[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a938d94cda876abd98add7a":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"publish_at":3,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69760c82a5ba2989a9c50381",303,"កម្លាំងរបស់ជាឡាវ","\u003Cdiv>«មិនទាន់មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចបន្តួចបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ជ្រួញជ្រួញនិងទន់ភ្លន់របស់ចំណាស់ជាឡាវ។ ភ្លាមៗនោះ លោកបានបែរភ្នែកសម្លឹងមើលទៅសៀវយ៉ានដោយចម្លែកចិត្ត។ ដោយមានកម្លាំងថ្នាក់លំដាប់អធិរាជដូចជាហៃបូដុង គាត់បែរជាចាត់ទុកខ្លួនឯងថាគ្មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ធ្វើជាគ្រូរបស់អាល្អិតម្នាក់នេះទៅវិញ? តើក្មេងនេះពិតជាមានសក្ដានុពលដ៏អស្ចារ្យដល់ថ្នាក់ហ្នឹងមែនឬ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្រោមមេឃរាត្រី ណាលាន យ៉ានរ៉ាន និងអ្នកផ្សេងទៀតបានត្រឹមតែឈរមើលហៃបូដុងដែលកំពុងសើចដោយគាំងស្មារតី។ បន្ទាប់ពីគាំងអស់មួយសន្ទុះ ពួកគេក៏ចាត់ទុកពាក្យសម្តីរបស់ហៃបូដុងត្រឹមជាការនិយាយលេងសើចប៉ុណ្ណោះ។ នៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ានេះ ប្រសិនបើអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជប្រកាសថាចង់ទទួលសិស្ស ប្រាកដជាមានមនុស្សដែលមានទេពកោសល្យលេចធ្លោរាប់មិនអស់ប្រជែងគ្នាមកសុំធ្វើជាសិស្សជាមិនខាន។ ការបានក្លាយជាសិស្សរបស់អ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ គឺស្ទើរតែជាការធានាថាបុគ្គលនោះនឹងមានសមត្ថភាពក្លាយជាអ្នកខ្លាំងនាពេលអនាគត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា លោកតាហៃគ្រាន់តែនិយាយលេងប៉ុណ្ណោះ។ លោកម្ចាស់ឡាវ សូមកុំប្រកាន់អី។ គ្រាន់តែថារូបខ្ញុំតូចតាចនេះមានគ្រូរួចទៅហើយ ទើបមិនអាចផ្លាស់ប្តូរទៅក្រាបសំពះអ្នកផ្សេងធ្វើជាគ្រូតាមតែចិត្តបានឡើយ» សៀវយ៉ានគ្រវីក្បាលទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្បែរនោះ ហៃបូដុងបានរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់។ កាលណោះ ទោះបីជាគាត់បានស្តារកម្លាំងលំដាប់អធិរាជឡើងវិញក៏ដោយ សៀវយ៉ាននៅតែផ្តល់អារម្មណ៍គំរាមកំហែងយ៉ាងខ្លាំងដល់រូបគាត់។ បន្ទាប់មកទៀត កម្រិតដ៏គួរឲ្យតក់ស្លុតនៃ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ដែលសៀវយ៉ានបានបញ្ចេញនៅពេលប្រយុទ្ធជាមួយអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជដ៏អាថ៌កំបាំងពីរនាក់នោះ រឹតតែធ្វើឲ្យភាពកោតខ្លាចរបស់ហៃបូដុងចំពោះគេកើនឡើងទ្វេដង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់សៀវយ៉ានមើលទៅដូចជាធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងបន្ទាប់ពីប្រើប្រាស់ថាមពល «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ក៏ដោយ តែនៅក្នុងចិត្តរបស់ហៃបូដុង សៀវយ៉ានស្ទើរតែជាអ្នកខ្លាំងដែលមានកម្រិតស្មើនឹងគាត់ ឬអាចលើសរូបគាត់ទៅទៀត។ ដូច្នេះហើយ នៅពេលដែលជាឡាវសួរថាតើសៀវយ៉ានជាសិស្សរបស់គាត់ឬអត់ គាត់ក៏មិនអាចទប់សំណើចបាន ហើយឆ្លើយតបទៅវិញក្នុងន័យបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលបានឮបែបនេះ ជាឡាវបានញញឹមបន្តិច។ ខ្សែភ្នែករបស់លោកបានសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខរបស់ហៃបូដុងដោយមិនឲ្យមានតម្រុយ ហើយក្នុងចិត្តរបស់លោកកាន់តែភ្ញាក់ផ្អើលឡើងៗ។ ដោយស្គាល់អត្តចរិតរបស់ហៃបូដុងច្បាស់ លោកដឹងយ៉ាងប្រាកដថាបុគ្គលនេះកម្រនឹងនិយាយលេងសើចក្នុងរបៀបនេះណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កុំប្រាប់ណាថា អ្វីដែលគាត់និយាយជាការពារ?» ជាឡាវរអ៊ូថ្នមៗក្នុងចិត្ត ហើយមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏សួរទៅទៀតថា «មិត្តវ័យក្មេងយ៉ានសៀវ តើខ្ញុំអាចដឹងពីនាមរបស់លោកគ្រូអ្នកបានទេ? ប្រហែលជាតាចាស់ម្នាក់នេះធ្លាប់ស្គាល់គាត់ក៏ថាបាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា សុំទោសផងលោកម្ចាស់ឡាវ។ មុនពេលខ្ញុំចេញមក លោកគ្រូបានផ្តាំផ្ញើមិនឲ្យខ្ញុំទម្លាយនាមរបស់គាត់ឡើយ ដោយសារគាត់ចូលចិត្តរស់នៅស្ងប់ស្ងាត់ និងបានពួនសំងំនៅជ្រលងភ្នំជ្រៅអស់មួយជីវិត។ ខ្ញុំគិតថាលោកម្ចាស់ឡាវប្រហែលជាមិនធ្លាប់បានឮឈ្មោះគាត់នោះទេ» សៀវយ៉ាននិយាយដោយន័យគួរសម និងសុំទោស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កេកេ មិនអីទេ មានអ្នកខ្លាំងជាច្រើនដែលមានអត្តចរិតប្លែកៗពីគេ។ ខ្ញុំក៏ធ្លាប់បានជួបអ្នកខ្លាំងមួយចំនួនដែលរស់នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ហើយក៏យល់ពីចរិតមិនខ្វល់ពីពិភពខាងក្រៅរបស់ពួកគេដែរ» ជាឡាវញញឹមទាំងគ្រវីក្បាល។ ក្នុងចិត្តរបស់លោកនៅតែមានការសង្ស័យចំពោះសម្តីរបស់សៀវយ៉ាន។ ការដែលអាចធ្វើឲ្យហៃបូដុងពោលពាក្យបែបនោះបាន គឺជាការគោរពមួយដែលសូម្បីតែជាឡាវខ្លួនឯងក៏មិនដែលទទួលបានពីហៃបូដុងដែរ។ ដូច្នេះហើយ លោកគ្រូដែលនៅពីក្រោយខ្នងរបស់យ៉ានសៀវ ប្រាកដជាបុគ្គលដែលមានកម្លាំងខ្លាំងជាងហៃបូដុង ឬសូម្បីតែខ្លាំងជាងរូបលោកទៅទៀត...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាអាណាចក្រជៀម៉ាទូលំទូលាយល្មមដែលមិនមែនជារឿងចម្លែកដែលមានអ្នកខ្លាំងរាប់មិនអស់រស់នៅសំងំក្នុងព្រៃភ្នំជ្រៅក៏ដោយ ប៉ុន្តែក្នុងនាមជាអ្នកការពាររាជវង្សនៃអាណាចក្រ លោកអាចប្រកាសប្រើអំណាចអាណាចក្រដើម្បីដឹងដំណឹងប្រហាក់ប្រហែលអំពីអ្នកខ្លាំងដែលរស់នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ទាំងនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកពិតជាមិនដែលឮទាល់តែសោះថាមានកន្លែងណាដែលមានបុគ្គលរស់នៅស្ងប់ស្ងាត់ត្រូវគ្នានឹងអ្នកខ្លាំងថ្នាក់វីរបុរសក្នុងរឿងព្រេងដែលលោកបានស្រមៃនោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រាងកាយអណ្តែតនៅលើអាកាស ណាលាន ជៀ និងមីតឺរ តេងសាន បានលួចផ្លាស់ប្តូរខ្សែកែវភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមក។ ពួកគេអាចដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាពាក្យសម្តីរបស់ហៃបូដុងមិនមែនជាការនិយាយលេងសើចនោះទេ។ ប្រសិនបើវាជាការពារ មនុស្សដែលជាគ្រូនៅពីក្រោយខ្នងយ៉ានសៀវ... ប្រាកដជាមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាគួរឲ្យតក់ស្លុតប្រកដ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សំណាងល្អដែលខ្ញុំមិនបានបង្កើតសត្រូវជាមួយគេ...» នៅពេលដែលអ្នកទាំងពីរផ្លាស់ប្តូរខ្សែកែវភ្នែកគ្នា ពួកគេអាចមើលឃើញអារម្មណ៍ធូរទ្រូងនិងអរគុណព្រះនៅក្នុងភ្នែករបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំត្រកូលរៀងៗខ្លួន ពួកគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាអ្នកខ្លាំងថ្នាក់នេះមានអំណាចគួរឲ្យភ័យខ្លាចកម្រិតណា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យកល្អ យកល្អ។ យប់ជ្រៅណាស់ទៅហើយ អ្នករាល់គ្នាត្រឡប់ទៅវិញទៅ» ហៃបូដុងងើបក្បាលឡើង សម្លឹងមើលព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់ដែលកំពុងអណ្តែតចុះបន្តិចម្តងៗ។ គាត់ស្ងាបមួយ ហើយទះដៃនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កេកេ មិត្តវ័យក្មេងយ៉ានសៀវក៏នឹងចូលរួមក្នុងការប្រមូលឱសថនៅថ្ងៃស្អែកដែរ មែនទេ?» ជាឡាវងក់ក្បាល ហើយសួរដោយរលូន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ» សៀវយ៉ានញញឹមទាំងងក់ក្បាល។ នាមរបស់ជាឡាវជាអ្វីដែលគេធ្លាប់បានឮពីហៃបូដុងពីរប្រាំដងរួចមកហើយ។ កាលដែលគេកំពុងប្រយុទ្ធជាមួយអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជដ៏អាថ៌កំបាំងពីរនាក់នៅខាងក្រៅទីក្រុងយ៉ាននាពេលនោះ គេក៏បានឮគោរម្យងារ «បិសាចចាស់» ពីមាត់របស់អ្នកទាំងពីរដែរ។ នៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា លោកគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលគេស្គាល់ថាអាចតទល់ជាមួយនឹងម្ចាស់ក្សត្រីមេឌូសាបាន។ ដូច្នេះហើយ សៀវយ៉ាននាពេលបច្ចុប្បន្នដែលគ្មានយ៉ាវឡាវការពារ គឺមានការកោតខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងចំពោះជាឡាវម្នាក់នេះ។ នៅពេលដែលគេនិយាយ គេមានភាពគួរសម និងប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនឹកឃើញដល់ម្ចាស់ក្សត្រីមេឌូសា ដៃរបស់សៀវយ៉ានក៏បានអង្អែល «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» ដែលកំពុងដេកលក់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងដៃអាវរបស់គេដោយមិនដឹងខ្លួន។ សំណាងល្អដែលអាល្អិតនេះកើតមកមានសមត្ថភាពលាក់បាំងចំហាយរបស់វាបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។ បើពុំនោះទេ វាប្រាកដជាត្រូវអ្នកខ្លាំងដូចជាបិសាចចាស់ និងហៃបូដុងរកឃើញជាមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អា៎ អាល្អិតនេះក៏ជាគ្រាប់បែកមិនទាន់ផ្ទុះមួយដែរ...» សៀវយ៉ានញញឹមល្វីងជូរចត់ ហើយគ្រវីក្បាល។ គ្រាន់តែនឹកឃើញដល់ឬកពាដ៏ត្រជាក់ស្រេករបស់ម្ចាស់ក្សត្រីមេឌូសា បេះដូងរបស់គេក៏ចាប់ផ្តើមលោតខុសចង្វាក់។ ស្ត្រីរូបនេះអាចនឹងមានសម្រស់ស្រស់ស្អាតទាក់ទាញរហូតធ្វើឲ្យមនុស្សខ្នាញ់ស្រវឹងវង្វេង ប៉ុន្តែនៅពេលនាងសម្លាប់មនុស្ស គឺងាយស្រួល និងដូចជាការសម្លាប់មាន់អញ្ចឹង។ សៀវយ៉ានជឿជាក់ថា ប្រសិនបើគេមិនបានសន្យានឹងម្ចាស់ក្សត្រីមេឌូសាថានឹងជួយនាងយករូបមន្ត «ថ្នាំរំលាយវិញ្ញាណ» លើកនេះទេ នាងប្រាកដជាផ្តាច់ជីវិតតូចមួយនេះរបស់គេនៅពេលនាងភ្ញាក់ឡើងលើកក្រោយជាមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មើលទៅខ្ញុំជួបការកំហិតគ្រប់ទិសទីនៅពេលដែលលោកគ្រូមិននៅក្បែរ។ មើលទៅខ្ញុំត្រូវតែប្រញាប់យក «ទឹកស្មៅបៃតងវិញ្ញាណប្រាំពីរពណ៌» របស់ត្រកូលណាលានឲ្យបានលឿន។ បើពុំនោះទេ ការទុកជីវិតខ្លួនឯងឲ្យនៅក្នុងដៃអ្នកផ្សេងបែបនេះ គឺពិតជាមិនស្រួលទាល់តែសោះ...» សៀវយ៉ានញញឹមល្វីងជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ បន្ទាប់ពីបាត់បង់យ៉ាវឡាវ គេទើបតែដឹងថាស្ថានភាពរបស់គេពិតជាមានគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កេកេ ព្រឹត្តិការណ៍នោះគឺជាឆាកប្រកួតប្រជែងសម្រាប់មនុស្សវ័យក្មេង។ ថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំប្រហែលជានឹងទៅមើល ដើម្បីចង់ដឹងថាមានមនុស្សឆ្នើមប៉ុន្មាននាក់ទៅ ដែលសូម្បីតែតាជរាហៃក៏មិនឈប់ពោលពាក្យសរសើរដែរនោះ» ជាឡាវញញឹម ហើយងាកខ្សែកែវភ្នែកទៅកាន់កំពូលដើមឈើដ៏ធំមួយ។ លោកពោលឡើងដោយសំឡេងស្រាលៗ «យីអ៊ែរតូច យប់ជ្រៅណាស់ទៅហើយ ឯងនៅតែរវល់ដើរលេងផ្តេសផ្តាសនៅខាងក្រៅទៀត។ ប្រញាប់តាមតាបកទៅវិញ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចាស...» ដោយបានឮសម្តីរបស់ជាឡាវ ព្រះនាងតូចដែលធ្លាប់តែមានចរិតក្រម៉ិចក្រម៉ើម អាចត្រឹមតែឆ្លើយតបដោយអស់ជម្រើស។ នាងបានដើរមកខាងមុខដោយស្តាប់បង្គាប់។ ជាឡាវបានបក់ដៃបន្តិច ហើយកម្លាំងស្រូបមួយបានទាញនាងមកក្បែរខ្លួនលោក ជាកន្លែងដែលនាងបានអណ្តែតឡើងដោយមិនអាចកម្រើកបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក្មួយស្រីយ៉ានរ៉ាន ចៅលីវលីង ជួយផ្ញើការសួរសុខទុក្ខរបស់ខ្ញុំផងនៅពេលជួបលោកគ្រូរបស់អ្នក» ដោយកាន់ព្រះនាងតូចដោយដៃម្ខាង ជាឡាវ បានញញឹមដាក់ណាលាន យ៉ានរ៉ាន និងលីវលីង។ ភ្លាមៗនោះ ខ្សែភ្នែករបស់លោកបានសម្លឹងមើលទៅមូហ្សាន ដែលមានផ្ទៃមុខពេញដោយការគោរព។ លោកបាននិយាយទាំងញញឹមម្តងទៀតថា «អាល្អិតនៃត្រកូលមូ។ ឯងត្រឡប់មកវិញហើយឬ? លើកនេះ ឯងត្រូវតែនៅឲ្យស្ងៀមស្ងាត់។ បើពុំនោះទេ ឯងនឹងត្រូវបណ្តេញចេញម្តងទៀតជាមិនខាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ ប្រាកដណាស់» ដោយបានឮបែបនេះ ក្បាលរបស់មូហ្សានបានងក់ដូចជាមាន់ចិកស្រូវ។ នៅចំពោះមុខបិសាចចាស់ម្នាក់នេះ ដែលមូហ្សានត្រូវតែគោរពជម្រាបសួរនៅពេលជួប ឫកពាឆអឹងកង និងកាចសាហាវរបស់គេបានបាត់បង់អស់គ្មានសល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឃើញថាពួកគេរៀបនឹងបំបែកផ្លូវគ្នា សៀវយ៉ានបានងើបក្បាលឡើង។ គេបានលើកដៃសំពះសួរណាលាន ជៀ និងមីតឺរ តេងសាន មុននឹងបែរទៅរកហៃបូដុង ហើយសួរថា «តើយើងទៅឬនៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អា៎ តោះទៅ» ហៃបូដុងងក់ក្បាលដោយខ្ជិលច្រអូស។ គាត់បានពោលពាក្យលាត្រឹមតែជាឡាវ ប៉ុណ្ណោះ។ ចំពោះណាលាន ជៀ និងមីតឺរ តេងសាន ពួកគេត្រូវបានគាត់មើលរំលងទាំងស្រុង។ ស្លាបទឹកកកមួយគូបានលេចឡើងបន្តិចម្តងៗ។ គាត់បានបក់ស្លាប នាំយកខ្យល់ត្រជាក់ធ្លាក់មក ខណៈពេលដែលគាត់បានបាត់ខ្លួនទៅលើអាកាស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កេកេ ជាឡាវ  លាសិនហើយ» សៀវយ៉ានញញឹមដាក់ជាឡាវ។ ស្លាបមួយគូនៅខាងក្រោយខ្នងរបស់គេបានបក់ ហើយគេក៏ប្រែក្លាយជាកាំរស្មីពន្លឺមួយដេញតាមហៃបូដុងនៅខាងមុខ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឃើញសៀវយ៉ាន និងហៃបូដុងចាកចេញទៅ ជាឡាវ មិនបង្អង់យូរដែរ។ ដោយកាន់ព្រះនាងតូចដោយដៃម្ខាង ស្លាបកម្លាំងធាតុពណ៌លឿងខ្ចីរបស់លោកបានបក់។ ដោយសំឡេង «ស្យូ» លោកបានបាត់ខ្លួនពីខ្សែកែវភ្នែក ដោយទុករឹមតែសំឡេងសើចស្រាលៗដែលអណ្តែតនៅក្នុងអាកាស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នករាល់គ្នា សូមបំបែកផ្លូវគ្នាទៅ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្រោមមេឃរាត្រី កាំរស្មីពន្លឺពីរបានផ្លេកបន្ទោរយ៉ាងលឿន ហើយបាត់ស្រមោលទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេ លោកមិនបានលេចធ្លាយព័ត៌មានអ្វីមួយទាក់ទងនឹងខ្ញុំទេ មែនទេ?» សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងហោះតាមពីក្រោយហៃបូដុងយ៉ាងកៀក បាននិយាយភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទេ... ខ្ញុំដឹងថានាងចង់លាក់បាំងអត្តសញ្ញាណរបស់ឯង។ ខ្ញុំមិនបាននិយាយសូម្បីតែបន្តិចបន្តួចទាក់ទងនឹងឯងទៅកាន់បិសាចចាស់នោះទេ។ ឯងមិនបាច់បារម្ភទេ» ហៃបូដុងគ្រវីក្បាលហើយនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខិតខំរក្សាវាជាការសម្ងាត់ឲ្យបានល្អបំផុត។ សម្រាប់បក្សពពកអ័ព្ទដែលរស់រានមានជីវិតនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ាអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ វាប្រហែលជាមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងល្អជាមួយរាជវង្ស។ យើងត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្ន» សៀវយ៉ានដកដង្ហើមធំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើរបួសរបស់ឯងមិនទាន់ជាសះស្បើយទៀតឬ?» ហៃបូដុងងក់ក្បាល មុននឹងសួរភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងបេះដូងរបស់សៀវយ៉ានបានលោតញាប់។ ផ្ទៃមុខរបស់គេនៅតែរក្សាភាពធម្មតា ដោយគេងក់ក្បាលបន្តិចហើយនិយាយថា «របស់នោះពិតជាគួរឲ្យភ័យខ្លាចពេកហើយ។ ផលប៉ះពាល់គឺធ្ងន់ធ្ងរណាស់... ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាវានឹងជាសះស្បើយឆាប់ៗនេះ។ ឱ្យតែខ្ញុំទទួលបាន «ទឹកស្មៅបៃតងវិញ្ញាណប្រាំពីរពណ៌» ខ្ញុំគួរតែអាចជាសះស្បើយបាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កាលណោះ ខ្ញុំបានប្រាប់ឯងរួចហើយថាកុំឲ្យធ្វើអ្វីដោយចិត្តក្តៅរហ័ស តែឯងនៅតែជានិន្នាការធ្វើសកម្មភាពឆ្កួតលីលាក្នុងការបញ្ជូលអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ពីរចូលគ្នា...» ហៃបូដុងគ្រវីក្បាលដោយអស់ជម្រើសហើយនិយាយថា «កម្លាំងរបស់បិសាចចាស់នោះបានកើនឡើងដល់កម្រិតខ្ពស់ជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ កាលណោះ នៅពេលខ្ញុំវាយតបតជាមួយគាត់ ខ្ញុំស្ថិតក្នុងស្ថានភាពចាញ់ប្រៀបទាំងស្រុង។ ខ្ញុំគិតថាកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់គាត់គួរតែនៅជុំវិញលំដាប់អធិរាជផ្កាយប្រាំបី ឬសូម្បីតែផ្កាយប្រាំបួន។ អា៎... ប្រសិនបើគាត់មានសំណាង គាត់ប្រហែលជាអាច... វាយប្រហារទម្លុះរនាំង ហើយក្លាយជាលំដាប់បុព្វបុរស»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គាត់ខ្លាំងដល់ថ្នាក់ហ្នឹង?» ទោះបីជាសៀវយ៉ានបានរំពឹងទុកការណ៍នេះនៅក្នុងចិត្តរួចហើយក៏ដោយ គេនៅតែមិនអាចទប់ចិត្តមិនឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលបាននៅពេលបានឮហៃបូដុងសារភាពបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ត្រូវហើយ... ដោយសារតែទំនាក់ទំនងរវាងខ្ញុំ និងត្រកូលមីតឺរ អាល្អិតនោះតែងតែមានការយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងមកលើរូបខ្ញុំ។ គាត់ខ្លាចថាខ្ញុំនឹងទាញយកប្រយោជន៍ពីស្ថានភាពនេះដើម្បីផ្តួលរំលំរាជវង្សអាណាចក្រជៀម៉ារបស់ពួកគេ។ កាលពីម្សិលមិញ ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យគាត់ស្ទាបស្ទង់ដឹងពីចំហាយរបស់ខ្ញុំដោយអចេតនា។ តាមសម្តីរបស់គាត់ គាត់បាននិយាយថាគាត់ចង់ប្រកួតជាមួយខ្ញុំ ប៉ុន្តែតើគាត់ពិតជាគិតថាខ្ញុំជាមនុស្សល្ងង់មែនទេ? តើវាមិនច្បាស់ទេឬថាគាត់កំពុងព្យាយាមបង្ហាញកម្លាំងដើម្បីបំភ័យខ្ញុំ? តាចាស់នោះពិតជាមិនព្រមស្លាប់មែន» ហៃបូដុងជេរប្រមាថ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គាត់នឹងមិនក្លាយជាឧបសគ្គដល់កិច្ចការរបស់យើងទេ មែនទេ?» សៀវយ៉ានជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ហើយសួរដោយសំឡេងស្រាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«រឿងនោះនឹងមិនកើតឡើងឡើយ។ តើឯងមិនបានឃើញទេឬថា តាចាស់នោះក៏ចាប់ផ្តើមមានការកោតខ្លាចឯងបន្តិចបន្តួចដែរ? អឹម ឬប្រហែលជាខ្ញុំគួរនិយាយថា គាត់ខ្លាចលោកគ្រូដែលនៅពីក្រោយខ្នងឯងដែលមិនមានពិតនោះ។ ដរាបណា កម្លាំងពិតប្រាកដរបស់ឯងមិនទាន់ត្រូវបានលាតត្រដាង គាត់នឹងមិនហ៊ានប៉ះពាល់ឯងតាមតែចិត្តឡើយ» ហៃបូដុងបានបញ្ចេញទស្សនៈរបស់គាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដូច្នេះហើយ ឯងត្រូវតែប្រញាប់ស្តារកម្លាំងរបស់ឯងឡើងវិញឲ្យបានលឿន។ ដរាបណាឯងស្តារកម្លាំងបានឡើងវិញ យើងមិនបាច់បារម្ភច្រើនពីបិសាចចាស់នោះទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំនឹងព្យាយាមឲ្យអស់ពីសមត្ថភាព។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើគាត់ធ្វើហួសហេតុពេក នោះខ្ញុំនឹងបោះ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» មួយទៅលើរាជធានី ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវទ្រាំទ្រនឹងរបួសធ្ងន់ធ្ងរក៏ដោយ...» សៀវយ៉ានសម្តែងកាយវិការគ្រវីស្មា ហើយនិយាយតាមរបៀបធម្មតា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អឹម... អាឆ្កួត...» ដោយបានឮបែបនេះ ហៃបូដុងបានបើកមាត់ធំៗ។ យូរណាស់មកហើយ ទើបគាត់អាចពោលពាក្យមួយឃ្លាយ៉ាងល្វីងជូរចត់។ បន្ទាប់ពីនោះ គាត់ក៏មិនហ៊ាននិយាយអ្វីទៀតឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឃើញថាហៃបូដុងបានស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ សៀវយ៉ានបានញញឹម ហើយបង្វិលករបស់គេ។ នៅក្នុងចិត្ត គេបានរអ៊ូថ្នមៗថា «ថ្ងៃស្អែកគឺជាការប្រមូលឱសថ។ អា៎ ខ្ញុំយកល្អប្រញាប់យករូបមន្ត «ថ្នាំរំលាយវិញ្ញាណ» នោះឲ្យបានមុនគេ។ មុនពេលខ្ញុំទៅកាន់បក្សពពកអ័ព្ទ ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើឲ្យម្ចាស់ក្សត្រីមេឌូសាដែលជាបិសាចស្រីម្នាក់នេះស្ងប់ចិត្តជាមុនសិន...»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-08-30T01:55:32.353Z","2026-09-20T14:40:25.634Z","6a938d94cda876abd98add7a","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"6a919c604852bce510264b7c",302,"បុរសអាវក្រណាត់ លោកតា ជា",{"id":26,"number":27,"title":28},"6a9399f1c8a0834d95dd4b83",304,"ហ្វាម៉ា, យ៉ាវយ៉េ។ មហាសន្និបាតបានចាប់ផ្តើមហើយ!",322,1790177399442]