ចំណងទាក់ទងរីកសាយភាយគ្រប់ទិសទី

«គោរពជាអមតៈ អ្នកដំបូងដែលមកដល់។ អំណាចដែលត្រូវបានលួចយក ចំណងទាក់ទងរីកសាយភាយគ្រប់ទិសទី។» មេភូមិនិយាយក្នុងសំឡេងតិចៗ ខណៈដែលគាត់សម្លឹងទៅកាន់ដែនដីដ៏សែនឆ្ងាយ និងរហោស្ថាន ទាំងនឹកគិតអំពីសម័យកាលបុរាណ។

«លោកតាដឹងនាំ តើនេះមានន័យដូចម្តេច? ខ្ញុំមិនយល់ទេ» ក្មេងតូច (ស៊ឺ ហាវ) ជាក្មេងដែលចូលចិត្តរៀនសូត្រណាស់។ ភ្នែកដែលមានពណ៌ខ្មៅដូចគ្រាប់ពេជ្ររបស់គេបានព្រិចៗ បញ្ចេញនូវពន្លឺនៃភាពស្រេកឃ្លានចំណេះដឹង។

ស៊ឺ យុនហ្វឹង (Shi Yunfeng) អង្អែលក្បាលគេ ហើយនិយាយថា៖ «ក្នុងសម័យកាលដ៏សែនឆ្ងាយ មនុស្សជាតិទើបតែចាប់ផ្តើមបង្កើតកេរ្តិ៍ដំណែលរបស់ខ្លួន។ ដំបូងឡើយ ពួកគេបានដាំដើមឈើមួយនៅចំកណ្តាលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ហើយបន្ទាប់មកក៏បានពង្រីកឫសរបស់ពួកគេទៅខាងក្រៅ។»

មេភូមិបានពន្យល់យឺតៗតាំងពីចាប់ផ្តើម ដើម្បីដោះស្រាយចម្ងល់របស់ក្មេងតូច ហើយប្រាប់គេនូវអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលគាត់បានដឹង ដើម្បីធ្វើឱ្យគេមានការប្រាថ្នាចង់ដឹងពីជម្រៅនៃចិត្ត។ នេះប្រៀបបាននឹង «ផ្លូវនៃការលូតលាស់»។

ស៊ឺ យុនហ្វឹង តាមពិតមិនមែនខ្លាំងពូកែណាស់ណាទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែចរិតលក្ខណៈជាអ្នកណែនាំ គាត់ក៏បាននិយាយរឿងទាំងនេះចេញមក។ នាពេលនេះ ភ្នែករបស់ ស៊ឺ ហាវ បានឆ្លុះបញ្ចាំងយ៉ាងច្បាស់នូវ «ផ្លូវនៃការលូតលាស់» នេះ។

«ស្ថានភាពពិតនៃសង្គមបានរីកសាយភាយដោយធម្មជាតិ ហើយមនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានព្រលឹងរៀងៗខ្លួន។ ប្រភេទពូជសាសន៍ដែលមានប្រាជ្ញាមួយចំនួន ជាពិសេសតំណាងរបស់ពួកគេ ត្រូវបានមើលថែយ៉ាងល្អបំផុតដោយឋានសួគ៌ ដោយផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវរូបកាយដែលចាប់ជាតិបង្កើតថ្មី។»

«លោកតាដឹកនាំ តើលោកតាកំពុងនិយាយអំពី សញ្ញាសម្ងាត់បុរាណ (Ancient Symbols) ដែលមាននៅលើខ្លួនរបស់ សត្វសាហាវជំនាន់បុរាណ (Archaic Descendants) ក្នុងទម្រង់ជាស្នាមចំណាំមែនទេ?» ក្មេងតូចពិតជាឆ្លាតវៃណាស់។

«ចៅពិតជាឆ្លាតមែន» មេភូមិញញឹម ហើយសរសើរគេ។

«មនុស្សជំនាន់ដើមបានកត់សម្គាល់ឃើញរឿងនេះ។ ក្នុងកំឡុងពេលប្រយុទ្ធដ៏ព្រៃផ្សៃជាមួយសត្វសាហាវ ពួកគេចាប់ផ្តើមយល់ដឹងបន្តិចម្តងៗអំពីច្បាប់នៃមេឃនិងដី។ តាមរយៈអដ្ឋិធាតុនៃសត្វដែលមានអំណាច ពួកគេបានយល់ដឹងជាលំដាប់នូវ អំណាចទេវៈ (Divine Ability) ងាយៗមួយចំនួន។»

