តើវាជាទីបញ្ចប់ឬ? តើខ្ញុំនឹងត្រូវគេស៊ីមែនទេ?

"វ៉ែ... វ៉ែ... វ៉ែ!" សំឡេងយំខ្សាវៗបន្លឺឡើងនៅក្នុងបន្ទប់តូចចង្អៀតដែលពោរពេញដោយខ្យល់ត្រជាក់។

ស្ត្រីម្នាក់កំពុងឱបកូនតូចរបស់នាងយ៉ាងណែនក្នុងរង្វង់ដៃ។ នាងប្រើភួយកប្បាសរហែកៗ ដើម្បីព្យាយាមការពារកូនពីខ្យល់ត្រជាក់ដែលបក់កាត់តាមប្រហោងទ្វារ និងបង្អួច។ ពន្លឺចង្កៀងប្រេងដែលភ្លឹបភ្លែតៗ ស្ទើរតែមិនអាចបំភ្លឺបន្ទប់ដ៏អាប់អួរនោះបាន ហើយវាហាក់ដូចជាអាចរលត់ទៅវិញនៅពេលណាក៏បាន។

"វ៉ែ... វ៉ែ... វ៉ែ!" Tang San ព្យាយាមស្រែកយំឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីនិយាយ ប៉ុន្តែអ្វីដែលគេអាចធ្វើបាន មានតែសំឡេងយំរបស់ទារកប៉ុណ្ណោះ។

គេបានមកដល់ពិភពលោកនេះអស់រយៈពេលពីរបីថ្ងៃហើយ។ ទោះបីជាទើបតែសម្រាលបាន ៣ ថ្ងៃក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេមានអារម្មណ៍មិនល្អរួចទៅហើយចំពោះវាសនានាពេលខាងមុខ។

ក្នុងនាមជាអតីតស្តេចអាទិទេព (God King) គេបានលះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីស្វែងរកភរិយាដែលបានចាប់ជាតិថ្មី។ នៅមុនពេលដែលវិញ្ញាណអាទិទេពរបស់គេនឹងរលាយបាត់ គេមានអារម្មណ៍ថាមានកម្លាំងទាញដ៏ខ្សោយបំផុតមួយដែលនាំផ្លូវគេមកកាន់ទីនេះ។ ហើយនៅទីបំផុត គេក៏បានមកដល់ពិភពលោកថ្មីនេះ។

មិនថាពីមុនគេខ្លាំងពូកែយ៉ាងណានោះទេ ប៉ុន្តែពេលនេះរូបកាយថ្មីរបស់គេគឺជាទារកទើបនឹងកើត។ ការចងចាំពីជាតិមុនគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃបំផុតសម្រាប់គេ ប៉ុន្តែទោះបីជាគេចាំថាខ្លួនឯងខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចផ្លាស់ប្តូរការពិតដែលថាគេស្ថិតក្នុងរាងកាយទារកដ៏ទន់ខ្សោយ និងងាយរងគ្រោះនេះបានដែរ។

ក្នុងរយៈពេល ៣ ថ្ងៃនេះ គេរស់បានដោយសារទឹកដោះដ៏តិចតួចរបស់ម្តាយបង្កបង្កើតក្នុងលោកនេះ។ សូម្បីតែភាសានៃពិភពលោកថ្មីនេះ ក៏គេមិនទាន់យល់ដែរ ហើយគេដឹងថាគេត្រូវការពេលវេលាបន្ថែមទៀតដើម្បីសម្របខ្លួន។ គេអាចដឹងបានថា ការចាប់ជាតិថ្មីនេះនឹងពោរពេញទៅដោយការលំបាកខ្លាំងជាងអ្វីដែលគេអាចស្មានដឹង។

យ៉ាងហោចណាស់ កាលពីជាតិមុន គេបានកើតក្នុងគ្រួសារជាងដែក។ ឪពុករបស់គេគឺជាជាងដែកដែលមានអំណាចសម្ងាត់ ហើយ Tang San ខ្លួនឯងក៏មានដុងពីកំណើតដែលធ្វើឱ្យគេក្លាយជាអ្នកខ្លាំងបំផុតម្នាក់។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្វីដែលគេបារម្ភបំផុតនៅពេលនេះ គឺការរស់រានមានជីវិត។

ដោយសារតែការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយកាត់តាមចក្រវាល វិញ្ញាណអាទិទេពរបស់គេបានប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីរក្សាការចងចាំដ៏ធំធេង។ វាស្ទើរតែមិនសល់អ្វីឡើយ ក្រៅពីបំណែកខ្លះៗដែលគេបានតោងជាប់ពីជាតិមុន។ ក្នុងរាងកាយទារកនេះ គេមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងទន់ខ្សោយ និងគួរឱ្យអាណិតជាពន់ពេក។

ក្នុងពិភពលោកថ្មីនេះ ម្តាយរបស់គេទទួលរងការខ្វះអាហារូបត្ថម្ភ ដែលនាំឱ្យ Tang San កើតមកមានសភាពស្គមស្គាំងខ្លាំង។ សូម្បីតែសំឡេងយំក៏ខ្សោយដែរ។ កាលពីជាតិមុនគេធ្លាប់ជាឪពុកម្នាក់ ដូច្នេះគេអាចដឹងពីភាពខុសគ្នារវាងសំឡេងយំរបស់ទារកដែលមានសុខភាពល្អ និងទារកដែលឈឺ។ Tang San កំពុងប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ដែលមិនអាចដកដង្ហើមបន្តបានទៀតផង។

ទោះបីជាគេមិនបានរំពឹងខ្ពស់ថានឹងកើតក្នុងគ្រួសារអ្នកមានក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេក៏មិនបានត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ស្ថានភាពដ៏អស់សង្ឃឹមនេះដែរ។ ស្តេចអាទិទេពដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ បានចាប់ជាតិថ្មីតែបែរជាជិតស្លាប់ទៅវិញ។

តើវាជាទីបញ្ចប់មែនទេ? គេគិតក្នុងចិត្ត។ តើរឿងនេះនឹងត្រូវបញ្ចប់តាំងពីមិនទាន់ចប់ជំពូកទីមួយមែនទេ?

គេបានព្យាយាមស្វែងយល់ពីបរិយាកាសជុំវិញក្នុងរយៈពេល ៣ ថ្ងៃនេះ។ ភាពភ័យខ្លាចរបស់គេគឺទាក់ទងនឹងអ្វីដែលគេបានដឹងពីស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន។ ទោះបីជា Tang San កើតមកជាមនុស្សដូចជាតិមុនក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេបានដឹងថា មនុស្សនៅក្នុងពិភពលោកនេះគឺជាវណ្ណៈទាបបំផុត។ និយាយឱ្យចំទៅ មនុស្សនៅទីនេះគឺជា "ទាសករ"។ មនុស្សត្រូវបានគេចាត់ទុកជាទាសកររបស់ពួកអ្នកមានអំណាចខ្ពង់ខ្ពស់ជាង។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលមនុស្សនៅទីនេះរស់នៅយ៉ាងវេទនា។

អស់រយៈពេល ៣ ថ្ងៃហើយដែល Tang San មិនទាន់បានជួបឪពុករបស់គេនៅឡើយ។ អ្វីដែលគេដឹងគឺមានតែម្តាយម្នាក់គត់ជាមិត្ត។ ម្តាយនិងកូនដ៏កំសត់នេះ រស់នៅបានដោយសារអាហារដែលចែករំលែកដោយមនុស្សដទៃដែលមកសួរសុខទុក្ខ។ អ្នកដែលមានចិត្តល្អទាំងនោះ ក៏មានសម្លៀកបំពាក់រហែករហុយដែរ។ បើមើលតាមទឹកមុខដ៏ស្ពឹកស្រពន់របស់អ្នកដែលដើរកាត់ទៅមក ពួកគេហាក់ដូចជាស៊ាំទៅនឹងការធ្វើបាបទាំងនោះទៅហើយ។

ដោយសារមនុស្សនៅក្នុងពិភពលោកនេះមិនសូវនិយាយគ្នា ហើយពេលនិយាយម្តងៗ និយាយតែពាក្យខ្លីៗ ធ្វើឱ្យ Tang San ពិបាកយល់ពីភាសានៅឡើយ។

