សត្រូវ (Enemy)

ព្រះអាទិត្យពណ៌ក្រហមដ៏ត្រចះត្រចង់កំពុងលិចទៅទិសខាងលិច លាបពណ៌ជួរភ្នំទាំងមូលដោយស្រទាប់រស្មីពណ៌ក្រហមឆ្អៅ។ នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃរៀបលិច អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងហាក់ដូចជាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងមានសិរីសួស្តី។

ពួកគេកំពុងខិតជិតដល់ភូមិថ្មយ៉ាងលឿន។ តំបន់នេះមិនមានសត្វសាហាវច្រើនទេ ដោយសារវាស្ថិតនៅជាយក្រុងនៃជួរភ្នំ។ ជាលទ្ធផល វានៅតែមានសន្តិភាពគួរសម។

«ទីបំផុត យើងជិតដល់ផ្ទះហើយ»។ ក្មេងតូចមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល និងបានដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែង។

ផេង (Peng)

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅខណៈនេះ ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងបានហោះចុះមកក្រោម ស្លាបរបស់វាបានហែកដើមឈើខ្ពស់ៗដែលនៅក្បែរនោះខ្លះៗ។ វាមានសភាពអស់កម្លាំងកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ហើយមុខរបួសរបស់វានៅតែបន្តហូរឈាមខ្មៅចេញមក។ វាមិនអាចបន្តទៅមុខទៀតបានទេ។

«អ្នកមីង ទ្រាំបន្តិចទៀតទៅ យើងជិតដល់ផ្ទះហើយ»។ ក្មេងតូច ស៊ី ហាវ លើកទឹកចិត្ត។

វាបានបញ្ចេញសម្រែកយ៉ាងខ្លាំង។ ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងអស់កម្លាំងខ្លាំងពេក រហូតមិនអាចបន្តទៅមុខបាន។ រាងកាយដ៏ធំរបស់វាបានដួលចុះ ធ្វើឱ្យស្លឹកឈើហោះខ្ចាត់ខ្ចាយពេញទីកន្លែង។ បន្ទាប់ពីបុកនឹងដើមឈើបុរាណ ដើមឈើជាច្រើនត្រូវបានបំផ្លាញ។

សំណាងល្អ វាអាចហោះរេរចុះមកក្រោម ជាជាងធ្លាក់ចុះមកពីលើមេឃដោយផ្ទាល់។ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើវាធ្លាក់ពីកម្ពស់ខ្ពស់បែបនេះ ឆ្អឹងបាក់ និងសរសៃដាច់គឺជារឿងដែលមិនអាចជៀសផុតឡើយ។

ជាមួយនឹងសម្លេងរំពង សត្វសួននីដែលស្ថិតក្នុងក្រញាំរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតង គឺជាសត្វដំបូងគេដែលបុកនឹងដី បណ្តាលឱ្យផ្ទាំងថ្មដ៏ធំនៅក្នុងព្រៃត្រូវបានបំបែកចេញពីគ្នា។ បន្ទាប់មក រាងកាយដ៏ធំរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងបានចុះចតនៅលើវាលស្មៅ។

ក្មេងតូចដែលសែងស្នែងពណ៌ក្រហមឆ្អៅក៏បានដួលអូសដីដែរ។ សំណាងល្អ រាងកាយរបស់គេស្រាល និងមានសុខភាពល្អ ហើយដោយសារតែគេបានបោះស្នែងប្រវែងច្រើនម៉ែត្រនោះចោលនៅពេលគេដួល គេក៏មិនបានរងរបួសអ្វីដែរ។

«អ្នកមីង មិនមានរឿងអាក្រក់កើតឡើងទេមែនទេ?» ស៊ី ហាវ ប្រញាប់ក្រោកឈរ ហើយរត់ទៅរកកន្លែងដែលឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងនៅ។

