លីន ដុង

«វូ...»

នៅពេលដែល លីន ដុង ប្រមូលកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីបើកត្របកភ្នែកដ៏ធ្ងន់របស់គាត់ បន្ទប់ដ៏សាមញ្ញ គ្រោតគ្រាត ប៉ុន្តែមានរបៀបរៀបរយមួយបានលេចឡើងនៅចំពោះមុខភ្នែករបស់គាត់។ បរិយាកាសដ៏ស្គាល់គ្នានេះបានធ្វើឱ្យគាត់ព្រិចភ្នែកទាំងស្រវាំង ដោយមិនយល់ថាហេតុអ្វីបានជាគាត់មកនៅទីនេះឡើយ ប៉ុន្តែបន្តិចក្រោយមក គាត់ក៏ងាកក្បាលយ៉ាងលឿនដោយយល់សេចក្តី។ ប្រាកដណាស់ គាត់បានឃើញរូបរាងមនុស្សប្រុសស្រីពីរនាក់កំពុងអង្គុយនៅតុមួយក្នុងបន្ទប់។

«លោកពុក អ្នកម៉ែ......»

ពេល លីន ដុង សម្លឹងមើលរូបរាងទាំងពីរ គាត់ក៏មានស្មារតីឡើងវិញ ហើយស្រែកហៅតិចៗ។

«ដុងអ៊ើរ កូនភ្ញាក់ហើយឬ?»

ដោយបានឮសំឡេងស្រែកហៅរបស់គាត់ ស្រ្តីរូបនោះបានងាកមកមុនគេ ហើយនៅពេលឃើញ លីន ដុង បើកភ្នែកឡើង គាត់ក៏ស្រែកដោយក្តីរំភើបរីករាយភ្លាមៗ។

ស្លៀកពាក់សាមញ្ញ និងមានអាយុប្រហែលសាមសិបឆ្នាំ ទម្រង់ថ្ពាល់របស់គាត់បានផ្តល់នូវអារម្មណ៍ថ្លៃថ្នូរដល់ផ្ទៃមុខ ហើយថែមទាំងមានទម្រង់ផ្អែមល្ហែម និងទន់ភ្លន់ទៀតផង។ នេះគឺជាអ្នកម្តាយរបស់ លីន ដុង គឺ លីវ យ៉ាន។

«គ្មានសមត្ថភាពហើយនៅតែទៅរកកឿងជាមួយគេទៀត ឯងពិតជាចង់បានរឿងដាក់ខ្លួនមែន»

អ្នកដែលអង្គុយក្បែរស្រ្តីរូបនោះ គឺជាបុរសម្នាក់ដែលមានអាយុប្រហែលសាមសិប ឬសែសិបឆ្នាំ។ រាងកាយរបស់គាត់ស្គមស្គាំងបន្តិច ប៉ុន្តែមានភាពម៉ឺងម៉ាត់នៅលើចិញ្ចើម ថែមទាំងមើលទៅដូចជាកំពុងរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរទៀតផង ដោយសារផ្ទៃមុខរបស់គាត់ស្លេកស្លាំង ដែលបិទបាំងភាពម៉ឺងម៉ាត់របស់គាត់ភាគច្រើន។ នេះគឺជាលោកពុករបស់ លីន ដុង គឺ លីន ស៊ាវ។

ដោយងាកមកប្រឈមមុខនឹងលោកពុកដែលតែងតែម៉ឺងម៉ាត់ លីន ដុង បានបង្ហាញភាពភ័យខ្លាចបន្តិចបន្តួច ដោយលូតកចូល ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ គាត់ក៏និយាយតវ៉ាបន្តិចថា៖ «អ្នកណាប្រើឱ្យពួកវាមកជេរលោកពុកថាជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍នៅចំពោះមុខខ្ញុំ...»

ខណៈពេលនិយាយ លីន ដុង បានលូកដៃទៅស្ទាបមុខរបួសដែលនៅតែឈឺនៅលើទ្រូងរបស់គាត់ ហើយខាំធ្មេញ។ ថ្ងៃនេះគ្រាន់តែជាការតេស្តមួយសម្រាប់ ត្រកូលលីន ហើយគាត់គ្រាន់តែចុះទៅដើម្បីស្ទង់មើលការរីកចម្រើនរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។ បរាជ័យក្នុងថ្ងៃនេះមិនបានធ្វើឱ្យជំនឿចិត្តលើខ្លួនឯងរបស់គាត់ថយចុះនោះទេ ព្រោះគាត់ទើបតែហ្វឹកហាត់បានប្រហែលកន្លះឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ហើយគាត់មិនរំពឹងថានឹងមានការរីកចម្រើនច្រើនឡើយ។ គាត់នៅតែមានទំនុកចិត្តថា ប្រសិនបើផ្តល់ពេលវេលា និងលក្ខខណ្ឌដូចគ្នាក្នុងការហ្វឹកហាត់ គាត់នឹងមិនចាញ់អ្នកណាម្នាក់ឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីការតេស្តបានបញ្ចប់ ខណៈពេលដែល លីន ដុង កំពុងត្រៀមខ្លួនត្រឡប់ទៅផ្ទះ គាត់បានជួបនឹងអាណាក់ម្នាក់ដែលមានប្រវត្តិមិនល្អជាមួយគ្នា។ ផែនការដើមរបស់គាត់គឺមិនខ្វល់ពីអាណាក់នោះទេ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីការឌឺដងដោយចេតនាជាច្រើនលើក គាត់មិនអាចទ្រាំទ្របានទៀតឡើយ ហើយក្នុងពេលមានកំហឹង លីន ដុង ដែលជាយុវជនឈាមក្តៅក៏បានវាយប្រហារលើអ្នកឌឺដងនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លទ្ធផលគឺច្បាស់ដូចថ្ងៃ ព្រោះគាត់ត្រូវបានគេដំបដួលសន្លប់ភ្លាមៗដោយដំបដៃដ៏ធ្ងន់មួយ......

