ថាង សាន ប្រឈមមុខនឹង វ៉ាង យានហ្វុង

ដោយសារតែ វ៉ាង យានហ្វុង បានបោះជំហានគេចតែមួយជំហានប៉ុណ្ណោះ នៅពេលដែល លីង មូសៀ ក្រឡាប់ខ្លួនវាយបកមកវិញ ចម្ងាយរវាងពួកគេគឺនៅកៀកគ្នាខ្លាំងណាស់។ គេគ្មានពេលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីគេចចេញម្តងទៀតឡើយ។

វ៉ាង ឆាវ និង វ៉ាង ស៊ាវឡី ឧទានឡើងដោយការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះទិដ្ឋភាពនេះ។ ភ្លាមនោះ ពួកគេបានឃើញពន្លឺពណ៌បៃតងមួយភ្លែតនៅលើខ្លួន វ៉ាង យានហ្វុង ហើយផ្លែដាវខ្យល់ដែលសំដៅទៅរកស្មារបស់គេ ក៏រលាយបាត់ទៅក្នុងអាកាស។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ពន្លឺពណ៌បៃតងមួយខ្សែបានបាញ់ចេញពីក្រោមជើងរបស់គេ ទៅត្រកងយក លីង មូសៀ ដែលកំពុងធ្លាក់ចុះមកបានទាន់ពេលវេលា រួចលើកនាងឱ្យឈរមានលំនឹងវិញ។

ការប្រែរូបចចកខ្យល់របស់ លីង មូសៀ បានរលាយបាត់ទៅហើយ ហើយនាងកំពុងដកដង្ហើមធំយ៉ាងខ្លាំង។ រឿងរ៉ាវដែលទើបតែកើតឡើងធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ស្រងាកចិត្តបន្តិច មិនដឹងថាត្រូវគិតយ៉ាងណាចំពោះការប្រយុទ្ធមិញនេះឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវក្រសែភ្នែកដែលពោរពេញដោយការកោតសរសើររបស់ វ៉ាង យានហ្វុង។

«មិនអន់ទេ មិនអន់ទាល់តែសោះ។ ឯងដឹងថាមានគម្លាតអំណាចរវាងយើង ដូច្នេះឯងបានប្រមូលកម្លាំងទាំងអស់ទៅលើការវាយប្រហារដោយផ្លែដាវខ្យល់នោះ ដើម្បីធ្វើឱ្យគ្រូដកថយមិនទាន់។ នោះហើយគឺជាការប្រើប្រាស់ខួរក្បាលក្នុងការប្រយុទ្ធ។ ធ្វើបានល្អណាស់។»

វ៉ាង យានហ្វុង អាចមើលធ្លុះនូវល្បិចតូចតាចរបស់ លីង មូសៀ។

«លោកគ្រូ លោកគ្រូពិតជាអស្ចារ្យណាស់។ មិញនេះ លោកគ្រូ...» ភ្នែករបស់ លីង មូសៀ ពោរពេញដោយភាពងឿងឆ្ងល់។

វ៉ាង យានហ្វុង ឆ្លើយថា៖ «នោះគឺជាការប្រើប្រាស់ផ្លែដាវខ្យល់កម្រិតខ្ពស់។ គ្រូនឹងបង្រៀនឯងនៅពេលដែលឯងឈានដល់កម្រិតទីបី។ វាអាចប្រើបានតែនៅពេលដែលខ្សែឈាមរបស់ឯងខ្លាំងគ្រប់គ្រាន់ប៉ុណ្ណោះ។»

ទាំង លីង មូសៀ និងបងប្អូនត្រកូលវ៉ាង មិនអាចទប់ចិត្តបានឡើយ ក៏សម្លឹងមើល វ៉ាង យានហ្វុង ដោយការគោរពយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ សូម្បីតែ ថាង សាន ក៏លួចកោតសរសើរក្នុងចិត្តចំពោះអ្វីដែលគេទើបតែបានឃើញដែរ។

