ការកាត់ក្បាល និងការសម្លាប់

នៅពេលថ្ងៃរៀបលិច ពន្លឺនៅក្នុងជួរភ្នំ និងព្រៃឈើចាប់ផ្តើមរលាយបាត់ទៅ ធ្វើឱ្យបរិយាកាសជុំវិញហាក់ដូចជាស្ងប់ស្ងាត់។ នៅក្នុងភាពងងឹតនេះ មានភ្នែកជាច្រើនគូកំពុងតាមដានយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ក្លិនឈាមបានភាយកាត់ខ្យល់ ទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់សត្វសាហាវមួយចំនួន។ សំណាងល្អ នេះគឺជាតំបន់ខាងក្រៅដែលមិនសូវមានសត្វសាហាវ និងកាចសាហាវខ្លាំងពេក។

អាវូ... (Awooo…)

សត្វល្អិតឆ្នូតខ្លា (Tiger-striped bug) មួយបានវារមកដល់ រូបរាងនៅលើខ្លួនរបស់វាធ្វើឱ្យវាមើលទៅដូចជាដង្កូវនាងដ៏ធំដែលលាបពណ៌ចម្លែក។ វាមានប្រវែងពី ៥ ទៅ ៦ ម៉ែត្រ និងមានក្បាលជាសត្វខ្លា មើលទៅគួរឱ្យខ្លាច និងសាហាវឃោរឃៅ។ សត្វល្អិតដ៏ធំនេះបានធុំក្លិន ឈាមដ៏វិសុទ្ធ (True Blood) របស់ ពូជអម្បូរពីបុរាណ (Archaic Descendant) ហើយចង់ខាំស៊ីរូបកាយដ៏មានតម្លៃរបស់ សួននី (Suan Ni)។

ភូ! (Pu!)

ក្មេងតូច (The little guy/Shi Hao) បានគ្រវែងលំពែងដែកមួយចេញទៅ ចាក់ទម្លុះក្បាលសត្វល្អិតនោះចំបង្គាប់។ ជាមួយនឹងសម្រែកដ៏ឈឺចាប់ ឈាមបានខ្ទាតចេញមក ហើយសត្វល្អិតឆ្នូតខ្លានោះបានរមៀលនៅលើដី។ មិនយូរប៉ុន្មាន ជីវិតរបស់វាក៏បានបញ្ចប់។

ដោយគ្មានសំឡេង ពស់ថ្លាន់ហោះ (Flying Python) ដែលមានទំហំប៉ុនធុងទឹក បានស្ទុះចេញពីលើផ្ទាំងថ្មធំមួយ។ វាបានលាតស្លាបទាំងពីររបស់វា ហើយក្លិនឆ្អាបបានសាយភាយពេញអាកាស។ នៅពេលដែលវាស្ទើរតែមកដល់ជិត វាបានបើកមាត់ដ៏ធំដែលពោរពេញដោយឈាមដើម្បីខាំ។

ឈីង! (Qiang!)

នៅចំពោះមុខសត្វពស់ដ៏សាហាវនេះ ក្មេងតូចមិនហ៊ានធ្វើការធ្វេសប្រហែសឡើយ។ គេបានធ្វើឱ្យ ព្រះច័ន្ទប្រាក់ (Silver Moon) មានសកម្មភាពភ្លាមៗ ហើយគ្រវែងវាដូចជាឥន្ទធនូ កាត់សត្វពស់នោះជាពីរចំណែក។ ឈាមបានបាញ់សព្វកន្លែងដូចជាភ្លៀង។

រឿងទាំងអស់នេះបានកើតឡើងត្រឹមតែរយៈពេលខ្លីប៉ុណ្ណោះ ហើយ ស៊ឺ ហាវ (Shi Hao) បានសម្លាប់បិសាចអស់ ៦ ឬ ៧ ក្បាលទៅហើយ។ គេនៅក្បែរ ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ (Green Scaled Eagle) និងការពាររូបកាយរបស់វា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើរឿងនេះនៅតែបន្ត សត្វសាហាវពីបេះដូងនៃជួរភ្នំនឹងចាប់អារម្មណ៍មិនខាន។

"អ្នកភូមិឆ្កែព្រៃ (Wolf Village) នឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ តើលោកតាប្រធានភូមិមិនបានឮសម្រែករបស់ឥន្ទ្រីទេឬ?" ក្មេងតូចចាប់ផ្តើមបារម្ភ។ គេអាចរត់គេចខ្លួនបាន ប៉ុន្តែគេនឹងមិនបោះបង់ចោលឥន្ទ្រីស្រកាខៀវឡើយ។

សត្វបក្សីព្រៃបានហោះឡើងទៅលើមេឃ ហើយក្មេងតូចស្រាប់តែងើបក្បាលឡើង។ នៅពេលនេះ មានភ្លៀងព្រួញដែកយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់តម្រង់មកចំរាងកាយរបស់គេ។