ស្ថានភាពរបស់ពូជពង្សបក្សីបិសាចសម័យបុរាណគឺអាក្រក់ណាស់។ ចេញពីមុខរបួសរបស់វា មានឈាមពណ៌ខ្មៅដូចទឹកខ្មៅស្រក់ចុះមក ដែលជះក្លិនឆ្អាបត្រី។ រាងកាយទាំងមូលរបស់វាគ្មានកម្លាំង ដូច្នេះការក្រោកឈរឡើងវិញគឺជារឿងដ៏លំបាក។

ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងបានស្រែកយំទៅលើមេឃ។ សម្លេងរបស់វាបន្លឺឡើងរំពង ហាក់ដូចជាអាចទម្លុះលោហៈ និងបំបែកថ្មបាន។ វាក៏បានធ្វើឱ្យក្មេងតូច ស៊ី ហាវ ញ័ររន្ធត់រហូតដល់ក្រដាសត្រចៀករបស់គេចាប់ផ្តើមឈឺ ដែលបង្ខំឱ្យគេប្រញាប់ខ្ទប់ត្រចៀក។ ស្លឹកឈើនៅជុំវិញនោះបានជ្រុះចុះមកយ៉ាងវឹកវរ។

«ត្រូវហើយអ្នកមីង បើអ្នកមីងឈឺចាប់ គ្រាន់តែប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីស្រែកមក។ យើងមិនឆ្ងាយពីភូមិថ្មប៉ុន្មានទេ ដូច្នេះតាប៉េង (Big Peng) ស៊ាវឡាន (Little Green) និងអ្នកផ្សេងទៀតប្រាកដជាឮសម្រែករបស់អ្នកមីងមិនខាន។ ពួកគាត់ប្រាកដជានាំមេភូមិមកទីនេះដើម្បីជួយសង្គ្រោះយើង»។

ក្មេងតូចនិយាយបណ្តើរ រត់ទៅរកស្នែងពណ៌ក្រហមឆ្អៅនោះបណ្តើរ។ គេបានកាត់សាច់មួយដុំដែលជាប់នឹងស្នែងនោះ ហើយយកទៅដាក់នៅជិតចំពុះរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតង៖ «អ្នកមីង ខ្ញុំធ្លាប់ឮថា ស្នែងរបស់សត្វរមាសមានសមត្ថភាពព្យាបាលជាតិពិស។ នេះគឺជាស្នែងរបស់ពូជពង្សសម័យបុរាណ ទោះបីជាវាជារបស់គោ ក៏វាគួរតែមានប្រសិទ្ធភាពខ្លះដែរ»។

គេបានបញ្ចុកឥន្ទ្រីស្រកាបៃតង និងជួយបិទចំពុះរបស់វា។ លុះត្រាតែពេលនេះ ទើបបក្សីសាហាវនេះសម្លឹងមើលគេដោយខ្សែភ្នែកដ៏ទន់ភ្លន់ ហាក់ដូចជាគេជាកូនបង្កើតរបស់វាអញ្ចឹង។ ពូជពង្សរបស់បក្សីបិសាចសម័យបុរាណមានបញ្ញាខ្ពស់បំផុត។

«អ្នកមីង ត្រូវតែទ្រាំឱ្យបាន! លោកតាដូនតា និងអ្នកផ្សេងទៀតនឹងមកដល់ទីនេះក្នុងពេលឆាប់ៗនេះហើយ»។

ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅយឺតៗ ហើយសម្លេងសត្វសាហាវគ្រហឹមអាចត្រូវបានឮពីចម្ងាយ។ ក្មេងតូចចាប់ផ្តើមបារម្ភ ព្រោះគេមិនដឹងថាអ្នកភូមិថ្មបានឮសម្រែករបស់ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងដែរឬអត់។

ប្រសិនបើគេត្រឡប់ទៅវិញតែម្នាក់ឯង មានឱកាសដែលសត្វសាហាវមួយចំនួនអាចនឹងមកដល់។ ដោយសារស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតង វាច្បាស់ជាស្លាប់ជាមិនខាន ព្រោះវាមិនអាចតបតបានឡើយ។

