ការស្រូបយកបន្ថែម!

បន្ទាប់ពី វ៉ាង យានហ្វុង បានណែនាំ ថាង សាន និងបួននាក់ទៀតក្នុងការហ្វឹកហាត់ការប្រែរូបចចកខ្យល់ គេក៏បានប្រាប់ឱ្យពួកគេត្រឡប់ទៅបន្ទប់វិញដើម្បីបន្តហ្វឹកហាត់ រហូតដល់ដល់ពេលអាហារពេលល្ងាច។

នៅពេលពួកគេហៀបនឹងទទួលទានអាហារ វ៉ាង យានហ្វុង ស្រាប់តែនិយាយទៅកាន់ វ៉ាង ដា, វ៉ាង អឺ និង វ៉ាង សាន ថា៖ «គ្រូបានគិតថា ប្រហែលជាដល់ពេលដែលត្រូវដាក់ឈ្មោះឱ្យពួកឯងម្នាក់ៗហើយ ដើម្បីឱ្យពួកឯងមានអត្តសញ្ញាណផ្ទាល់ខ្លួនឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ តើពួកឯងចង់បានទេ?»

«ខ្ញុំព្រមបាទ។» វ៉ាង ដា ងក់ក្បាលទាំងញញឹមយ៉ាងសាមញ្ញ។ វ៉ាង អឺ ព្រិចភ្នែក រួចនិយាយថា៖ «បាទ បានតើ លោកគ្រូ។»

ចំណែក វ៉ាង សាន ដែលខ្ពស់ជាងគេក្នុងចំណោមពួកគេ (ខ្ពស់ជាង ថាង សាន ទៅទៀត) ប៉ុន្តែស្គមដូចដើមឫស្សី បានសួរថា៖ «តើវាពិតជាមិនអីទេឬលោកគ្រូ?» «មិនអីទេ!» វ៉ាង ដា និយាយទាំងបញ្ចេញក្រសែភ្នែកស្តីបន្ទោសទៅកាន់ វ៉ាង សាន។ «បាទ...» វ៉ាង សាន ឆ្លើយតប។ គេហាក់ដូចជាមានការភ័យខ្លាចចំពោះ វ៉ាង ដា បន្តិច ទើបបានត្រឹមតែងក់ក្បាលយល់ព្រម។

«អញ្ចឹងសម្រេចតាមហ្នឹងចុះ។ គ្រូបានគិតឈ្មោះសម្រាប់ពួកឯងម្នាក់ៗរួចហើយ។ វ៉ាង ដា ចាប់ពីពេលនេះទៅ ឯងមានឈ្មោះថា វ៉ាង ឆាវ (Wang Chao)។ វ៉ាង អឺ ឈ្មោះរបស់ឯងគឺ វ៉ាង ចុង (Wang Zhong) ហើយចំណែក វ៉ាង សាន ឯងគឺ វ៉ាង ស៊ាវឡី (Wang Xiaolei)» វ៉ាង យានហ្វុង និយាយ។

វ៉ាង ឆាវ ឧទានឡើងដោយក្តីត្រេកអរ៖ «ល្អណាស់! អរគុណលោកគ្រូ។ ទីបំផុតខ្ញុំមានឈ្មោះផ្ទាល់ខ្លួនហើយ។»

វ៉ាង ចុង ព្រិចភ្នែក ប៉ុន្តែមិននិយាយអ្វីច្រើនទេ។ គេក៏មានរាងស្គមដែរ ប៉ុន្តែបើធៀបនឹង វ៉ាង ឆាវ និង វ៉ាង ស៊ាវឡី គេមើលទៅមានភាពហ្មត់ចត់ជាង ទោះបីមិនមែនជាមនុស្សកំសាកក៏ដោយ។ ក្នុងអំឡុងពេលពិធីបូជា មានតែនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់ វ៉ាង ចុង ប៉ុណ្ណោះដែល ថាង សាន បានចាប់អារម្មណ៍ឃើញនូវដាននៃគំនុំ ច្រើនជាងភាពភ័យខ្លាចសុទ្ធសាធ។

វ៉ាង ស៊ាវឡី ជ្រួញចិញ្ចើម រួចនិយាយថា៖ «ឈ្មោះខ្ញុំមានដល់ទៅបីតួអក្សរ។ តើវានឹងពិបាកសរសេរទេ?» «ហេតុអីក៏ឯងរអ៊ូច្រើនម៉្លេះ? សម្រេចតាមហ្នឹងហើយ។ អរគុណលោកគ្រូ» វ៉ាង ឆាវ និយាយទាំងសម្លក់ទៅកាន់គេ។ គេគឺជាបងធំក្នុងចំណោមពួកគេ ដូច្នេះវាជារឿងធម្មតាដែលគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ថាគេកំពុងដើរតួជាបងប្រុសច្បង។

