រួមទាំងកុមារបីនាក់កំពុងអង្គុយលើវា។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេមានអាយុប្រហែលប្រាំឬប្រាំមួយឆ្នាំ ម្នាក់ទៀតប្រាំបីឬប្រាំបួនឆ្នាំ និងម្នាក់ចុងក្រោយអាយុប្រហែលដប់មួយឬដប់ពីរឆ្នាំ ពួកគេសុទ្ធតែជាយុវជនដែលមានដុងអស្ចារ្យ និងមានអនាគតខ្ពស់។

នៅចម្ងាយប្រហែលដប់ម៉ែត្រពីដី កុមារទាំងបីនាក់បានលោតចុះមក។ ខ្យល់បានបក់ខ្លាំងនៅក្រោមពួកគេ ហើយបន្ទាប់ពីឃើញបែបនេះ បុរសវ័យកណ្តាលបានស្រែកថា៖ "យឺតៗ កុំធ្វើអ្វីដោយតក់ក្រហល់ពេក។"

"គ្មានបញ្ហាទេ!" ក្មេងតូចបំផុតស្រែកឡើង។ ភ្នែករបស់គេចាំងពន្លឺដូចជាកូនរបស់ សត្វគ្រុឌស្លាបមាស (Golden-Winged Peng)។ គេបានចុះចតជាវង់អាកាស ហើយជាមួយនឹងសំឡេង "ហុង" គេបានចុះដល់ដីដោយមានអានុភាពយ៉ាងខ្លាំង។

នៅពេលឃើញបែបនេះ បេះដូងអ្នកភូមិស្ទើរតែលោតចេញមកក្រៅដោយភាពភ័យខ្លាច។ នោះគ្រាន់តែជាក្មេងអាយុប្រាំឬប្រាំមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែគេមានអានុភាពកាចសាហាវ និងសាហាវឃោរឃៅនៅជុំវិញខ្លួន។ គេអាចលោតពីកម្ពស់រាប់សិបម៉ែត្រមកលើអាកាស ហើយប្រាកដជាអាចហែកសត្វសាហាវដ៏ធំដោយដៃទទេបាន។

"ទីប្រជុំជននេះមានឈ្មោះថា ភ្នំឯកោតូច។ តើវាអាចទៅរួចទេដែល វិញ្ញាណការពារភូមិ (Guardian Spirit) របស់ពួកគេគឺជាភ្នំ?" ក្មេងអាយុដប់មួយទៅដប់ពីរឆ្នាំម្នាក់និយាយម្នាក់ឯង។

នៅជិតច្រកចូលទីប្រជុំជនមានផ្ទាំងថ្មមួយ។ នៅលើផ្ទាំងថ្មនោះមានចារិកពាក្យបីម៉ាត់ថា៖ ភ្នំឯកោតូច។

"ពួកឯងមើលចុះ តាមពិតវាគឺជាភ្នំដែលមានជីវិត។ គេអាចសន្មតបានថាអ្នកទីប្រជុំជនទាំងអស់បានធ្វើសក្ការបូជាសត្វសាហាវជាច្រើនដល់វា។ ខាងក្នុងរបស់វាប្រហែលជាពោពេញទៅដោយ លោហិតជីវិត (True Blood) ដែលចម្លែក និងកម្រ។ លោកពូទីបី សម្លាប់វិញ្ញាណការពារភូមិនេះឱ្យពួកយើងមក។ បន្ទាប់ពីយើងត្រឡប់ទៅវិញ ខ្ញុំចង់ប្រើលោហិតជីវិតរបស់វាដើម្បីពង្រឹងរាងកាយរបស់ខ្ញុំ។ ច្បាស់ជាមានអត្ថប្រយោជន៍ដ៏អស្ចារ្យមិនខាន!" ក្មេងតូចបំផុតមានអាយុត្រឹមតែប្រាំទៅប្រាំមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែគេមានអានុភាពខ្លាំងក្លាអស្ចារ្យ។ ភ្នែករបស់គេធ្វើឱ្យមនុស្សភ័យខ្លាចដូចជាសត្វសាហាវដែលកំពុងហើបមាត់ចាំស៊ី។

អ្នកទីប្រជុំជនឮបែបនេះក៏មានមុខស្លេកស្លាំង។ ការសម្លាប់វិញ្ញាណការពារភូមិរបស់ពួកគេ គឺមិនខុសពីការបំផ្លាញទីប្រជុំជនរបស់ពួកគេឡើយ។

ជាសំណាងល្អសម្រាប់ពួកគេ បុរសវ័យកណ្តាលមិនបានធ្វើតាមអ្វីដែលគេប្រាប់ឡើយ ហើយបានស្តីបន្ទោសថា៖ "ជាវ ប៉ឹង (Jiao Peng) ប្រសិនបើឯងហ៊ាននិយាយរឿងមិនសមហេតុផលបែបនេះម្តងទៀត ខ្ញុំនឹងបញ្ជូនឯងត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញពិតមែន!"

