មនុស្សដែលត្រូវបានចិញ្ចឹមដូចសត្វពាហនៈ

"ឥឡូវនេះ!! ប្រគល់វាឱ្យមក!" បិសាចចចកគ្រហឹមដោយការមិនអត់ធ្មត់។ ម្តាយរបស់ Tang San ញ័រខ្លួនដោយក្តីភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ទឹកភ្នែកហូរហាមមិនឈប់។ បិសាចចចកមិនខ្វល់ខ្វាយអ្វីទាំងអស់ វាក៏បោះជំហានទៅមុខ ហើយឆក់យក Tang San ពីដៃនាងដោយដៃម្ខាង។

"កូន! កូនរបស់ខ្ញុំ!" ទោះបីជាស្ត្រីនោះយំសោកយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែនាងមិនហ៊ានព្យាយាមដណ្តើមកូនមកវិញឡើយ។ នាងបានយកភួយតែមួយគត់នៅក្នុងបន្ទប់ ព្យាយាមដណ្តប់ឱ្យ Tang San។ Tang San មានអារម្មណ៍ឈឺខ្ទប់ក្នុងបេះដូង។ នេះគឺជាលើកដំបូងដែលគេមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ក្នុងចិត្តនៅក្នុងពិភពលោកថ្មីនេះ។

រំពេចនោះ ម្តាយរបស់ Tang San ក៏ដឹងថា កូនរបស់នាងបានងាកមកមើលមុខនាង ដោយមិនយំទាល់តែសោះ ទោះស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបនេះក៏ដោយ។ ភ្នែករបស់កូននាងមានពន្លឺចម្លែកម្យ៉ាង ដែលធ្វើឱ្យនាងស្រឡាំងកាំងរហូតដល់ផ្អាកសកម្មភាពរបស់ខ្លួន។

"ចេញទៅ!" បិសាចចចកគ្រហឹម រួចរុញនាងយ៉ាងខ្លាំង។

នៅពេលដែលនាងដួលទៅលើដីដែលក្រាលដោយចំបើង Tang San ក៏ត្រូវបានគេយោងចេញពីខ្ទមចំបើងតូចនោះ ដោយជាប់ក្នុងក្រញាំដ៏មាំមួនរបស់សត្វចម្លែក។ នៅពេលចេញមកខាងក្រៅ Tang San ត្រូវបានវាយប្រហារដោយខ្យល់ត្រជាក់ដែលកាត់ស្បែក។ បិសាចចចកនោះ ប្រហែលជាចង់ការពារកុំឱ្យ "ចំណី" របស់វាស្លាប់ដោយសារភាពត្រជាក់ ទើបវាគ្របភួយរហែកនោះលើខ្លួន Tang San។

នៅខណៈនោះ ភាពងងឹតបានគ្របដណ្តប់គ្រប់យ៉ាង វាជួយបាំង Tang San ពីខ្យល់ត្រជាក់បានមួយរយៈ។ ទោះបីជាពិបាកដកដង្ហើម ប៉ុន្តែ Tang San បានប្រឹងទ្រាំ។

គេព្យាយាមទប់អារម្មណ៍ឱ្យនឹងនរ ហើយបន់ស្រន់ក្នុងចិត្តថា៖ ម៉ែ សូមកុំទាន់ចាកចេញពីលោកនេះអី។ សូមម៉ែរស់នៅបន្តទៀត។ ឱ្យតែខ្ញុំរស់ ខ្ញុំនឹងស្វែងរកម៉ែ ហើយធ្វើឱ្យម៉ែមានជីវិតរស់នៅដ៏ល្អ។ ចាំការត្រឡប់មកវិញរបស់ខ្ញុំ។

បន្ទាប់ពីសម្រួលអារម្មណ៍ហើយ Tang San គិតថាបិសាចចចកនេះមិនបានចាប់គេយកទៅធ្វើជាអាហារភ្លាមៗនោះទេ។ ហេតុផលគឺសាមញ្ញ៖ ទីមួយ បើប្រៀបធៀបនឹងសាច់ដ៏តិចតួចនៅលើខ្លួនគេ ម្តាយរបស់គេមានតម្លៃជាអាហារជាង។ ទីពីរ ការដែលបិសាចចចកយកភួយមកគ្របឱ្យគេ បង្ហាញពីការបារម្ភខ្លាចគេកកស្លាប់។ ប្រសិនបើគេគ្រាន់តែជាចំណី វាមិនចាំបាច់ខ្វល់ពីការរស់រានរបស់គេដល់ថ្នាក់នេះទេ។ ទោះយ៉ាងណា លទ្ធភាពដ៏អាក្រក់ដែលថាពួកវាចង់ចិញ្ចឹមគេឱ្យធំដើម្បីស៊ីទាំងរស់ ក៏នៅតែមិនអាចដកចេញបានទាំងស្រុងដែរ។

