ការពិភាក្សាពេលយប់

នៅក្នុងបន្ទប់ សៀវ យ៉ាន លើកដៃទាំងពីរឡើងបាំងមុខខ្លួនឯងដោយសភាវគតិ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលតាមចន្លោះម្រាមដៃទៅកាន់ចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅនៅចំពោះមុខដែលពេលនេះបានត្រឡប់ទៅជាស្ងប់ស្ងាត់វិញ។ ទើបគេទម្លាក់ដៃចុះ ហើយពិនិត្យមើលរាងកាយខ្លួនឯងដែលមិនឃើញមានការខូចខាតអ្វីឡើយ។

សម្លៀកបំពាក់របស់ សៀវ យ៉ាន ដែលហាក់ដូចជាប៉ោងឡើងបន្ទាប់ពីទទួលរងការប៉ះទង្គិចពី រលកវិញ្ញាណ ក៏បានស្រកចុះមកធម្មតាវិញបន្តិចម្តងៗ។ បន្ទាប់ពីដឹងថាគ្មានអារម្មណ៍មិនស្រួលណាមួយចេញពីរាងកាយ សៀវ យ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំដោយធូរចិត្ត។ គេងើបក្បាលសម្លឹងមើល ចិញ្ចៀនស្តុក ពណ៌ខ្មៅនៅចំពោះមុខ ប៉ុន្តែគេនៅតែមិនឃើញរូបរាងរបស់ យ៉ាវ ឡាវ ដដែល។

«តើវាមានរឿងអ្វីកើតឡើង?» សៀវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិចហើយរអ៊ូដោយភាពមិនប្រាកដប្រជា។ គេហៅម្តងទៀត ប៉ុន្តែ ចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅងងឹត គ្រាន់តែបញ្ចេញពន្លឺពណ៌ខ្មៅស្រអាប់ប៉ុណ្ណោះ។ វាគ្មានការឆ្លើយតប ហើយក៏គ្មានចលនាវិញ្ញាណបន្តិចបន្តួចអ្វីឡើយ។ វាស្ងប់ស្ងាត់ដូចជាផ្ទៃទឹកដែលគ្មានចរន្ត។

«កុំប្រាប់ថាវាបរាជ័យឱ្យសោះ? ប៉ុន្តែ រលកវិញ្ញាណ កាលពីមុននេះពិតជាជារបស់ លោកគ្រូ មែន...» ទឹកមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន មើលទៅហាក់ដូចជាបាត់បង់អ្វីម្យ៉ាងនិងខកចិត្ត បន្ទាប់ពីរង់ចាំអស់ពេលយូរដោយមិនឃើញមានការឆ្លើយតប។ ប្រសិនបើ យ៉ាវ ឡាវ បានភ្ញាក់ឡើងមែន នោះគាត់ទំនងជានឹងឆ្លើយតបទៅ សៀវ យ៉ាន នៅក្នុងចិត្តរបស់គេភ្លាមៗ។ ទោះជាយ៉ាងណា ស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នហាក់ដូចជាបង្ហាញថា វិញ្ញាណ របស់ យ៉ាវ ឡាវ នៅតែត្រូវបានអ្វីមួយរារាំង។ ដូច្នេះហើយ ទើបគាត់មិនអាចសន្ទនាជាមួយ សៀវ យ៉ាន បានដោយសេរីដូចកាលពីមុន។

មិនថាស្ថានភាពជាយ៉ាងណានោះទេ សៀវ យ៉ាន យ៉ាងហោចណាស់ក៏អាចដឹងពីពន្លឺដែលបញ្ចេញដោយចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅនោះថា ស្ថានភាពរបស់ យ៉ាវ ឡាវ ប្រសើរជាងពេលដែលគាត់ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងដំណេក។ មើលទៅ ទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងវេទមន្តទាំងប្រាំពីរ ពិតជាមានប្រសិទ្ធភាពខ្លះមែន។

បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលចិញ្ចៀនដែលអណ្តែតនៅចំពោះមុខអស់ពេលយូរ សៀវ យ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមវែងមួយ។ គេលូកដៃទៅចាប់ចិញ្ចៀននោះមកពាក់លើម្រាមដៃវិញ។ លើកនេះ ចិញ្ចៀនមិនបានបង្ហាញការប្រឆាំងអ្វីឡើយ។ ពន្លឺពណ៌ខ្មៅនៅតែភ្លឺមួយសន្ទុះមុននឹងបាត់ទៅវិញទាំងស្រុង។ ចិញ្ចៀនខ្មៅនោះក៏ត្រឡប់ទៅជាធម្មតាដូចកាលពីមុន ដោយមើលទៅមិនមានអ្វីគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។

ខណៈដែលម្រាមដៃរបស់គេប៉ះថ្នមៗទៅលើចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅដែលត្រឡប់ទៅជាស្ងប់ស្ងាត់វិញនោះ សៀវ យ៉ាន ក៏ជូតថ្ងាសខ្លួនឯង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក បន្ទាប់ពីសើចតិចៗក្នុងចិត្ត គេក៏រអ៊ូថ្នមៗថា «លោកគ្រូ សូមលោកគ្រូអស់កង្វល់ចុះ ខ្ញុំនឹងបន្តរកវិធីដើម្បីជួយឱ្យលោកគ្រូឆាប់ជាសះស្បើយឡើងវិញ...»

សៀវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំម្តងទៀត។ គេទើបតែនឹងកែសម្រួលដង្ហើមដើម្បីចាប់ផ្តើមហ្វឹកហាត់ ស្រាប់តែក្រសែភ្នែករបស់គេងាកទៅរកបង្អួច។ សំឡេងខ្យល់បក់បោកយ៉ាងខ្លាំងដែលនាំមកនូវភាពត្រជាក់ស្រេបបានបក់មកពីទិសនោះ។ ខណៈដែលបង្អួចត្រូវបានរុញបើកយ៉ាងខ្លាំង រូបរាងរបស់ ហៃ បូដុង ក៏លេចឡើងនៅក្នុងបន្ទប់។ បុរសចំណាស់សម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន ដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលហើយសួរថា «តើអ្នកជាសះស្បើយហើយឬ?»

ឮដូច្នេះ សៀវ យ៉ាន ក៏មានការងឿងឆ្ងល់។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏មានអារម្មណ៍ធូរចិត្តបន្តិច។ សំណួរនេះទំនងជាមកពី រលកវិញ្ញាណ ដ៏គួរឱ្យខ្លាចកាលពីមុន។ អ្នកខ្លាំងដែលមានលំដាប់ដូចជា ហៃ បូដុង គឺមានភាពរសើបខ្លាំងចំពោះចលនាវិញ្ញាណដ៏ធំធេងបែបនេះ។

«ខ្ញុំបានទទួល ទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងវេទមន្តទាំងប្រាំពីរ ហើយទើបតែលេបវាចូលទៅ។ កម្លាំងវិញ្ញាណ របស់ខ្ញុំពិតជាបានងើបឡើងវិញភ្លាមៗមែន។ ជាអកុសល ដោយសារមូលហេតុអ្វីមួយដែលខ្ញុំមិនដឹង វាក៏ត្រឡប់ទៅជាស្ងប់ស្ងាត់វិញបន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះ...» សៀវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលហើយនិយាយកុហកពាក់កណ្តាល។

«អ្ហ៎?» ហៃ បូដុង មានការភ្ញាក់ផ្អើល។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់ក៏ញញឹមជូរចត់ហើយនិយាយថា «បើអញ្ចឹងមានន័យថាអ្នកនៅតែមិនទាន់ជាសះស្បើយ? កុំប្រាប់ឱ្យសោះថា ទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងវេទមន្តទាំងប្រាំពីរ គ្មានប្រសិទ្ធភាពសោះ?»