«លីន សាន ឯងចាំទុកឱ្យល្អ! លើកក្រោយ អញស្បថថានឹងវាយក្បាលឯងឱ្យបែកជាចំណែកៗ បើមិនអញ្ចឹងទេ អញមិនមែនឈ្មោះ លីន ដុង ទេ!»

លីន ដុង ខាំធ្មេញប្រៀប។ លីន សាន ដែលបានរៀបរាប់នោះ គឺជាអ្នកបង្ករឿងនៅក្នុងហេតុការណ៍នេះ ហើយក៏ជាសត្រូវលេខមួយនៅក្នុងចិត្តរបស់ លីន ដុង ផងដែរ។ ដោយសារតែលោកពុករបស់ពួកគេមានគំនុំនឹងគ្នា លីន សាន តែងតែព្យាយាមបង្កការលំបាកដល់ លីន ដុង ហើយហេតុការណ៍ចុងក្រោយនេះគ្រាន់ជារឿងមួយក្នុងចំណោមរឿងជាច្រើនប៉ុណ្ណោះ។

មួយភ្លែតគាត់កំពុងខាំធ្មេញយ៉ាងប្តេជ្ញាចិត្ត ប៉ុន្តែមួយភ្លែតទៀត លីន ដុង ក៏ទម្លាក់ក្បាលចុះដោយអស់សង្ឃឹម។ ទោះបីជា លីន សាន មានភាពអាក្រក់ខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែការពិតនៅតែជាការពិតដែលថា បច្ចុប្បន្នគេស្ថិតនៅជាន់ទី ៤ នៃ ការហ្វឹកហាត់រាងកាយ រួចទៅហើយ។ នៅក្នុង ត្រកូលលីន សមិទ្ធផលបែបនេះត្រូវបានចាត់ទុកថាប្រសើរជាងមធ្យម។ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងជាន់ទី ២ ដែល លីន ដុង ស្ថិតនៅ វាពិតជាល្អជាងឆ្ងាយណាស់។

នៅក្នុងផ្លូវនៃការហ្វឹកហាត់ រាងកាយត្រូវតែទទួលបានការហ្វឹកហាត់មុនគេ ព្រោះអ្វីៗទាំងអស់ចាប់ផ្តើមពីរាងកាយរបស់មនុស្ស។ យ៉ាងណាមិញ រាងកាយរបស់មនុស្សគឺជាអ្វីដែលអស្ចារ្យ និងអាថ៌កំបាំងបំផុតនៅក្នុងពិភពលោក។

និយាយឱ្យសាមញ្ញ ការហ្វឹកហាត់រាងកាយ គឺជាការដុសខាត់រាងកាយរបស់មនុស្ស ដែលអនុញ្ញាតឱ្យរាងកាយពង្រឹងបន្តិចម្តងៗ និងចុងក្រោយប្រែជាខ្លាំងក្លាពីខាងក្រៅទៅខាងក្នុង។ នៅពេលដែលសាច់ដុំ និងឆ្អឹងនៅក្នុងរាងកាយបានពង្រឹងដល់កម្រិតមួយ វានឹងបង្កើតឱ្យមានពន្លកនៃ ថាមពលយាន។ លុះត្រាតែពន្លកនៃ ថាមពលយាន លេចឡើងដោយធម្មជាតិនៅក្នុងរាងកាយ ទើបបុគ្គលនោះអាចត្រូវបានគេហៅថាជាអ្នកហ្វឹកហាត់ពិតប្រាកដ។

ការហ្វឹកហាត់រាងកាយ ត្រូវបានចែកចេញជា ៩ ជាន់ ខណៈភាពខុសគ្នារវាង ៣ ជាន់ដំបូងគឺមិនសំខាន់នោះទេ ព្រោះវាគ្រាន់តែពង្រឹងរាងកាយ និងមូលដ្ឋានគ្រឹះបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ លុះត្រាតែរាងកាយត្រូវបានហ្វឹកហាត់ដល់ជាន់ទី ៤ ទើបអត្ថប្រយោជន៍នៃការហ្វឹកហាត់លេចចេញជាបណ្តើរៗ។ នៅកម្រិតនោះ ស្បែកនឹងរឹងបន្តិចម្តងៗប្រែជារឹងដូចឈើ ឬថ្ម ហើយទាំងកម្លាំង និងល្បឿននឹងត្រូវបានដំឡើងយ៉ាងខ្លាំង។

