[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6abd09caf170ff2c08a987a1":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"slug":8,"content":9,"coin_type":10,"coin_amount":11,"coin_gold":11,"coin_silver":11,"translation":12,"status":13,"publish_at":3,"createdAt":14,"updatedAt":14,"__v":11,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":12,"navigation":20},"6a93af461d5345084950de7c",11,"ជំនាញធ្វើម្ហូបពិតប្រាកដ","chapter-11","\u003Cp>រឿងធម្មតាគឺសម្រាប់ឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាស្លាប់ទៅជាមួយគ្នាឬ? សប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ដែលខ្ញុំនៅរស់? សំណាងណាស់ដែលខ្ញុំនៅរស់?\u003C\u002Fp>\u003Cp>ឃ្លីន ញ័រខ្លួនហើយក៏រត់ទៅមាត់ទ្វារយ៉ាងលឿន ដោយព្យាយាមតាមឱ្យទាន់ក្រុមប៉ូលិសដើម្បីសុំការការពារ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ប៉ុន្តែភ្លាមៗនៅពេលដែលគាត់ទៅដល់ដៃទ្វារ គាត់ក៏ឈប់ងាក។\u003C\u002Fp>\u003Cp>មន្ត្រីម្នាក់នោះនិយាយរឿងនេះដោយគួរឱ្យខ្លាចម្ល៉េះ តើហេតុអ្វីបានជាពួកគេមិនការពារខ្ញុំ ដែលជាសាក្សីសំខាន់ ឬជាតម្រុយគន្លឹះទៅវិញ?\u003C\u002Fp>\u003Cp>តើវាមិនធ្វេសប្រហែសពេកទេឬ?\u003C\u002Fp>\u003Cp>តើពួកគេគ្រាន់តែចង់សាកល្បងខ្ញុំ? ឬមួយក៏វាជានុយ?\u003C\u002Fp>\u003Cp>គំនិតគ្រប់បែបយ៉ាងបានហូរចូលក្នុងខួរក្បាលរបស់ ឃ្លីន គាត់សង្ស័យថាប៉ូលិសប្រហែលជានៅតែ “តាមដាន” គាត់ដោយសម្ងាត់ ដើម្បីសង្កេតមើលប្រតិកម្មរបស់គាត់។\u003C\u002Fp>\u003Cp>គាត់មានអារម្មណ៍ស្ងប់ស្ងាត់ជាងមុនបន្ទាប់ពីគិតដល់ចំណុចនេះ ហើយក៏លែងមានការភ័យស្លន់ស្លោទៀត។ គាត់បើកទ្វារយឺតៗ ហើយដោយចេតនាបានស្រែកទៅកាន់ជណ្តើរដោយសំឡេងញ័រៗថា “ពួកអ្នកនឹងការពារខ្ញុំមែនទេ?”\u003C\u002Fp>\u003Cp>តុក តុក តុក... គ្មានការឆ្លើយតបពីមន្ត្រីប៉ូលិសឡើយ ហើយក៏គ្មានការផ្លាស់ប្តូរចង្វាក់នៃសំឡេងស្បែកជើងប៉ះនឹងជណ្តើរឈើនោះដែរ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“ខ្ញុំដឹង! ពួកអ្នកនឹងធ្វើបែបនោះ!” ឃ្លីន ស្រែកម្តងទៀតដោយសម្លេងដែលធ្វើពុតជាជឿជាក់ ដោយព្យាយាមសម្តែងជាមនុស្សធម្មតាដែលកំពុងស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់។\u003C\u002Fp>\u003Cp>សំឡេងជើងដើរក៏បន្តិចម្តងៗខ្សោយទៅៗ ហើយបាត់ស្រមោលនៅជាន់ក្រោមនៃអាផាតមិន។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ឃ្លីន ហួសចិត្តហើយសើចថា “តើការឆ្លើយតបនោះមិនក្លែងក្លាយពេកទេឬ? ជំនាញសម្តែងរបស់ពួកគេមិនទាន់ដល់កម្រិតស្តង់ដារទេ!”