ជាលទ្ធផល អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង (Bone Texts) ត្រូវបានអភិវឌ្ឍបន្តិចម្តងៗតាមរបៀបនេះ។ មនុស្សជាតិបានខ្ចីអំណាចរបស់ពួកគេ ហើយចាប់ផ្តើមស្វែងយល់អំពីអំណាចដែលគ្រប់គ្រងមេឃនិងដី។ ទីបំផុត ពីស្ថានភាពដ៏ទន់ខ្សោយ ពួកគេបានបោះជំហានតូចៗ ហើយឈានទៅរកភាពរុងរឿង។

«ជាអកុសល ថ្នាក់ដឹកនាំជាន់ខ្ពស់របស់មនុស្សជាតិនៅមានចំនួនតិចតួច និងគួរឱ្យអាណិតណាស់។ សត្វសាហាវជំនាន់បុរាណ (Archaic Beasts) គឺខ្លាំងពូកែពេកហើយ។ ប្រសិនបើពួកវាមានវត្តមានតែមួយ ពួកវាគ្រាន់តែគ្រវីដៃតែមួយក្បាច់ ក៏អាចបំផ្លាញត្រកូលធំៗជាច្រើនបានដែរ។»

បើប្រៀបធៀបទៅ មនុស្សជាតិនៅតែទន់ខ្សោយ។ ពូជសាសន៍ដទៃទៀតជាច្រើនមានអំណាចខ្លាំងជាង ហាក់ដូចជាពួកគេគឺជា ទេវៈ (Deities)។ ជាការពិតណាស់ មនុស្សបុរាណមានជំនឿយ៉ាងមុតមាំ ហើយជឿជាក់លើការបន់ស្រន់ និងការធ្វើសក្ការបូជាដល់ទេវៈទាំងនេះ។

«លោកតាដឹកនាំ សូមប្រាប់ឱ្យលម្អិតបន្តិចទៀតមក» ក្មេងតូចពិតជាស្រេកឃ្លានចំណេះដឹងណាស់ ចង់រៀនបន្ថែមអំពីសត្វសាហាវដ៏កាចសាហាវ និងមានអំណាចទេវៈទាំងនោះកាលពីអតីតកាល។

«តាដឹងត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងឯង ចៅអើយ។ តាធ្លាប់ធ្វើដំណើរបានត្រឹមតែ ៨០,០០០ លី (li) ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាវាស្តាប់ទៅដូចជាច្រើន ប៉ុន្តែសូម្បីតែតំបន់ដែលយើងរស់នៅ ក៏មានចម្ងាយយ៉ាងតិចរាប់ដងនៃ ៨០,០០០ លី ដែរ។ ចៅត្រូវធ្វើដំណើរយ៉ាងហោចណាស់រាប់លានលី ទើបអាចទៅដល់ចុងបញ្ចប់នៃពិភពលោកបាន។»

ស៊ឺ យុនហ្វឹង និយាយតិចៗ។ ទីកន្លែងដែលគាត់ធ្លាប់ទៅមិនមែនតិចទេ ប៉ុន្តែពួកវាគ្រាន់តែជាជ្រុងតូចមួយនៃពិភពលោកទាំងមូលប៉ុណ្ណោះ។ វាមិនមានប្រយោជន៍អ្វីឡើយក្នុងការសួរគាត់អំពីភាពអាថ៌កំបាំងនៃពិភពខាងក្រៅដ៏សែនឆ្ងាយ ព្រោះពិភពលោកដ៏ធំផ្សេងទៀតទាំងនោះ គឺស្ថិតនៅក្រៅការយល់ដឹងរបស់គាត់ទាំងស្រុង។

«ការរៀនបច្ចេកទេសរាប់សែនមុខ ក៏នៅមិនស្មើនឹងការដើរផ្លូវរាប់សែនលីដែរ។ ប្រសិនបើចៅខ្លាំងគ្រាន់ បៅគួរតែទៅស្វែងយល់ពីពិភពខាងក្រៅដោយខ្លួនឯង។ តាចាស់ហើយ គ្មានឱកាស និងកម្លាំងបែបនោះទៀតទេ» ស៊ឺ យុនហ្វឹង ដកដង្ហើមធំ។