ក្នុងចំណោមមនុស្សមានសមត្ថភាពដែលគេបានជួប ជូ ជាស៊ីន គឺជាអ្នកទីមួយ ហើយពេលនេះគឺ វ៉ាង យានហ្វុង។ ពេលនេះគេអាចច្បាស់ក្នុងចិត្តថា កម្លាំងរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង ពិតជាលើស ជូ ជាស៊ីន ទៅទៀត។ ជូ ជាស៊ីន ប្រហែលជាស្ថិតនៅត្រឹមតែកម្រិតទីបួនប៉ុណ្ណោះ។ សូម្បីតែពេលរងរបួសធ្ងន់ គេក៏អាចសម្លាប់បិសាចចចកកម្រិតទីបីបានដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើទោះបីជា វ៉ាង យានហ្វុង ស្ថិតនៅកម្រិតទីបួនដូចគ្នា ប៉ុន្តែការគ្រប់គ្រងធាតុខ្យល់របស់គេគឺពិតជាល្អឥតខ្ចោះ។

ត្រូវហើយ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាផ្លែដាវខ្យល់សាមញ្ញនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបញ្ជាធាតុខ្យល់ដោយផ្ទាល់តែម្តង។ ថាង សាន មិនដែលឃើញអ្វីបែបនេះពីពួកបិសាចចចកណាមួយឡើយ។

គ្រាន់តែការគ្រប់គ្រងកម្រិតនេះ បានធ្វើឱ្យ ថាង សាន មានការគោរពជាថ្មីចំពោះ វ៉ាង យានហ្វុង។ វាទាមទារឱ្យមានថាមពលផ្លូវចិត្តរឹងមាំ និងការយល់ដឹងស៊ីជម្រៅអំពីធាតុខ្យល់។

«ថាង សាន ដល់វេនឯងហើយ» វ៉ាង យានហ្វុង និយាយ។ ថាង សាន បោះជំហានទៅមុខពីរបីជំហាន រួចហាក់ដូចជាកំពុងគិតអ្វីម្យ៉ាងមួយសន្ទុះ មុននឹងងក់ក្បាលទៅកាន់ វ៉ាង យានហ្វុង។ វ៉ាង យានហ្វុង ញញឹមតិចៗ៖ «ចាប់ផ្តើមទៅ។»

ភ្នែករបស់ ថាង សាន រួញតូច ហើយពន្លឺពណ៌បៃតងមួយខ្សែបានបាញ់ចេញពីភ្នែករបស់គេ។ នៅពេល វ៉ាង យានហ្វុង ឃើញបែបនេះ គេមិនអាចទប់អារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលបានឡើយ។ សម្រាប់អំបូរចចកខ្យល់ ខ្សែឈាមកាន់តែខ្លាំង ភាពស្និទ្ធស្នាលជាមួយធាតុខ្យល់ក៏កាន់តែខ្ពស់ ពួកគេអាចគ្រប់គ្រងធាតុខ្យល់បានកាន់តែច្រើន ហើយក្លិនអាយ (aura) របស់ពួកគេនឹងបញ្ចេញមកកាន់តែខ្លាំង ជាពិសេសតាមរយៈពន្លឺពណ៌បៃតងនៅក្នុងកែវភ្នែក។ បន្ទាប់ពីហ្វឹកហាត់បានត្រឹមតែកន្លះខែ វ៉ាង យានហ្វុង មានការភ្ញាក់ផ្អើលដែលឃើញថា កែវភ្នែករបស់ ថាង សាន មានភាពរឹងមាំជាងកាលពីគេទើបតែមកដល់ដំបូងឆ្ងាយណាស់។

ថាង សាន បានធ្វើចលនារួចជាស្រេចដោយមិនរង់ចាំឱ្យគ្រូគិតច្រើនឡើយ។ គេលើកដៃស្តាំឡើង ហើយផ្លែដាវខ្យល់ប្រវែងប្រហែលបីអ៊ីញមួយបានបាញ់ចេញទៅ។ វាមិនដូចជាផ្លែដាវរបស់ លីង មូសៀ ឡើយ ផ្លែដាវខ្យល់នេះមិនបញ្ចេញសំឡេងហួចអ្វីទាំងអស់នៅពេលវាហោះទៅ មើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីអស្ចារ្យឡើយ នៅពេលវាសំដៅទៅរក វ៉ាង យានហ្វុង។