ដោយសារ លីន សាន បច្ចុប្បន្នស្ថិតនៅកម្រិតនោះ លីន ដុង ដែលទើបតែសម្រេចបានជាន់ទី ២ នៃ ការហ្វឹកហាត់រាងកាយ គឺច្បាស់ជាចាញ់ប្រៀបទាំងស្រុង។

ចំពោះហេតុផលដែលថាហេតុអ្វីបានជាមានគម្លាតបែបនេះរវាងអ្នកទាំងពីរ ទោះបីជាពួកគេមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគ្នាក៏ដោយ វាមិនមែនដោយសារតែភាពខុសគ្នានៃសក្តានុពលរបស់ពួកគេនោះទេ។ សម្រាប់កម្រិត ការហ្វឹកហាត់រាងកាយ ទេពកោសល្យមិនមែនជាកត្តាសំខាន់នោះទេ តាមពិតទៅអាចនិយាយបានថាអ្នកណាក៏អាចហ្វឹកហាត់បានដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តើពួកគេអាចជឿនលឿនបានឆ្ងាយប៉ុណ្ណា គឺអាស្រ័យលើទ្រព្យសម្បត្តិ និងវាសនារបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដើម្បីឈានដល់ជាន់ទី ៩ នៃ ការហ្វឹកហាត់រាងកាយ គឺជាកិច្ចការដ៏លំបាក និងហត់នឿយខ្លាំងណាស់។ នេះគឺដោយសារតែមានតែការរុញច្រានដែនកំណត់នៃរាងកាយរបស់ខ្លួនឯងជាប្រចាំប៉ុណ្ណោះ ទើបរាងកាយអាចរីកចម្រើនខ្លាំងក្លាបន្តិចម្តងៗបាន។

ប៉ុន្តែវិធីសាស្ត្រនៃការសាកល្បងដែនកំណត់នេះ គឺប្រៀបដូចជាការច្របាច់យកសក្តានុពលនៅក្នុងរាងកាយចេញមកអញ្ចឹង។ ប្រសិនបើរាងកាយមិនត្រូវបានស្តារឡើងវិញគ្រប់គ្រាន់បន្ទាប់ពី 'ការច្របាច់' នោះទេ រាងកាយនឹងត្រូវរងរបួសដោយសារតែការប្រឹងប្រែងហួសហេតុ។ នៅពេលនោះ មិនត្រឹមតែការហ្វឹកហាត់នឹងត្រូវប៉ះពាល់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែរាងកាយទាំងមូលនឹងពោរពេញទៅដោយរបួស ដែលជាការខាតបង់ទាំងស្រុង។

ដូច្នេះ នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ព្យាយាមសម្រេច ការហ្វឹកហាត់រាងកាយ ពួកគេនឹងត្រូវការថ្នាំប៉ូវបំប៉នផ្សេងៗដើម្បីបន្ថែមដល់រាងកាយរបស់ពួកគេ មុនពេលពួកគេអាចបន្តការហ្វឹកហាត់បាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែថ្នាំប៉ូវទាំងនេះភាគច្រើនជាទំនិញថ្លៃថ្នូរ អ្នកដែលគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់នឹងមិនអាចទិញវាបានឡើយ។

ហើយនេះហើយគឺជាអ្វីដែលគេហៅថា ទ្រព្យសម្បត្តិ!

ហេតុផលដែល លីន សាន អាចលើស លីន ដុង ចំនួន ២ ជាន់ មិនមែនដោយសារតែគេបានហ្វឹកហាត់ច្រើនជាងកន្លះឆ្នាំនោះទេ ប៉ុន្តែភាគច្រើនគឺដោយសារតែលោកពុករបស់គេគឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុនៅក្នុង ត្រកូលលីន។ ប្រៀបធៀបទៅនឹង លីន ដុង ដែលខ្វះខាតសំណាងល្អនេះ ទើបគ្មានឱកាសទទួលបានថ្នាំប៉ូវដើម្បីបំប៉នរាងកាយរបស់គាត់ឡើយ។ ដូច្នេះ ការជឿនលឿននៃការហ្វឹកហាត់របស់គាត់គឺយឺតជាងអ្នកមុនយ៉ាងច្បាស់......