«ទោះបីជាពួកគាត់មិនបានឮ ក៏លោកតាដូនតាប្រាកដជាបានបញ្ជូនមនុស្សឱ្យមកតាមរកយើងមិនខាន។ អ្នកមីង សូមមេត្តារង់ចាំដោយអត់ធ្មត់ និងទ្រាំឱ្យជាប់។ គ្រប់យ៉ាងនឹងមិនអីទេ»។ ក្មេងតូចប្រើសម្លេងដ៏ក្មេងខ្ចី និងទន់ភ្លន់របស់គេដើម្បីផ្តល់កម្លាំងចិត្តដល់វា។

សម្លេងលូរបស់សត្វសាហាវហាក់ដូចជាកំពុងខិតជិតមកដល់បន្តិចម្តងៗពីចម្ងាយ។ ព្រះអាទិត្យរៀបលិចជិតបាត់ទៅហើយ ហើយមេឃចាប់ផ្តើមងងឹត។ ផ្នែកនៃព្រៃនេះមើលទៅគួរឱ្យខ្លាច និងរន្ធត់ជាពិសេស។

«អ្នកមីង ផឹក លោហិតជីវិត (Essence Blood) បន្តិចទៀតទៅ»។ ក្មេងតូចខ្ទប់ដៃម្តងទៀត ដោយយកសាច់របស់គោបិសាចអណ្តាតភ្លើងក្នុងទេវកថាមកឱ្យវា។

រំពេចនោះ រោមនៅលើខ្នងរបស់ក្មេងតូចបានងើបឡើង។ គេបានប្រញាប់គេចទៅចំហៀង ធ្វើឱ្យព្រួញដែកដ៏ត្រជាក់មួយកាត់កករបស់គេ។ វាបានបុកចូលទៅក្នុងថ្មភ្នំជាមួយនឹងសម្លេង ប៊ូម មុនពេលបញ្ចេញសម្លេងដូចលោហៈប៉ះគ្នា។

លុះត្រាតែពេលនេះ ទើបសម្លេងផ្ទុះនៃល្បឿនបានបន្លឺឡើង។ ល្បឿននៃព្រួញដែកនោះលឿនពេកហើយ លឿនជាងល្បឿនសម្លេងទៅទៀត។ កម្លាំងរបស់វាពិតជាគួរឱ្យតក់ស្លុតណាស់! ប្រសិនបើក្មេងតូចមានប្រតិកម្មយឺតជាងនេះបន្តិច ព្រួញនោះច្បាស់ជាទម្លុះកករបស់គេមិនខាន។

ខ្សែពន្លឺដ៏ត្រជាក់មួយបានភ្លឺកាត់ ហើយព្រួញដែកទីពីរត្រូវបានបាញ់ចេញមក។ ក្មេងតូចបានគេចចេញ។

ពូ (Pu)។ ឈាមបានបាញ់ចេញមក។ សាច់មួយដុំដែលគេចង់បញ្ចុកឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងកាលពីដំបូង ត្រូវបានព្រួញទម្លុះ។

«ខ្ជះខ្ជាយណាស់។ ហេតុអីបានជាឯងខំធ្វើរឿងទាំងអស់នេះសម្រាប់បក្សីសាហាវដែលជិតស្លាប់ទៅហើយអញ្ចឹង? ឯងគួរតែយកវាឱ្យមកយើងវិញទើបប្រសើរ»។ សម្លេងបុរសដ៏ស្អកម្នាក់បានបន្លឺឡើង។

«គឺពួកឯង?!» ក្មេងតូចភ្ញាក់ផ្អើល និងខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីឃើញមនុស្សមកពីភូមិឆ្កែព្រៃ (Wolf Village) គេបានកត់សម្គាល់ឃើញថា អ្នកដែលបាញ់ព្រួញនោះ គឺជាប្រធានក្រុមប្រមាញ់របស់ពួកគេ។ គាត់ខ្ពស់ខ្លាំងណាស់ ដែលមានកម្ពស់ជាងពីរម៉ែត្រ។ សាច់ដុំរបស់គាត់មាំមួនដូចជាពស់ដែលរុំព័ទ្ធរាងកាយ។