ចេតនាសម្លាប់បានគ្របដណ្តប់ពេញអាកាស។ ដើមឈើនៅក្នុងព្រៃត្រូវបានបាក់បែកជាបំណែកៗ ហើយព្រួញដែកដែលបាញ់មកយ៉ាងណែនណាប់តម្រង់មករកពួកគេ។ បើទោះជាមាន ដំរីកម្រោងនាគ (Dragon Horned Elephant) ដ៏ធំរាំងផ្លូវ ក៏វានឹងត្រូវបាញ់ទម្លុះរហូតដល់ធ្លាយដូចជាកញ្ច្រែងដែរ។

ក្មេងតូចដកដង្ហើមធំ ហើយស្រែកខ្លាំងៗ។ ពីចន្លោះច្រមុះ និងមាត់របស់គេ គេបានបញ្ចេញចរន្តខ្យល់យ៉ាងខ្លាំង។ រាងកាយទាំងមូលរបស់គេកំពុងបញ្ចេញពន្លឺ ធ្វើឱ្យ និមិត្តសញ្ញា (Symbols/Bone Texts) ប្រទាក់ក្រឡាគ្នា។ ព្រះច័ន្ទប្រាក់ដែលមុតដូចកាំបិតបានរាំងនៅខាងមុខ ហើយសំឡេងប៉ះទង្គិចលោហៈបានបន្លឺឡើង។

ព្រួញដែកបានធ្លាក់ចុះមកមិនឈប់ ហើយចុងព្រួញបានបាក់ជាបន្តបន្ទាប់។ ពួកវាបានគរលើដីយ៉ាងណែន បញ្ចេញពន្លឺលោហៈដ៏ត្រជាក់គួរឱ្យខ្លាច។

"អ្នកភូមិឆ្កែព្រៃ កុំបង្ខំខ្ញុំ!" ភ្នែករបស់ក្មេងតូចប្រែជាក្រហម ព្រោះព្រួញដែកមួយចំនួនបានធ្លាក់ចំរបួសរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ។

ព្រួញដែកដែលបក់បោកដូចខ្យល់ព្យុះ និងភ្លៀងធ្លាក់ចុងក្រោយក៏បានឈប់។ នៅគ្រប់ទិសទី មនុស្សជាងមួយរយនាក់បានបង្ហាញខ្លួន។ ពួកគេបានឡោមព័ទ្ធគេពីចម្ងាយ ហើយសម្លឹងមើលសួននី និងស្នែងពណ៌ក្រហមដ៏មានតម្លៃ ទាំងដកដង្ហើមញាប់។

ទោះបីជាពួកគេមិនដែលឃើញពីមុនមកក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នករស់នៅក្នុងទឹកដីដ៏រហោស្ថាននេះយូរល្មម អ្នកនឹងដឹងថាឈាមដ៏វិសុទ្ធរបស់ពូជអម្បូរពីបុរាណមានតម្លៃប៉ុណ្ណា។ វាគឺជាវត្ថុដែលមានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។

"ក្មេងតូច រូបកាយសួននីនេះគឺជាកំណប់ដ៏មានតម្លៃ។ ឯងមិនអាចការពារវាបានតែម្នាក់ឯងទេ ដូច្នេះចូរស្ដាប់បង្គាប់ហើយចាកចេញទៅ។ យើងមិនចង់ធ្វើបាបឯងទេ" បុរសចំណាស់ម្នាក់និយាយក្នុងទឹកមុខរួសរាយ។

ក្មេងតូចស្រាប់តែខឹងភ្លាមៗ។ ពួកគេបានឆ្លងកាត់ការលំបាកយ៉ាងខ្លាំងទើបអាចទទួលបានរូបកាយដ៏មានតម្លៃរបស់សួននី ហើយជិតនឹងនាំវាត្រឡប់ទៅ ភូមិថ្ម (Stone Village) ទៅហើយ។ បែរជាត្រូវមកសម្លាប់ពាក់កណ្តាលទីដោយក្រុមមនុស្សដែលចង់ឆក់យកសាកសពពូជអម្បូរពីបុរាណទាំងនេះ តើពួកគេអាចសុខចិត្តបានយ៉ាងដូចម្តេច?

គេក្តាប់កណ្តាប់ដៃដ៏តូចរបស់គេ ហើយនិយាយថា "អ្នកទាំងអស់គ្នាធ្វើហួសហេតុពេកហើយ!"