«លោកតា ខ្ញុំដឹងថាលោកតាកំពុងរងគ្រោះដោយសាររបួសក្នុងខ្លួន។ ថ្ងៃអនាគត ខ្ញុំសន្យាថានឹងនាំយក ឱសថទិព្វមេឃនិងដី (Precious Heaven and Earth Medicines) មកព្យាបាលជំងឺលោកតា និងនាំលោកតាទៅមើលពិភពលោកទាំងមូល» ក្មេងតូចនិយាយ។

ស៊ឺ យុនហ្វឹង បង្ហាញនូវភាពឈឺចាប់បន្តិច ប៉ុន្តែគាត់ក៏មានក្តីសុខខ្លាំងណាស់ដែរ។ ស្នាមជ្រីវជ្រួញទាំងអស់របស់គាត់បានរលាយបាត់ ហើយគាត់ញញឹមថា៖ «ឱ្យតែចៅមានសុវត្ថិភាព និងធំធាត់ឡើងដោយគ្មានឧបសគ្គ តាក៏អស់ចិត្តដែរ។»

កាលពីអតីតកាល គាត់បានរងរបួសក្នុងខ្លួនយ៉ាងចម្លែក ហើយគាត់ត្រូវការឱសថពិសេសដើម្បីព្យាបាលវា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សូម្បីតែត្រកូលយក្សដែលមានប្រជាជនរាប់លាននាក់ ក៏ប្រហែលជាមិនមានឱសថនោះដែរ។ គ្រប់យ៉ាងគឺនិយាយងាយ តែធ្វើពិបាក។

«អាវូ (Aowu)! លោកតាដឹកនាំកំពុងបង្រៀនមេរៀនទៀតហើយ ពួកយើងឆាប់មកស្តាប់មក!» ក្រុមជើងខ្លាំងក្មេងៗស្រែកហ៊ោរកញ្ជ្រៀវ។ នាពេលនេះ ពួកគេខុសប្លែកពីមុន ក្មេងៗលែងរអ៊ូរទាំទៀតហើយ។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានបំណងប្រាថ្នាចង់បានកម្លាំងខ្លាំងជាងមុន ហើយរាល់ពេលដែល ស៊ឺ យុនហ្វឹង បង្រៀនអំពី អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង (Bone Text) ក្មេងៗទាំងអស់នឹងរត់មកស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។

ឥឡូវនេះ ក្មេងៗមួយចំនួនចាប់ផ្តើមបង្ហាញសញ្ញានៃសញ្ញាសម្ងាត់នៅលើរាងកាយរបស់ពួកគេហើយ។ គ្មានការសង្ស័យទេ ពួកគេនឹងអាចឈានជើងលើវិថីនេះនាពេលអនាគត។ ពួកគេប្តេជ្ញាថានឹងខ្លាំងជាងឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ។

«ពួកឯងជាហ្វូងស្វាខូច ឆាប់អង្គុយចុះមក» មេភូមិញញឹម។

ខ្យល់ស្រាលៗបក់មក។ នៅលើដើមស្រឡៅ (Willow tree) ដ៏ធំ ក្រាស់ និងខ្លោចខ្មៅ មានមែកដ៏ទន់ភ្លន់មួយដែលភ្លឺថ្លាដូចត្បូង កំពុងយោលទៅមកតាមខ្យល់។ ក្រុមជើងខ្លាំងក្មេងៗបានឡោមព័ទ្ធជុំវិញមេភូមិ ដើម្បីស្តាប់ការបង្រៀនរបស់គាត់នៅក្រោមដើមឈើនោះ។

«ការក្តាប់ជាប់នូវ អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង គឺដូចជាការកាន់ដាវធំ ឬការយារធ្នូអញ្ចឹង។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើចៅដាក់អាវុធទាំងនេះចុះ? នោះមូលដ្ឋានគ្រឹះដែលចៅបានហ្វឹកហាត់ នៅតែតម្រូវឱ្យចៅមានរាងកាយមាំមួនដដែល។»

ក្មេងៗមួយចំនួនហាក់មានការងឿងឆ្ងល់ ហើយមួយចំនួនទៀតក៏ចាប់ផ្តើមយល់ដឹងភ្លាមៗ។

«អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង គ្រាន់តែជាទម្រង់ គ្រាន់តែជាវិធីសាស្ត្រប៉ុណ្ណោះ។ ការធ្វើឱ្យអំណាចនោះក្លាយជារបស់ចៅពិតប្រាកដ ទើបជាវិថីដ៏ពិត។ បើមិនដូច្នោះទេ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលចៅរៀនគឺគ្រាន់តែជារបស់ក្រៅខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។ វិធីតែមួយគត់គឺធ្វើឱ្យខ្លួនឯងកាន់តែខ្លាំង។»

«តើពួកយើងធ្វើវាដោយរបៀបណា?»