ក្នុងកំឡុងបួនសប្តាហ៍ចុងក្រោយនេះ ស្ទើរតែគ្មានសញ្ញានៃវត្តមានរបស់ពួកគេឡើយ។ ឥឡូវនេះ ពួកគេជាងម្ភៃនាក់បានបង្ហាញខ្លួន។ ម្នាក់ៗកាន់ធ្នូដ៏រឹងមាំ ហើយព្រួញទាំងអស់ត្រូវបានតម្រង់មករកគេ។

ក្មេងតូចខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្នែករបស់គេបើកធំៗ ខណៈដែលគេនិយាយថា «លើកមុន ភូមិថ្មរបស់យើងបានលែងពួកឯងឱ្យទៅវិញ ហើយពួកឯងថែមទាំងបានធ្វើសម្បថឈាមទៀតផង។ ឥឡូវនេះ ពួកឯងចង់សម្លាប់យើង... ពួកឯង...»

«ពិតជាក្មេងដែលគួរឱ្យស្រលាញ់មែន តើពាក្យសម្បថមានតម្លៃជាងរាងកាយដ៏មានតម្លៃ និងកម្ររបស់សត្វសួននីនោះឬ? ចុះស្នែងពណ៌ក្រហមឆ្អៅដ៏មានតម្លៃរបស់ពូជពង្សសម័យបុរាណនោះវិញ?» បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់មកពីភូមិឆ្កែព្រៃបានចំអកឱ្យ។

ឈី (Chi)

រស្មីពណ៌សប្រាក់បានបាញ់ចេញគ្រប់ទិសទី។ ក្មេងតូចមិនបាននិយាយតបតទៀតឡើយ និងបានកម្រើកដៃរបស់គេ បង្កើតជាព្រះច័ន្ទដ៏ត្រចះត្រចង់។ ពន្លឺរបស់វាបានសាយភាយចុះមក ហាក់ដូចជាព្រះច័ន្ទទេវៈបានចុះមកពីមេឃជាន់ទីប្រាំប្រាំបួន។

ជាមួយនឹងព្រះច័ន្ទនៅក្នុងដៃ គេបានសម្រុកទៅរកមនុស្សទាំងនោះ។ ដោយសារពួកគាត់មិនស្តាប់ហេតុផល គេមានតែប្រយុទ្ធប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាគេនៅជាក្មេងតូចម្នាក់ក៏ដោយ ក៏គេតែងតែឮមនុស្សចាស់និយាយអំពីភាពសាហាវយង់ឃ្នង និងភាពរន្ធត់រាប់មិនអស់ដែលពួកគេបានជួបប្រទះ ខណៈពេលប្រឈមមុខនឹងសត្វសាហាវនៅក្នុងទឹកដីដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ។

នៅពេលនេះ ក្មេងតូចបានចាត់ទុកមនុស្សទាំងនេះដូចជាសត្វសាហាវ ដោយលែងមើលឃើញថាពួកគេជាមនុស្សដូចគ្នាទៀតហើយ។ គេបានសម្រុកទៅមុខយ៉ាងលឿនក្នុងបំណងប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេ និងការពារអ្នកមីងឥន្ទ្រីស្រកាបៃតង។

ព្រោះនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ មនុស្សក្រុមនេះមិនមានចិត្តល្អដូចឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងដែលធ្លាប់តែសាហាវនោះឡើយ។ គេនឹងមិនអាណិតអាសូរពួកគេម្តងទៀតជាដាច់ខាត។

វូស... វូស... (Whoosh Whoosh)

ព្រួញដែកទាំងនេះបានហោះមករកគេយ៉ាងច្រើនដូចជាទឹកភ្លៀង។ ការបាញ់នីមួយៗមានកម្លាំងរាប់ពាន់ជីននៅពីក្រោយ ហើយពួកវាគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។ សូម្បីតែសត្វដ៏ធំក៏នឹងស្លាប់ដោយសារការបាញ់តែមួយព្រួញដែរ។

មនុស្សទាំងអស់នេះបានបាញ់ទៅលើក្មេងតូចម្នាក់ក្នុងពេលដំណាលគ្នា ក្នុងលក្ខណៈដែលគ្មានបេះដូង និងសាហាវព្រៃផ្សៃបំផុត។ ពួកគាត់មិនបង្ហាញក្តីមេត្តាឡើយ មានតែស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់ និងកាចសាហាវប៉ុណ្ណោះ។