"កូនអើយ ជីវិតគឺបែបនេះឯង។ យើងកំពុងតស៊ូក្នុងទឹកដីដ៏រហោស្ថាននេះ។ ប្រសិនបើយើងមិនសាហាវចំពោះអ្នកដទៃទេ នោះយើងកំពុងតែសាហាវចំពោះខ្លួនឯងហើយ" អែលឌើរនៃភូមិឆ្កែព្រៃដកដង្ហើមធំ។ "ចូរប្រញាប់ចាកចេញទៅ។"

ក្មេងតូចសម្លឹងមើលគាត់ដោយមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ ហើយរង់ចាំកម្លាំងជំនួយមកពីភូមិថ្ម។

"វូ... ពិតជាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ នេះគឺជាឥន្ទ្រីស្រកាខៀវពិតមែន។ ដំបូងខ្ញុំគិតថាវាគ្រាន់តែជាបក្សីយូនីខនអុជៗប៉ុណ្ណោះ។ មិននឹកស្មានថាស្ដេចនៃមេឃមួយនេះ សុខចិត្តចុះចូលជាមួយភូមិថ្មសោះ អស្ចារ្យមែន!" អែលឌើរភូមិឆ្កែព្រៃមិនមែនគ្រាន់តែនិយាយលេងសើចឡើយ។ ការភ្ញាក់ផ្អើលរបស់គាត់ចេញពីចិត្ត "គួរឱ្យស្តាយ... វាត្រូវបានពុល ដូច្នេះយើងត្រូវតែសម្លាប់វា។"

ស៊ឺ ហាវ បានឮអ្វីដែលគាត់និយាយ ហើយខំទប់ទឹកភ្នែក។ គេក៏អាចមើលឃើញថាស្ថានភាពរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវគឺគួរឱ្យបារម្ភខ្លាំងណាស់។

ឃើញទឹកមុខរបស់គេ អែលឌើរភូមិឆ្កែព្រៃបានស្រលៀងភ្នែក ហើយនិយាយថា "ពិតជាគួរឱ្យស្តាយមែន បើមិនអញ្ចឹងទេ វានឹងក្លាយជាដៃគូដ៏សក្ដិសមសម្រាប់ អាទិទេពការពារភូមិ (Guardian Spirit) របស់យើង។ ចូរយើងជួយឱ្យវាបានសុខ និងរំដោះវាពីការឈឺចាប់ទៅចុះ។"

"អ្នកឯងហ៊ានឬ?!" ចិញ្ចើមរបស់ក្មេងតូចជ្រួញចូលគ្នា ហើយគេក្តាប់ដៃរារាំងនៅពីមុខឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ។

"ហិហិ..." អែលឌើរភូមិឆ្កែព្រៃសើចតិចៗ។ "មើលទៅឯងពិតជាក្មេងល្អដែលមានចិត្តមេត្តា ដែលមិនអាចបោះបង់ចោលបក្សីសាហាវនេះបានឡើយ។"

បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនេះ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់ប្រែជាត្រជាក់ស្រងាត់។ គាត់គ្រវីដៃហើយនិយាយថា "លែងព្រួញ សម្លាប់ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវនេះមុនគេ!"

អ្នកភូមិឆ្កែព្រៃមានការតក់ស្លុត ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានរារែកឡើយ។ ដោយស្ដាប់តាមបញ្ជា ព្រួញដូចភ្លៀងបានហោះកាត់មិនឈប់ តម្រង់ទៅរករបួសរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ។

ភ្នែករបស់ក្មេងតូចឡើងក្រហមងាំង ហើយខំប្រឹងទប់ទល់យ៉ាងខ្លាំង។ គេបានយកព្រះច័ន្ទប្រាក់ដែលមានរាងដូចថាសមកគ្រវីដើម្បីរុញព្រួញដែកចេញទៅគ្រប់ទិសទី ដើម្បីការពារបក្សីអម្បូរអារក្សពីបុរាណមួយនេះ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រូបកាយរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវមានទំហំធំពេក។ មានរបួសជាច្រើនកន្លែងដែលមិនអាចរារាំងបានទាំងស្រុងឡើយ។ ក្មេងតូចរត់ចុះឡើងដើម្បីរារាំង។ គេហត់នឿយរហូតដល់ញើសហូរស្រោចខ្លួន។

មកដល់ពេលនេះ អ្នកភូមិឆ្កែព្រៃទាំងអស់មើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា ប្រធានភូមិរបស់ពួកគេ ប៉ី លីឈីង (Bei Liqing) កំពុងប្រើបក្សីសាហាវនេះដើម្បីបង្ខាំងក្មេងនេះឱ្យនៅមួយកន្លែង។ មិនយូរមិនឆាប់ គេនឹងហត់នឿយ ហើយគាត់នឹងប្រើវិធីងាយស្រួលបំផុតដើម្បីសម្លាប់។

"លោកប្រធានភូមិ មិនមែនលោកទើបតែនិយាយថាចង់លែងក្មេងនេះទេឬ?"