ទោះបីជាគេមានស្មារតីនឹងនរប៉ុណ្ណាក៏ដោយ តើទារកអាយុមួយខែអាចធ្វើអ្វីបាន ក្រៅពីសម្របខ្លួនតាមស្ថានភាព? គេមានតែរស់នៅមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។

សំឡេងខ្យល់បក់គឺជាសំឡេងតែមួយគត់ដែលឮពីពិភពខាងក្រៅ។ ទីកន្លែងនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ទ្វីបបិសាច (Daemon Continent) ដែល Tang San បានដឹងបន្ទាប់ពីចាប់ផ្តើមយល់ភាសាខ្លះៗ។

ដូចដែលគេបានស្មាន មនុស្សនៅក្នុងអាណាចក្រនេះត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាទាសករ ហើយជាទាសករលំដាប់ទាបបំផុតទៀតផង។ រាងកាយដ៏ទន់ខ្សោយរបស់ពួកគេធ្វើឱ្យពួកគេគ្មានប្រយោជន៍។ ហើយជាការពិតណាស់ ពួកគេក៏អាចក្លាយជាអាហារពេលល្ងាចរបស់ម្ចាស់ពួកគេផងដែរ។

ចំណែកព័ត៌មានលម្អិតផ្សេងទៀត Tang San នៅមិនទាន់ដឹងឡើយ។ ការប្រស្រ័យទាក់ទងគ្នារវាងម្តាយរបស់គេ និងមនុស្សផ្សេងទៀតគឺកម្រណាស់។ មួយខែបានកន្លងផុតទៅដោយគ្មានស្រមោលឪពុករបស់គេឡើយ ដែលនេះជាសញ្ញានៃការសន្និដ្ឋានដ៏អាក្រក់បំផុត។

គួរឱ្យខ្លាចណាស់! ខ្លាចរហូតទ្រាំមិនបាន! ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវចាប់ផ្តើមពីសូន្យក៏ដោយ សូមផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំចាប់ផ្តើមម្តងទៀតផង Tang San កាន់ទុក្ខក្នុងចិត្ត។ ពីមុនគេធ្លាប់គិតពីការលំបាកនៃការចាប់ជាតិថ្មី ប៉ុន្តែការពិតវាលើសពីការរំពឹងទុករបស់គេឆ្ងាយណាស់។

ចុងក្រោយ បិសាចចចកហាក់ដូចជាឈប់ដើរ ហើយ Tang San ឮវាានិយាយពាក្យពីរបីម៉ាត់។ គេមិនអាចយល់បានឡើយ ព្រោះត្រូវភួយគ្របជិត ហើយការយល់ដឹងពីភាសានៅមានកម្រិត។ បន្ទាប់មក គេមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានបញ្ជូនទៅឱ្យសត្វមួយទៀត។

នៅពេលដែលភួយត្រូវបានបើកឡើង Tang San ក៏បានរួញខ្លួនដោយសភាវគតិដើម្បីការពារខ្លួន។ ផ្ទុយពីភាពត្រជាក់ដែលគេរំពឹងទុក គេបែរជាជួបនឹងភាពកក់ក្តៅ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មានក្លិនមិនល្អម្យ៉ាងមកជាមួយភាពកក់ក្តៅនោះដែរ។

នេះគឺជាលើកដំបូងតាំងពីកើតមក ដែលគេមានអារម្មណ៍ថាកក់ក្តៅគ្រប់ទិសទី។ គេបើកភ្នែកឡើងសង្កេតមើលជុំវិញខ្លួនយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

"ក្មេងម្នាក់ទៀតហើយ មើលទៅដូចជាកូនស្វាអញ្ចឹង" សំឡេងមួយបន្លឺឡើងខ្សាវៗ។

ភ្លាមៗនោះ Tang San បានជួបមុខផ្ទាល់ជាមួយសត្វដែលកំពុងកាន់គេ។ តើនេះជា... ក្បាលជ្រូកមែនទេ?!