ដាំង (Dang)

ព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់បានវិលវល់ និងបានទះព្រួញដែកមួយជួរឱ្យធ្លាក់ចុះ។ សម្លេង ក្រាក ក្រាក (Gebeng gebeng) បានបន្លឺឡើង។ ទោះបីជាពួកវាជាបង្គោលដែក ក៏ពួកវានៅតែមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការវាយប្រហារបានដែរ។ ពួកវាត្រូវបានកាត់ជាពីរយ៉ាងស្អាត។

«កុំមើលងាយវាឱ្យសោះ។ ទោះបីជាវាជានៅក្មេង ប៉ុន្តែវាមានវត្ថុបុរាណដ៏មានតម្លៃនៅលើខ្លួនវា។ វាពិតជាខ្លាំងណាស់។ រួមកម្លាំងគ្នាបាញ់វាឱ្យធ្លាក់ចុះមក!» បុរសដែលមានរូបរាងមាំមួនម្នាក់បានគ្រហឹមយ៉ាងខ្លាំង។

វូ... (Wu)

ព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់បានហោះកាត់ និងវិលជុំវិញព្រៃ។ បុរសដែលទើបតែស្រែកម្នាក់នោះ ត្រូវបានកាត់ចំស្មា បណ្តាលឱ្យដាច់ដៃរបស់គាត់ចេញពីគ្នា។ ឈាមស្រស់បានបាញ់ចេញមក ហើយជាមួយនឹងសម្រែកដ៏ឈឺចាប់ គាត់បានដួលទៅលើដី។

«ក្មេងនេះខ្លាំងពេកហើយ! ប្រញាប់ដកថយ ហើយគ្រវែងលំពែងដែកទៅ!»

ប្រធានក្រុមប្រមាញ់របស់ភូមិឆ្កែព្រៃបានស្រែកយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់បានបញ្ជាឱ្យមនុស្សរបស់គាត់បែកគ្នា និងដកថយទៅខាងក្រោយ។ ពួកគេបានចាប់ផ្តើមប្រើកម្លាំងកាន់តែខ្លាំងដើម្បីគ្រវែងលំពែង ហើយលំពែងរបស់ពួកគេរឹតតែគួរឱ្យខ្លាចជាងព្រួញទៅទៀត។

វូ... វូ... (Wuwu)

បង្គោលលំពែងមួយបន្ទាប់ពីមួយទៀតបានបញ្ចេញពន្លឺដ៏ត្រជាក់ ខណៈដែលពួកវាហែកខ្យល់ហោះមក។ បង្គោលនីមួយៗមានប្រវែងប្រហែលពីរម៉ែត្រ និងទម្ងន់ដប់ជីន ដែលអាចចាក់ទម្លុះស្បែកសត្វរមាសភ្លើងបានយ៉ាងងាយស្រួល ខណៈដែលពួកវាហោះមកចំពីមុខ។

ដាំង, ដាំង... (Dang, dang)

ក្មេងតូចបានប្រើព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់របស់គេដើម្បីទប់ទល់នឹងការវាយប្រហារ ដោយកាត់បង្គោលលំពែងមួយបន្ទាប់ពីមួយទៀតឱ្យបាក់ជាពីរ។ សម្លេងប៉ះគ្នាដ៏ខ្លាំងបានបន្លឺឡើង ខណៈដែលកម្ទេចភ្លើងបានខ្ទាតគ្រប់ទីកន្លែង។ ស្ថានភាពគឺពិតជាតឹងតែងខ្លាំងណាស់។

«សម្លាប់!»