"ខ្ញុំគ្រាន់តែខ្លាចវារត់បាត់ ទើបនិយាយលេងសើចប៉ុណ្ណោះ។ លុះត្រាតែដឹងថាវាយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងបែបនេះ ទើបយើងអាចកម្ចាត់វាបាន។ ជាមួយនឹងសក្តានុពលដ៏ធំបែបនេះ ប្រសិនបើក្មេងនេះធំឡើង តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង... ជាធម្មតា យើងត្រូវតែសម្លាប់វាឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពនៅពេលនេះ។"

ព្រួញដែកដ៏ក្រាស់បានបញ្ចេញពន្លឺត្រជាក់ និងបង្កើតសំឡេង វ៉ូស (whooshing) នៅពេលវាហោះកាត់។ ព្រួញនីមួយៗមានកម្រាស់ក្រាស់ និងមានកម្លាំងខ្លាំង។ ដើមឈើធំៗ ៨ ឬ ៩ ដើមនៅពីមុខឥន្ទ្រីស្រកាខៀវត្រូវបានបាក់ខ្ទេចខ្ទី។

ក្មេងតូចកំពុងតស៊ូនឹងភាពហត់នឿយ។ គេខាំធ្មេញ ហើយធ្វើឱ្យព្រះច័ន្ទប្រាក់ចំនួនពីរមានសកម្មភាព ប៉ុន្តែវានៅតែពិបាកក្នុងការការពារឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ។

ភូ! (Pu!)

ព្រួញដែកបានចាក់ទម្លុះរបួស ហើយនាំមកនូវសាច់មួយដុំធំ ធ្វើឱ្យបក្សីអម្បូរអារក្សឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។ រាងកាយរបស់វាញ័រតិចៗ ខណៈដែលភ្នែករបស់វាពោរពេញដោយកំហឹង និងភាពសោកសៅ។ នៅពេលនេះ វាមិនអាចកម្រើកបានទាល់តែសោះ បើមិនអញ្ចឹងទេ នៅថ្ងៃធម្មតា តើមនុស្សទាំងនេះហ៊ានចូលជិតវាដែរឬទេ។

ដាំង ដាំង... (Dang, dang…)

ព្រួញធ្លាក់ចុះដូចភ្លៀង ហើយក្មេងតូចរារាំងអស់ពីសមត្ថភាព។ ប៉ុន្តែវានៅតែមិនគ្រប់គ្រាន់ ហើយឥន្ទ្រីស្រកាខៀវត្រូវបានព្រួញ ២០ ដើមចាក់ចំរបួសរបស់វា។ ពួកវាទាំងអស់បានចាក់ចូលជ្រៅក្នុងខ្លួនរបស់វា ហើយឈាមបានហូរចេញមក។

"មីងឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ!" ក្មេងតូចមានទុក្ខសោកយ៉ាងខ្លាំង។ ជាមួយនឹងសំឡេងខ្សឹកខ្សួល ទឹកភ្នែកបានហូរចេញពីភ្នែករបស់គេ។ គេជិតដល់កម្រិតកំណត់របស់គេហើយ។

ភូ! (Pu!)

ព្រួញដែកមួយបានចាក់ទម្លុះមែកឈើ ហើយស្ទើរតែចាក់ទម្លុះបេះដូងរបស់ក្មេងតូច។ គេមានប្រតិកម្មរហ័សបំផុត ហើយបានគេចចេញភ្លាមៗ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាបានចាក់ចំសាច់ដុំដៃតូចរបស់គេ ហើយឈាមបានបាញ់ចេញមក។

"អៃយ៉ា!" ក្មេងតូចស្រែកដោយការឈឺចាប់។ នេះគឺជាលើកទីមួយក្នុងជីវិតរបស់គេ ដែលគេរងរបួសដោយសារព្រួញធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះ។

នៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន ប្រធានក្រុមប្រមាញ់នៃភូមិឆ្កែព្រៃ ប៉ី សាន (Bei Shan) បានសើចចំអក។ វាគឺជាព្រួញរបស់គាត់ដែលបានចាក់ទម្លុះដៃរបស់ក្មេងតូច។ ទឹកមុខរបស់គាត់ស្លេកស្លាំង តាំងពីមិនយូរប៉ុន្មានមុននេះ នៅពេលដែលពោះរបស់គាត់ត្រូវបានកាត់ដោយព្រះច័ន្ទប្រាក់។ គាត់បានយារធ្នូម្តងទៀត ហើយលាក់ខ្លួននៅក្នុងព្រៃ ដើម្បីចាប់ផ្តើមការសម្លាប់ដ៏សាហាវថ្មីមួយទៀត។ គាត់មិនខ្វល់ពីឥន្ទ្រីស្រកាខៀវឡើយ ហើយមានតែបំណងបាញ់ចំបេះដូង ឬបំពង់ករបស់ក្មេងតូចប៉ុណ្ណោះ។

ក្មេងតូចឈឺចាប់ខ្លាំងរហូតដល់មុខតូចរបស់គេឡើងស្លេក។ គេបានហែកក្រណាត់អាវតូចរបស់គេដើម្បីរុំរបួស។ និមិត្តសញ្ញាក៏បានចរាចរលើរាងកាយរបស់គេ ដើម្បីបញ្ឈប់ឈាមមិនឱ្យហូរខ្លាំងជាងមុន។

នៅក្នុងពេលនេះ ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវបានរងព្រួញ ១០ ដើមទៀត។ របួសរបស់វាស្ទើរតែរលួយអស់ទៅហើយ។ ក្មេងតូចកំពុងយំ ព្រោះគេមិនអាចការពារវាបានជារឿយៗឡើយ។ គេស្រែកថា "ខ្ញុំនឹងប្តូរជីវិតជាមួយពួកអ្នកឯង!"

គេស្ទុះទៅមុខយ៉ាងលឿន ហើយធ្វើឱ្យព្រះច័ន្ទប្រាក់ទាំងពីរមានសកម្មភាព។ មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង គេត្រូវតែសម្លាប់មនុស្សដែលបាញ់ព្រួញដែកទាំងនោះឱ្យបាន។

រស់នៅក្នុងទឹកដីរហោស្ថានដ៏ធំធេងនេះ បច្ចេកទេសបាញ់ព្រួញរបស់ភូមិឆ្កែព្រៃគឺខ្លាំងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ មនុស្សជាងមួយរយនាក់បានតម្រង់ទៅទិសដៅតែមួយក្នុងពេលដំណាលគ្នា ហើយព្រួញទាំងអស់បានប្រមូលផ្តុំគ្នាហោះទៅ ធ្វើឱ្យវាហាក់ដូចជាញញួរដែកដ៏ធំដែលវាយប្រហាររូបកាយរបស់ក្មេងតូច។ បើទោះជាគេប្រើព្រះច័ន្ទប្រាក់ដើម្បីរារាំងនៅខាងមុខ ក៏គេនៅតែខ្ជាក់ឈាមចេញមក ហើយត្រូវបានខ្ទាតចេញទៅឆ្ងាយ។

"បាញ់វាឱ្យងាប់ទៅ!"

ប្រធានភូមិឆ្កែព្រៃ ប៉ី លីឈីង ភ្នែកត្រជាក់ស្រងាត់ ហើយគាត់លែងញញឹមយូរហើយ។ គាត់បានបញ្ជាឱ្យអ្នករាល់គ្នាផ្ដោតការបាញ់ព្រួញទៅលើក្មេងតូចដែលកំពុងខ្ទាតនៅលើអាកាស។

យ៉ា! (Ya!)

ក្មេងតូចស្រែកខ្លាំងៗ។ ព្រះច័ន្ទប្រាក់ទាំងពីរបានវិលជុំវិញរាងកាយរបស់គេ។ សំឡេងប៉ះទង្គិចបានបន្លឺឡើង ហើយព្រួញទាំងអស់ត្រូវបានបាក់។ ចុងព្រួញដែលបាក់បានគរលើគ្នា បញ្ចេញពន្លឺដ៏ត្រជាក់។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ជើងតូចរបស់គេបានរងរបួសមួយព្រួញទៀត។ ឈាមស្រស់បានធ្វើឱ្យជើងរបស់គេឡើងក្រហម។ គេបានបញ្ចេញសំឡេងដ៏ក្មេងខ្ចី និងខំប្រឹងទប់ទល់។ គេងាកក្រោយមើលឥន្ទ្រីស្រកាខៀវនៅលើដី ហើយប្រញាប់ស្ទុះទៅមុខ រត់សំដៅទៅរកក្រុមមនុស្សពីភូមិឆ្កែព្រៃ។

ព្រះច័ន្ទប្រាក់បានបញ្ចេញពន្លឺចិញ្ចាច ហើយដូចជាផ្លែដាវ ថាសទាំងពីរបានបាញ់ចេញទៅ។ ឈាមបានខ្ទាតសព្វកន្លែង ខណៈដែលគេបានសម្លាប់ និងកាត់ក្បាលយ៉ាងសាហាវ។ អ្នកភូមិឆ្កែព្រៃ ១៧ ឬ ១៨ នាក់បានដួលស្លាប់នៅក្នុងថ្លុកឈាម បង្កើតឱ្យមានភាពច្របូកច្របល់គួរឱ្យភ័យខ្លាច។

"បន្តបាញ់ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវនោះឱ្យងាប់ទៅ។ កុំប្រណីដៃឱ្យសោះ បាញ់ឱ្យជាប់ដី!" ប្រធានភូមិឆ្កែព្រៃ ប៉ី លីឈីង បញ្ជា។

វូ... វូ... (Wuwu….) សម្រែកហួចដែលត្រចៀកស្ទើរតែធ្លាយបានបន្លឺឡើង ហើយព្រួញដែកមួយផ្ទាំងបានហោះទៅរកឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ។ ស្ថានភាពឥឡូវនេះគឺអាក្រក់ខ្លាំងណាស់។