«ខ្ញុំក៏មិនប្រាកដដែរ... ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ ខ្ញុំអាចដឹងពី កម្លាំងវិញ្ញាណ ដែលមិនទាន់បានងើបឡើងវិញ។ ពីមុនមក ខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍បែបនេះសោះឡើយ។ មើលទៅ ទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងវេទមន្តទាំងប្រាំពីរ ពិតជាមានប្រសិទ្ធភាពខ្លះមែន។» សៀវ យ៉ាន និយាយដោយអស់សង្ឃឹមបន្តិច «មើលទៅខ្ញុំអាចរកបានតែវិធីផ្សេងទៀតដើម្បីស្តារ កម្លាំងវិញ្ញាណ ឡើងវិញប៉ុណ្ណោះ...»

«អា៎ នឹកស្មានថាខ្ញុំសប្បាយចិត្តដោយឥតប្រយោជន៍។» ហៃ បូដុង គ្រវីក្បាលដោយខកចិត្ត។ គាត់អង្គុយលើកៅអីហើយនិយាយថា «ប្រសិនបើអ្នកជាសះស្បើយកម្លាំង នោះកត្តាសុវត្ថិភាពរបស់យើងនៅពេលអ្នកទៅកាន់ បក្សពពកអ័ព្ទ លើកនេះនឹងកើនឡើងច្រើន។ ប្រសិនបើអ្នកមិនទាន់ជាសះស្បើយទេ វានឹងមានគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់ ទោះបីជាមានការការពារពីខ្ញុំក៏ដោយ។ បក្សពពកអ័ព្ទ មានប្រពៃណីយូរលង់ណាស់មកហើយ។ កម្លាំងរបស់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទាំងនោះសុទ្ធតែខ្លាំងក្លាគួរឱ្យខ្លាច។ ជាងនេះទៅទៀត ក៏នៅមាន បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធរួមគ្នា ដែលសមាជិកនៃ បក្សពពកអ័ព្ទ ពូកែខាងនេះខ្លាំងណាស់។ ការបូកបញ្ចូលគ្នា នៃក្បាច់វាយប្រហាររបស់ពួកគេ គឺជាដាវដ៏មុតស្រួចដែលសូម្បីតែខ្ញុំក៏ត្រូវតែចៀសវាងដែរ...»

«ហឹស ហឹស ជាមួយនឹង លំដាប់អធិរាជ ដូចជាអ្នកនៅទីនេះ តើវាមិនគួរឱ្យអាចទៅរួចទេឬដែលនរណាម្នាក់អាចរារាំងយើងមិនឱ្យរត់គេចបាន ទោះបីជាយើងមិនអាចឈ្នះពួកគេក៏ដោយ?» សៀវ យ៉ាន លេងសើច។

«ការគិតរបស់អ្នកពិតជាសាមញ្ញពេកហើយ...» ហៃ បូដុង គ្រវីក្បាល។ គាត់ស្ងៀមស្ងាត់មួយសន្ទុះ ស្រាប់តែសម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន។ ដោយសំឡេងទាប គាត់និយាយថា «ក្មេងតូច ក្នុងរយៈពេលមួយថ្ងៃទៀត អ្នកនឹងទៅកាន់ បក្សពពកអ័ព្ទ។ ខ្ញុំគិតថាមានរឿងខ្លះដែលយើងគួរតែព្រមព្រៀងគ្នាជាមុន។»

ខណៈដែលសម្លឹងមើលទឹកមុខរបស់ ហៃ បូដុង ដែលស្រាប់តែប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ខ្លាំង សៀវ យ៉ាន ក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ គេងក់ក្បាលយឺតៗមុននឹងនិយាយថា «និយាយមក។»