រំពេចនោះ នៅពេលដែល លីន ស៊ាវ បានឮការរអ៊ូរទាំរបស់ លីន ដុង បាតដៃរបស់គាត់ដែលកំពុងទប់នៅលើតុបានក្តាប់យ៉ាងស្និទ្ធ ខណៈដែលទឹកមុខរបស់គាត់ប្រែជាស្រអាប់ជាងមុន។ នៅខាងក្បែរនោះ លីវ យ៉ាន ដែលបានឃើញការផ្លាស់ប្តូរនេះ បានធ្វើសញ្ញាភ្នែកទៅកាន់ លីន ដុង ភ្លាមៗ មុនពេលអ្នកក្រោយប្រញាប់បិទមាត់របស់គាត់។

«មិនបាច់រអ៊ូរទាំទេ ខិតខំហ្វឹកហាត់ទៅ ហើយអ្នកដទៃនឹងបិទមាត់ដោយឯកឯង»

លីន ស៊ាវ បានគ្រវីដៃខណៈដែលគាត់និយាយថា៖ «លីវ យ៉ាន យក យិនស៊ិនក្រហម នោះទៅឱ្យ ដុងអ៊ើរ ទៅ ដោយមាន យិនស៊ិនក្រហម ការហ្វឹកហាត់របស់គាត់គួរតែលឿនជាងមុនបន្តិច។ នៅសល់តែពេលកន្លះឆ្នាំទៀតប៉ុណ្ណោះរហូតដល់ការប្រកួតប្រជែងក្នុងគ្រួសារ ប្រសិនបើគាត់មិនប្រញាប់ប្រញាល់ប្រើប្រាស់ពេលនេះដើម្បីហ្វឹកហាត់ទេ គាត់នឹងនាំតែការអាម៉ាស់មកឱ្យពួកយើងប៉ុណ្ណោះ»

«បងស៊ាវ យិនស៊ិនក្រហម នោះគឺសម្រាប់របួសរបស់បង...» លីវ យ៉ាន ប្រញាប់និយាយ មុនពេលស្ងាត់ស្តើងទៅវិញ។

«បងគឺជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍រួចទៅហើយ ទោះបីជាប្រើថ្នាំប្រភេទណាក៏ដោយ ក៏វានឹងគ្មានប្រយោជន៍ដែរ។ នៅពេលអនាគត បងនឹងចំណាយពេលបន្ថែមទៀតដើម្បីស្វែងរកថ្នាំប៉ូវនៅលើភ្នំឱ្យ ដុងអ៊ើរ» លីន ស៊ាវ បានប្រកាសដោយសំឡេងចំអកឱ្យខ្លួនឯង ខណៈដែលគាត់គ្រវីក្បាល។

«លោកពុកមិនមែនជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍ទេ លោកពុកធ្លាប់ជាអ្នកហ្វឹកហាត់ដែលខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងគ្រួសារលើកលែងតែលោកតា!» ដោយបានឮពាក្យសម្តីរបស់ លីន ស៊ាវ លីន ដុង បានស្រែកទាំងមុខក្រហម។ កាលនៅពីក្មេង លោកពុករបស់គាត់គឺជាតួអង្គដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់។

«អ្នកហ្វឹកហាត់ដែលខ្លាំងបំផុត......»

កណ្តាប់ដៃរបស់ លីន ស៊ាវ បានក្តាប់យ៉ាងស្និទ្ធដោយមិនដឹងខ្លួន ខណៈដែលការឈឺចាប់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅបានភ្លឺឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់ក៏ក្រោកឈរឡើង ហើយដើរចេញទៅខាងក្រៅបន្ទប់ដោយអស់កម្លាំង។

«លីវ យ៉ាន ដាំថ្នាំបំប៉នឱ្យកូនយើងទៅ របួសរបស់បងមិនអីទេ វាច្រើនឆ្នាំមកហើយ តើ យិនស៊ិនក្រហម មួយដើមមានប្រយោជន៍អ្វីទៅ?»

ដោយសម្លឹងមើលខ្នងដែលទ្រុឌទ្រោមបន្តិចរបស់គាត់ ភ្នែករបស់ លីវ យ៉ាន បានប្រែជាក្រហម តើអ្នកណាទៅអាចស្រមៃបានថា បុរសដែលធ្លាប់ជាមនុស្សមានទេពកោសល្យ និងលេចធ្លោបំផុតនៅក្នុង ក្រុងឈីងយ៉ាង នឹងត្រូវធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពដុនដាបបែបនេះ។

«អ្នកម៉ែ កុំយំអី ដុងអ៊ើរ សន្យាថានឹងខិតខំហ្វឹកហាត់។ ហើយនៅពេលដល់ពេល ដុងអ៊ើរ នឹងរកវិធីព្យាបាលលោកពុក» លីន ដុង និយាយតិចៗ ខណៈដែលគាត់ទាញជាយអាវរបស់ លីវ យ៉ាន។

«ដុងអ៊ើរ កុំបន្ទោសលោកពុករបស់កូន ប្រសិនបើគាត់ម៉ឺងម៉ាត់ចំពោះកូន។ វាគ្រាន់តែដោយសារតែគាត់បានលះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងចំពោះកូន យ៉ាងណាមិញ កូនគួរតែដឹងថា កូនគឺជាសង្ឃឹមតែមួយគត់របស់គាត់»

លីវ យ៉ាន រអ៊ូរទាំតិចៗ ខណៈដែលគាត់ឱនក្បាល ជូតភ្នែកស្រាលៗ ហើយអង្អែលក្បាលតូចរបស់ លីន ដុង ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលទឹកមុខដ៏ស្មោះត្រង់នៅលើផ្ទៃមុខក្មេងខ្ចីរបស់ លីន ដុង។