ភ្នែកធំៗរបស់ក្មេងតូចឡើងក្រហមងាំង។ ទឹកភ្នែកបានហូរស្រោចពេញមុខតូចរបស់គេ។ គេមានអារម្មណ៍ថាគ្មានកម្លាំងទាល់តែសោះ។ ប្រសិនបើគេមិនត្រឡប់ទៅជួយទេ ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវច្បាស់ជាស្លាប់មិនខាន។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេងាកក្រោយ គេនឹងដើរចូលទៅក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាក ហើយនឹងហត់នឿយមិនយូរមិនឆាប់ រួចត្រូវគេបាញ់ងាប់ជាមិនខាន។

"អ្នកទាំងអស់គ្នា... សុទ្ធតែជាមនុស្សអាក្រក់!" នេះគឺជាសម្រែកសោកសៅរបស់ក្មេងដ៏បរិសុទ្ធម្នាក់។

"ប៉ី លីឈីង អាមនុស្សឥតអៀនខ្មាស។ ឯងប្រើល្បិចបែបនេះលើក្មេង តើឯងនៅជាមនុស្សទៀតទេ?!" សំឡេងស្រែកខ្លាំងៗបានបន្លឺឡើង។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ព្រួញដែកដែលក្រាស់ដូចសត្វកណ្ដូប និងលំពែងហោះដែលដូចជាផ្កាយដុះកន្ទុយបានធ្លាក់ចុះមកយ៉ាងណែន។ សម្រែកឈឺចាប់បានបន្លឺឡើងពីទិសដៅដែលអ្នកភូមិឆ្កែព្រៃនៅ។

កម្លាំងជំនួយពីភូមិថ្ម ដែលដឹកនាំដោយប្រធានភូមិ ស៊ឺ យុនហ្វឹង (Shi Yunfeng) ចុងក្រោយបានមកដល់ហើយ។ ស៊ឺ លីងហ៊ូ (Shi Linghu), ស៊ឺ ហ្វីចាវ (Shi Feijiao) និងអ្នកផ្សេងទៀតក៏បានមកដល់ ហើយពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលពួកគេបាញ់ព្រួញជាមួយនឹងចេតនាសម្លាប់មិនឈប់ឈរ។

ជឺប ជឺប... (Chirp Chirp…)

តាផឹង (Da Peng), ស៊ាវឈីង (Xiao Qing) និង ជឺយុន (Zi Yun) បានរលាស់ស្លាបរបស់ពួកគេ ហើយចូលមកជិតយ៉ាងលឿន។ ទោះបីជាពួកគេមិនទាន់អាចហោះបានពិតប្រាកដក៏ដោយ ប៉ុន្តែល្បឿនរបស់ពួកគេគឺលឿនខ្លាំងណាស់។ ពួកគេបានស្ទុះទៅរកឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ ហើយសុទ្ធតែមានភាពសោកសៅ។

កូនឥន្ទ្រីទាំងបីបានដាក់ខ្លួនលើរបួស និងប្រើរាងកាយរបស់ពួកគេដើម្បីរារាំងព្រួញ។ ពួកគេស្រែកយំមិនឈប់ ហើយយកក្បាលជូតនឹងខ្លួនម្តាយរបស់ពួកគេ ពួកគេយំខណៈពេលដែលឈាមហូរចេញមក។

ព្រួញដែកពីភូមិឆ្កែព្រៃបានហោះមកប៉ះនឹងស្រការបស់ពួកគេជាមួយនឹងសំឡេងប៉ះទង្គិចលោហៈ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេនៅក្មេងនៅឡើយ ហើយស្រការបស់ពួកគេមិនទាន់រឹងមាំទេ ដូច្នេះស្នាមឈាមចាប់ផ្តើមលេចឡើង។

"អាពួកអាភមនៃភូមិឆ្កែព្រៃ ចូរទៅនរកទៅ!" ស៊ឺ លីងហ៊ូ ស្រែកដោយកំហឹង។

"វាយបកវិញ ប៉ុន្តែកុំសម្លាប់កូនបក្សីទាំងបីនោះ។ នាំពួកវាត្រឡប់ទៅវិញទាំងរស់ បក្សីទាំងនោះនឹងក្លាយជារបស់អាទិទេពការពារភូមិនៅថ្ងៃណាមួយ" ភ្នែករបស់ប្រធានភូមិឆ្កែព្រៃបញ្ចេញពន្លឺក្រហមឆ្អៅ។ គាត់សម្លឹងមើលកូនបក្សីទាំងបីនោះ ហើយចង់ចាប់ពួកវាភ្លាមៗ។