"វាមិនមែនថាពូមិនដែលសម្លាប់ពីមុនឯណា។ កាលពីច្រើនឆ្នាំមុន ពេលដែលខ្ញុំងូតទឹកក្នុងឈាមវិញ្ញាណការពារភូមិ វាមានប្រសិទ្ធភាពចម្លែកណាស់។" ក្មេងតូចបំផុតនោះមានឈ្មោះថា ជាវ ប៉ឹង។

"ស្ងាត់ទៅ!" ភ្នែករបស់បុរសវ័យកណ្តាលចាំងពន្លឺដូចជាផ្លេកបន្ទោរពីរខ្សែ។ គាត់បើកភ្នែកធំៗហើយនិយាយថា៖ "យើងមិនអាចរំខានដល់វិញ្ញាណការពារភូមិប្រភេទភ្នំបានទេ បើមិនដូច្នោះទេ យើងអាចនឹងធ្វើឱ្យ អាទិទេពភ្នំ (Mountain Deity) ខឹងសម្បារ"។

"គួរឱ្យធុញណាស់។ មិនអាចស្វែងរកកំណប់ក្នុងភ្នំជ្រៅ ហើយមិនអាចចាប់វិញ្ញាណការពារភូមិបាន។ តើយើងមកដីរហោស្ថាននេះធ្វើអ្វីទៅ?" ជាវ ប៉ឹង រអ៊ូរទាំ។

"ក្មេងប្រុស ចៅពិតជាមានស្មារតីខ្លាំងក្លាមែន។" សំឡេងសើចបន្លឺឡើងពីចម្ងាយ។

នៅខាងក្រៅទីប្រជុំជន ចំកណ្តាលព្រៃបុរាណ ឆ្អឹងសត្វសាហាវដ៏ក្រាស់ដែលមានប្រវែងជាងប្រាំមួយទៅប្រាំពីរម៉ែត្របានអណ្តែតលើដីបន្តិច។ វាជាឆ្អឹងរបស់សត្វសាហាវមិនស្គាល់ឈ្មោះដែលបញ្ចេញរស្មីពណ៌សដ៏ភ្លឺចែងចាំង ហើយសញ្ញាសម្ងាត់ដ៏ក្រាស់របស់វាបានភ្លឺភ្លែតៗ មុនពេលហោះទៅមុខយ៉ាងលឿន។

មានរូបរាងមនុស្សពីរបីនាក់ឈរនៅទីនោះ ដឹកនាំដោយបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ធ្វើពីរោមសត្វ។ គាត់ពាក់មកុដពណ៌មាស ហើយរាងកាយទាំងមូលរបស់គាត់ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយខ្យល់ពណ៌ស្វាយ។ គេពិបាកនឹងសម្គាល់អំណាចរបស់គាត់ណាស់។

នៅក្បែរគាត់ មានយុវជនម្នាក់អាយុប្រហែលម្ភៃឆ្នាំ។ គេមានអានុភាពជាអ្នកក្លាហាន។ ក៏មានយុវតីពីរនាក់អាយុប្រហែលដប់ឆ្នាំដែរ។ ពួកគេមានសម្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់ មើលទៅដូចជាចេញពីក្នុងគំនូរ។ ក្រៅពីនេះ ក៏មានក្មេងប្រុសពីរនាក់ទៀតដែលមានភ្នែកមុតស្រួច និងមានស្មារតីខ្ពស់។

នៅពេលពួកគេមកជិត ពួកគេបានបោះជំហានចុះពីលើឆ្អឹងសត្វ។ ជាមួយនឹងពន្លឺភ្លែតៗ ឆ្អឹងដ៏ធំដែលមានប្រវែងប្រាំមួយទៅប្រាំពីរម៉ែត្រនោះ បានរួមតូចមកត្រឹមទំហំបាតដៃ។ វាភ្លឺថ្លាដូចជាត្បូង ហើយបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងដៃរបស់បុរសចំណាស់នោះ។