ក្នុងចំណោមសិស្សទាំងប្រាំនាក់ ថាង សាន គឺជាអ្នកដែលក្មេងជាងគេ។ វ៉ាង ឆាវ មានអាយុដប់ប្រាំពីរឆ្នាំទៅហើយ, វ៉ាង ចុង អាយុដប់បួន, វ៉ាង ស៊ាវឡី អាយុដប់ពីរ, លីង មូសៀ អាយុដប់ឆ្នាំ ចំណែកឯ ថាង សាន ផ្ទាល់មានអាយុត្រឹមតែប្រាំបីឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។

«ថាង សាន ឱ្យលោកគ្រូដាក់ឈ្មោះឱ្យឯងម្នាក់ដែរទៅ» វ៉ាង ឆាវ ណែនាំដោយភាពរួសរាយ។ ថាង សាន គ្រវីក្បាល រួចនិយាយថា៖ «មិនបាច់ទេ ហៅខ្ញុំថា ថាង សាន បែបនេះគឺល្អហើយ។»

«មិនអីទេ តោះយើងញ៉ាំបាយទៅ» វ៉ាង យានហ្វុង និយាយ។

បន្ទាប់ពីអាហារពេលល្ងាច ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានត្រឡប់ទៅបន្ទប់ដើម្បីបន្តការហ្វឹកហាត់។ បងប្អូនត្រកូលវ៉ាង នៅតែត្រូវការការណែនាំពី វ៉ាង យានហ្វុង ដើម្បីចូលទៅក្នុងស្ថានភាពរំញោចខ្សែឈាម។ ផ្ទុយទៅវិញ ថាង សាន មិនត្រូវការជំនួយអ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឱ្យ វ៉ាង យានហ្វុង ភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ បន្ទាប់ពីការណែនាំតែម្តងគត់ លីង មូសៀ ក៏អាចចាប់ផ្តើមហ្វឹកហាត់ខ្សែឈាមដោយខ្លួនឯងបានដែរ។

នៅពេលយប់កាន់តែជ្រៅ ថាង សាន ដែលកំពុងអង្គុយពែនភ្នែនលើគ្រែ បានសន្សឹមៗបើកភ្នែកឡើង។

នៅលើគ្រែទល់មុខ វ៉ាង ចុង នៅតែបន្តហ្វឹកហាត់យ៉ាងហ្មត់ចត់ ហើយក្លិនអាយ (aura) របស់គេមានស្ថិរភាពណាស់។ ថាង សាន អាចដឹងពីការលោតនៃខ្សែឈាម និងការប្រែប្រួលខ្សោយៗនៃថាមពលខ្យល់នៅជុំវិញគេ។

ខ្សែភ្នែករបស់ ថាង សាន ប្រែជាមុតស្រួច។

ជីវិតទីបំផុតបានផ្លាស់ប្តូរ យ៉ាងហោចណាស់ក៏ល្អជាងមុនដែរ។ គេមិនបាច់បារម្ភពីរឿងក្លាយជាអាហារសម្រាប់ពួកបិសាចទៀតឡើយ។ ឥឡូវនេះ រឿងដែលសំខាន់បំផុតគឺការពង្រឹងកម្លាំង។ គេផ្តល់ពេលវេលាឱ្យខ្លួនឯងបីឆ្នាំ ត្រឹមតែបីឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ បីឆ្នាំពីពេលនេះទៅ នឹងក្លាយជាពេលវេលាដែលត្រូវចាកចេញពីទីនេះ... ហើយវាក៏នឹងក្លាយជាពេលវេលាសម្រាប់សងសឹកផងដែរ។

គេសម្លឹងមើលទៅក្រៅបង្អួច សំដៅទៅកាន់ទីលានក្រុងចចកខ្យល់ ហើយក្តាប់ដៃដោយមិនដឹងខ្លួន។ ម្តាយបង្កើតរបស់គេបានស្លាប់ក្រោមដៃរបស់អំបូរចចកខ្យល់។ វាមិនសំខាន់ទេដែលគេបានឃើញនាងត្រឹមតែមួយភ្លែត—អ្វីដែលសំខាន់គឺស្ត្រីដែលបានផ្តល់ជីវិតឱ្យគេ ឥឡូវនេះបានស្លាប់បាត់ទៅហើយ។ ការសម្លាប់ម្តាយរបស់គេ បានធ្វើឱ្យវាមិនមានផ្លូវសម្រាប់ផ្សះផ្សារវាងគេ និងពួកបិសាចឡើយ។