ការប្រយុទ្ធដ៏បង្ហូរឈាមបានចាប់ផ្តើម ហើយលំពែងបានរាំនៅលើអាកាស ខណៈដែលដាវធំបានកាត់ក្បាលម្តងមួយៗ។ ភាគីទាំងពីរបានវាយសម្រុកគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងការប្រយុទ្ធយ៉ាងជិតស្និទ្ធ។

"លោកតាប្រធានភូមិ!" ក្មេងតូចស្រែកខ្លាំងៗ។

ក្រុមមនុស្សពេញវ័យបានឃើញថាដៃម្ខាង និងជើងម្ខាងរបស់ក្មេងតូចត្រូវបានចាក់ទម្លុះដោយព្រួញដែក។ ឈាមស្រស់បានហូរចេញមក ធ្វើឱ្យពួកគេទាំងអស់គ្នាមានអារម្មណ៍អាណិតអាសូរ។ នេះបានធ្វើឱ្យកំហឹង និងចេតនាសម្លាប់របស់ពួកគេកើនឡើង។

"កុំខ្លាចអី កូនអើយ!"

"ខ្ញុំមិនអីទេ លោកតាប្រធានភូមិ ប្រញាប់ជួយមីងឥន្ទ្រីស្រកាខៀវទៅ" ក្មេងតូចជូតទឹកភ្នែកចេញ រួចស្រែកខ្លាំងៗ ហើយស្ទុះទៅរកមនុស្សនៃភូមិឆ្កែព្រៃ។ ព្រះច័ន្ទប្រាក់បានហោះទៅមក ហើយឈាមបានរីកដុះដាលនៅលើអាកាស។ មនុស្ស ៧ ឬ ៨ នាក់បានស្រែកឈឺចាប់ ខណៈដែលដៃដែលដាច់បានខ្ទាតចេញមក ធ្វើឱ្យឈាមគ្របដណ្តប់ពេញតំបន់នោះ។

"ប៉ី លីឈីង ឯងគ្រាន់តែជាឆ្កែព្រៃឯកោប៉ុណ្ណោះ។ កុំប្រាប់ខ្ញុំថាឯងនឹងបំបែកច្បាប់នៅក្នុងទឹកដីរហោស្ថាននេះឱ្យសោះ។ យើងមិនដែលរំខានគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងការរស់រានមានជីវិតឡើយ ហើយភូមិជិតខាងនឹងមិនធ្វើសង្គ្រាមជាមួយគ្នាទេ។ តើឯងចង់ធ្វើអ្វី?" ប្រធានភូមិ ស៊ឺ យុនហ្វឹង ស្រែកដោយកំហឹង។

ជាធម្មតា ទោះបីជាគាត់និយាយបែបនេះក៏ដោយ ក៏គាត់បានផ្តល់បញ្ជារួចហើយ។ លើកនេះ ពួកគេនឹងមិនមានចិត្តមេត្តាឡើយ ហើយនឹងសម្លាប់ពួកគេទាំងអស់ដោយគ្មានការលើកលែង។

"កុំបន្ទោសខ្ញុំ រូបកាយដ៏មានតម្លៃរបស់សួននី និងស្នែងគោអារក្សអណ្ដាតភ្លើងក្នុងរឿងព្រេង (Mythic Flaming Devil Bull’s horn) សុទ្ធតែជាកំណប់ទ្រព្យដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ តើអ្នកណាដែលមិនចង់បាននោះ? ម្យ៉ាងទៀត អាទិទេពការពារភូមិរបស់អម្បូរយើងជិតនឹងធ្វើការទម្លុះកម្រិត (breakthrough) ហើយ ហើយត្រូវការឈាមដ៏វិសុទ្ធយ៉ាងច្រើន។"

"អ្វីទៅ អាទិទេពការពារភូមិរបស់ពួកគេជិតនឹងទម្លុះកម្រិតហើយមែនទេ?" ស៊ឺ យុនហ្វឹង មានការភ្ញាក់ផ្អើល ហើយភ្នែករបស់គាត់ឡើងងងឹតពាក់កណ្តាល ខណៈដែលនិមិត្តសញ្ញាបានលេចឡើងតិចៗនៅលើដៃម្ខាង។ គាត់បានធ្វើចលនាយ៉ាងលឿន យកឆ្នាំងត្បូងរបស់គាត់ចេញមក ហើយចាក់ថ្នាំរបស់គាត់ដើម្បីជួយបន្សាបជាតិពុលឱ្យឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ។

ភ្នែករបស់ក្មេងតូចប្រែជាក្រហមងាំងដោយសារការសម្លាប់។ នៅពេលនេះ គ្មាននរណាម្នាក់មកពីភូមិឆ្កែព្រៃនៅជុំវិញគេឡើយ។ ដីត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយដៃដែលដាច់ ហើយមានមនុស្សប្រហែល ២០ នាក់ត្រូវបានកាត់ជាចំណែកៗដោយព្រះច័ន្ទប្រាក់។

