អាងថ្មដ៏អាថ៌កំបាំង

«សំឡេងមួយ!»

នៅលើទីធ្លាដ៏ទូលាយ លីន ដុង បានឈរមើលកណ្តាប់ដៃរបស់ខ្លួនទាំងក្រឡេកភ្នែកធំៗ ខណៈដែលទឹកមុខក្មេងរបស់គេបង្ហាញនូវភាពរំភើបសប្បាយរីករាយ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលគេងើយក្បាលឡើង គេបានឃើញរូបរាងរបស់ លីន ស៊ាវ កំពុងដើរចេញពីព្រៃយឺតៗរួចទៅហើយ។

«ហេៗ ស្អែកនេះខ្ញុំនឹងបង្ហាញឪពុកមើល ខ្ញុំប្រាកដជាដឹងថាគាត់នឹងភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងមិនខាន។» លីន ដុង ញញឹមញញែម។ ភ្លាមនោះ ស្រទាប់នៃភាពឈឺចាប់បានលេចឡើងពីដៃរបស់គេ ធ្វើឱ្យគេប្រញាប់ប្រញាល់លើកដៃអាវឡើង ហើយក៏បានឃើញថាដៃទាំងមូលរបស់គេពោរពេញទៅដោយស្នាមក្រហមឆ្អិន ថែមទាំងមានកន្លែងខ្លះស្បែករបកចេញ និងមានឈាមហូរចេញមកជាបន្តបន្ទាប់ទៀតផង។

«ហុយស៍……»

ពីមុនមក គេជាប់រវល់នឹងការហ្វឹកហាត់ខ្លាំងពេក រហូតដល់មិនបានដឹងខ្លួន ប៉ុន្តែឥឡូវនេះពេលដែលគេឈប់ ភាពឈឺចាប់ក៏បានវាយប្រហារមកលើរូបគេយ៉ាងខ្លាំងភ្លាមៗ បណ្តាលឱ្យ លីន ដុង ញញឹមញញមទាំងឈឺចាប់។ គេបានដឹងថាភាពឈឺចាប់នេះបណ្តាលមកពីការហ្វឹកហាត់កណ្តាប់ដៃទម្លុះ ពោលគឺរបួសដែលកើតឡើងពីការកកិតរវាងស្បែក និងខោអាវក្នុងរយៈពេលយូរ។

«នៅមានពេលខ្លះទៀត ខ្ញុំគិតថាគួរតែទៅទីនោះដើម្បីត្រាំទឹកបន្តិចសិន……»

លីន ដុង បានងើយក្បាលឡើងដើម្បីក្រឡេកមើលពណ៌នៃមេឃ មុននឹងរត់យ៉ាងលឿនទៅខ្នងភ្នំ។ ប្រហែលជា ១០នាទីក្រោយមក ភ្នំថ្មចោទក៏បានបង្ហាញឡើងនៅចំពោះមុខរបស់គេ។ គេបានក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួនដោយប្រុងប្រយ័ត្ន មុននឹងដើរតាមផ្លូវថ្មដែលដុះលយចេញចុះទៅក្រោមភ្នំថ្មចោទនោះ។ ថ្មទាំងនោះមិនងាយរកប៉ុន្តែវាបានបង្កើតជាផ្លូវសម្ងាត់យ៉ាងល្អ។

លីន ដុង មានភាពស៊ាំនឹងផ្លូវនេះណាស់ ដូច្នេះនៅពេលដែលគេចុះទៅដោយប្រុងប្រយ័ត្ន គឺមិនមានគ្រោះថ្នាក់អ្វីកើតឡើងទេ។ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះមក រូងភ្នំមួយដែលត្រូវបានបាំងបិទដោយដុំថ្មធំៗពីរបីដុំក៏បានបង្ហាញឡើងនៅចំពោះមុខរបស់គេ។

ទីតាំងរបស់រូងភ្នំនេះត្រូវបានលាក់ទុកយ៉ាងជិតស្និទ្ធខ្លាំងណាស់ ហើយវាក៏ត្រូវបានបាំងបិទយ៉ាងល្អនៅពីក្រោយដុំថ្មធំៗដែលនៅជុំវិញនោះ។ ប្រសិនបើគ្មានអ្នកស្វែងរកវាដោយចងចាំច្បាស់ទេនោះ គឺពិតជាពិបាកនឹងរកឃើញវាណាស់។ ជាងនេះទៅទៀត ក្នុងស្ថានភាពធម្មតា គឺគ្មាននរណាម្នាក់ចង់មកធ្វើរឿងបែបនេះឡើយ។