«អ្នកម៉ែ ខ្ញុំធ្លាប់ឮថាអ្នកប្រកួតបីនាក់កំពូលនៅក្នុងការប្រកួតប្រជែងគ្រួសារនាពេលខាងមុខ នឹងទទួលបានថ្នាំប៉ូវថ្នាក់ទី ៣ ប្រភេទមួយដែលហៅថា ផ្លែឈើកកឈាម។ ខ្ញុំធ្លាប់ឮពូជម្រាបថា វាមានប្រសិទ្ធភាពខ្លាំងណាស់ក្នុងការព្យាបាលរបួស។ ប្រសិនបើខ្ញុំអាចទទួលបានវា វាពិតជាអាចជួយព្យាបាលមុខរបួសនៅក្នុងរាងកាយរបស់លោកពុកបាន» ដូចជាគាត់ស្រាប់តែគិតឃើញអ្វីមួយ លីន ដុង បានងើបក្បាលឡើង ខណៈដែលគាត់និយាយទាំងសម្លឹងមើល លីវ យ៉ាន ដោយភ្នែកភ្លឺថ្លា។

«ផ្លែឈើកកឈាម......» ដោយបានឮពាក្យទាំងនេះ លីវ យ៉ាន មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់បានគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម៖ «វាមិនងាយស្រួលទេក្នុងការក្លាយជាអ្នកកំពូលទាំងបីនៅក្នុងការប្រកួតប្រជែងគ្រួសារ វាជាការល្អដែលកូនមានចិត្តបែបនេះ។ អ្នកម៉ែនឹងចេញទៅមុន ហើយដាំ យិនស៊ិនក្រហម ឱ្យកូន»

នៅពេលដែលគាត់និយាយចប់ លីវ យ៉ាន បានងាកក្រោយដើរចេញពីបន្ទប់។ នៅក្នុងចំណោមជំនាន់ក្រោយបច្ចុប្បន្ននៅក្នុង ត្រកូលលីន មានមនុស្សមួយចំនួនរួចទៅហើយដែលសម្រេចបានសមិទ្ធផលល្អប្រសើរ ដូច្នេះវានឹងមិនងាយស្រួលនោះទេសម្រាប់ លីន ដុង ក្នុងការចូលទៅក្នុងចំណោមអ្នកកំពូលទាំងបី និងទទួលបាន ផ្លែឈើកកឈាម។ ហេតុដូច្នេះហើយ គាត់មិនបានយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងពេកចំពោះរឿងនេះទេ។

ខណៈពេលដែលគាត់សម្លឹងមើលខ្នងរបស់ លីវ យ៉ាន ដែលកំពុងចាកចេញ បបូរមាត់របស់ លីន ដុង បានបិទជិតយ៉ាងស្និទ្ធ ដោយក្តាប់កណ្តាប់ដៃតូចៗរបស់គាត់៖ «អ្នកម៉ែ កុំបារម្ភអី ខ្ញុំពិតជានឹងទទួលបាន ផ្លែឈើកកឈាម នោះ ហើយព្យាបាលរបួសនៅក្នុងរាងកាយរបស់លោកពុកឱ្យបាន!»

នៅពេលដែល លីន ដុង គិតអំពីរបួសរបស់ លីន ស៊ាវ ការស្អប់ខ្ពើមយ៉ាងជ្រាលជ្រៅស្រាប់តែលេចឡើងនៅក្នុងភ្នែករបស់គាត់។ ហេតុផលដែលលោកពុកតែងតែត្រូវបានមនុស្សជាច្រើននៅក្នុងគ្រួសារចំអក គឺទាំងអស់ដោយសារតែបុរសម្នាក់នោះ!

ត្រកូលលីន ដែល លីន ដុង ស្ថិតនៅ គឺគ្រាន់តែជាត្រកូលតូចមួយប៉ុណ្ណោះ ទោះបីជា ក្រុងឈីងយ៉ាង ក៏ពួកគេមិនអាចចាត់ទុកថាជាត្រកូលល្អបំផុតបានដែរ។ ប៉ុន្តែ ត្រកូលលីន ដែលមើលទៅសាមញ្ញនេះ មានប្រវត្តិដ៏គួរឱ្យគោរពយ៉ាងខ្លាំង ដែលនឹងធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនមានការភ្ញាក់ផ្អើល៖ ពួកគេគឺជាផ្នែកនៃ មហាត្រកូលលីន។

ត្រកូលមួយក្នុងចំណោមត្រកូលធំៗទាំងបួននៃ រាជវង្សយ៉ានដ៏មហិមា គឺ មហាត្រកូលលីន!