\u003C\u002Fp>\u003Cp>គាត់មិនបានរត់តាមពួកគេទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានត្រឡប់ចូលក្នុងបន្ទប់វិញហើយបិទទ្វារពីក្រោយ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានម៉ោងបន្ទាប់ ឃ្លីន បានបង្ហាញយ៉ាងពេញលេញនូវអ្វីដែលគេហៅនៅក្នុង ចក្រភពអ្នកស្រឡាញ់ម្ហូប ប្រទេសចិន ថាជាភាពមិនស្ងប់ស្ងាត់ ការភ័យព្រួយ ការរំជើបរំជួល ការមិនប្រុងប្រយ័ត្ន និងការរអ៊ូរទាំពាក្យសម្តីដែលគាត់ខ្លួនឯងក៏មិនយល់។ គាត់មិនបានខ្ជិលច្រអូសគ្រាន់តែដោយសារគ្មានអ្នកណានៅក្បែរនោះទេ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នេះគេហៅថាការបណ្តុះបណ្តាលខ្លួនឯងរបស់តួសម្តែង! គាត់សើចចំអកឱ្យខ្លួនឯងនៅក្នុងចិត្ត។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នៅពេលដែលព្រះអាទិត្យរំកិលទៅទិសខាងលិច ពពកនៅត្រង់ជើងមេឃក៏ចាប់ផ្តើមប្រែពណ៌ក្រហមទុំ។ អ្នកជួលបន្ទប់ក្នុងអាផាតមិនបានត្រឡប់មកផ្ទះវិញម្តងមួយៗ ឃ្លីន ក៏បង្វែរការចាប់អារម្មណ៍របស់គាត់ទៅកន្លែងផ្សេង។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“មេលីស្សា ជិតរៀនចប់ហើយ...” គាត់សម្លឹងមើលចង្ក្រាន លើកកំសៀវទឹកចេញ រួចបកធ្យូងចេញហើយដកកាំភ្លើងខ្លីចេញមក។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ដោយមិនបង្អង់យូរ គាត់បានលូកដៃទៅខាងក្រោយក្តារក្រោមគ្រែពីរជាន់ ដែលមានបន្ទះឈើជាងដប់សន្លឹកដាក់ឆ្លាស់គ្នា។\u003C\u002Fp>\u003Cp>បន្ទាប់ពីគៀបកង់ខាងឆ្វេងរវាងបន្ទះឈើនិងក្តារ ឃ្លីន ក៏ងើបខ្លួនត្រង់ហើយរង់ចាំដោយក្តីបារម្ភ ខ្លាចក្រែងប៉ូលិសបំបែកទ្វារចូលមកក្នុងបន្ទប់ដោយកាន់កាំភ្លើងនៅក្នុងដៃ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ប្រសិនបើនេះជា យុគសម័យចំហាយទឹក គាត់ប្រាកដក្នុងចិត្តថាគ្មាននរណាម្នាក់នឹងឃើញគាត់ធ្វើបែបនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះមានសមត្ថភាពពិសេស ដែលគាត់បានបញ្ជាក់តាមរយៈបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់។\u003C\u002Fp>\u003Cp>បន្ទាប់ពីរង់ចាំបានប៉ុន្មាននាទី ក៏គ្មានចលនាអ្វីនៅមាត់ទ្វារឡើយ។ មានតែសំឡេងជជែកគ្នារវាងអ្នកជួលពីរនាក់ដែលកំពុងឆ្ពោះទៅ បារបេះដូងព្រៃ នៅលើ ផ្លូវឈើឆ្កាងដែក ប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“ហូ...” ឃ្លីន ដកដង្ហើមធំដោយមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល។\u003C\u002Fp>\u003Cp>អ្វីដែលគាត់ត្រូវធ្វើគឺរង់ចាំ មេលីស្សា ត្រឡប់មកវិញ ហើយចម្អិន សម្លសាច់ចៀមជាមួយសណ្តែកខ្ចី!