បន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលឱ្យច្បាស់ គេក៏យល់ថា នេះគឺជាសត្វដែលមានក្បាលជាជ្រូក។ សត្វជ្រូកនោះបានសម្លឹងមើល Tang San រួចក៏នាំគេចូលទៅខាងក្នុង។ សំឡេងយំរំពងបានបន្លឺឡើង ហើយ Tang San ក៏ដឹងថាគេមិនមែនជាទារកតែម្នាក់គត់នៅទីនេះទេ។

គេត្រូវបានគេដាក់ឱ្យដេកនៅលើគំនរចំបើងដ៏ទន់។ វាអាចហៅថាគំនរចំបើង... ឬអាចហៅថា "សំបុក" ក៏បាន។ នៅជុំវិញគេ សំឡេងយំកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។

ស្រមោលខ្មៅមួយបានគ្របលើគេ ហើយមាត់របស់គេត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យបើក។ នៅពេលមាត់បើក អ្វីម្យ៉ាងដ៏ធំ និងទន់ ដែលមានក្លិនក្រអូបឆ្អាបៗ ត្រូវបានញាត់ចូលក្នុងមាត់របស់គេ។ ភ្នែករបស់ Tang San បើកធំៗ នៅពេលទឹកដោះកក់ក្តៅហូរចូលក្នុងបំពង់ករបស់គេយ៉ាងខ្លាំង។ មិនមែនមកពីគេរំភើបដោយសារមានអាហារស៊ីនោះទេ ប៉ុន្តែការភ្ញាក់ផ្អើលរបស់គេគឺមកពីស្ទើរតែឈ្លក់ស្លាប់! ប្រសិនបើទឹកដោះម្តាយបង្កបង្កើតរបស់គេប្រៀបដូចជាស្ទឹងតូចមួយ ទឹកដោះលើកនេះប្រៀបដូចជាទន្លេយ៉ាងហ្សេដ៏ធំល្វឹងល្វើយ!

ដើម្បីសង្គ្រោះខ្លួនឯងពីការលង់ទឹកដោះ Tang San បានព្យាយាមខាំអញ្ចាញធ្មេញដើម្បីគ្រប់គ្រងលំហូរទឹកដោះ។ នៅពេលធ្វើបែបនេះ គេអាចលេបទឹកដោះបាន ទោះបីជាពិបាកបន្តិចក៏ដោយ។ គេប្រឹងដកដង្ហើមតាមច្រមុះ ហើយខំធ្វើឱ្យរាងកាយដ៏តូចទន់ខ្សោយសម្របខ្លួនទៅនឹងការផ្តល់អាហារនេះ។

ចុងក្រោយ គេអាចដកដង្ហើមធម្មតាវិញបាន។ គេមិនខ្វល់ពីអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ ហើយខំផឹកទឹកដោះនោះឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។ សារធាតុចិញ្ចឹម! សារធាតុចិញ្ចឹមដែលចាំបាច់បំផុត! តើនេះគឺជាពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមមែនទេ? គេមិនខ្វល់ថាជាទឹកដោះមនុស្ស ឬទឹកដោះជ្រូកនោះទេ ឱ្យតែវាធ្វើឱ្យគេឆ្អែត គេស្កប់ស្កល់ហើយ។

ការស្កប់ស្កល់របស់គេមិនបានយូរឡើយ ខណៈដែលស្រមោលខ្មៅនោះបានចាកចេញពីគេ។ ទោះបីជាគេផឹកដល់ថ្នាក់ហើមពោះក៏ដោយ ក៏គេនៅតែចង់បានទៀតដែរ។ យ៉ាងណាមិញ នេះគឺជាលើកទីមួយហើយដែលគេមានអារម្មណ៍ថាបានញ៉ាំអាហារឆ្អែតតាំងពីមកដល់ពិភពលោកនេះ។ នៅពេលការស្រេកឃ្លានត្រូវបានបំពេញ ថាមពលរបស់គេក៏ប្រសើរឡើង ហើយ Tang San ចាប់ផ្តើមសង្កេតមើលពិភពលោកជុំវិញខ្លួន។

ទីកន្លែងដែលគេនៅ មើលទៅដូចជាផ្ទះដែលមានចំបើងនៅតាមកម្រាលដី។ Tang San ព្យាយាមងាកក្បាលមើលជុំវិញ ព្រោះគេមិនទាន់មានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីក្រឡាប់ខ្លួននៅឡើយទេ។