រំពេចនោះ ពន្លឺដ៏ស្រស់ស្អាតមួយផ្ទាំងបានបាញ់ចេញពីគុម្ពោតព្រៃ គ្របដណ្តប់លើក្មេងតូច។ សំឡេង ភូ ភូ (Pu pu) បានបន្លឺឡើង ហើយមនុស្ស ៦ ឬ ៧ នាក់មកពីភូមិថ្មត្រូវបានចាក់ទម្លុះ ខណៈដែលពួកគេដួលទៅក្នុងថ្លុកឈាមរបស់ពួកគេ រមៀលចុះឡើងដោយការឈឺចាប់។

ដាំង (Dang)

ទោះបីជាក្មេងតូចប្រើព្រះច័ន្ទប្រាក់ដើម្បីរារាំងក៏ដោយ ក៏ស្មារបស់គេនៅតែត្រូវបានឆ្កូត។ ស្នាមឈាមដ៏គួរឱ្យខ្លាចបានលេចឡើង ខណៈដែលឈាមរបស់គេបានខ្ទាតសព្វកន្លែង។

"អាវុធវិញ្ញាណ (Precious Artifact)!" មនុស្សមួយចំនួនស្រែកឡើងដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។

យុវជនម្នាក់ដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងដូចជាឆ្កែព្រៃ បានលាក់ខ្លួននៅកណ្តាលព្រៃឈើ។ គាត់កំពុងរង់ចាំពេលវេលាដ៏ល្អឥតខ្ចោះដើម្បីសម្លាប់ក្មេងតូច។ កាំរស្មីពន្លឺមួយស្ទើរតែចាក់ទម្លុះបំពង់ករបស់គេ។

វាគឺពិតជា ប៉ី ហ្វឹង (Bei Feng) ដែលត្រូវបានចាញ់ដោយ ស៊ឺ ហាវ កាលពីមិនយូរប៉ុន្មានមុននេះ ហើយត្រូវបានបាក់ឆ្អឹងដោយមនុស្សនៃភូមិថ្ម។ កំពូលអ្នកខ្លាំងម្នាក់នោះមិនទាន់បានជាសះស្បើយពេញលេញនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈដែលគាត់រក្សាទឹកមុខស្រអាប់ និងត្រជាក់។

"មិនមែនមានតែពួកឯងទេដែលមានអាវុធវិញ្ញាណ ខ្ញុំក៏មានមួយដែរ" ប៉ី ហ្វឹង មិនទាំងក្រឡេកមើលអ្នកដែលកំពុងរមៀលខ្លួនក្នុងថ្លុកឈាមរបស់ពួកគេឡើយ។ ដោយឮពួកគេស្រែក គាត់បង្ហាញទឹកមុខព្រងើយកន្តើយ និងត្រជាក់។

បន្ទាប់ពីពន្លឺនោះមក វាបានរុំជុំវិញកដៃរបស់គាត់ ហើយបង្កើតបានជាខ្សែដៃធ្មេញសត្វសាហាវ។ ធ្មេញនីមួយៗមានពណ៌សដូចព្រិល ពិតជាស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់។

គេមិនទាន់យល់ពីអក្សរឆ្អឹង (bone text) នៅឡើយទេ តែគេដឹងពីរបៀបប្រើអាវុធវិញ្ញាណ។ តើនេះអាចទៅរួចយ៉ាងដូចម្តេច? វាធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាមានការភ្ញាក់ផ្អើល។

"លោកពូ!" ក្មេងតូចចាប់ផ្តើមបារម្ភ ហើយបានជួយទប់បុរសវ័យកណ្តាលទាំងនោះដែលត្រូវបានចាក់ទម្លុះដោយពន្លឺ។ របួសរបស់ពួកគេធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំងណាស់ គ្រឿងក្នុងរបស់ពួកគេត្រូវបានហែកដាច់ចេញ ហើយពួកគេអាចនឹងស្លាប់នៅពេលណាក៏បាន។

ឈី! (Chi!)

ប៉ី ហ្វឹង បានរលាស់កដៃរបស់គាត់ ហើយភ្លៀងនៃពន្លឺបានហោះចេញមកយ៉ាងស្រស់ស្អាត និងអស្ចារ្យ ម្តងទៀតហោះកាត់អាកាសដូចជាភ្លៀងផ្កាយដុះកន្ទុយ។ កម្លាំងសម្លាប់របស់វាគឺគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងណាស់។

"ខ្ញុំស្អប់ខ្លួនឯងដែលចិត្តមេត្តាពេក។ ខ្ញុំបានលែងឯងកាលពីលើកមុន។ លើកនេះ ខ្ញុំពិតជានឹងមិនលើកលែងឱ្យឯងឡើយ!" មុខតូចរបស់ក្មេងតូចពោរពេញដោយការប្តេជ្ញាចិត្ត និងការសម្រេចចិត្តយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។