ច្បាស់ណាស់ នេះគឺជា វត្ថុទិព្វ (Precious Artifact) ដ៏មានតម្លៃបំផុត ដោយសារវាអាចហោះលើដី និងអាចរួមតូចបាន។

"តាមពិតគឺជាអ្នកស្នងមរតករបស់ ត្រកូលភ្នំស្វាយ (Purple Mountain clan) តើទេតើ។ រីករាយដែលបានជួប!" បុរសវ័យកណ្តាលដែលជិះលើនាគទឹក (Jiao) បើកមាត់និយាយ។

បុរសចំណាស់នោះគឺជាពូរបស់ ជឺសាន ហ៊ូ (Zishan Hou)។ គាត់ញញឹមហើយនិយាយថា៖ "ត្រកូលបឹងអណ្តែតធំ (Great Floating Pool) ពិតជាពូកែមែន ដែលអាចបង្កើតយុវជនបែបនេះបាន។ គេមានអាយុមិនទាន់ដល់ប្រាំមួយឆ្នាំផង តែខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះ។ បន្ទាប់ពីដប់ឆ្នាំទៀត ឈ្មោះរបស់គេច្បាស់ជាផ្អើលពិភពលោកមិនខាន។"

"អ្នកឯងសរសើរគេពេកហើយ គេជិតនឹងហោះហើយ" បុរសវ័យកណ្តាលនៃត្រកូលបឹងអណ្តែតធំគ្រវីក្បាល។

"ព្រឹទ្ធាចារ្យនៃត្រកូលភ្នំស្វាយ ចុះបើឱ្យខ្ញុំ និងចៅប្រុសរបស់អ្នកម្នាក់មកប្រកួតគ្នា?" ជាវ ប៉ឹង អាយុប្រាំទៅប្រាំមួយឆ្នាំនិយាយ។ គេមានខ្សែភ្នែកកាចសាហាវ ខណៈពេលដែលសម្លឹងទៅកាន់កុមារទាំងពីរនាក់នោះដោយទឹកមុខឌឺដង។

ភ្នែករបស់កុមារម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះ ស្រាប់តែចាប់ផ្តើមចាំងពន្លឺពណ៌ស្វាយដូចជា សួននី (Suan Ni) ដែលកំពុងសម្ងំដេក។ អានុភាពរបស់គេប្រែជាខ្លាំងជាងមុនភ្លាមៗ។

ច្បាស់ណាស់ មនុស្សធំនៃត្រកូលទាំងពីរនេះមិនមានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយគ្នាឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ វានឹងមិនមានភាពសត្រូវរវាងកូនៗរបស់ពួកគេបែបនេះទេ។ បន្ទាប់ពីទើបតែឃើញមុខគ្នា ពួកគេចង់ប្រយុទ្ធគ្នាទៅហើយ។

"ក្មេងតូចដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មែន។ តើចៅចង់ដោះដូរចំណេះដឹងពិតមែនឬ? ចុះយ៉ាងណា ចាស់ម្នាក់នេះនឹងបន្ថែមរង្វាន់លើកទឹកចិត្តខ្លះ។ ខ្ញុំមានក្រឡមួយដែលមានលោហិតជីវិតសត្វសាហាវដ៏កម្រ និងមានតម្លៃនៅទីនេះ។ អ្នកណាឈ្នះ នឹងទទួលបានវា។" ព្រឹទ្ធាចារ្យញញឹម ហើយបន្ទាប់មកសម្លឹងទៅកាន់បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ទៀត។

"វូ (Wu), ឱ្យវាអញ្ចឹងចុះ។ ខ្ញុំគ្មានហេតុផលអ្វីត្រូវបដិសេធឡើយ។ ខ្ញុំមានលោហិតសត្វបក្សីសាហាវដ៏កម្រមួយក្រឡនៅទីនេះដែរ" បុរសវ័យកណ្តាលនៃត្រកូលបឹងអណ្តែតធំនិយាយ។

"ហេ ការប្រយុទ្ធមែនទេ ត្រកូលឡី (Lei Clan) របស់ខ្ញុំចូលចិត្តបំផុត។ តើអ្នកឯងអាចមានរឿងបែបនេះដោយគ្មានពួកយើងបានយ៉ាងដូចម្តេច?" សំឡេងផ្គរលាន់បន្លឺឡើងពីចម្ងាយ។