គេបានរុញបើកបង្អួចយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ រួចលបចេញទៅខាងក្រៅក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។ គេបានបិទបង្អួចវិញយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។

ទោះបីជាកម្រិតហ្វឹកហាត់របស់ វ៉ាង យានហ្វុង ខ្ពស់ជាងគេក៏ដោយ ក៏ ថាង សាន មានទំនុកចិត្តថាគេនឹងមិនត្រូវបានគេរកឃើញឡើយ ដោយសារតែ «កំពូលវិជ្ជាបក្សថាង» ដែលគេចេះដឹងតាំងពីជាតិមុន។

ថាង សាន បានដើរចេញឆ្ងាយបន្តិចម្តងៗពីកន្លែងស្នាក់នៅ។ គេមិនបានសំដៅទៅរកទីលានក្រុងទេ ព្រោះគេខ្លាចមិនអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯងបាន ប្រសិនបើបានទៅឃើញលលាដ៍ក្បាលនៅក្រោមអាសនៈនោះ។

គេដើរតាមជ្រុងងងឹតនៃជញ្ជាំង លាក់បាំងរាងកាយយ៉ាងជិតដិត។ គេធ្លាប់មកទីក្រុងចចកខ្យល់ច្រើនដងដែរមកហើយ ដូច្នេះទោះបីមិនស្ទាត់ជំនាញគ្រប់ច្រកល្ហក ក៏គេយល់ដឹងពីភូមិសាស្ត្រភាគច្រើនដែរ។

មិនយូរប៉ុន្មាន គេក៏មកដល់ក្បែរផ្ទះថ្មដ៏ធំមួយ។ ពីចម្ងាយ គេអាចមើលឃើញថាផ្ទះនោះមានពន្លឺភ្លឺច្បាស់ និងឮសំឡេងអ៊ូអរចេញពីខាងក្នុង។

ថាង សាន មិនប្រាកដថាគ្រឿងស្រវឹងប្រភេទណាដែលមានក្នុងពិភពលោកនេះ ឬពួកគេប្រើសារធាតុអ្វីជំនួសឡើយ ប៉ុន្តែបើផ្អែកតាមស្តង់ដារជាតិមុនរបស់គេ កន្លែងនេះទំនងជាហាងស្រា។ ទីនេះគឺជាកន្លែងជួបជុំដែលចូលចិត្តបំផុតសម្រាប់ពួកបិសាចចចកក្នុងទីក្រុងចចកខ្យល់។

ទោះបីជាយប់ជ្រៅទៅហើយ ប៉ុន្តែកន្លែងនេះនៅតែមានមនុស្សអ៊ូអរ។ ភាពអ៊ូអរនាពេលយប់នេះ មានន័យថា ថាង សាន បានជ្រើសរើសកន្លែងត្រឹមត្រូវសម្រាប់អ្វីដែលគេហៀបនឹងធ្វើ។

គេបានលបអង្គុយនៅជ្រុងងងឹត សម្លឹងមើលច្រកចូលហាងស្រាយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ដើម្បីរង់ចាំដោយអត់ធ្មត់។

ប្រហែលជាដោយសារយប់ជ្រៅណាស់ទៅហើយ ថាង សាន មិនបាច់រង់ចាំយូរពេកឡើយ។ រូបរាងខ្ពស់ធំពីរបីបានដើរទ្រេតទ្រោតចេញពីហាងស្រា។

សំឡេងរបស់ពួកវាលឺៗ ប៉ុន្តែនិយាយមិនច្បាស់ ដែលបញ្ជាក់ថាពួកវាផឹកស្រវឹងខ្លាំងណាស់។

នៅពេលពួកបិសាចចចកទាំងនេះដើរ ពួកវាសើចផង និងជេរប្រទេចអ្វីម្យ៉ាងផង។ ថាង សាន តាមដានពួកគេរហូតដល់ពួកគេដើរចូលទៅក្នុងក្រុង។ នៅត្រង់ផ្លូវបំបែក ពួកបិសាចចចកក៏បានបែកផ្លូវគ្នាទៅតាមផ្ទះរៀងៗខ្លួន។

