ការហ្វឹកហាត់ប្រយុទ្ធ

ដើម្បីភាពហ្មត់ចត់ ថាង សាន បានបន្តសង្កេតមើលអស់រយៈពេលជាច្រើនថ្ងៃទៀត ហើយនៅថ្ងៃទីប្រាំ ថាមពលខ្សែឈាមរបស់បិសាចចចកនោះ ក៏បានត្រឡប់មកសភាពដើមវិញស្ទើរតែទាំងស្រុង។

រឿងនេះបានធ្វើឱ្យ ថាង សាន រៀបចំផែនការថ្មី។ អ្វីដែលគេត្រូវធ្វើបន្ទាប់ គឺស្វែងរកបិសាចចចកកម្រិតទីបួន ដើម្បីសាកល្បងទម្លុះកម្រិតរបស់គេ។ ប៉ុន្តែរឿងនេះក៏បានធ្វើឱ្យគេស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាកបន្តិចដែរ។

បិសាចចចកកម្រិតទីបួន គឺខុសដាច់ស្រឡះពីកម្រិតទីបី។ គ្រាន់តែលើសគ្នាមួយកម្រិត ប៉ុន្តែភាពខុសគ្នានៃកម្លាំងគឺធំធេងណាស់។ ជាធម្មតា ចចកខ្យល់កម្រិតទីបីមានកម្ពស់ប្រហែល ១,៩ ម៉ែត្រ និងមានឌុបខ្លាំងណាស់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចចកខ្យល់កម្រិតទីបួនមានកម្ពស់ខ្ពស់ជាងកម្រិតទីបីមួយក្បាល ហើយមិនត្រឹមតែមានសាច់ដុំប៉ុណ្ណោះទេ។ ចចកខ្យល់កម្រិតទីបួនតែម្នាក់ អាចដោះស្រាយជាមួយកម្រិតទីបីបួនដប់នាក់បានយ៉ាងងាយ។

ចន្លោះពីកម្រិតទីបីទៅទីបួន គឺជាកម្រិតរបាំងដ៏សំខាន់មួយ។ ថាង សាន មានបច្ចេកទេសបក្សថាងដែលគេធ្លាប់ប្រើយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ បូករួមនឹងសមត្ថភាពថ្មីៗដូចជា «ខ្លារខិនផ្លេកបន្ទោរ» និង «ផ្លែដាវខ្យល់» ដូច្នេះគេមានទំនុកចិត្តក្នុងការតទល់នឹងចចកខ្យល់កម្រិតទីបួន។ ប៉ុន្តែ គេមានការសង្ស័យយ៉ាងខ្លាំងថា តើគេអាចកម្ចាត់វាបានដោយមិនបង្កឱ្យមានសំឡេងរំខានដែរឬទេ។ កាលណាមានចលាចលកើតឡើង គេអាចនឹងត្រូវលាតត្រដាងអត្តសញ្ញាណជាមិនខាន។

ដូច្នេះ ជម្រើសបច្ចុប្បន្នរបស់គេ គឺការស្វែងរកចចកខ្យល់កម្រិតទីបួននៅទីវាលដាច់ស្រយាល ឬមួយក៏ត្រូវប្រយុទ្ធជាមួយលោកគ្រូរបស់គេផ្ទាល់។

ថាង សាន មិនបានប្រញាប់ប្រញាល់ឡើយ ហើយបន្តជីវិតប្រចាំថ្ងៃគឺការរៀនសូត្រ និងហ្វឹកហាត់។ ក្រោមការណែនាំរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង គេទទួលបានការយល់ដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រ និងវប្បធម៌នៃទ្វីបបិសាច ដែលវាក៏ជារឿងសំខាន់សម្រាប់គេដូចគ្នា។

កន្លះខែបានកន្លងផុតទៅក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក ហើយខ្សែឈាមរបស់ម្នាក់ៗបានរីកចម្រើនក្នុងកម្រិតផ្សេងៗគ្នា។ ពេលនេះពួកគេទាំងអស់គ្នាអាចបញ្ចេញផ្លែដាវខ្យល់បានហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកបួននាក់ទៀតនៅតែដើរយឺតជាង ថាង សាន។

«ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ យើងនឹងបន្ថែមថ្នាក់រៀនមួយទៀត គឺការប្រយុទ្ធជាក់ស្តែង។ មានតែតាមរយៈការប្រយុទ្ធពិតប្រាកដទេ ទើបពួកឯងអាចពង្រឹងជំនាញប្រយុទ្ធបន្ថែមទៀតបាន» វ៉ាង យានហ្វុង បានប្រកាសនៅពេលរសៀល ដោយបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាមេរៀនថ្ងៃនេះនឹងប្លែកពីមុន។

«តាមគ្រូទៅទីធ្លាខាងក្រោយ» គេនិយាយ រួចដឹកនាំក្មេងទាំងប្រាំនាក់ទៅខាងក្រៅ។

បន្ទាប់ពីរៀនបានកន្លះខែ ពួកគេទាំងប្រាំនាក់សុទ្ធតែអាចចូលទៅក្នុងស្ថានភាពរំញោចខ្សែឈាមដោយខ្លួនឯង និងហ្វឹកហាត់ការប្រែរូបចចកខ្យល់ដោយឯករាជ្យ។ ប៉ុន្តែ ថ្នាក់ប្រយុទ្ធជាក់ស្តែងនៅថ្ងៃនេះ គឺជាលើកដំបូងសម្រាប់ពួកគេ។

ទីធ្លាផ្ទះរៀងតូចបន្តិច ប៉ុន្តែវាផ្តល់កន្លែងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់សកម្មភាពរបស់ពួកគេ ហើយរបងឈើជួយបិទបាំងពីក្រសែភ្នែកអ្នកខាងក្រៅ។

វ៉ាង យានហ្វុង ឈរនៅចំកណ្តាលទីធ្លា ហើយនិយាយថា៖ «ពួកឯងត្រូវឆ្លាស់វេនគ្នា។ ចូលមកវាយគ្រូ។ វ៉ាង ឆាវ ឯងមុនគេ។ ប្រើការប្រែរូបចចកខ្យល់មក។»

«បាទ» វ៉ាង ឆាវ យល់ព្រម រួចដើរទៅឈរនៅចម្ងាយបីម៉ែត្រពី វ៉ាង យានហ្វុង។

«ចាប់ផ្តើមបាន។» វ៉ាង យានហ្វុង ជ្រើសរើសការប្រឈមមុខដោយផ្ទាល់ ព្រោះគេបារម្ភពីការគ្រប់គ្រងកម្លាំងរបស់ពួកគេ ហើយគេមិនចង់ឱ្យពួកគេធ្វើឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមករបួសដោយអចេតនាឡើយ។

វ៉ាង ឆាវ ដកដង្ហើមធំ ហើយភ្លាមៗនោះ ថាមពលរបស់គេក៏កើនឡើង។ គេបានលូដូចចចក រួចរាងកាយក៏រីកធំជាងមុនបន្តិច រហូតធ្វើឱ្យសម្លៀកបំពាក់ឡើងតឹង។ រោមរបស់គេបញ្ឈរឡើង ធ្មេញចាប់ផ្តើមដុះចេញមក ហើយភ្នែកបញ្ចេញពន្លឺពណ៌ខៀវស្រងាត់។ ធម្មតាគេគឺជាមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់ ប៉ុន្តែពេលនេះ គេមានក្លិនអាយ (aura) ដ៏សាហាវឃោរឃៅ។

ជាធម្មតាគេមានរាងស្លីម និងស្គមជាងយុវជនដទៃដែលមានអាយុស្របគ្នា ប៉ុន្តែដោយសារការប្រែរូបចចកខ្យល់ ពេលនេះគេមើលទៅហាក់ដូចជាបានហាត់លើកដែកតាំងពីនៅក្នុងអង្រឹងមកអញ្ចឹង។

វ៉ាង យានហ្វុង ងក់ក្បាលទៅកាន់គេ៖ «ចូលមកវាយគ្រូ។»

វ៉ាង ឆាវ គ្រហឹមតិចៗ។ ការប្រែរូបចចកខ្យល់ មិនត្រឹមតែពង្រឹងសមត្ថភាពរាងកាយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏បានបញ្ចូលនូវភាពសាហាវយង់ឃ្នងដែលរំលឹកដល់ចចកខ្យល់ពិតប្រាកដផងដែរ។