«កាលពីមុន ខ្ញុំបាននិយាយរួចហើយថាខ្ញុំនឹងព្យាយាមឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីធានាសុវត្ថិភាពរបស់អ្នក។ ទោះជាយ៉ាងណា នេះគ្រាន់តែជាលក្ខខណ្ឌនៃការមិនបង្កជម្លោះជាមួយ បក្សពពកអ័ព្ទ ប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកគួរតែដឹងរួចហើយថាទំនាក់ទំនងរបស់ខ្ញុំជាមួយ ត្រកូល មីតឺរ គឺជ្រាលជ្រៅណាស់។ ដូច្នេះ រាល់សកម្មភាពរបស់ខ្ញុំនឹងជះឥទ្ធិពលដល់ ត្រកូល មីតឺរ។ ទោះបីជាពួកគេហាក់ដូចជាកម្លាំងដែលមានទម្ងន់មួយក្នុងចំណោម ត្រកូលធំ ទាំងបីក្នុង ចក្រភពជាម៉ា ក៏ដោយ ក៏អ្នកគួរតែដឹងថាមានកម្លាំងផ្សេងទៀតនៅក្នុង ចក្រភពជាម៉ា ដែរ។ ប្រសិនបើយើងនិយាយអំពីកម្លាំងដ៏រឹងមាំ បក្សពពកអ័ព្ទ នឹងឈរនៅលំដាប់ទីមួយ។ ប្រពៃណីរាប់ពាន់រាប់រយឆ្នាំនេះ គឺជាអ្វីដែលសូម្បីតែ រាជវង្ស នៃ ចក្រភពជាម៉ា ក៏មិនអាចប្រៀបធៀបបានដែរ។ ជាការពិតណាស់ នេះមិនរាប់បញ្ចូលកម្លាំងរួមបញ្ចូលគ្នានោះទេ។ មិនថាគេនិយាយយ៉ាងណាក៏ដោយ រាជវង្ស នៃ ចក្រភពជាម៉ា នៅតែគ្រប់គ្រងលើ ចក្រភព ទាំងមូល... កម្លាំងដែលនិកាយបុរាណនេះលាក់ទុកក៏មិនមែនសាមញ្ញដូចអ្វីដែលឃើញនៅខាងក្រៅនោះដែរ...»

«អ្នកគួរតែយល់ច្បាស់ថា ទោះបីជាអាយុជីវិតរបស់មនុស្សនៅលើ ទ្វីបកម្លាំងធាតុ មានកំណត់ក៏ដោយ ប្រសិនបើគេអាចដំឡើងកម្រិតរបស់គេក្នុងអំឡុងពេលអាយុជីវិតនោះ គេអាចពន្យារវាបានច្រើន។ មេនិកាយ ចុងក្រោយនៃ បក្សពពកអ័ព្ទ គឺ យុន សាន មានកម្លាំងដល់កម្រិត លំដាប់អធិរាជ ផ្កាយប្រាំបីរួចទៅហើយ នៅពេលដែលគាត់ប្រគល់ តំណែង មេនិកាយ ឱ្យ យុន យុន។ នៅពេលនោះ គាត់នៅមានពេលវេលាច្រើនទៀតមុននឹងដល់ទីបញ្ចប់នៃអាយុជីវិតរបស់គាត់។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ កម្រមាននរណាម្នាក់ឮដំណឹងពីគាត់ណាស់។ ប៉ុន្តែ ការមិនឮដំណឹងពីគាត់ មិនមែនមានន័យថាគាត់ស្លាប់បាត់ទៅហើយនោះទេ...» ហៃ បូដុង និយាយយឺតៗ។

«តើអ្នកចង់មានន័យថា... មេនិកាយ បក្សពពកអ័ព្ទ មុនប្រហែលជានៅមានជីវិត?» សៀវ យ៉ាន ហួចមាត់ហើយសួរថ្នមៗ។