ថាង សាន បានចាក់សោគោលដៅលើបិសាចចចកម្នាក់ដែលមានមាឌមធ្យម ហើយក៏ប្រញាប់តាមដានពីក្រោយភ្លាម។ គេធ្វើចលនាយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ហើយបិសាចចចកនោះស្រវឹងជោកជាំពេក រហូតមិនដឹងខ្លួនថាមានគេតាមឡើយ។

កម្លាំងរបស់សមាជិកអំបូរចចកខ្យល់ ជាទូទៅអាចវាយតម្លៃបានតាមរយៈរូបរាងកាយ។ អ្នកដែលមានមាឌតូចៗជាធម្មតាគឺជាចចកខ្យល់កម្រិតទីពីរ ខណៈអ្នកដែលមានមាឌធំជាងគឺជាកម្រិតទីបី។ មានតែអ្នកដែលមានអំណាចពិតប្រាកដប៉ុណ្ណោះ ទើបមានសក្តានុពលឈានដល់កម្រិតខ្ពស់ជាងនេះ ហើយនៅក្នុងទីក្រុងចចកខ្យល់ បិសាចចចកដែលខ្លាំងបែបនេះគឺកម្រណាស់។ មានតែម្នាក់គត់ដូចជាម្ចាស់ចចកខ្យល់ ដែលមានកម្ពស់លើសពីបីម៉ែត្រ។

គោលដៅរបស់ ថាង សាន គឺជាចចកខ្យល់កម្រិតទីបី ដែលជាប្រភេទបិសាចចចកមាឌធំមធ្យមដែលគេឃើញជាទូទៅក្នុងទីក្រុងចចកខ្យល់។

នៅពេលតាមពីក្រោយយ៉ាងជិត ថាង សាន បានចូលទៅជិតពីខាងក្រោយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ ជាមួយនឹងចលនាដៃស្តាំដ៏ស្រទន់ គេបានប្រើ «វិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌» រួមបញ្ចូលជាមួយវិជ្ជា «នាគចាប់ក្រៀន» (Control Crane Capture Dragon) របស់បក្សថាង។ ចចកខ្យល់នោះបានដើរជំពប់ជើង ស្ទើរតែដួលទៅមុខ។

ទោះជាយ៉ាងណា សូម្បីតែស្ថិតក្នុងស្ថានភាពស្រវឹង ក៏ចចកខ្យល់កម្រិតទីបីនៅតែមានភាពរហ័សរហួន។ វាក៏ព្យាយាមច្រានខ្លួនឡើងវិញដោយសភាវគតិ។

ថាង សាន បានឆក់យកឱកាសដ៏ខ្លីនេះ។ គេបានស្ទុះចូលទៅយ៉ាងលឿន ហើយដៅទៅចំចង្កេះផ្នែកខាងក្រោមរបស់បិសាចចចក ដោយការទាត់ស្រាលៗដោយចុងជើង។

សម្រាប់សត្វដូចជាឆ្កែ និងចចក ចង្កេះគឺជាចំណុចខ្សោយបំផុតមួយរបស់ពួកវា។ បើទោះជាចចកខ្យល់មិនមែនជាសត្វធម្មតា ប៉ុន្តែជាបិសាច ក៏វានៅតែមានកាយវិភាគសាស្ត្រស្រដៀងនឹងសត្វព្រៃដែរ។

នៅពេល ថាង សាន ទាត់ចំចង្កេះបិសាចចចកភ្លាម ខ្លួនរបស់វាប្រែជាទន់ជ្រាយ ហើយដួលទៅម្ខាង។ ទោះបីជាវាព្យាយាមជេរប្រទេច ក៏ ថាង សាន បានចាប់ករបស់វាជាប់ដោយ «ហត្ថត្បូងអាថ៌កំបាំង» (Mysterious Jade Hands) រួចទៅហើយ ដែលធ្វើឱ្យឈាមមិនអាចរត់បាន និងបណ្តាលឱ្យវាសន្លប់បាត់ស្មារតី។

សកម្មភាពបន្តបន្ទាប់គ្នានេះបានកើតឡើងយ៉ាងលឿនបំផុត ដោយប្រើពេលត្រឹមតែពីរ ឬបីវិនាទីប៉ុណ្ណោះតាំងពីចាប់ផ្តើមរហូតដល់ចប់។ ចចកខ្យល់កម្រិតទីបី ពេលនេះកំពុងដេកសន្លប់នៅលើដី។