\u003C\u002Fp>\u003Cp>នៅពេលដែលគំនិតនេះផុសឡើងក្នុងចិត្តរបស់ ឃ្លីន មាត់របស់គាត់ហាក់ដូចជាភ្លក់រសជាតិទឹកសម្លដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ គាត់នឹកឃើញពីរបៀបដែល មេលីស្សា ចម្អិន សម្លសាច់ចៀមជាមួយសណ្តែកខ្ចី។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ដំបូង នាងដាំទឹកឱ្យពុះហើយឆាសាច់។ បន្ទាប់មក នាងដាក់ខ្ទឹមបារាំង អំបិល ម្រេចបន្តិច និងទឹក។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលកំណត់មួយ នាងក៏ដាក់សណ្តែកខ្ចីនិងដំឡូងបារាំងចូល ហើយទុកឱ្យសម្លពុះរយៈពេលសែឬហាសិបនាទីទៀតដោយគ្របគម្រប។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“វាពិតជាវិធីសាស្ត្រសាមញ្ញនិងគ្រោតគ្រាតមែន... ពឹងផ្អែកសុទ្ធសាធលើរសជាតិរបស់សាច់តែម្តង!” ឃ្លីន គ្រវីក្បាល។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ប៉ុន្តែគ្មានវិធីផ្សេងទៀតទេ។ វាពិបាកសម្រាប់មនុស្សសាមញ្ញក្នុងការមានគ្រឿងទេសច្រើនមុខនិងវិធីចម្អិនផ្សេងៗគ្នា។ ពួកគេអាចស្វែងរកតែវិធីសាស្ត្រសាមញ្ញ ជាក់ស្តែង និងសន្សំសំចៃប៉ុណ្ណោះ។ ដរាបណាសាច់មិនឆេះឬខូច គឺអ្វីៗសុទ្ធតែល្អសម្រាប់មនុស្សដែលអាចញ៉ាំសាច់បានតែម្តងឬពីរដងក្នុងមួយសប្តាហ៍។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ឃ្លីន ខ្លួនឯងមិនមែនជាអ្នកចម្អិនអាហារដែលពូកែនោះទេ ហើយភាគច្រើនគាត់តែងតែបញ្ជាទិញអាហារមកញ៉ាំ។ ប៉ុន្តែដោយសារការចម្អិនបីឬបួនដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ បន្ទាប់ពីការអនុវត្តជាច្រើនសប្តាហ៍មក គាត់ក៏មានស្តង់ដារសមរម្យមួយ ហើយមានអារម្មណ៍ថាគាត់នឹងមិនធ្វើឱ្យសាច់ចៀមមួយផោននោះខូចខាតឡើយ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“នៅពេល មេលីស្សា ត្រឡប់មកចម្អិនវា វានឹងរួចរាល់ក្រោយម៉ោង ៧:៣០ យប់។ ពេលនោះនាងប្រហែលជាឃ្លានខ្លាំងហើយ... ដល់ពេលដែលនាងត្រូវឃើញពីអ្វីដែលហៅថាការចម្អិនអាហារពិតប្រាកដហើយ!” ឃ្លីន រកលេសឱ្យខ្លួនឯង។ ដំបូង គាត់ចាប់ផ្តើមដុតភ្លើងម្តងទៀត ទៅបន្ទប់ទឹកដើម្បីដងទឹក ហើយលាងសាច់ចៀម។ បន្ទាប់មកគាត់យកក្តារកាត់និងកាំបិតចេញមកមុននឹងហាន់សាច់ចៀមជាដុំតូចៗ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ចំពោះការពន្យល់អំពីជំនាញធ្វើម្ហូបដែលកើតឡើងភ្លាមៗរបស់គាត់ គាត់សម្រេចចិត្តទម្លាក់កំហុសទៅលើ វែលឆ៍ ម៉ាក់ហ្គូវើន ដែលបានស្លាប់ទៅហើយនោះ ដែលមិនត្រឹមតែជួលចុងភៅដែលពូកែខាងរសជាតិ មីដសេសៀរ ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងតែងតែបង្កើតមុខម្ហូបឆ្ងាញ់ៗដោយខ្លួនឯងហើយអញ្ជើញមនុស្សឱ្យមកភ្លក់ទៀតផង។\u003C\u002Fp>\u003Cp>យ៉ាងណាមិញ អ្នកស្លាប់មិនអាចប្រកែកខ្ញុំបានទេ!