«ចៅត្រូវធ្វើឱ្យ អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង ក្លាយជាផ្នែកមួយនៃរាងកាយ ហើយសាច់និងឆ្អឹងរបស់ចៅត្រូវតែក្លាយដូចជាសត្វសាហាវដែលទទួលបានពរជ័យពីឋានសួគ៌ ដើម្បីឱ្យក្លាយជាធ្លុងមួយជាមួយមេឃនិងដី។ បើមិនដូច្នោះទេ ការត្រាប់តាមគឺគ្រាន់តែជាការត្រាប់តាមនៅទីបញ្ចប់ ហើយវានឹងពិបាកក្នុងការបញ្ចេញនូវអំណាចដ៏ពិតប្រាកដ។»

មេភូមិបានពន្យល់តាមគំនិតរបស់គាត់។ អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង គឺដូចជាសាច់ឈាម និងសក់របស់ចៅអញ្ចឹង។ ដើម្បីធ្វើឱ្យអំណាចនោះក្លាយជារបស់ចៅពិតប្រាកដ ចៅត្រូវតែធ្វើឱ្យវាជាផ្នែកមួយនៃរូបកាយ ហើយមានតែពេលនោះទេ ទើបវាត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអំណាចពិត។

«លោកតា បង្រៀនពួកយើងឱ្យលឿនមក!»

«កុំប្រញាប់ ចូរចំណាយពេលយឺតៗ» ស៊ឺ យុនហ្វឹង និយាយ។

តាមពិតទៅ ការប្រើប្រាស់សញ្ញាសម្ងាត់គឺត្រូវប្រើប្រាស់កម្លាំងជីវិតរបស់ខ្លួនឯង។ នៅពេលដែលក្មេងតូចប្រើប្រាស់ វិជ្ជាសម្ងាត់ (Precious Technique) ការប្រើប្រាស់ថាមពលរបស់គេគឺធំធេងណាស់។ ការប្រើបច្ចេកទេសខ្លាំងៗបែបនេះជាបន្តបន្ទាប់នឹងផ្តល់ផលប៉ះពាល់ដល់រាងកាយ និងធ្វើឱ្យចុះខ្សោយជាទូទៅ។

និយាយឱ្យចំទៅ វាមិនមែនជារឿងអាក្រក់ទេក្នុងការរៀនអក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង ទោះបីជាពួកគេមិនជោគជ័យក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកគេរៀនវាបានសម្រេច ហើយប្រើប្រាស់វាច្រើនពេកក្នុងកាលៈទេសៈពិសេសណាមួយ វានឹងផ្តល់គ្រោះថ្នាក់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់រាងកាយ។

បន្ទាប់ពីបានស្តាប់ការពន្យល់របស់មេភូមិ ក្មេងៗទាំងអស់មានទឹកមុខស្លេកស្លាំង។

«កុំខ្លាចអី គ្រាន់តែយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះវាទៅបានហើយ។ ឱ្យតែចៅមិនប្រថុយជីវិតដើម្បីប្រើប្រាស់ វិជ្ជាសម្ងាត់បុរាណ ជាបន្តបន្ទាប់ នោះវាមិនអីទេ។ ពួកឯងមិនដូចក្មេងតូចដែលបានក្តាប់ជាប់នូវវិជ្ជាសម្ងាត់ដ៏ជ្រាលជ្រៅនោះទេ។ ម្យ៉ាងទៀត ទោះបីជាចៅបាត់បង់កម្លាំងជីវិតបន្តិចបន្តួច ក៏ចៅអាចស្តារវាឡើងវិញបាននៅពេលក្រោយដែរ។»