តើជីវិតដ៏ខ្លីរបស់ខ្ញុំជិតដល់ទីបញ្ចប់ហើយមែនទេ? Tang San គិតក្នុងចិត្តទាំងញញឹមដោយអស់សង្ឃឹម។ គេមិនអាចទប់ចិត្តបាន ក៏យំខ្សឹកខ្សួលតិចៗ។

Xiao Wu បើអូនអាចឮបងនៅក្នុងពិភពលោកនេះ សូមជួយប្រោះព្រំដល់បងផង ជាប្តីរបស់អូន។ សូមឱ្យបងមានសមត្ថភាពរស់រានមានជីវិត។ បើមិនដូច្នោះទេ ពួកយើងនឹងមិនអាចជួបជុំគ្នាវិញបានឡើយ។

ភាពទន់ខ្សោយនៃរាងកាយបានធ្វើឱ្យគេលង់លក់ក្នុងដំណេកយ៉ាងជ្រៅ។ ក្នុងស្ថានភាពដ៏វង្វេងវង្វាន់បែបនេះ ពេលវេលាក៏បានកន្លងផុតទៅអស់មួយខែ។

ទោះបីជាគេនៅមានជីវិតដោយសារទឹកដោះដ៏តិចតួចពីម្តាយ ប៉ុន្តែគេដឹងថាខ្លួនឯងមិនសូវស្រួលទេ។ គេដឹងពីស្ថានភាពរាងកាយរបស់គេ ហើយអាចមានអារម្មណ៍ថាបេះដូងដ៏ទន់ខ្សោយកំពុងប្រឹងប្រែងដើម្បីឱ្យគេរស់។ មួយខែហើយ ប៉ុន្តែគេមានទម្ងន់មិនដល់ ៥ ផោន (ប្រហែល ២ គីឡូក្រាម) ផង។ បើប្រៀបធៀបនឹងជាតិមុន គេមិនទាន់បានពាក់កណ្តាលនៃទារកអាយុមួយខែធម្មតានោះទេ។

ផាំង! ទ្វារដ៏ទ្រុឌទ្រោមត្រូវបានរុញបើកយ៉ាងខ្លាំង។ សំឡេងទ្វារបោកនេះគឺជាសំឡេងដែលខ្លាំងបំផុតដែល Tang San បានឮតាំងពីមកដល់ទីនេះ។ គេព្យាយាមបើកភ្នែកមើលទៅកាន់ប្រភពនៃសំឡេងនោះ។

អ្នកដែលទើបតែចូលមកក្នុងបន្ទប់ មានរូបរាងធំសម្បើម។ Tang San សម្លឹងមើលទាំងការងឿងឆ្ងល់។ មិនថាវាជាសត្វអ្វីនោះទេ តែវាមិនមែនជាមនុស្សឡើយ។ ទោះបីជា Tang San ធ្លាប់ឃើញសត្វចម្លែកជាច្រើនកាលពីជាតិមុនក៏ដោយ ប៉ុន្តែសត្វមួយនេះគេមិនដែលស្គាល់ទេ។ វាមានកម្ពស់ជាង ២ ម៉ែត្រ មានរាងកាយដូចមនុស្សប្រុស ប៉ុន្តែមានក្បាលជា "ចចក"។ វាមានចង្កូមលយចេញមកក្រៅ និងមានក្លិនខ្លួនចម្លែក។

"គ្រប់មួយខែហើយ។ ប្រគល់វាឱ្យមក!" បិសាចចចកនោះគ្រហឹមដាក់ម្តាយរបស់ Tang San។ ឮដូច្នោះ ម្តាយរបស់គេក៏ឱប Tang San យ៉ាងណែនក្នុងរង្វង់ដៃ ទាំងទឹកភ្នែកហូរដោយក្តីភ័យខ្លាច។

មួយខែ? Tang San ចាប់ផ្តើមយល់ពាក្យខ្លះៗនៃភាសានេះ។ អារម្មណ៍ដែលគេមិនទាន់យល់ច្បាស់បានជន់ជោរឡើង។ បិសាចចចកនេះចង់យកគេទៅ តើដើម្បីអ្វី? ដើម្បីយកទៅធ្វើជាសាច់ស្រស់សម្រាប់ស៊ីមែនទេ?