វ៉ាង យានហ្វុង បានស្មានទុកមុនថា ថាង សាន នឹងមិនស្ទុះមកវាយគេដោយផ្ទាល់ឡើយ ដោយសារតែ ថាង សាន មិនអាចប្រើការប្រែរូបចចកខ្យល់ដើម្បីបង្កើនកម្លាំងកាយបាន។ ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ ការស្ទុះមកមុខគឺជារឿងមិនឆ្លាតវៃឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីដែលធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើលគឺផ្លែដាវខ្យល់របស់ ថាង សាន មិនបញ្ចេញសំឡេងហួច ឬសំឡេងខ្យល់បោកបក់នៅពេលវាហោះកាត់អាកាសឡើយ ដែលវាខុសប្លែកពីផ្លែដាវខ្យល់ស្តង់ដារ។

វ៉ាង យានហ្វុង នៅតែឈរស្ងៀម ហើយនៅពេលផ្លែដាវខ្យល់ជិតមកដល់ គេក៏រៀបចំខ្លួនគេចចេញ។ ជាមួយនឹងបទពិសោធន៍ប្រយុទ្ធ គេតែងតែសន្សំកម្លាំងនៅពេលប្រឈមមុខនឹងគូប្រកួតណាក៏ដោយ។

ប៉ុន្តែ នៅខណៈដែលជើងរបស់គេបម្រុងនឹងប្តូរទីតាំង ផ្លែដាវខ្យល់នោះស្រាប់តែបាត់ស្រមោល។

ត្រូវហើយ វាបានរលាយបាត់ ហើយអ្វីដែលភ្នែករបស់គេមើលឃើញគឺគ្រាន់តែជាភាពព្រាលៗមួយភ្លែត មុនពេលផ្លែដាវខ្យល់បាត់ទៅក្នុងអាកាស។

ចុះ? ហេតុអីបានជាវាបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ? តើគេមិនមានថាមពលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីរក្សាផ្លែដាវមែនទេ?

មិនអាចទេ! ចម្ងាយមានតែប្រាំមួយម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ។ សូម្បីតែពេល ថាង សាន ទើបតែដាស់សមត្ថភាពដំបូង ក៏គេអាចវាយគ្រូចំដែរ។ វាមិនអាចបាត់ទៅបែបនេះបានឡើយ!

នៅខណៈនោះ គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ពីចលនាដ៏មុតស្រួចមួយនៅចំពីមុខភ្នែករបស់គេ ហើយតាមសភាវគតិ ពន្លឺពណ៌បៃតងមួយបានផ្ទុះឡើង។ ពន្លឺពណ៌បៃតងនោះញ័ររន្ធត់ ហើយរលកថាមពលបានរីកសាយភាយចេញពីថ្ងាសរបស់គេ។

វ៉ាង យានហ្វុង បោះជំហានថយក្រោយដោយសភាវគតិ ប៉ុន្តែគេពិតជាមានការតក់ស្លុតជាខ្លាំង។

ត្រូវហើយ!

ផ្លែដាវខ្យល់របស់ ថាង សាន ពិតជាបានវាយចំរូបគេ។ គេមិនអាចសូម្បីតែតាមដានគន្លងហោះហើររបស់វា កុំថាឡើយដល់ការគេចចេញ។ ផ្លែដាវខ្យល់ដែលគ្មានសំឡេង និងមើលមិនឃើញនេះ ទើបតែបានឆូតកាត់ថ្ងាសរបស់គេមិញនេះឯង។ ការវាយប្រហារនេះប្រាកដជានឹងធ្វើឱ្យហូរឈាមជាក់ជាមិនខាន ប្រសិនបើគេគ្មានថាមពលចចកខ្យល់ការពារខ្លួននោះ។

តើវាអាចទៅរួចយ៉ាងដូចម្តេច? ទឹកមុខរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង ប្រែប្រួលនៅពេលគេសម្លឹងមើល ថាង សាន។ «ម្តងទៀត!» គេស្រែកទៅកាន់ ថាង សាន។

ថាង សាន លើកដៃឆ្វេងឡើង ហើយផ្លែដាវខ្យល់មួយទៀតក៏បាញ់ចេញមក។ វាមើលទៅដូចជាផ្លែដាវមុនអញ្ចឹង គឺនៅតែគ្មានសំឡេងដដែល។