ថាង សាន សង្កេតមើលស្ថានភាពមួយសន្ទុះ ហើយនៅពេលឃើញថាគ្មានអ្វីរំខាន គេក៏បានអូសបិសាចចចកនោះទៅកាន់ជ្រុងងងឹតមួយ ហើយដាក់ដៃស្តាំលើទ្រូងរបស់វា។

បន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ថាង សាន មានភាពស្ទាត់ជំនាញជាមួយនឹងធាតុខ្យល់នៅក្នុងខ្សែឈាមចចកខ្យល់។ នៅពេលគេបញ្ចូលថាមពលវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌ចូលទៅក្នុងខ្លួនបិសាចចចក គេក៏បានដឹងភ្លាមៗពីវត្តមាននៃធាតុខ្យល់នៅក្នុងខ្សែឈាមរបស់វា។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យ ថាង សាន ភ្ញាក់ផ្អើល និងត្រេកអរនោះគឺ អំណាចខ្សែឈាមរបស់ចចកខ្យល់ដែលនៅរស់ គឺសំបូរថាមពលជាងចចកខ្យល់ពីរដែលបានស្លាប់ក្រោមដៃគេកាលពីពីរឆ្នាំមុនឆ្ងាយណាស់។ នៅពេលថាមពលពីវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌ភ្ជាប់គ្នា វាក៏មិនបង្អង់យូរឡើយ គឺចាប់ផ្តើមលេបត្របាក់ និងទាញយកថាមពលខ្សែឈាមនេះចូលក្នុងខ្លួន ដោយបញ្ចូលវាជាមួយនឹងថាមពលផ្លែដាវខ្យល់ដែលគេបានស្រូបយកពីមុន។

កម្លាំងទាំងពីរដែលជួបគ្នា បានបង្ហាញសញ្ញានៃការរួមបញ្ចូលគ្នាភ្លាមៗ។ ទោះបីជាមានការខ្ចាត់ខ្ចាយថាមពលខ្លះក្នុងអំឡុងពេលបញ្ចូលគ្នាក៏ដោយ ក៏ ថាង សាន មានអារម្មណ៍ថា ក្លិនអាយ (aura) នៃផ្លែដាវខ្យល់របស់គេបានប្រែជារឹងមាំជាងមុន មិនមែនដោយសារតែវិជ្ជានោះខ្លាំងជាងមុនឡើយ ប៉ុន្តែដោយសារតែ «ត្រាថាមពល» ដែលបង្កើតផ្លែដាវខ្យល់បានប្រែជាមានខ្លឹមសារជាងមុន។

នេះមានន័យថា នៅពេលគេប្រើវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌ ដើម្បីបំប្លែងថាមពលឱ្យទៅជាផ្លែដាវខ្យល់ គេអាចបង្កើតផ្លែដាវដែលខ្លាំងជាងមុនទៅទៀត។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យ ថាង សាន ភ្ញាក់ផ្អើលបំផុតនោះគឺ គេបានជាប់គាំងនៅត្រង់ «ភាពទាល់ច្រក» កម្រិតទីបីនៃវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌អស់រយៈពេលជាយូរមកហើយ ប៉ុន្តែពេលនេះ បន្ទាប់ពីបានស្រូបយក និងបញ្ចូលថាមពលនេះមក ភាពទាល់ច្រកនោះស្រាប់តែបង្ហាញសញ្ញានៃការធូរស្រាល។ វាហាក់ដូចជាគេហៀបនឹងទម្លុះទៅដល់កម្រិតទីបួនហើយ។

គេបានសង្កេតមើលបិសាចចចកនោះដោយប្រុងប្រយ័ត្ន និងចងចាំរូបរាងរបស់វា។ ជំនួសឱ្យការសម្លាប់វា ថាង សាន ក៏ប្រញាប់ចាកចេញពីកន្លែងកើតហេតុ ហើយត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។

វាមិនមែនមកពីគេមិនចង់សម្លាប់បិសាចចចកនោះទេ ប៉ុន្តែបញ្ហាគឺថា ប្រសិនបើមនុស្សស្រវឹងម្នាក់ដេកសន្លប់លើផ្លូវ គឺគ្មាននរណាចាប់អារម្មណ៍ឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើចចកខ្យល់កម្រិតទីបីត្រូវបានគេរកឃើញថា ស្លាប់ នោះវានឹងបង្កឱ្យមានចលាចលជាក់ជាមិនខាន។ វាមិនទាន់ដល់ពេលសមស្របសម្រាប់រឿងនោះឡើយ។