ពីទស្សនៈមួយ ត្រកូលលីន នៃ ក្រុងឈីងយ៉ាង អាចរាប់បានថាជាការបន្តនៃ មហាត្រកូលលីន ប៉ុន្តែចំពោះ លីន ដុង ដែលមិនធ្លាប់ធ្វើដំណើរហួសពីមួយរយម៉ាយល៍នៃ ក្រុងឈីងយ៉ាង សោះនោះ កម្លាំងដ៏លើសលប់នៃ មហាត្រកូលលីន នៅក្នុង រាជវង្សយ៉ានដ៏មហិមា គឺគ្រាន់តែជារឿងចម្លែក និងឆ្ងាយសែនឆ្ងាយមួយប៉ុណ្ណោះ។

អ្វីដែល លីន ដុង បានដឹងពីព័ត៌មានបន្តិចបន្តួចដែលទទួលបានពីលោកពុករបស់គាត់ គឺថាបណ្តាញត្រកូលដែលពួកគេស្ថិតនៅ តាមពិតទៅធ្លាប់ជាផ្នែកនៃរង្វង់ខាងក្នុងនៃ មហាត្រកូលលីន។ វាគឺដោយសារតែបេសកកម្មមួយប៉ុណ្ណោះ។ បរាជ័យរបស់លោកតារបស់ លីន ដុង នៅក្នុងបេសកកម្មនោះ បាននាំឱ្យមានការខាតបង់យ៉ាងធំធេងដល់ត្រកូល ជាលទ្ធផល គាត់ត្រូវបានគេបណ្តេញចេញពីរង្វង់ខាងក្នុង ហើយបណ្តេញឱ្យមកនៅ ក្រុងឈីងយ៉ាង។

នៅទីនេះ គាត់បានបង្កើត ត្រកូលលីន តូចមួយនេះ ហើយក្នុងរយៈពេលច្រើនសិបឆ្នាំនេះ គាត់បានព្យាយាមគ្រប់យ៉ាងដើម្បីសម្រេចក្ដីស្រមៃពេញមួយជីវិត៖ ត្រឡប់ទៅរង្វង់ខាងក្នុងនៃ មហាត្រកូលលីន វិញ។

ប៉ុន្តែរាល់កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់គាត់មិនបានសម្រេចផលច្រើននោះទេ។ អ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់បានសម្រេច គឺមិនស្មើនឹងការរៀបរាប់ចំពោះ មហាត្រកូលលីន ដ៏ធំធេង និងគ្មានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមបាននោះឡើយ។ ដូច្នេះ គាត់អាចត្រឹមតែបង្វែរអារម្មណ៍ទៅកាន់កន្លែងផ្សេងទៀត ដូចជា ការជួបជុំត្រកូលរៀងរាល់ដប់ឆ្នាំ នៃ មហាត្រកូលលីន។

នេះគឺជាការជួបជុំដ៏សំខាន់បំផុតនៃ មហាត្រកូលលីន ហើយក៏ជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ល្បីល្បាញបំផុតនៅក្នុង រាជវង្សយ៉ានដ៏មហិមា ទាំងមូលផងដែរ។ ប្រារព្ធឡើងរៀងរាល់ដប់ឆ្នាំម្តង ការជួបជុំនីមួយៗបានផ្តល់ឱកាសដ៏ល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់ជំនាន់ក្រោយនៅក្នុងត្រកូលដើម្បីឈរនៅក្រោមពន្លឺចែងចាំង និងបង្កើតឈ្មោះសំឡេងសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ជាងនេះទៅទៀត រង្វាន់ជាច្រើនសម្រាប់ការប្រកួតប្រជែងដ៏ធំធេងនេះ គឺមានសប្បុរសយ៉ាងខ្លាំង ដោយទាក់ទាញភ្នែកស្រមៃចង់បានជាច្រើន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លក្ខខណ្ឌដ៏ទាក់ទាញបំផុតសម្រាប់លោកតារបស់ លីន ដុង គឺស្ថិតនៅលើការពិតដែលថា ឱ្យតែនរណាម្នាក់អាចចូលទៅក្នុងចំណោមអ្នកកំពូលទាំងដប់នៅក្នុងការជួបជុំនេះ ទោះបីជាអ្នកជាមនុស្សក្រៅត្រកូលក៏ដោយ អ្នកនឹងត្រូវបានដំឡើងទៅរង្វង់ខាងក្នុងដោយគ្មានការរារាំង និងទទួលបានកិត្តិយសគ្មានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមបាន។

ដូច្នេះ ការជួបជុំត្រកូលបានក្លាយជាអរុណរះថ្មីនៅក្នុងរាត្រីដ៏អស់សង្ឃឹមដ៏វែងឆ្ងាយរបស់លោកតារបស់ លីន ដុង។ ប៉ុន្តែដោយសារតែអាយុរបស់គាត់ គាត់មិនអាចចូលរួមបានទៀតទេ ដូច្នេះគាត់បានដាក់ក្ដីសង្ឃឹមទាំងអស់របស់គាត់ទៅលើកូនប្រុសទាំងប្រាំនាក់របស់គាត់ដែលកើតពីម្តាយខុសៗគ្នា។ ជាធម្មតា មនុស្សដែលលេចធ្លោជាងគេក្នុងចំណោមពួកគេទាំងអស់ គឺលោកពុករបស់ លីន ដុង បានក្លាយជាកាំរស្មីនៃក្ដីសង្ឃឹមរបស់លោកតា និង ត្រកូលលីន ទាំងមូល។