ពេលលោតចូលទៅក្នុងរូងភ្នំ អារម្មណ៍ត្រជាក់ស្រស់ស្រាយបានបាត់បាំងក្លិនស្អុយនិងញើសនៅលើខ្លួនរបស់ លីន ដុង ចេញ។ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងអាកាសធាតុដ៏ក្តៅហែងនៅខាងក្រៅ រូងភ្នំនេះគឺដូចជាពិភពលោកផ្សេងទៀតអញ្ចឹង ហើយវាក៏ជាកន្លែងដ៏ល្អមួយដើម្បីជ្រកក្ដៅផងដែរ។

ផ្នែកខាងក្នុងនៃរូងភ្នំមិនធំទូលាយខ្លាំងពេកទេ។ ក្រៅពីអាងថ្មទំហំ ៦-១០ម៉ែត្រនៅចំកណ្តាលរូងភ្នំ គឺគ្មានអ្វីផ្សេងទៀតដែលពិសេសនៅក្នុងរូងភ្នំនេះឡើយ។

ពេលដើរឆ្ពោះទៅរកអាងថ្ម គេនឹងឃើញថាវាពោរពេញទៅដោយទឹកថ្ល្វាងដូចត្បូង ហើយនៅលើផ្ទៃទឹកមានខ្យល់អាកាសត្រជាក់ស្រាលបក់ចុះឡើង។

«ប៉ូស!»

ពេលមកដល់ក្បែរអាងថ្ម លីន ដុង បានប្រញាប់ប្រញាល់ដោះខោអាវចេញ ហើយលោតចូលទៅក្នុងទឹកភ្លាមៗ។ ខ្យល់ត្រជាក់ស្រាលបានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់គេញ័រន្តិច ប៉ុន្តែគេបានសម្របខ្លួនទៅនឹងភាពត្រជាក់នោះយ៉ាងលឿន។

លីន ដុង បានរកឃើញរូងភ្នំនេះដោយចៃដន្យកាលពីក្មេង។ មានតែ ឈីង តាន់ និងរូបគេទេដែលដឹងពីទីកន្លែងនេះ។ ទឹកនៅទីនេះត្រជាក់ជាងកន្លែងផ្សេងៗទៀត ហើយនៅពេលរដូវក្តៅខ្លាំង លីន ដុង តែងតែចូលចិត្តមកទីនេះដើម្បីត្រាំខ្លួនក្នុងអាងទឹក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្រៅពីភាពត្រជាក់និងស្រស់ស្រាយ វាហាក់ដូចជាគ្មានឥទ្ធិពលអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ។

ជាការពិតណាស់ នេះមិនមែនជាការត្រឹមត្រូវទាំងស្រុងនោះទេ ព្រោះរាល់ពេលដែល លីន ដុង ត្រាំទឹកនៅទីនេះរួច គេតែងតែមានអារម្មណ៍ថាខួរក្បាលរបស់ខ្លួនកាន់តែមុតស្រួចឡើងដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយមិនថាកំពុងធ្វើអ្វីក៏ដោយ គេតែងតែអាចចូលទៅក្នុងស្ថានភាពផ្ដោតអារម្មណ៍បានយ៉ាងលឿន។

ពីមុនមក អារម្មណ៍បែបនេះហាក់ដូចជាគ្មានផលប្រយោជន៍អ្វីទេ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះពេលដែល លីន ដុង បានរៀនកណ្តាប់ដៃទម្លុះ គេបានដឹងថាការស្ថិតក្នុងស្ថានភាពផ្ដោតអារម្មណ៍មានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅលើវឌ្ឍនភាពនៃការហ្វឹកហាត់របស់គេ។ បើមិនដូច្នោះទេ គេប្រហែលជាពិបាកនឹងចេះកណ្តាប់ដៃទម្លុះក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបែបនេះណាស់ កុំថាឡើយដល់ការហ្វឹកហាត់រហូតដល់អាចបង្កើតសំឡេងបាននោះ។

«តើវាគ្រាន់តែជាខ្ញុំម្នាក់ឯកទេ?»

ពេលដេកនៅក្នុងអាងថ្ម លីន ដុង បានតក់ទឹកដាក់ក្នុងបាតដៃហើយមើលវាហូរចុះយឺតៗ។ មុខតូចរបស់គេបានជ្រួញបន្តិច ប្រសិនបើរបស់នេះអស្ចារ្យម្ល៉េះ គេប្រហែលជាបានឈានដល់កម្រិតថាមពលយានតាំងពីយូរណាស់មកហើយ មិនមែនយឺតយ៉ាវដូចពេលនេះទេ។