វ៉ាង ឆាវ បានស្ទុះទៅរក វ៉ាង យានហ្វុង ដោយផ្ទាល់។

ការស្ទុះទៅនេះគ្មានបច្ចេកទេសអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែល្បឿន និងកម្លាំងគឺលើសពីមនុស្សធម្មតាឆ្ងាយណាស់។

វ៉ាង យានហ្វុង មិនបានប្រើការប្រែរូបចចកខ្យល់ឡើយ គេគ្រាន់តែបោះជំហានទៅម្ខាងដើម្បីគេចពីការស្ទុះមករបស់ វ៉ាង ឆាវ។

«ឯងយឺតពេកហើយ។ ឯងគួរតែប្រើក្រញ៉ាំចចកជាអាវុធវាយប្រហារ។ ដៅទៅរកចំណុចសំខាន់របស់សត្រូវ។»

ការវាយប្រហាររបស់ វ៉ាង ឆាវ មិនចំគោលដៅទេ ប៉ុន្តែគេបានប្រញាប់ងាកក្រោយ ហើយស្ទុះមកម្តងទៀត ដោយលូកក្រញ៉ាំចចកខាងស្តាំសំដៅទៅទ្រូងរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង ដើម្បីខ្វេះយកបេះដូង។

វ៉ាង យានហ្វុង បោះជំហានទៅម្ខាងទៀត គេចពីការវាយប្រហាររបស់គេបានម្តងទៀត។

ថាង សាន សង្កេតមើលពីចំហៀង ហើយគេកត់សម្គាល់ឃើញថាការវិនិច្ឆ័យរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង ពិតជាច្បាស់លាស់ណាស់។ មើលទៅដូចជាលោកគ្រូគ្រាន់តែបោះជំហានធម្មតាៗមួយជំហានដើម្បីគេចពីការវាយប្រហាររបស់ វ៉ាង ឆាវ យ៉ាងងាយស្រួល ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ វាលទ្ធផលមកពីការស្មានដឹងមុនយ៉ាងត្រឹមត្រូវនូវរាល់ចលនារបស់សិស្ស។ នៅពេលគេគេចយ៉ាងរហ័សរហួន គេក៏បានណែនាំ វ៉ាង ឆាវ ពីរបៀបវាយប្រហារផងដែរ។

ថាង សាន អាចប្រាប់បានថាលោកគ្រូរបស់គេមានបទពិសោធន៍ប្រយុទ្ធយ៉ាងជោគជាំ។ ពេញមួយការហ្វឹកហាត់ ខ្សែភ្នែករបស់លោកគ្រូនៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ហើយគេតែងតែចង្អុលបង្ហាញពីបញ្ហារបស់ វ៉ាង ឆាវ បានយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។

មិនដល់ប្រាំនាទីផង វ៉ាង ឆាវ បានអង្គុយដង្ហក់នៅលើដីបាត់ទៅហើយ។ ការប្រែរូបចចកខ្យល់របស់គេក៏បានបញ្ចប់ដែរ។ ជាមួយនឹងកម្លាំងខ្សែឈាមបច្ចុប្បន្ន គេអាចរក្សាការប្រែរូបបានត្រឹមតែប្រាំនាទីប៉ុណ្ណោះ។

«គេបានធ្វើកំហុសខ្លះ និងជួបបញ្ហាដែលពួកឯងទាំងអស់គ្នាគួរយកចិត្តទុកដាក់។ ម្យ៉ាងទៀត ចូរចាំថា ដរាបណាកម្លាំងខ្សែឈាមមិនទាន់ដល់កម្រិតទីពីរ កុំប្រើផ្លែដាវខ្យល់ដោយផ្តេសផ្តាស។ ការប្រើសមត្ថភាពដូចជាផ្លែដាវខ្យល់ដែលបញ្ចេញថាមពលទៅខាងក្រៅ នឹងធ្វើឱ្យអស់កម្លាំងខ្សែឈាមលឿនជាងមុន។ បើមិនច្បាស់ថាវាអាចសម្លាប់សត្រូវក្នុងមួយក្បាច់ទេ ចូរចៀសវាងការប្រើវា។ បើមិនដូច្នោះទេ វានឹងកាត់បន្ថយរយៈពេលនៃការប្រែរូបចចកខ្យល់ និងធ្វើឱ្យពួកឯងងាយរងគ្រោះបំផុត។»

នៅពេលនិយាយបែបនេះ វ៉ាង យានហ្វុង បានហៅ វ៉ាង ចុង។ «ឯងបានឃើញកំហុសដែលបងឯងទើបតែធ្វើមិញនេះហើយ។ ចូរប្រុងប្រយ័ត្ន។ មក!»