ទោះបីជាលោកពុករបស់ លីន ដុង លីសហ្មងដ៏ធ្ងន់នេះនៅលើស្មាក៏ដោយ គាត់មិនបានក្បត់ការរំពឹងទុករបស់ពួកគេឡើយ។ នៅក្នុងចំណោមបងប្អូនទាំង ៥ នាក់ គាត់គឺជាមនុស្សដំបូងគេដែលទម្លុះជាន់ទី ៩ នៃ ការហ្វឹកហាត់រាងកាយ ហើយឈានចូលទៅក្នុងកម្រិត "យាន"។ ជាងនេះទៅទៀត ក្នុងរយៈពេលខ្លីត្រឹមតែបួនឆ្នាំក្រោយមក គាត់បានទម្លុះកម្រិត "យាន" ម្តងទៀត ដើម្បីក្លាយជាកំពូលអ្នកហាត់ យានកម្រិតមេឃ ទីពីរនៅក្នុង ត្រកូលលីន បន្ទាប់ពីលោកតា លីន ចិនធាន។

ការជឿនលឿនដ៏អស្ចារ្យនេះបានធ្វើឱ្យលោកតាដែលជាធម្មតាស្ងប់ស្ងាត់ និងម៉ឺងម៉ាត់ បង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់ និងពេញចិត្តនៅលើផ្ទៃមុខចាស់ជរារបស់គាត់រាល់ពេលដែលគាត់បានជួបលោកពុក។ គេនិយាយថា ក្នុងរយៈពេលដប់ឆ្នាំដ៏វែងឆ្ងាយនេះ នេះគឺជាពេលដែលលោកតាញញឹមច្រើនជាងគេ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែល ការជួបជុំត្រកូលរៀងរាល់ដប់ឆ្នាំ បានមកដល់ចុងក្រោយ លទ្ធផលបានធ្វើឱ្យសមាជិកទាំងអស់នៃ ត្រកូលលីន មានការភ្ញាក់ផ្អើល និងទុកឱ្យពួកគេស្ថិតនៅក្នុងជ្រោះជ្រៅនៃភាពអស់សង្ឃឹម។

តែមួយស្នៀត!

ត្រឹមតែមួយស្នៀតប៉ុណ្ណោះ លោកពុករបស់គាត់ដែលជាកាំរស្មីនៃក្ដីសង្ឃឹមដ៏ភ្លឺស្វាងសម្រាប់ ត្រកូលលីន ត្រូវបានគេវាយបរាជ័យយ៉ាងឃោរឃៅ!

ជាងនេះទៅទៀត រឿងនេះបានកើតឡើងនៅក្នុងការប្រកួតដំបូងគេបង្អស់នៅដើមដំបូងនៃការជួបជុំ!

ការរំពឹងទុក និងការចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាជាច្រើនឆ្នាំបានរលាយបាត់ទៅជាធូលីដីក្នុងបេះដូងមួយរំពេចនោះ។

រង្វាន់ចុងក្រោយសម្រាប់អ្នកចាញ់ គឺធម្មតាជានិន្នាការសម្លឹងមើលដ៏ចម្លែករាប់មិនអស់ ព្រមទាំងការចំអកឡកឡើយយ៉ាងជូរចត់មិនចេះចប់មិនចេះហើយ។ ប្រៀបដូចជាហ្វូងឆ្កែអនាថាមួយហ្វូង ពួកគេបានត្រឡប់មក ក្រុងឈីងយ៉ាង វិញទាំងបរាជ័យ។

នៅយប់នោះ លោកពុករបស់គាត់បានចាកចេញពីតំបន់ខាងក្នុងនៃ ត្រកូលលីន ហើយផ្លាស់ទៅរស់នៅលើភ្នំតូចមួយដ៏ស្ងាត់ជ្រងំនៅចុងបំផុតនៃដែនដី ត្រកូលលីន។ ចាប់ពីពេលនោះមក គាត់មិនដែលប៉ះពាល់អ្វីទាំងអស់ពី មហាត្រកូលលីន ទៀតឡើយ។ តាមសម្ដីរបស់គាត់ គាត់បានបាត់បង់សិទ្ធិទាំងអស់ក្នុងការធ្វើដូច្នេះរួចទៅហើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លាភមិនដែលមកជាគូ គ្រោះមហន្តរាយមិនដែលកើតឡើងតែឯងឡើយ។

បន្ទាប់ពីការបរាជ័យនោះ អ្វីដែលត្រូវ បានប្រគល់ឱ្យ លីន ស៊ាវ មិនមែនត្រឹមតែជាការបាក់ទឹកចិត្តនោះទេ។ បន្ទាប់មក គាត់កាន់តែមានការសោកស្តាយខ្លាំងឡើងនៅពេលដែលរកឃើញថា បុគ្គលដែលគាត់បានប្រយុទ្ធជាមួយ មិនត្រឹមតែវាយបកគាត់ដោយបាតដៃម្ខាងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងប្រើប្រាស់ថាមពលយានដ៏សាហាវឃោរឃៅដូចជាសត្វព្រៃដោយគ្មានក្តីមេត្តាបន្តិចសោះ ដើម្បីបំផ្លាញផ្នែកខាងក្នុងនៃរាងកាយរបស់គាត់រហូតដល់ខ្ទេចខ្ទាំទាំងស្រុង។