អ្នកទាំងពីរនៅកៀកគ្នាណាស់។ នៅពេលដែល ថាង សាន បញ្ចេញផ្លែដាវខ្យល់ ក្នុងខណៈតែមួយនោះ ផ្លែដាវខ្យល់មួយបានបាញ់ចេញពីដៃរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង យ៉ាងលឿនបំផុត សំដៅទៅរកផ្លែដាវរបស់ ថាង សាន។ វាមានទំហំធំជាងយ៉ាងច្បាស់ និងមានបំណងកម្ទេចផ្លែដាវរបស់ ថាង សាន ដោយផ្ទាល់។

ទោះជាយ៉ាងណា ទិដ្ឋភាពចម្លែកមួយបានកើតឡើង។ ផ្លែដាវខ្យល់របស់ ថាង សាន នៅលើអាកាសបានហោះជារាងធ្នូយ៉ាងស្រស់ស្អាត នៅខណៈចុងក្រោយបំផុត គេចផុតពីផ្លែដាវរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង ហើយទុកឱ្យវាធ្លាក់ទៅបុកដី។ បន្ទាប់មក នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ វ៉ាង យានហ្វុង ផ្លែដាវនោះក៏បានបាត់ស្រមោលម្តងទៀត។

ដោយមិនបង្អង់យូរ វ៉ាង យានហ្វុង ក៏បានហៅខ្យល់កួចពណ៌បៃតងឱ្យមកហ៊ុមព័ទ្ធខ្លួនភ្លាមៗ។ ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក ពន្លឺពណ៌បៃតងបានភ្លឺឡើងម្តងទៀត ហើយផ្លែដាវខ្យល់របស់ ថាង សាន ក៏លេចចេញមកវិញនៅពីក្រោយខ្នងរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង រួចក៏រលាយបាត់ទៅនៅពេលវាប៉ះនឹងខ្យល់កួចការពារនោះ។

ទឹកមុខរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង ពេលនេះពោរពេញដោយភាពស្រាំងកាំង។ គេសូម្បីតែចាប់ផ្តើមសង្ស័យលើខ្លួនឯង។ គេតែងតែគិតថា បើនិយាយពីរឿងការគ្រប់គ្រងធាតុខ្យល់ឱ្យបានល្អិតល្អន់ ប្រហែលជាគ្មាននរណាម្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងចចកខ្យល់ទាំងមូលអាចប្រៀបផ្ទឹមនឹងគេបានឡើយ។ សូម្បីតែម្ចាស់ចចកខ្យល់ ក៏មិនអាចមានជំនាញស្មើគេក្នុងរឿងនេះដែរ។ លើកលែងតែ «មហាបូជាចារ្យ» ដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលមានអំណាចខ្សែឈាមខ្លាំងជាងគេឆ្ងាយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនដែលនឹកស្មានសោះថា នៅចំពោះមុខគេ ក្មេងប្រុសអាយុត្រឹមតែប្រាំបីឆ្នាំម្នាក់ អាចបង្ហាញនូវជំនាញបញ្ជាផ្លែដាវខ្យល់ដ៏វិសេសវិសាលបែបនេះ។ វាអាចចាត់ទុកថាជាភាពចៃដន្យ ប្រសិនបើវាកើតឡើងត្រឹមតែម្តង។ ប៉ុន្តែនេះដល់ទៅពីរដងជាប់គ្នា? ករណីទាំងពីរត្រូវបានធ្វើឡើងដោយគ្មានសំឡេង និងមានភាពច្បាស់លាស់បំផុត រហូតដល់ផ្លែដាវបាត់ស្រមោលនៅចំពោះមុខគេ។ នេះពិតជាអព្ភូតហេតុពិតមែន។