វ៉ាង ចុង ក៏មិននិយាយអ្វីច្រើនដែរ។ គេងក់ក្បាល រួចដាស់ខ្សែឈាមរបស់គេ បើកការប្រែរូបចចកខ្យល់។ រូបរាងក្រោយការប្រែរូបរបស់គេរាងតូចជាង វ៉ាង ឆាវ បន្តិច ប៉ុន្តែភ្នែករបស់គេមុតជាង។ គេឱនខ្លួនបន្តិច ហើយនៅខណៈបន្ទាប់ គេក៏ស្ទុះទៅរក វ៉ាង យានហ្វុង។

ជំហានជើងរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង បានធ្វើចលនាតិចៗហាក់ដូចជាហៀបនឹងគេចចេញ ប៉ុន្តែនៅខណៈនោះឯង រូបរាងដែលកំពុងស្ទុះមករបស់ វ៉ាង ចុង ស្រាប់តែឈប់ងក់។ ជើងស្តាំរបស់គេប៉ះដីមួយភ្លែត រួចប្តូរទិសដៅ ដែលជាទិសដៅតែមួយជាមួយនឹងផ្លូវដែល វ៉ាង យានហ្វុង ហៀបនឹងគេចទៅ។

ផ្ទុយទៅវិញ ជើងរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង គ្រាន់តែធ្វើចលនាទៅមុខបន្តិច រួចក៏ងាកទៅម្ខាងភ្លាមៗ ដែលធ្វើឱ្យ វ៉ាង ចុង ស្ទុះទៅខុសគោលដៅ។ មើលទៅដូចជាគេមានចេតនាស្ទុះទៅទិសដៅខុសដោយខ្លួនឯងអញ្ចឹង។

ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងប្រាំ មានតែ ថាង សាន ម្នាក់គត់ដែលមើលឃើញថា ចលនាមុននេះរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង គ្រាន់តែជាក្បាច់បញ្ឆោតប៉ុណ្ណោះ ហើយវាបានបោកបញ្ឆោត វ៉ាង ចុង បានសម្រេច។

«មិនអន់ទេ។ ឯងមិនបានប្រើកម្លាំងទាំងអស់ក្នុងពេលតែមួយ និងចេះបត់បែនតាមរយៈការប្តូរទិសដៅ។ ទោះជាយ៉ាងណា ចូរយកចិត្តទុកដាក់លើចលនារបស់សត្រូវ។ បន្តទៀត» វ៉ាង យានហ្វុង សរសើរ វ៉ាង ចុង។

វ៉ាង ចុង បន្ទាប់ពីវាយខុសគោលដៅ គេក៏គ្រវាត់ខ្លួន រួចស្ទុះទៅរក វ៉ាង យានហ្វុង ម្តងទៀត។ បើធៀបទៅ គេមានភាពរហ័សរហួនជាង វ៉ាង ឆាវ។ បន្ទាប់ពីការវាយប្រហារមិនបានសម្រេចជាច្រើនដង វ៉ាង ចុង បានដកថយមកក្រោយដើម្បីដកដង្ហើម។ គេក៏អាចរក្សាជំហរបានប្រហែលប្រាំនាទីដែរ ទោះបីជាជំនាញនៃការប្រែរូបចចកខ្យល់របស់គេនៅទាបជាង វ៉ាង ឆាវ ក៏ដោយ។ បើនិយាយពីទេពកោសល្យប្រយុទ្ធ គេពិតជាលើសបងប្រុសរបស់គេ។