«ទោះបីជាខ្ញុំមិនអាចប្រាកដបាន ប៉ុន្តែឱកាសដែលរឿងនេះជាការពិតគឺធំធេងណាស់។ ប្រសិនបើគាត់នៅមានជីវិត... ខ្ញុំគិតថាគាត់ប្រហែលជាបានទម្លុះរបាំងនៃ លំដាប់អធិរាជ ហើយក្លាយជា លំដាប់ចៅហ្វាយ រួចទៅហើយ។» ហៃ បូដុង ដកដង្ហើមធំហើយនិយាយថា «ដូច្នេះ ប្រសិនបើអាច សូមព្យាយាមឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីចៀសវាងការប៉ះទង្គិចខ្លាំងពេកជាមួយ បក្សពពកអ័ព្ទ។ បើមិនដូច្នេះទេ នៅពេលនោះ ទោះបីជាអ្នក ហ្វាម៉ា និង បុរសចំណាស់ ជាឡៅ មានមិត្តភាពខ្លះជាមួយគ្នាក៏ដោយ ក៏ពួកគេនឹងត្រូវគិតគូរពីស្ថានការណ៍ធំ ហើយនឹងមិនបង្កជម្លោះជាមួយ បក្សពពកអ័ព្ទ គ្រាន់តែដោយសារតែអ្នកនោះទេ!»

ទឹកមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន នៅតែ ស្ងប់ស្ងាត់ ហាក់ដូចជាមិនរងផលប៉ះពាល់អ្វីទាល់តែសោះពីពាក្យសម្តីរបស់ ហៃ បូដុង។ គេមិនដែលគិតរឿងហួសហេតុបែបនេះឡើយ។ គេស្គាល់ ហ្វាម៉ា និង ជាឡៅ ត្រឹមតែមិនដល់កន្លះខែផង។ វាជាការគិតស្រមើស្រមៃពេកហើយ ប្រសិនបើគេចង់ឱ្យពួកគេក្លាយជាសត្រូវជាមួយកម្លាំងដ៏ធំបំផុតនៃ ចក្រភពជាម៉ា គ្រាន់តែដោយសារតែគេ។

«ប្រសិនបើ បក្សពពកអ័ព្ទ និងខ្ញុំពិតជាឈានដល់ចំណុចដែលក្លាយជាសត្រូវនឹងគ្នា ខ្ញុំគិតថា លោកតា ហៃ ក៏នឹងជ្រើសរើសដកខ្លួនចេញដែរមែនទេ?» សៀវ យ៉ាន និយាយភ្លាមៗដោយសំឡេងថ្នមៗ។ គេយល់ច្បាស់ថាគេ និង ហៃ បូដុង មានតែទំនាក់ទំនងអាជីវកម្មប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារ គ្រាប់ថ្នាំ ស្តារវិញ្ញាណពណ៌ស្វាយទេ នោះទំនងជាអ្នកទាំងពីរនឹងដើរផ្លូវរៀងៗខ្លួនបាត់ទៅហើយ។

ហៃ បូដុង ស្ងៀមស្ងាត់។ គាត់ងើបភ្នែកសម្លឹងមើលទឹកមុខ ស្ងប់ស្ងាត់ របស់យុវជននោះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់និយាយថា «ដរាបណា យុន សាន មិនបង្ហាញខ្លួន...» អត្ថន័យនៅពីក្រោយពាក្យសម្តីរបស់គាត់គឺច្បាស់ណាស់។ ប្រសិនបើ មេនិកាយ បក្សពពកអ័ព្ទ មុនបង្ហាញខ្លួន គាត់អាចគិតបានតែពី ត្រកូល មីតឺរ ហើយនឹងឈប់ជ្រៀតជ្រែកបញ្ហារវាង សៀវ យ៉ាន និង បក្សពពកអ័ព្ទ។

«អា៎ ក្មេងតូច។ អ្នកនៅក្មេងនៅឡើយ។ ជាមួយនឹងទេពកោសល្យរបស់អ្នក សក្តានុពលរបស់អ្នកនៅថ្ងៃអនាគតនឹងគ្មានដែនកំណត់។ មុនពេលអ្នកក្លាយជាអ្នកខ្លាំងពិតប្រាកដ អ្នកត្រូវតែចេះអត់ធ្មត់។ ការមានចរិតមុតស្រួចពេកមិនមែនជារឿងល្អសម្រាប់អ្នកទេ។ វានឹងមិនយឺតពេលទេក្នុងការប្រយុទ្ធជាមួយ បក្សពពកអ័ព្ទ នៅពេលដែលអ្នកអាចគ្រប់គ្រងកម្លាំងដ៏ធំធេងនៅក្នុងរាងកាយរបស់អ្នកបានដោយសេរី។» ហៃ បូដុង ទះស្មា សៀវ យ៉ាន ហើយនិយាយដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់និងបារម្ភ។

សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលយឺតៗ។ ប្រសិនបើគេមិនរាប់បញ្ចូលកម្លាំងរបស់ លោកគ្រូ ទេ គេគ្រាន់តែស្ថិតក្នុងកម្រិត លំដាប់គ្រូ ប៉ុណ្ណោះ។ នៅក្នុង បក្សពពកអ័ព្ទ ដែលពោរពេញដោយអ្នកខ្លាំង គេអាចរកឃើញមនុស្សដែលមានកម្រិតដូចគេជាច្រើននាក់ដោយគ្រាន់តែចាប់យកដោយចៃដន្យ។ គេនៅក្មេងនៅឡើយ។ នេះគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ធំបំផុតរបស់គេ។

«ហឹស ហឹស មិនអីទេ។ ខ្ញុំនិយាយទាំងអស់នេះព្រោះខ្ញុំចង់រំលឹកអ្នកនៅនាទីចុងក្រោយនេះឱ្យមានការប្រុងប្រយ័ត្នឱ្យបានច្រើនបំផុតនៅពេលអ្នកទៅដល់ បក្សពពកអ័ព្ទ។» ហៃ បូដុង ញញឹមហើយក្រោកឈរឡើង។ គាត់បន្តញញឹមខណៈពេលនិយាយទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន «វាយប់ជ្រៅណាស់ហើយ។ អ្នកគួរតែសម្រាក។ សម្រាកនៅថ្ងៃស្អែក ហើយចាំទៅកាន់ បក្សពពកអ័ព្ទ!»

សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច ខណៈដែលក្រសែភ្នែករបស់គេតាមមើល ហៃ បូដុង ចេញពីបន្ទប់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ដកដង្ហើមវែងមួយ។ ពាក្យសម្តីរបស់ ហៃ បូដុង ទាំងនេះបានធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ខ្លួនកាន់តែខ្លាំង។ ទោះបីជាមើលទៅ ហ្វាម៉ា និង ជាឡៅ ដែលជាអ្នកខ្លាំងក្នុងចំណោមកំពូលនៃ ចក្រភព មានភាពស្និទ្ធស្នាលខ្លាំងជាមួយគេក៏ដោយ ក៏ទាំងអស់នេះភាគច្រើនត្រូវបានកសាងឡើងដោយសារមិនដឹងពីប្រវត្តិរបស់ សៀវ យ៉ាន និង លោកគ្រូ ដ៏អាថ៌កំបាំងដែលមិនមានពិតនៅពីក្រោយគេ។ នៅចំពោះមុខព្រឹត្តិការណ៍ធំមួយ ដូចជាជម្លោះរបស់ សៀវ យ៉ាន ជាមួយ បក្សពពកអ័ព្ទ ដែលអាចទាញពួកគេចូលទៅក្នុងព្យុះកំបុតត្បូង ពួកគេនឹងមិនក្លាយជាសត្រូវជាមួយ បក្សពពកអ័ព្ទ ដោយសារតែ សៀវ យ៉ាន ជាដាច់ខាត។