អ្វីដែលគេមិនដឹងនោះគឺ នៅក្នុងពិភពលោកដែល ថាង សាន រស់នៅកាលពីជាតិដំបូង គេបានរស់រានមានជីវិតរហូតដល់អាយុម្ភៃប្រាំបីឆ្នាំ នៅក្នុងបក្សក្បាច់គុនមួយដែលគេស្គាល់ថាជា «បក្សថាង» (Tang Sect)។ បក្សថាងមានភាពល្បីល្បាញបំផុតខាងអាវុធសម្ងាត់ និងថ្នាំពុល។ ថាង សាន ខ្លួនឯងមានចំណូលចិត្តយ៉ាងខ្លាំងខ្លាចំពោះអាវុធសម្ងាត់ ដែលនាំឱ្យគេលួចរៀនវិជ្ជាសម្ងាត់បំផុតរបស់បក្ស រួមមានកំពូលវិជ្ជាទាំងប្រាំមួយពីក្នុងបក្ស៖ វិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌, ហត្ថត្បូងអាថ៌កំបាំង, នាគចាប់ក្រៀន, នេត្រាបិសាចពណ៌ស្វាយ, ជំហានស្រមោលខ្មោច និងវិជ្ជាអាវុធសម្ងាត់រយបំប្លែង។ កំពូលវិជ្ជាទាំងប្រាំមួយនេះ បានធ្វើឱ្យ ថាង សាន ក្លាយជាគ្រូក្បាច់គុនដ៏ខ្លាំងពូកែខាងអាវុធសម្ងាត់ និងការប្រយុទ្ធ។

ថាង សាន បានរៀនកំពូលវិជ្ជាទាំងប្រាំមួយនេះក្នុងជាតិដំបូង និងបានពង្រឹងវាឱ្យកាន់តែខ្ពស់។ បន្ទាប់ពីការពិតត្រូវបានលាតត្រដាង គេបានជ្រើសរើសបោះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ហើយបញ្ចប់ជីវិតដោយការលោតចុះពីលើច្រាំងថ្មដើម្បីបង្ហាញពីកិត្តិយសរបស់គេ។ ការសម្រេចចិត្តនេះបាននាំឱ្យគេចាប់ជាតិជាថ្មីលើកទីមួយ នៅក្នុងទ្វីបឌូឡៅ។ នៅទីនោះ ទីបំផុតគេបានឈានដល់កម្រិតទេព ដោយពឹងផ្អែកលើមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃកំពូលវិជ្ជាបក្សថាង និងអំណាចពិសេសនៃពិភពលោកនោះដែលគេហៅថា «វិញ្ញាណយុទ្ធ» (martial soul)។ ថាង សាន បានក្លាយជាទេព និងជា «ទេពស្តេច» ដ៏ល្បីល្បាញនៅក្នុងពិភពលោកនោះ។

ក្នុងចំណោមកំពូលវិជ្ជាបក្សថាងទាំងប្រាំមួយនេះ ប្រាំមុខដំបូងអាចចាត់ទុកថាជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ ដើម្បីអាចប្រើប្រាស់វិជ្ជាចុងក្រោយគឺ «អាវុធសម្ងាត់រយបំប្លែង» បាន។

អាវុធសម្ងាត់របស់បក្សថាង អាចបែងចែកជាពីរប្រភេទធំៗ។ មួយពឹងផ្អែកលើការច្នៃប្រឌិតដ៏ស្មុគស្មាញ និងការរចនាបែបគ្រឿងម៉ាស៊ីនដើម្បីឱ្យមានប្រសិទ្ធភាព។ ឯមួយទៀត គឺពឹងផ្អែកលើបច្ចេកទេស និងកម្លាំងខាងក្នុងដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់អ្នកប្រើប្រាស់ ដើម្បីបញ្ចេញវាទៅ។

នៅក្នុងជាតិមុនលើទ្វីបឌូឡៅ ឪពុករបស់ ថាង សាន គឺជាជាងដែក និងជាគ្រូដំញញួរលាក់មុខ។ ថាង សាន បានរៀនសិល្បៈជាងដែកពីគាត់។ ជាមួយនឹងការចាប់ផ្តើមជាថ្មីក្នុងពិភពលោកនោះ គេបានបង្កើតអាវុធសម្ងាត់គ្រឿងម៉ាស៊ីនដ៏អស្ចារ្យជាច្រើន។

ដោយមានការដឹងដឹង (divine consciousness) និងការចងចាំពីជាតិមុនៗ ថាង សាន មានបទពិសោធន៍ច្រើនជាងអ្វីដែលអាយុរបស់គេនៅលើទ្វីបនេះបង្ហាញទៅទៀត។ លើសពីនេះ ដោយសារគេគ្មានឱកាសស្លដែកធ្វើអាវុធនៅទីនេះ គេបានផ្តោតលើការហ្វឹកហាត់បច្ចេកទេសអាវុធសម្ងាត់របស់គេជំនួសវិញ។