«នៅពេលដែលខ្ញុំហ្វឹកហាត់រហូតដល់កម្រិតទី៦នៃការហ្វឹកហាត់រាងកាយ ខ្ញុំនឹងអាចចម្រាញ់ខ្លឹមសារទៅជាយាន ហើយជាមួយថាមពលយាន ទីបំផុតខ្ញុំនឹងក្លាយជាអ្នកហ្វឹកហាត់ពិតប្រាកដម្នាក់!» លីន ដុង បានស្រែកឡើងទាំងរំភើបសប្បាយរីករាយ ខណៈដែលគេទះថ្ពាល់ទាំងសងខាងដោយទន្ទឹងរង់ចាំថ្ងៃនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងចំណោមមនុស្សជំនាន់ក្រោយនៃត្រកូលលីន គឺមានតែមនុស្សមួយចំនួនតូចប៉ុណ្ណោះដែលបានឈានដល់កម្រិតនោះ។

ថាមពលយានគឺជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុតក្នុងការហ្វឹកហាត់។ គេថាក្រុមអ្នកហ្វឹកហាត់ខ្លាំងម្នាក់អាចបណ្តាលឱ្យបាក់ស្រុតដីត្រឹមតែការបោសដៃតែប៉ុណ្ណោះ។ កម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លានេះពិតជាពិបាកសម្រាប់ លីន ដុង ក្នុងការស្រមើស្រមៃណាស់ ព្រោះគេនៅតែជាក្មេងតូចម្នាក់នៅដំណាក់កាលទីមួយ។

ហើយប្រភពនៃកម្លាំងបែបនេះគឺថាមពលយាន។ វាគឺជាកម្លាំងអស្ចារ្យម្យ៉ាងដែលអណ្តែតនៅចន្លោះមេឃនិងដី។ ប៉ុន្តែដើម្បីស្រូបយកថាមពលយានពីមេឃនិងដី គេតម្រូវឱ្យហ្វឹកហាត់រហូតទាល់តែគ្រាប់ពូជថាមពលយានត្រូវបានបង្កើតឡើង។ មានតែពេលនោះទេ ទើបថាមពលយានកាន់តែច្រើនអាចត្រូវបានស្រូបចូលទៅក្នុងខ្លួន។

លីន ដុង បានផ្អៀងខ្លួនទៅនឹងគែមអាងថ្ម ដោយសម្រាកកាយ និងងើយក្បាលឡើងលើដោយបិទភ្នែក។ គំនិតរបស់គេបានរត់ប៉ប្រិចមួយសន្ទុះ មុនពេលដែលគេបានងងុយដេកយ៉ាងជ្រៅបន្តិចម្តងៗដោយមិនដឹងខ្លួន។ ការហ្វឹកហាត់ក្នុងរយៈពេលនេះគឺខ្លាំងក្លាពេកសម្រាប់គេ ហើយឥឡូវនេះពេលដែលគេរកបានពេលសម្រាកខ្លះ ភាពនឿយហត់ដែលបានលាក់ទុកក៏បានចាប់ផ្តើមរីករាលដាលចេញពីឆ្អឹងរបស់គេ។

ខណៈដែល លីន ដុង កំពុងដេកលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់ រូងភ្នំក៏បានវិលត្រឡប់មកមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ម្ដងទៀត ខណៈដែលទឹកអាងបានរំជើបរំជួលថ្នមៗ។

«បុក……»

កណ្តាលភាពស្ងប់ស្ងាត់ ការរំខានមួយបានចាប់ផ្តើមឡើងភ្លាមៗនៅក្នុងទឹកថ្លា។ ដំណក់ឈាមពណ៌ក្រហមដិតមួយបានហូរធ្លាក់ចុះពីដៃដែលរងរបួសរបស់ លីន ដុង ហើយធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអាងទឹកយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

ពេលដែលដំណក់ឈាមនេះធ្លាក់ចុះ ទឹកដែលដើមឡើយមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ក៏បានចាប់ផ្តើមពុះកញ្រ្ជោលឡើងភ្លាមៗ។ ពពុះដែលមានស្នាមក្រហមស្រាលៗមួយម្ដងៗបានផុសឡើងពីផ្ទៃទឹក មុននឹងផ្ទុះឡើងជុំវិញរាងកាយដែលកំពុងសម្រាករបស់ លីន ដុង។ សំណល់នៃរាវពណ៌ក្រហមស្រាលៗបានខ្ចាត់ខ្ចាយនៅក្នុងខ្យល់ ហើយហាក់ដូចជាមានស្មារតីផ្ទាល់ខ្លួន ពួកវាបានផ្លាស់ទីដើម្បីរុំព័ទ្ធរាងកាយរបស់ លីន ដុង មុននឹងចូលទៅតាមរន្ធរោមរបស់គេយ៉ាងលឿន។

ពេលដែលរាវពណ៌ក្រហមស្រាលៗទាំងនេះបានជ្រាបចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ លីន ដុង វាបានបង្កឱ្យមានអារម្មណ៍មួយហាក់ដូចជាសាច់ដុំទូទាំងរាងកាយរបស់គេត្រូវបានគេច្របាច់យ៉ាងខ្លាំងក្លា។ ដូចជាជំនោរទឹក ទឹកញើសមួយសន្ទុះបានហូរចេញមកយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ ប្រមូលផ្តុំចូលគ្នាហើយហូរចូលទៅក្នុងទឹក។

ពេលដែលញើសដែលពោរពេញដោយជាតិពុលពណ៌ខ្មៅបានហូរចេញពីរាងកាយរបស់គេ លីន ដុង ដែលរាងកាយរបស់គេពីមុនបានធំឡើងមួយសង់ទីម៉ែត្របន្ទាប់ពីគេទម្លុះកម្រិតទី៣នៃការហ្វឹកហាត់រាងកាយនោះ បានមានអារម្មណ៍ថារាងកាយរបស់គេបានស្រកទំហំមកវិញស្មើនឹងទំហំដើមរបស់វា។ អារម្មណ៍នេះគឺដូចជាការច្របាច់យកទឹកទាំងអស់ចេញពីសម្ភារទន់ដូចជាអេប៉ុងយ៉ាងសាហាវអញ្ចឹង។

ប្រហែលជា ១០នាទីក្រោយមក ទឹកក្នុងអាងក៏បានឈប់ពុះ។ ពេលដែលទឹកអាងចាប់ផ្តើមស្ងប់ស្ងាត់ លីន ដុង ក៏បានភ្ញាក់ឡើងភ្លាមៗហើយស្រែកថា៖ «ក្តៅណាស់!»។

«ប៉ូស!»

ពេលដែលគេស្រែក លីន ដុង បានឱនក្បាលយ៉ាងលឿនហើយជ្រមុជរាងកាយទាំងមូលរបស់ខ្លួនចូលទៅក្នុងទឹក។ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះមក គេក៏បានងើបឡើងលើផ្ទៃទឹកដើម្បីដកដង្ហើម។ មុខដ៏ស្រឡូនរបស់គេពោរពេញដោយភាពងឿងឆ្ងល់ ព្រោះមុនពេលដែលគេភ្ញាក់ឡើងបន្តិច គេមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងកំពុងត្រូវបានដុតក្នុងចង្ក្រានបាយ ហើយអារម្មណ៍ក្តៅរោលរាលដែលគេបានជួបប្រទះគឺជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យគេស្រែកឡើងដោយអចេតនា។

«ហេតុអ្វីបានជាវា្តៅខ្លាំងម្ល៉េះនៅទីនេះ?» លីន ដុង ពិចារណាយ៉ាងជ្រៅខណៈដែលគេឈរនៅក្នុងអាងមួយសន្ទុះដើម្បីធ្វើឱ្យខ្លួនឯងត្រជាក់ឡើង មុនពេលដែលគេសម្រេចចិត្តឡើងមកលើ។

ពេលឈរនៅក្បែរអាងថ្មហើយគិតមួយសន្ទុះ លីន ដុង បានយោលក្បាលដោយគ្មានពាក្យពេចន៍។ ពេលដែលគេចាប់យកខោអាវហើយចាប់ផ្តើមពាក់ ក្រសែភ្នែករបស់គេក៏បានផ្អាកនៅលើដៃរបស់ខ្លួនភ្លាមៗ។

«ហេ៎?»

លីន ដុង បានសម្លឹងមើលដៃរបស់ខ្លួនទាំងមិនគួរឱ្យជឿ។ គេចាំបានច្បាស់ថាដៃនេះពីមុនត្រូវបានបន្សល់ទុកនូវស្នាមរបួសហូរឈាមក្រោយពេលហ្វឹកហាត់ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះស្នាមរបួសទាំងអស់របស់គេហាក់ដូចជាបានបាត់បង់យ៉ាងអស្ចារ្យទៅហើយឬ?

ដោយភាពងឿងឆ្ងល់ លីន ដុង បានអង្អែលដៃដែលពីមុនពោរពេញដោយរបួសដោយថ្នមៗ ភ្លាមៗនោះរាងកាយរបស់គេក៏បានរឹងមាំ។ ភាពមិនគួរឱ្យជឿបានលេចឡើងយ៉ាងលឿននៅលើទឹកមុខរបស់គេ នៅពេលដែលគេរកឃើញថាស្បែកនៅលើដៃរបស់គេបានរឹងមាំឡើងយ៉ាងខ្លាំង។

ស្ថានភាពបែបនេះគឺជាសញ្ញាបង្ហាញថាគេកំពុងតែខិតជិតដល់កម្រិតទី៤នៃការហ្វឹកហាត់រាងកាយយ៉ាងលឿន។

«តើ……វាអាចទៅរួចយ៉ាងដូចម្ដេច?!»

ការរកឃើញនេះបានធ្វើឱ្យ លីន ដុង ស្រឡាំងកាំងយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេឈរទ្រឹងនៅនឹងកន្លែង។