ជាមួយនឹងមុខរបួសកម្រិតនេះ លីន ស៊ាវ បានបាត់បង់កម្លាំងកម្រិត យានកម្រិតមេឃ របស់គាត់ ហើយត្រឡប់ទៅកាន់កម្រិត យានកម្រិតដី វិញ។ បន្ថែមពីលើនេះ មុខរបួសធ្ងន់ធ្ងរក៏បានធ្វើឱ្យខ្សែប្រាណនៅក្នុងរាងកាយរបស់គាត់ត្រូវរំខាន និងស្ទះ ហើយមិនថាគាត់ហ្វឹកហាត់យ៉ាងណានោះទេ គាត់បានរកឃើញថាការជឿនលឿនបន្ថែមទៀតគឺស្ទើរតែមិនអាចទៅរួចឡើយ។

នៅក្នុងគ្រួសារ អ្វីដែលធ្លាប់ជាការសម្លឹងមើលដោយគោរព បានប្រែជាការដកដង្ហើមធំ និងការខកចិត្តបន្តិចម្តងៗ......

ដោយប្រឈមមុខនឹងគ្រោះមហន្តរាយមួយហើយមួយទៀត លីន ស៊ាវ ចុងក្រោយបានបោះបង់ចោលក្ដីសង្ឃឹមទាំងអស់។ រាល់ពេលដែលគាត់ស្រវឹង គាត់នឹងទះទ្រូងខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ សំឡេងទះដឹបៗបានធ្វើឱ្យបេះដូងម្តាយរបស់គាត់ប្រេះស្រាំ ខណៈដែលគាត់ឈរនៅក្បែរនោះដោយស្ងៀមស្ងាត់ និងជូតទឹកភ្នែកដែលកំពុងស្រក់ចុះ។ ទោះបីជា លីន ដុង នៅក្មេងនៅឡើយនៅពេលបានឃើញទិដ្ឋភាពនេះ ប៉ុន្តែគាត់មានអារម្មណ៍ហាក់ដូចជាបេះដូងរបស់គាត់ត្រូវបានគេកាត់ជាចំណែកៗ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ នៅក្នុងបេះដូងក្មេងខ្ចីរបស់គាត់ គ្រាប់ពូជនៃកំហឹង និងការស្អប់ខ្ពើមត្រូវបានដាំដុះដោយស្ងាត់ៗចំពោះបុរសដែលបានធ្វើឱ្យលោកពុករបស់គាត់រងការអាម៉ាស់ និងខ្ទេចខ្ទាំ។

គេមិនត្រឹមតែបំផ្លាញលោកពុករបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគេបានបំផ្លាញគ្រួសាររបស់គាត់ថែមទៀតផង!

ចំពោះបុរសដែលជាប្រភពនៃរឿងនេះ បន្ទាប់មក លីន ដុង ដោយចៃដន្យបានឮពូ និងអ្នកផ្សេងទៀតនិយាយអំពីគេដោយសំឡេងស្អប់ខ្ពើម និងគ្មានអំណាច។

នៅអាយុ ១០ ឆ្នាំ គេបានចាប់ផ្តើមហ្វឹកហាត់។

នៅអាយុ ១២ ឆ្នាំ គេបានទម្លុះជាន់ទី ៩ នៃ ការហ្វឹកហាត់រាងកាយ ដើម្បីចូលទៅក្នុងកម្រិតយាន។

នៅអាយុ ១៤ ឆ្នាំ គេបានឈានទៅដល់កម្រិត យានកម្រិតដី។

នៅអាយុ ១៧ ឆ្នាំ គេបានឈានទៅដល់កម្រិត យានកម្រិតមេឃ។

នៅអាយុ ២៥ ឆ្នាំ ខ្យល់ប្រាណយាន នៅក្នុងរាងកាយរបស់គេបានផ្លាស់ប្តូរយិន និងយ៉ាង ហើយចុងក្រោយបានជោគជ័យក្នុងការបង្កើតជាគ្រាប់ថាមពល។ ប្រៀបដូចជាត្រីកាពដែលប្រែជាដ្រាហ្គន ក្នុងមួយរំពេចនោះ គេបានចូលរួមក្នុងជួរនៃមនុស្សតិចតួចបំផុតនៅក្នុង រាជវង្សយ៉ានដ៏មហិមា ដែលធ្លាប់បង្កើត គ្រាប់ថាមពលយាន បានមុនអាយុ ៣០ ឆ្នាំ។

រឿងរ៉ាវនៃជីវិតរបស់គេគឺស្ទើរតែជាសមិទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យមួយបន្ទាប់ពីមួយទៀត។

ឈ្មោះរបស់គេគឺ លីន ឡាងធាន។

នៅក្នុងបន្ទប់របស់គាត់ លីន ដុង បានក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងស្និទ្ធ ខណៈដែលការស្អប់ខ្ពើមយ៉ាងជ្រាលជ្រៅបានពុះកញ្ជ្រោលនៅក្នុងភ្នែករបស់គាត់។