មិនត្រឹមតែអក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹងរបស់ភូមិគ្រួសារស៊ឺប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែត្រកូលយក្សនៅពិភពខាងក្រៅក៏ដូចគ្នាដែរ។ ដើម្បីទទួលបានជោគជ័យខ្លះៗ ម្នាក់ៗត្រូវតែឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលដំបូងបែបនេះ។ ដើម្បីរៀនវា ម្នាក់ៗត្រូវតែឆ្លងកាត់រឿងនេះទាំងអស់គ្នា។

«ក្មេងតូចមានការយល់ដឹងយ៉ាងជ្រៅជ្រះអំពីអក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹងហើយ ហើយពួកយើងអាចរៀនពីគេអំពីរបៀបដែលគេក្លាយជាបែបនោះ។»

ដើម្បីទទួលបានការយល់ដឹងពិតប្រាកដ និងបន្ទាប់ពីឈានដល់កម្រិតនៃការយល់ដឹងណាមួយ ការហ្វឹកហាត់របស់ម្នាក់ៗត្រូវតែផ្លាស់ប្តូរ។ មេភូមិបានយកសៀវភៅឆ្អឹងមួយចំនួនមក ហើយប្រគល់នូវសញ្ញាសម្ងាត់ចុងក្រោយពីរបីឱ្យទៅក្មេងតូច។

បន្ទាប់ពីនេះ មេភូមិបានបង្រៀនជារៀងរាល់ថ្ងៃដល់ក្មេងៗទាំងនេះ។ គាត់បានបង្រៀនម្នាក់ៗខុសៗគ្នា ទៅតាមភាពខ្លាំងរៀងៗខ្លួនរបស់ពួកគេ។

ច្បាស់ណាស់ ក្មេងតូចគឺនៅកម្រិតមួយខ្ពស់ជាងអ្នកដទៃទាំងអស់។ ទោះបីជាយកគេទៅដាក់ក្នុងត្រកូលយក្សនៅពិភពខាងក្រៅក៏ដោយ ក៏ដុងពីកំណើតរបស់គេនឹងធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើលជាមិនខាន។

ថ្ងៃទាំងនេះ ក្មេងតូចហាក់ដូចជាងប់ងល់ខ្លាំងណាស់។ រាល់ថ្ងៃគេតែងតែស្តាប់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ និងសិក្សាសៀវភៅឆ្អឹង។ ស្នាមញញឹមតែងតែមាននៅលើមុខតូចរបស់គេ ហើយភ្នែករបស់គេស្ទើរតែក្លាយជាទម្រង់ព្រះខែពាក់កណ្តាលសៀវទៅហើយ។

នៅដំណាក់កាលដំបូង ម្នាក់ៗត្រូវប្រើប្រាស់ជីវិត និងឈាមរបស់ខ្លួនដើម្បីហ្វឹកហាត់អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង ដើម្បីធ្វើឱ្យពួកគេកាន់តែខ្លាំង។ មានតែនៅពេលដែលអំណាចនោះចេញជារូបរាងពិតប្រាកដ ហើយការយល់ដឹងរបស់ពួកគេកាន់តែជ្រៅ ទើបពួកគេអាចបង្វិលលំហូរនៃអំណាចនោះត្រឡប់មកវិញ។

«ដើម្បីក្លាយជាធ្លុងមួយជាមួយសញ្ញាសម្ងាត់ ដើម្បីប្តូរវាទៅជាពន្លឺចម្រុះពណ៌ និងបំលែងវាទៅជាពន្លឺទេវៈ ម្នាក់ៗត្រូវតែធ្វើឱ្យវាដូចជាឡភ្លើងដែលឆេះជានិរន្តរ៍នៅក្នុងគ្រប់អ៊ីញនៃសាច់ឈាមរបស់ខ្លួន។ ចម្រាញ់ថាមពលមេឃនិងដី បឺតស្រូបយកកម្លាំងជីវិតទេវៈចូលក្នុងរូបកាយ ដើម្បីបំលែងសាច់ឈាម និងព្រលឹងរបស់ចៅទាំងស្រុង។»

នេះគឺជាវិថីដែលក្មេងតូចនឹងត្រូវដើរ។ គេបានសាងសង់មូលដ្ឋានគ្រឹះយ៉ាងរឹងមាំដែលធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើលរួចជាស្រេច។ សញ្ញាសម្ងាត់របស់គេបានចេញជារូបរាងតាំងពីយូរណាស់មកហើយ ហើយការឆ្លងកាត់ការបំលែងនេះនឹងមិនចំណាយកម្លាំងរបស់គេច្រើនពេកនោះទេ។