នៅក្នុងព្រៃបុរាណ ស្បែកសត្វបុរាណមួយកំពុងភ្លឺផ្លេកដោយសញ្ញាសម្ងាត់។ វាអណ្តែតពីដីបីអ៊ីញ និងមានប្រវែងច្រើនម៉ែត្រ។ ខ្យល់ពណ៌ខៀវអណ្តែតជុំវិញវា ហាក់ដូចជា សត្វសាហាវជំនាន់បុរាណ (Archaic Descendant) កើតជាថ្មី ធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាញ័ររន្ធត់។

ស្បែកសត្វនោះដឹកមនុស្សជាច្រើននាក់។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេគឺជាយុវជនអាយុប្រហែលម្ភៃឆ្នាំ ហើយអ្នកផ្សេងទៀតមានអ្នកបម្រើចំណាស់ម្នាក់ រួមទាំងកុមារប្រុសស្រីជាច្រើននាក់ដែលមានអាយុពីប្រាំទៅដប់ឆ្នាំ។

មានផ្លេកបន្ទោរពណ៌ខ្មៅហូរជុំវិញខ្លួនរបស់ពួកគេ។ ពីចម្ងាយ គេអាចឮសំឡេងផ្គរលាន់រួចទៅហើយ ហើយវាខ្លាំងដល់ថ្នាក់ញ័រដីភ្នំយ៉ាងខ្លាំង។

"ខ្ញុំក៏នឹងភ្នាល់លោហិតជីវិតដែលខ្ញុំមានជាមួយខ្លួនដែរ។ មីង យាន (Ming Yuan) និង យ៉ាយ៉ា (Ya Ya) អ្នកទាំងពីរមកទីនេះមក។ ធ្វើឱ្យកូនសម្លាញ់របស់ ជឺសាន ហ៊ូ ទាំងពីរនាក់លុតជង្គង់នៅចំពោះមុខអ្នក!"

ជាមួយនឹងពន្លឺភ្លឺថ្លា ស្បែកសត្វនោះបានប្រែជាទំហំបាតដៃ ហើយធ្លាក់ចូលទៅក្នុងដៃរបស់យុវជននោះ។ ពួកគេកំពុងឈរនៅលើដីរួចទៅហើយ។

"ពូកែៗទាំងអស់គ្នាមកប្រយុទ្ធដើម្បីកំណត់ថាអ្នកណាខ្លាំងជាងគេ។ ពួកយើងក៏ធ្លាប់ប្រយុទ្ធគ្នាជាច្រើនដងក្នុងជីវិតរបស់យើងដែរ ដូច្នេះទុកឱ្យក្មេងៗដោះដូរចំណេះដឹងគ្នាវិញទៅ។" អ្នកទីប្រជុំជនក៏ចាប់ផ្តើមផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មាន និងនាំគ្នាដើរមកមើល។

"ជាធម្មតា យើងត្រូវតែភ្នាល់។ កុំយកអ្វីក្រៅពីលោហិតជីវិតរបស់សត្វសាហាវជំនាន់បុរាណមកឱ្យសោះ។" នរណាម្នាក់និយាយឡើង។ នេះធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនដកដង្ហើមធំ ព្រោះការភ្នាល់នេះពិតជាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលណាស់។

ទីប្រជុំជនភ្នំឯកោតូចមានភាពអ៊ូអរយ៉ាងខ្លាំងក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ។ នៅកណ្តាលទីប្រជុំជន បេះដូងរបស់អ្នកស្រុកស្ទើរតែលោតចេញពីខ្លួន។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ អ្នកជំនាញជាច្រើនបានមកដល់ ធ្វើឱ្យពួកគេមានភាពរារែកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

"ត្រឹមត្រូវហើយ ទុកឱ្យក្មេងៗអាយុប្រហែលដប់ឆ្នាំ ឬតិចជាងនេះ ប្រយុទ្ធគ្នាដើម្បីកំណត់ថាអ្នកណាខ្លាំងជាងគេ បង្ហាញពីកំពូលអ្នកមានដុងលេខមួយ!"