នៅក្បែរគេ មានក្មេងៗ ៣ ឬ ៤ នាក់ទៀត ដែលមើលទៅមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹងគេ។ ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែស្គមស្គាំង និងទន់ខ្សោយដូចគ្នា។ គ្រប់គ្នាដេកលើចំបើងទន់ៗ។ បន្ទប់នេះមានភាពកក់ក្តៅ ដែលជាការសម្រាកពីអាកាសធាតុត្រជាក់ធម្មតា។ មេដោះជ្រូកដែលទើបតែផ្តល់អាហារដល់គេ ក៏បានផ្តល់អាហារដល់អ្នកផ្សេងទៀតក្នុងពេលតែមួយ។ Tang San គិតថា៖ តើនេះគឺជាការចិញ្ចឹមមនុស្សដូចសត្វពាហនៈមែនទេ? តើពួកយើងជាទាសករដែលត្រូវបានចិញ្ចឹមជារួមមែនទេ?

Tang San ព្យាយាមលួងចិត្តខ្លួនឯង។ យ៉ាងហោចណាស់គេមិនត្រូវបានគេស៊ីភ្លាមៗទេ នោះគឺល្អគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ បន្ទាប់ពីត្រូវបានគេបញ្ចុកអាហារ គេមានអារម្មណ៍ថាលទ្ធភាពនៃការរស់រានមានជីវិតរបស់គេបានកើនឡើង។

ថ្ងៃខែបានកន្លងផុតទៅ។

មេដោះជ្រូកមកបញ្ចុកអាហារពួកគេ ៣ ដងក្នុងមួយថ្ងៃ។ ដំបូងឡើយ Tang San មិនស៊ាំនឹងបរិមាណទឹកដោះដ៏ច្រើននោះទេ ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មានគេក៏ស៊ាំ ហើយខំផឹកឱ្យបានច្រើនដើម្បីទទួលបានសារធាតុចិញ្ចឹមសម្រាប់រាងកាយដែលកំពុងលូតលាស់។ ជាមួយនឹងរាងកាយដែលមានសុខភាពល្អ គេអាចធំធាត់ ហើយចុងក្រោយនឹងមានឱកាស "ហ្វឹកហាត់វិជ្ជា" (Cultivation)។ តាមរយៈការហ្វឹកហាត់ គេអាចទទួលបានកម្លាំង និងគ្រប់គ្រងវាសនាដោយខ្លួនឯង។

មិនថាគេមកដល់ពិភពលោកបែបណានោះទេ ការរស់រានមានជីវិតគឺជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុត។

នៅពេលថ្ងៃខែហោះកន្លងផុតទៅ Tang San ក៏ឈានចូលដល់អាយុ ១០០ ថ្ងៃ។ ថ្ពាល់ដ៏រលោង និងសម្បុរដ៏ស្រស់ថ្លារបស់គេ មើលទៅលេចធ្លោជាងក្មេងដទៃទៀត។ វាហាក់ដូចជាមានមេដោះជ្រូកជាច្រើននៅទីនោះ ហើយក៏មានក្មេងៗជាច្រើនដែរ។ បន្ទាប់ពីញ៉ាំឆ្អែត និងធំធាត់បាន ១០០ ថ្ងៃ គេអាចក្រឡាប់ខ្លួនដោយខ្លួនឯងបានហើយ។ ដូច្នេះ គេអាចមើលឃើញអ្វីៗបានកាន់តែច្រើន។ តាមរយៈការស្តាប់មេដោះជ្រូកជជែកគ្នា គេចាប់ផ្តើមយល់ពីភាសារបស់ពួកគេ និងរៀនសូត្របន្ថែមអំពីពិភពលោកជុំវិញខ្លួន។

ទ្វីបទេពអប្សរ (Fairy Continent) មានផ្ទៃដីធំល្វឹងល្វើយ ធំរហូតដល់មេដោះជ្រូកមិនអាចពិពណ៌នាបាន។ Tang San បានចាប់កំណើតឡើងវិញនៅក្នុងទីក្រុងតូចមួយនៅភាគឦសាន ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់សមាជិកជាន់ខ្ពស់នៃ "ត្រកូលបិសាចចចក"។

ទឹកដីដែលគេស្គាល់ថាជាទ្វីបបិសាចនេះ ទទួលបានឈ្មោះរបស់វាពីអ្នករស់នៅដ៏មានអំណាចបំផុត ដែលមានពីរពូជសាសន៍ផ្សេងគ្នាគឺ៖ ពួកបិសាច (Demons/Yao) និងពួកទេព (Spirits/Jing)។ ជាទូទៅ ពួកគេត្រូវបានគេហៅរួមគ្នាថា "ពួកអាទិទេពបិសាច" (Daemons)។