បន្ទាប់ពីរយៈពេលត្រឹមតែពីរបីថ្ងៃ ក្មេងតូចទទួលបានលទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យ។

បន្ទាប់ពីប្រើប្រាស់វិជ្ជាសម្ងាត់របស់គេម្តងទៀត រាល់អ៊ីញនៃសាច់និងឈាមរបស់គេបានបញ្ចេញពន្លឺ។ សញ្ញាសម្ងាត់បានលេចឡើងព្រាលៗ ដូចជាឡភ្លើងដ៏មានតម្លៃដែលកំពុងផ្តល់ថាមពលដល់គេឥតឈប់ឈរ។

លទ្ធផលនេះបានធ្វើឱ្យ ស៊ឺ យុនហ្វឹង ភាំងស្មារតី។ គាត់ដឹងថាក្មេងតូចមានដុងពីកំណើតដ៏ខ្លាំងក្លាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ប៉ុន្តែគាត់នៅតែមានការភ្ញាក់ផ្អើលម្តងទៀត។

នេះគ្រាន់តែជារយៈពេលពីរបីថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ ស៊ឺ ហាវ តូចបានទទួលជោគជ័យក្នុងការបង្វិលលំហូរថាមពលត្រឡប់មកវិញហើយ។ ប្រសិនបើជាមនុស្សធម្មតា វាអាចនឹងចំណាយពេលរាប់ឆ្នាំ។ សូម្បីតែអ្នកមានដុងខ្លាំង ក៏ត្រូវការពេលរាប់ខែដែរ។

«តាធ្លាប់ទាយថាចៅនឹងត្រូវការពេលពីរខែ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីឃើញល្បឿននេះ ចៅប្រហែលជាត្រូវការតែមួយខែ ឬប្រហែលជាត្រឹមតែ ២០ ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។»

លទ្ធផលរបស់ ស៊ឺ ហាវ តូច គឺអស្ចារ្យពេកហើយ។ ក្រុមព្រឹទ្ធាចារ្យ និងក្មេងៗសើចយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។ សូម្បីតែ ស៊ឺ លីងហ៊ូ (Shi Linghu) និង ស៊ឺ ហ្វីជាវ (Shi Feijiao) និងមនុស្សធំដទៃទៀតក៏ញញឹមបិទមាត់មិនជិតដែរ។

«ប្រហែលជាគេអាចប្រៀបធៀបជាមួយកូនចៅរបស់ សត្វសាហាវជំនាន់បុរាណ (Archaic Vicious Beast) បាន។ ភូមិគ្រួសារស៊ឺរបស់យើង ប្រហែលជាអាចបង្កើតមនុស្សម្នាក់ដែលអាចតតាំងជាមួយ ហ៊ូ (Hou) បុរាណពិតប្រាកដ ឬ ពីស៊ីវ (Pi Xiu) ឈាមសុទ្ធបាន។»

«នេះគឺជាក្មេងដែលឋានសួគ៌ប្រទានមកឱ្យពួកយើង។ ច្បាស់ណាស់ គេនឹងក្លាយជាមនុស្សអស្ចារ្យ។»

គ្រប់គ្នាមានក្តីសុខខ្លាំងណាស់ ហើយបានរៀបចំពិធីជប់លៀងយ៉ាងអធិកអធមដើម្បីអបអរសាទរនៅថ្ងៃដដែលនោះ។ ពួកគេមានសាច់សត្វសាហាវគ្រប់ប្រភេទ។ ក្លិនឈ្ងុយភាយពេញភូមិ ធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាស្រក់ទឹកមាត់។

«កុំអាលអរខ្លាំងពេក។ នៅចុងបញ្ចប់នៃពិភពលោក មានត្រកូលយក្សដែលមានអំណាចខ្លាំងលើសពីការជឿជាក់។ នៅក្នុងដែនដីដ៏រីកចម្រើន និងរុងរឿងទាំងនោះ ច្បាស់ជាមានអ្នកមានដុងខ្លាំងអស្ចារ្យមិនខាន» មេភូមិបានដាស់តឿន។

ជាការពិតណាស់ មិនថាជាការសរសើរ ឬការដាស់តឿន គ្មាននរណាម្នាក់និយាយអ្វីនៅចំពោះមុខក្មេងៗឡើយ ដោយខ្លាចការលូតលាស់របស់ក្មេងតូចត្រូវរងផលប៉ះពាល់។