\u003C\u002Fp>\u003Cp>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឆ្កួតមែន នេះគឺជាពិភពលោកដែលមាន អ្នកមានសមត្ថភាពពិសេស អ្នកស្លាប់មិនប្រាកដថាគ្មានសមត្ថភាពនិយាយនោះទេ។ ដោយគិតបែបនេះ ឃ្លីន ក៏មានអារម្មណ៍ខុសបន្តិចបន្តួច។\u003C\u002Fp>\u003Cp>គាត់បោះចោលគំនិតច្របូកច្របល់របស់គាត់ ហើយដាក់សាច់ចូលក្នុងចានសម្ល។ បន្ទាប់មកគាត់យកប្រអប់គ្រឿងទេសចេញមក ហើយដាក់អំបិលគ្រើមមួយស្លាបព្រា ដែលពាក់កណ្តាលនៃវាចាប់ផ្តើមប្រែពណ៌លឿង។ លើសពីនេះ គាត់បានយកគ្រាប់ម្រេចខ្មៅដោយប្រុងប្រយ័ត្នពីដបតូចពិសេសមួយ យកមកលាយនិងប្រឡាក់វាចូលគ្នា។\u003C\u002Fp>\u003Cp>គាត់ដាក់ឆ្នាំងលើចង្ក្រាន ហើយខណៈពេលកំពុងរង់ចាំឱ្យវាឡើងកម្តៅ ឃ្លីន ក៏រុករកការ៉ុតពីម្សិលមិញ ហើយកាត់វាជាដុំៗជាមួយខ្ទឹមបារាំងដែលគាត់ទិញថ្ងៃនេះ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នៅពេលដែលគាត់រៀបចំរួចរាល់ គាត់ក៏យកកំប៉ុងតូចមួយចេញពីទូហើយបើកវា។ ខ្លាញ់ជ្រូកនៅសល់មិនច្រើនទេ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ឃ្លីន ដួសមួយស្លាបព្រាដាក់ក្នុងខ្ទះហើយរំលាយវា។ គាត់ដាក់ការ៉ុតនិងខ្ទឹមបារាំងចូល រួចកូរវាបន្តិច។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នៅពេលដែលក្លិនឈ្ងុយចាប់ផ្តើមសាយភាយ ឃ្លីន ក៏ចាក់សាច់ចៀមទាំងអស់ចូលក្នុងឆ្នាំង ហើយឆាវាដោយប្រុងប្រយ័ត្នមួយសន្ទុះ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>គាត់គួរតែដាក់ស្រាសម្រាប់ចម្អិនអាហារក្នុងដំណើរការនេះ ឬយ៉ាងហោចណាស់ក៏ស្រាក្រហមដែរ។ ប៉ុន្តែ គ្រួសារម៉ូរ៉េទី មិនមានភាពប្រណីតទាំងនេះទេ ហើយអាចផឹកបានត្រឹមតែស្រាបៀរមួយកែវក្នុងមួយសប្តាហ៍ប៉ុណ្ណោះ។ ឃ្លីន ត្រូវតែសម្របខ្លួនទៅតាមអ្វីដែលមាន ហើយចាក់ទឹកដាំពុះចូលបន្តិច។\u003C\u002Fp>\u003Cp>បន្ទាប់ពីស្ងោរប្រហែលម្ភៃនាទី គាត់ក៏បើកគម្រប ដាក់សណ្តែកខ្ចីនិងដំឡូងបារាំងដែលកាត់រួចចូលទៅក្នុងនោះ ហើយបន្ថែមទឹកក្តៅមួយពែងនិងអំបិលពីរស្លាបព្រា។\u003C\u002Fp>\u003Cp>គាត់បិទគម្រប បន្ថយភ្លើង ហើយដកដង្ហើមធំដោយពេញចិត្ត រង់ចាំប្អូនស្រីត្រឡប់មកដល់ផ្ទះ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នៅពេលដែលវិនាទីប្រែទៅជានាទី ក្លិនឈ្ងុយក្នុងបន្ទប់ក៏កាន់តែខ្លាំងឡើង។ មានក្លិនទាក់ទាញពីសាច់ ក្លិនឈ្ងុយនៃដំឡូងបារាំង និងក្លិនស្រស់ស្រាយនៃខ្ទឹមបារាំង។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ក្លិនទាំងនោះបានលាយឡំគ្នាជាបណ្តើរៗ ហើយ ឃ្លីន ក៏លេបទឹកមាត់ម្តងម្កាល ដោយតាមដានពេលវេលាជាមួយនាឡិកាដៃរបស់គាត់។\u003C\u002Fp>\u003Cp>បន្ទាប់ពីជាងសែសិបនាទី សំឡេងជើងដើរដែលមិនសូវរហ័សរហួនប៉ុន្តែមានចង្វាក់បានខិតជិតមកដល់។ សោត្រូវបានដោតចូល បង្វិលដៃទ្វារ ហើយទ្វារក៏បើកឡើង។\u003C\u002Fp>\u003Cp>មុនពេល មេលីស្សា ចូលមក នាងបានខ្សឹបដោយសង្ស័យថា “ក្លិនឈ្ងុយម្ល៉េះ...”