ការពិតតែងតែឃោរឃៅជានិច្ច។

សៀវ យ៉ាន ដេកលើគ្រែទន់។ ដៃរបស់គេទ្រក្បាលខ្លួនឯងខណៈដែលសម្លឹងមើលវាំងននគ្រែនៅពីលើ។ គេបិទភ្នែកយឺតៗ តែស្រាប់តែបើកភ្នែកឡើងវិញមួយសន្ទុះក្រោយមក។ ទោះជាយ៉ាងណា វាមិនមានការភ័យខ្លាចចំពោះអ្វីដែលធំធេងនៅក្នុងភ្នែកពណ៌ខ្មៅងងឹតរបស់គេទៀតឡើយ។ គេអាចនិយាយបានថាវាជាភាពមិនខ្លាចញញើតរបស់យុវជន ឬក៏គេមានអំនួតពេក ប៉ុន្តែគេបាននិយាយរួចហើយថាគេនឹងមិនជ្រើសរើសបោះបង់ការទៅកាន់ បក្សពពកអ័ព្ទ ដោយសារហេតុផលណាមួយឡើយ។ ទុកវាចោលចុះរឿង បក្សពពកអ័ព្ទ ដែលអាចមាន លំដាប់ចៅហ្វាយ។ ទោះបីជាពួកគេមាន លំដាប់អ្នកប្រាជ្ញ ក៏គេនឹងបង្ហាញខ្លួនតាមការសន្យារបស់គេដែរ!

«ប្រសិនបើគេមិនរំខានខ្ញុំ ខ្ញុំក៏នឹងមិនរំខានគេដែរ...» សៀវ យ៉ាន ហួចមាត់យ៉ាងតឹង។ គេរឹងរូសព្រោះគេមានភាពផុយស្រួយ។ ប្រសិនបើ បក្សពពកអ័ព្ទ ពិតជាមានបំណងគាបសង្កត់គេដោយកម្លាំងរបស់ពួកគេ សៀវ យ៉ាន អាចប្រើតែការពិតដើម្បីប្រាប់ពួកគេថាគេមិនមែនជាដីឥដ្ឋដែលពួកគេអាចយកមកច្របាច់លេងបាននោះទេ...

«មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងទេ ខ្ញុំត្រូវតែទទួលបានជ័យជម្នះក្នុង កិច្ចព្រមព្រៀងបីឆ្នាំ! នេះព្រោះខ្ញុំត្រូវការវាដើម្បីបញ្ជាក់ថាការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាករយៈពេលបីឆ្នាំរបស់ខ្ញុំគឺមានតម្លៃ! ប្រសិនបើខ្ញុំបរាជ័យ ការហ្វឹកហាត់រយៈពេលបីឆ្នាំរបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវបាត់បង់ទៅដោយឥតប្រយោជន៍!» សៀវ យ៉ាន ក្តាប់ដៃយ៉ាងតឹង។ គេដកដង្ហើមចូលជ្រៅៗ តម្រង់ខ្នងហើយលោតឡើង។ បន្ទាប់មកគេអង្គុយពែនភ្នែនលើគ្រែ។

«ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ចាំមើលចុះ!»

សៀវ យ៉ាន រអ៊ូតិចៗក្នុងចិត្ត។ ដៃរបស់គេចាប់ផ្ដើមធ្វើ កាយវិការហ្វឹកហាត់ ហើយរាងកាយក៏ញ័រតិចៗ។ បន្ទាប់មក សៀវ យ៉ាន ក៏ទម្លាក់អារម្មណ៍ឱ្យស្ងប់ ហើយចាប់ផ្ដើមចូលក្នុងរបៀបហ្វឹកហាត់របស់គេយ៉ាងរហ័ស។

ដោយសារ យ៉ាវ ឡាវ មិនបានបង្ហាញខ្លួនដូចដែលគេបានគិតទុក សៀវ យ៉ាន ក៏សម្រេចចិត្តថាគេនឹងកែសម្រួលស្ថានភាពរាងកាយឱ្យដល់កម្រិតកំពូលនៅយប់នេះ។ នៅថ្ងៃស្អែក គេនឹងលេប ថ្នាំគ្រាប់វិញ្ញាណបៃតងបីជួរ ដើម្បីទម្លុះរបាំង លំដាប់គ្រូ ហើយឈានជើងចូលទៅក្នុង លំដាប់ដាដូស៊ី!

លើកនេះ គេមិនអាចបរាជ័យជាដាច់ខាត!