ក្នុងកំឡុងពេលប៉ុន្មានថ្ងៃបន្ទាប់ ស៊ឺ ហាវ បានរីកចម្រើនយ៉ាងរហ័សបំផុត។ រាល់អ៊ីញនៃសាច់ឈាមរបស់គេបានបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺថ្លា កាន់តែដូចជាទេវៈទៅៗ។ សញ្ញាសម្ងាត់ទាំងនោះកំពុងបំលែង និងបញ្ចូលគ្នាឡើងវិញ ដើម្បីបំលែងរាងកាយទាំងមូលរបស់គេទាំងស្រុង។

ស៊ឺ យុនហ្វឹង មានការរំភើប និងសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើគេបន្តបែបនេះទៀត ប្រហែលជាគេមិនត្រូវការពេលដល់ ២០ ថ្ងៃផង ត្រឹមតែពាក់កណ្តាលខែ គេប្រហែលជាអាចជោគជ័យ។ នៅពេលនោះ គេអាចឆ្លងកាត់ ពិធីជ្រមុជទឹក (Baptism) របស់គេបានហើយ។

«លោកតាដឹកនាំ តើវិថីអ្វីដែលខ្ញុំនឹងត្រូវដើរនៅថ្ងៃអនាគត?»

«ផ្លូវគឺនៅវែងឆ្ងាយណាស់។ នាពេលនេះ ចៅស្ថិតក្នុងដំណាក់កាល លំដាប់ប្តូរលោហិត (Moving Blood) នៅឡើយ។ ចៅនៅមានផ្លូវឆ្ងាយទៀតក្នុងការស្វែងរកខ្លួនឯង។ អ្នកជំនាញពិតប្រាកដនឹងចាប់ជាតិបង្កើតថ្មីជាមួយនឹងឆ្អឹងទេវៈ និងអភិវឌ្ឍសញ្ញាសម្ងាត់បុរាណរបស់ខ្លួនឯង ដើម្បីប្រើប្រាស់វិជ្ជាសម្ងាត់បុរាណផ្តាច់មុខរបស់ពួកគេ។»

«វាពិតជាធ្វើឱ្យមនុស្សទន្ទឹងរង់ចាំរឿងបែបនេះណាស់!» ភ្នែករបស់ក្មេងតូចភ្លឺច្បាស់ ហើយគេបានក្តាប់កណ្តាប់ដៃតូចរបស់គេ។

ស៊ឺ យុនហ្វឹង និយាយថា៖ «មនុស្សបុរាណបានដើរលើផ្លូវនេះបានឆ្ងាយណាស់មកហើយ។ ផ្លូវនេះវែងឆ្ងាយបំផុត។ នៅពេលដែលចៅខ្លាំងគ្រាន់ ចៅអាចធ្វើដំណើរចេញពីដែនដីរហោស្ថាននេះ ដើម្បីទៅមើលពិភពលោក។ មានរឿងជាច្រើនដែលតាបង្រៀនចៅមិនបាន ដែលចៅត្រូវតែទៅជួបបទពិសោធន៍ដោយខ្លួនឯងនៅពិភពខាងក្រៅ។»

នៅពេលគាត់និយាយរឿងទាំងនេះ ទឹកមុខរបស់មេភូមិ ស៊ឺ យុនហ្វឹង ប្រែប្រួល។ គាត់បានស្ទាបឆ្អឹងពណ៌សភ្លឺថ្លាមួយនៅលើទ្រូងរបស់គាត់ ហើយរាងកាយទាំងមូលរបស់គាត់ក៏ញ័រទទ្រើត។

«គោរពជាអមតៈ អ្នកដំបូងដែលមកដល់។ អំណាចដែលត្រូវបានលួចយក ចំណងទាក់ទងរីកសាយភាយគ្រប់ទិសទី» ក្មេងតូចសូត្រតាម ហើយសម្លឹងទៅកាន់ដែនដីរហោស្ថានដ៏ធំធេង។ ខ្សែភ្នែករបស់គេហាក់ដូចជាចង់ទម្លុះជួរភ្នំដ៏សែនឆ្ងាយ ដើម្បីមើលទៅកាន់មេឃនិងដីផ្សេងទៀត ដែលពោពេញទៅដោយលទ្ធភាពមិនចេះចប់មិនចេះហើយ។