\u003C\u002Fp>\u003Cp>ដោយនៅកាន់កាបូបក្នុងដៃ នាងក៏ដើរចូលមកហើយក្រឡេកមើលទៅចង្ក្រាន។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“បងធ្វើម្ហូបនេះមែនទេ?” មេលីស្សា ដោះមួកដែលមានស្បៃបាំងមុខរបស់នាងចេញ ហើយដៃរបស់នាងក៏ឈប់នៅកណ្តាលអាកាស ដោយសម្លឹងមើល ឃ្លីន ដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នាងញីច្រមុះហើយស្រូបក្លិនឈ្ងុយនោះកាន់តែខ្លាំង។ ភ្នែករបស់នាងក៏ទន់ភ្លន់ឡើងយ៉ាងលឿន ហើយនាងហាក់ដូចជាមានទំនុកចិត្តខ្លះ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“បងធ្វើម្ហូបនេះមែនទេ?” នាងសួរម្តងទៀត។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“ប្អូនខ្លាចបងខ្ជះខ្ជាយសាច់ចៀមមែនទេ?” ឃ្លីន ញញឹមហើយសួរតបវិញ។ ដោយមិនរង់ចាំចម្លើយ គាត់និយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងថា “កុំបារម្ភអី បងបានសុំឱ្យ វែលឆ៍ បង្រៀនបងពីរបៀបចម្អិនម្ហូបនេះ។ ប្អូនក៏ដឹងដែរថា គាត់មានចុងភៅពូកែៗ”។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“លើកទីមួយមែនទេ?” ចិញ្ចើមរបស់ មេលីស្សា ជ្រួញដោយមិនដឹងខ្លួន ប៉ុន្តែវាត្រូវបានរលាយបាត់ដោយសារក្លិនឈ្ងុយនោះ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“មើលទៅបងមានទេពកោសល្យណាស់” ឃ្លីន សើច។ “វាជិតរួចរាល់ហើយ។ ដាក់សៀវភៅនិងមួករបស់ប្អូនចុះទៅ។ ទៅបន្ទប់ទឹកលាងដៃទៅ រួចត្រៀមខ្លួនភ្លក់វា។ បងមានទំនុកចិត្តខ្លាំងណាស់”។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នៅពេលដែលនាងឮការរៀបចំដ៏មានរបៀបរៀបរយរបស់បងប្រុស ហើយឃើញស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់និងស្ងប់ស្ងាត់របស់គាត់ មេលីស្សា ក៏ឈរស្ងៀមនៅមាត់ទ្វារដោយមិនដឹងខ្លួន។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“ប្អូនចង់ឱ្យសាច់ចៀមឆ្អិនជាងនេះទេ?” ឃ្លីន ជំរុញដោយសំណើច។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“អូ យល់ព្រម យល់ព្រម!” មេលីស្សា ភ្ញាក់ពីគំនិត។ ដោយកាន់កាបូបដៃនិងមួកស្បៃក្នុងដៃនីមួយៗ នាងក៏ប្រញាប់ចូលក្នុងបន្ទប់យ៉ាងលឿន។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នៅពេលដែលគម្របឆ្នាំងត្រូវបានបើក ចំហាយទឹកក៏ហុយឡើងភ្លាមៗនៅចំពោះមុខភ្នែករបស់ ឃ្លីន។ នំប៉័ងស្រូវរ៉ៃពីរដុំត្រូវបានដាក់នៅក្បែរសាច់ចៀមនិងសណ្តែកខ្ចីរួចជាស្រេច ដើម្បីឱ្យវាស្រូបយកក្លិនឈ្ងុយនិងកម្តៅឱ្យក្លាយជាទន់។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នៅពេលដែល មេលីស្សា រៀបចំរបស់របរនាងរួច លាងដៃលាងមុខ ហើយត្រឡប់មកវិញ ចាន សម្លសាច់ចៀមជាមួយសណ្តែកខ្ចី ដំឡូងបារាំង ការ៉ុត និងខ្ទឹមបារាំង ត្រូវបានដាក់នៅលើតុរួចរាល់។ នំប៉័ងស្រូវរ៉ៃពីរដុំដែលមានពណ៌ដោយសារការជ្រលក់ទឹកសម្លបន្តិចបន្តួច ក៏ស្ថិតនៅលើចានរបស់ពួកគេ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“មក ភ្លក់មើល” ឃ្លីន ចង្អុលទៅសមនិងស្លាបព្រាឈើនៅក្បែរចាន។\u003C\u002Fp>\u003Cp>មេលីស្សា នៅតែមានការងឿងឆ្ងល់បន្តិច។ នាងមិនបានបដិសេធទេ នាងបានយកសមចាក់ដំឡូងបារាំងមួយដុំ ដាក់ចូលក្នុងមាត់ហើយខាំវាថ្នមៗ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>រសជាតិនៃដំឡូងបារាំងដែលមានម្សៅនិងក្លិនឈ្ងុយនៃទឹកសម្លបានហូរចូលក្នុងមាត់របស់នាង។ ការបញ្ចេញទឹកមាត់របស់នាងកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលនាងញ៉ាំដំឡូងបារាំងនោះអស់ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានម៉ាត់។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“ភ្លក់សាច់ចៀមមើល” ឃ្លីន ងាកចង្កាទៅចាន។\u003C\u002Fp>\u003Cp>គាត់បានភ្លក់វាមិញនេះ ហើយគិតថាវាគ្រាន់តែស្ថិតក្នុងកម្រិតស្តង់ដារប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ក្មេងស្រីដែលមិនសូវមានបទពិសោធន៍ជាមួយអ្វីដែលពិភពលោកនេះមាន។ យ៉ាងណាមិញ នាងញ៉ាំសាច់បានតែម្តងម្កាលប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ភ្នែករបស់ មេលីស្សា ពោរពេញដោយការរំពឹងទុក ខណៈដែលនាងចាក់សាច់ចៀមដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។\u003C\u002Fp>\u003Cp>វាទន់ខ្លាំងណាស់ ហើយភ្លាមៗនៅពេលដែលវាចូលក្នុងមាត់ វាស្ទើរតែរលាយបាត់។ ក្លិនឈ្ងុយនៃសាច់បានផ្ទុះឡើងក្នុងមាត់របស់នាង ធ្វើឱ្យពេញទៅដោយទឹកសាច់ដ៏ឆ្ងាញ់។\u003C\u002Fp>\u003Cp>វាជាអារម្មណ៍ដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក ហើយវាធ្វើឱ្យ មេលីស្សា មិនអាចឈប់ញ៉ាំបាន។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នៅពេលដែលនាងដឹងខ្លួន នាងបានញ៉ាំសាច់ចៀមអស់ជាច្រើនដុំទៅហើយ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“បង... បង... ឃ្លីន នេះគួរតែរៀបចំសម្រាប់បង...” មេលីស្សា មុខក្រហមហើយនិយាយរដាក់រដុប។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“បងបានភ្លក់ខ្លះៗមិញនេះហើយ។ វាជាឯកសិទ្ធិរបស់អ្នកចម្អិន” ឃ្លីន ញញឹមហើយលួងលោមប្អូនស្រី។ គាត់លើកសមនិងស្លាបព្រារបស់គាត់។ ពេលខ្លះគាត់ញ៉ាំសាច់មួយដុំ ហើយពេលខ្លះគាត់ញ៉ាំសណ្តែកខ្ចីពេញមាត់។ ពេលខ្លះទៀត គាត់ដាក់ឧបករណ៍ញ៉ាំចុះ បេះនំប៉័ងស្រូវរ៉ៃមួយដុំហើយជ្រលក់ក្នុងទឹកសម្ល។\u003C\u002Fp>\u003Cp>មេលីស្សា ក៏ធូរស្រាលហើយបានជ្រមុជខ្លួនក្នុងម្ហូបដ៏ឆ្ងាញ់នោះម្តងទៀតដោយសារអាកប្បកិរិយាធម្មតារបស់ ឃ្លីន។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“វាឆ្ងាញ់ណាស់។ មើលទៅមិនដូចបងធ្វើជាលើកទីមួយសោះ” មេលីស្សា សម្លឹងមើលចានទទេហើយសរសើរគាត់ដោយអស់ពីចិត្ត។ សូម្បីតែទឹកសម្លក៏អស់ដែរ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“វាឆ្ងាយពីចុងភៅរបស់ វែលឆ៍ ណាស់។ នៅពេលបងមានលុយ បងនឹងនាំប្អូននិង បេនសុន ទៅញ៉ាំនៅភោជនីយដ្ឋាន ហើយញ៉ាំអាហារដែលឆ្ងាញ់ជាងនេះ!” ឃ្លីន និយាយ។ គាត់ខ្លួនឯងក៏ចាប់ផ្តើមទន្ទឹងរង់ចាំវាដែរ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“ការសម្ភាសន៍របស់បង... ហឹក...” មេលីស្សា មិនបាននិយាយចប់ទេព្រោះនាងស្រាប់តែបញ្ចេញសំឡេងពេញចិត្តដោយមិនដឹងខ្លួន។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នាងយកដៃខ្ទប់មាត់យ៉ាងប្រញាប់ហើយមើលទៅមានការខ្មាសអៀន។\u003C\u002Fp>\u003Cp>កំហុសគឺមកពី សម្លសាច់ចៀមជាមួយសណ្តែកខ្ចី មិញនេះ! វាឆ្ងាញ់ពេកហើយ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ឃ្លីន សើចក្នុងចិត្តហើយសម្រេចចិត្តមិនចំអកឱ្យប្អូនស្រីទេ។ គាត់ចង្អុលទៅចានហើយនិយាយថា “នេះជាភារកិច្ចរបស់ប្អូន”។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“បាន!” មេលីស្សា ក្រោកឈរភ្លាមៗ យកចានដែកហើយរត់ចេញទៅក្រៅទ្វារ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នៅពេលនាងត្រឡប់មកវិញ នាងបើកទូដើម្បីពិនិត្យប្រអប់គ្រឿងទេសនិងរបស់របរផ្សេងទៀតតាមធម្មតា។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“បងទើបតែប្រើវាមែនទេ?” មេលីស្សា មានការភ្ញាក់ផ្អើល ហើយងាកទៅរក ឃ្លីន ដោយកាន់ដបម្រេចខ្មៅនិងកំប៉ុងខ្លាញ់ជ្រូក។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ឃ្លីន លើកស្មាហើយសើច។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“បន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ វាជាតម្លៃនៃម្ហូបដ៏ឆ្ងាញ់”។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ភ្នែករបស់ មេលីស្សា ភ្លឺចិញ្ចែង អាកប្បកិរិយារបស់នាងផ្លាស់ប្តូរមួយសន្ទុះ មុនពេលនាងនិយាយចុងក្រោយថា “ទុកឱ្យប្អូនជាអ្នកចម្អិននៅពេលក្រោយវិញ”។\u003C\u002Fp>\u003Cp>“អឹម... ប្អូនត្រូវប្រញាប់រៀបចំខ្លួនសម្រាប់ការសម្ភាសន៍។ ប្អូនត្រូវគិតពីរឿងការងាររបស់ប្អូន”។\u003C\u002Fp>","free",0,"","published","2026-09-30T13:08:26.030Z","6abd09caf170ff2c08a987a1","ព្រះអម្ចាស់នៃអាថ៌កំបាំង","lord-of-the-mysteries",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"6abbdf6cf170ff2c08a97ade",10,"រឿងធម្មតា",{"id":26,"number":27,"title":28},"6abd0af5f170ff2c08a987c0",12,"នៅទីនេះម្តងទៀត",13,1790787815193]