…

អាកាសធាតុនៃទីប្រជុំជនភ្នំឯកោតូចចាប់ផ្តើមប្រែប្រួលនៅពេលនេះ។ នៅចម្ងាយជាងមួយរយលី ភូមិគ្រួសារស៊ឺមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងមានសិរីសួស្តី។ អ្នកភូមិទាំងអស់មានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយ ព្រោះព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ធំមួយនឹងកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។

ស៊ឺ ហាវ តូច (Little Shi Hao) ចំណាយពេលត្រឹមតែពាក់កណ្តាលខែដើម្បីបញ្ចប់ការហ្វឹកហាត់របស់គេ ហើយបានបញ្ចូល អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង (Bone Text) ទៅក្នុងសាច់ឈាមរបស់គេទាំងស្រុង។ រាងកាយទាំងមូលរបស់គេភ្លឺថ្លាពេញខ្លួន ហើយគ្មានដានធូលីសូម្បីតែបន្តិចនៅលើខ្លួនគេឡើយ។ ការប្រើប្រាស់ វិជ្ជាសម្ងាត់ (Precious Techniques) នឹងមិនធ្វើឱ្យខូចខាតដល់រាងកាយរបស់គេទៀតឡើយ។ ឥឡូវនេះ គេចាប់ផ្តើមចម្រាញ់វាទៅជាថាមពលមេឃនិងដី ដោយស្រូបយកកម្លាំងជីវិតទេវៈចូលក្នុងរូបកាយ ដើម្បីធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់គេស្រាល និងមានថាមពល។

មេភូមិបានសម្រេចចិត្តប្រើរូបកាយដ៏មានតម្លៃរបស់ សួននី (Suan Ni), ស្នែង គោបិសាចអណ្តាតភ្លើងក្នុងទេវកថា (Mythical Flaming Devil Bull) និងដៃរបស់ ស្វាបិសាច (Demonic Ape) ដើម្បីចាប់ផ្តើម ពិធីជ្រមុជទឹក (Baptism) របស់គេ ដោយពង្រឹងរាងកាយរបស់គេជាមួយនឹងលោហិតជីវិតរបស់សត្វសាហាវជំនាន់បុរាណ និងឆ្អឹងទិព្វ។

ក្មេងៗដទៃទៀតក៏នឹងមិនត្រូវបានទុកចោលដែរ។ ដោយសារមានសួននីដ៏ធំបែបនេះ និងមានឈាមយ៉ាងច្រើន សូម្បីតែក្មេងៗផ្សេងទៀតក៏អាចទទួលបានសំណាងបែបនេះដែរ។

មេភូមិមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ ហើយសួរថា៖ "ចៅអើយ តើចៅត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយឬនៅ។ ជាធម្មតា ចៅត្រូវមានអាយុប្រាំឆ្នាំមុននឹងឆ្លងកាត់ពិធីជ្រមុជទឹក ប៉ុន្តែឥឡូវនេះចៅធ្វើវាមុនកំណត់។ ចៅនៅក្មេងនៅឡើយ ហើយតាក្លាចថាចៅនឹងមិនអាចទ្រាំទ្របាន"។

"លោកតាដឹកនាំ ខ្ញុំមិនខ្លាចទេ។ ខ្ញុំប្រាកដជាអាចទ្រាំទ្របានដល់ទីបញ្ចប់"។

"បើអញ្ចឹង តានឹងឱ្យគេសែងសួននីពណ៌មាស ដៃស្វាបិសាច ហើយចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃនេះតែម្តង!" ស៊ឺ យុនហ្វឹង ធ្វើការសម្រេចចិត្តយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

"លោកតាដឹកនាំ ប្រសិនបើពិធីជ្រមុជទឹកនេះជោគជ័យ តើកម្លាំងរបស់ខ្ញុំនឹងវិវឌ្ឍទៅជាយ៉ាងណា?" ក្មេងតូចព្រិចភ្នែកធំៗ ហើយសួរដោយចង់ដឹង។

"វានឹងមានអ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ហើយចៅនឹងមិនចាញ់ពួកអ្នកមានដុងមកពីត្រកូលធំៗទាំងនោះឡើយ។ ទោះបីជាចៅត្រូវតតាំងជាមួយពួកគេនាពេលអនាគតក៏ដោយ ទោះបីជាចៅនៅក្មេងជាងគេ ប៉ុន្តែតឿជឿថាចៅនឹងនៅតែបង្ហាញសមត្ថភាពដ៏អស្ចារ្យមិនខាន" មេភូមិនិយាយដោយស្មោះត្រង់។

ទោះបីជាបានឃើញ ស៊ឺ ហាវ តូច ធំធាត់ឡើងក៏ដោយ ក៏គាត់នៅតែមានការភ្ញាក់ផ្អើលម្តងហើយម្តងទៀត។ សមត្ថភាពដែលក្មេងតូចបានបង្ហាញគឺគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងណាស់ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សឆ្ងល់ថាតើគេគឺជាកូនចៅរបស់សត្វសាហាវជំនាន់បុរាណក្នុងទម្រង់ជាមនុស្សមែនឬយ៉ាងណា។