បន្ទាប់មកគឺ វ៉ាង ស៊ាវឡី ដែលរក្សាការប្រែរូបបានត្រឹមតែបីនាទីប៉ុណ្ណោះ។ គេនៅក្មេង និងមិនសូវពូកែប្រយុទ្ធដូច វ៉ាង ឆាវ និង វ៉ាង ចុង ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វ៉ាង យានហ្វុង ធ្លាប់បានសរសើរគេថាមានលទ្ធផលល្អក្នុងការហ្វឹកហាត់ខ្សែឈាមប្រែរូបចចកខ្យល់។ គេមានរឿងច្រើនដែលត្រូវរៀន ប៉ុន្តែសក្តានុពលរបស់គេគឺល្អជាងឆ្ងាយ។

អ្នកទីបួនគឺ លីង មូសៀ។

«លោកគ្រូ តើខ្ញុំអាចវាយប្រហារតាមរបៀបណាក៏បានមែនទេ?» លីង មូសៀ សម្លឹងមើល វ៉ាង យានហ្វុង ហើយសួរតិចៗ។

«ពិតណាស់ ឯងអាចវាយប្រហារតាមចិត្តដែលឯងចង់បាន។ ឯងមិនអាចធ្វើឱ្យគ្រូរបួសបានទេ។ ចាំមើលថា តើសមត្ថភាពប្រយុទ្ធរបស់ មូសៀ តូច យ៉ាងម៉េចដែរ។» វ៉ាង យានហ្វុង ពេញចិត្តនឹងសិស្សស្រីតែម្នាក់គត់របស់គេណាស់។ ការលះបង់របស់ លីង មូសៀ ចំពោះការហ្វឹកហាត់គឺមិនចាញ់ពួកក្មេងប្រុសឡើយ។ លទ្ធផលនៃការរៀនសូត្រ និងការហ្វឹកហាត់របស់នាងគឺគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងណាស់ ព្រោះនាងបានចាប់ផ្តើមហ្វឹកហាត់តាំងពីក្មេង។

លីង មូសៀ ក៏បានដកដង្ហើមធំដែរ។ សក់របស់នាងប្រែជាពណ៌ប្រផេះខៀវបន្តិចម្តងៗ រោមចចកដុះចេញមកនៅត្រង់កញ្ចឹងក និងមានពន្លឺពណ៌បៃតងព្រិចៗក្នុងភ្នែក។ ជាមួយនឹងចលនាដ៏រហ័ស នាងបានស្ទុះសំដៅទៅរក វ៉ាង យានហ្វុង។

ល្បឿនរបស់នាងគឺលឿនជាងបងប្អូនត្រកូលវ៉ាងគួរឱ្យកត់សម្គាល់ ហើយទោះបីជាការវាយប្រហាររបស់នាងនៅមិនទាន់មានភាពល្អិតល្អន់ក៏ដោយ ក៏វាមើលទៅមានភាពរស់រវើក និងស្រស់ស្អាត។

វ៉ាង យានហ្វុង បានកត់សម្គាល់ភ្លាមថា នាងបានប្រើកម្លាំងទាំងអស់ក្នុងការស្ទុះមកនេះ។ ល្បឿនរបស់នាងគឺល្អ ប៉ុន្តែនាងមិនទាន់បានចៀសផុតពីកំហុសដែលបងប្អូនត្រកូលវ៉ាងបានធ្វើឡើយ។ គេជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចបោះជំហានគេចចេញ។

ការស្ទុះមករបស់ លីង មូសៀ ច្បាស់ណាស់គឺខុសគោលដៅ ប៉ុន្តែនៅខណៈដែលនាងវាយខុសនោះ នាងស្រាប់តែគ្រវាត់ខ្លួននៅលើអាកាស។

ដោយសារនាងមិនបានប្តូរទិសដៅនៃការវាយប្រហារ ការគ្រវាត់ខ្លួនភ្លាមៗបែបនេះ គួរតែធ្វើឱ្យនាងបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង និងធ្លាក់ស្មាបោកទៅលើដី។ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ នាងបែរជាអាចក្រឡាប់ខ្លួនបានមួយជុំយ៉ាងពេញលេញ។ ភ្លាមនោះ ផ្លែដាវខ្យល់មួយបានបាញ់ចេញពីដៃរបស់នាង សំដៅត្រង់ទៅកាន់ស្មារបស់ វ៉ាង យានហ្វុង។