ភ្នែករបស់ ស៊ី ហាវ តូចបានឡើងក្រហមភ្លាមៗ។ ទោះបីជាគេមានចិត្តល្អ និងស្មោះត្រង់ក៏ដោយ ក៏គេមិនមែនជាមនុស្សទន់ជ្រាយដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកដទៃចង់សម្លាប់គេបែបនេះ គេច្បាស់ជាត្រូវតបត និងការពារខ្លួនឯងជាធម្មជាតិ។

វេង (Weng)

ព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់បានញ័ររន្ធត់ ហើយគេបានសម្រុកទៅមុខយ៉ាងលឿនជាមួយនឹងកម្លាំងទាំងអស់របស់គេ។ ដោយប្រើព្រះច័ន្ទដ៏មានតម្លៃរបស់គេដើម្បីរារាំងព្រួញ គេបានរត់ទៅមុខដប់ម៉ែត្រ មុនពេលវាយប្រហារអស់ពីកម្លាំង។ ពន្លឺពណ៌សដូចព្រិលបានភ្លឺកាត់ ហើយនៅចំពោះមុខគេ សម្រែកដ៏ឈឺចាប់បានបន្លឺឡើង។ ដៃរបស់មនុស្សប្រាំឬប្រាំមួយនាក់ត្រូវបានកាត់ដាច់ ហើយឈាមបានបាញ់ឡើងខ្ពស់ទៅលើអាកាស។

លំពែងដែកពីរបីបានហោះកាត់រាងកាយរបស់ក្មេងតូច ដោយគ្រាន់តែឆ្កូត និងធ្វើឱ្យរហែកសម្លៀកបំពាក់របស់គេប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេគ្រាន់តែមិនអើពើនឹងវា ហើយជាមួយនឹងកម្លាំងទាំងអស់ គេបានដំណើរការព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់ទីពីរ។ ដើមឈើបុរាណមួយបានលេចឡើងនៅលើនោះ ហើយវាបានភ្លឺចែងចាំងយ៉ាងអស្ចារ្យ ខណៈដែលវាបានជះនូវភាពត្រចះត្រចង់ខ្លះៗចុះមក ធ្វើឱ្យព្រះច័ន្ទមើលទៅរឹតតែស្រស់ស្អាត។

ពូ (Pu)

លើកនេះ ព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់បានហោះទៅឆ្ងាយជាងដប់ម៉ែត្រ ស្ទើរតែហែកប្រធានក្រុមប្រមាញ់ភូមិឆ្កែព្រៃ ក៏ដូចជាអ្នកផ្សេងទៀតពីរបីនាក់នៅពីមុខគាត់ឱ្យដាច់ជាពីរ។ ពួកគេទាំងអស់បានរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ហើយពោះរបស់ប្រធានក្រុមត្រូវបានកាត់ដាច់ បណ្តាលឱ្យពោះវៀនរបស់គាត់ស្ទើរតែលេចចេញមកក្រៅ។

«ទៅ!»

ប្រធានក្រុមបានស្រែកអស់ពីកម្លាំង។ បន្ទាប់ពីបញ្ជានេះ មុខរបស់គាត់បានស្លេកស្លាំង ហើយគាត់ចាប់ផ្តើមបែកញើសយ៉ាងខ្លាំង។ មនុស្សមួយក្រុមបានស្រែកឡើង មុនពេលប្រមូលអ្នករបួសយ៉ាងលឿន និងដកថយចូលទៅក្នុងព្រៃ។

«ក្មេងនេះចម្លែកណាស់ វាខ្លាំងពេកហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងបានផ្ញើសារត្រឡប់ទៅវិញរួចហើយ។ មេភូមិ និងអ្នកផ្សេងទៀតមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានទេ ដូច្នេះពួកគាត់គួរតែប្រញាប់មកដល់ទីនេះក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ!»

«អ្នកមីងបៃតង អ្នកមីងមិនអីទេមែនទេ?» ក្មេងតូចបានរត់ត្រឡប់មកវិញ។ បន្ទាប់ពីឃើញឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងត្រូវបានចាក់ទម្លុះដោយលំពែងដែក និងព្រួញដែកពីរបីទៀត គេមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ក្នុងចិត្តរហូតដល់ទឹកភ្នែកស្ទើរតែហូរចេញមក។

ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងមានទឹកមុខដ៏ទន់ភ្លន់។ វាបានគ្រវីក្បាលតិចៗ និងមិនបានបញ្ចេញសម្លេងអ្វីឡើយ។ វាស្ងប់ស្ងាត់ណាស់។

«អ្នកមីង ខ្ញុំពិតជាគ្មានប្រយោជន៍មែនទេ? បន្ទាប់ពីអ្វីៗដែលពួកគាត់បានធ្វើ ខ្ញុំមិនអាចសម្លាប់មនុស្សបានសូម្បីតែម្នាក់។ ខ្ញុំគ្រាន់តែអាចធ្វើឱ្យពួកគាត់របួសស្មា និងដៃប៉ុណ្ណោះ»។ ក្មេងតូចបានយំ និងបន្ទោសខ្លួនឯង។

នៅទីបំផុត គេគ្រាន់តែជាក្មេងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាគេមានភាពចាស់ទុំតាំងពីតូចក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចសម្លាប់មនុស្ស និងបង្ហូរឈាមយ៉ាងសាហាវដូចមនុស្សធំបានឡើយ។ ទោះបីជាគេវាយប្រហារក៏ដោយ ក៏បេះដូង និងដៃរបស់គេនៅតែញ័រដែរ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានអ្នកដែលរងរបួសរហូតដល់បាត់បង់កម្លាំងប្រយុទ្ធទាំងស្រុង ហើយមិនអាចចាត់ទុកថាជាការគំរាមកំហែងទៀតឡើយ។ ភាគច្រើននៃពួកគេបានបាត់បង់ស្មា និងដៃ ហើយត្រូវបានកំណត់ឱ្យក្លាយជាមនុស្សពិការអស់មួយជីវិត។

នៅចម្ងាយប្រហែលដប់លី (li) ភូមិឆ្កែព្រៃបានប្រមូលផ្តុំគ្នាជួបជុំយ៉ាងលឿន។ ពួកគេបានសម្រុកមកទិសដៅនេះ ហើយក្នុងចំណោមពួកគេ មានយុវជនម្នាក់នៅលើអង្រឹងដែលកំពុងអង្គុយពាក់កណ្តាល និងដេកពាក់កណ្តាល។ ទឹកមុខរបស់គេស្លេកស្លាំង ហើយភ្នែករបស់គេត្រជាក់ដូចទឹកកក។ នៅក្នុងបាតដៃរបស់គេ មានខ្សែដៃធ្វើពីធ្មេញសត្វសាហាវមួយ។

មនុស្សចាស់ម្នាក់បាននិយាយតិចៗថា «វាក៏ខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះដែរ ដែលអាចធ្វើឱ្យសមាជិកកុលសម្ព័ន្ធរបស់យើងជាងដប់នាក់រងរបួស។ កុំខ្លាចអី លើកនេះយើងនឹងប្រើវត្ថុបុរាណដ៏មានតម្លៃដែលផ្តល់ឱ្យដោយ វិញ្ញាណការពារភូមិ (Guardian Spirit) របស់យើង។ ចាំមើលថាតើវានៅតែអាចបង្កបញ្ហាបានទៀតឬអត់!»

«រាងកាយដ៏មានតម្លៃរបស់សត្វសួននីនៅទីនោះស្រាប់ ហើយវិញ្ញាណការពារភូមិនឹងមកដល់ទីនេះដោយផ្ទាល់»។ ចាស់ទុំម្នាក់ទៀតបាននិយាយ។

នៅចម្ងាយពីរបីលី មនុស្សមួយក្រុមមកពីភូមិថ្មក៏បានធ្វើសកម្មភាពដូចជាខ្លាសាហាវ ដោយសម្រុកឆ្ពោះទៅកាន់ផ្នែកនៃព្រៃភ្នំដែលក្មេងតូចនៅ។ អ្នកដែលដឹកនាំការធ្វើដំណើរនេះ គឺកូនឥន្ទ្រីទាំងបីគឺ ជឺយុន (Purple Cloud), តាប៉េង (Big Peng) និង ស៊ាវឡាន (Little Green)។ ពួកវាកំពុងវាយស្លាបយ៉ាងអន្ទះសារ។