[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a919c604852bce510264b7c":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"publish_at":3,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69760c82a5ba2989a9c50381",302,"បុរសអាវក្រណាត់ លោកតា ជា","\u003Cdiv>នៅ​លើ​មេឃ​ងងឹត​នា​ពេល​រាត្រី ពន្លឺ​ពីរ​បាន​ហោះ​កាត់ ដូច​ជា​ផ្កាយ​ដុះ​កន្ទុយ​ដូច្នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ណាឡាន ជា និង មីតឺរ តេងសាន មាន​ទឹក​មុខ​ធ្ងន់ធ្ងរ។ ក្រសែ​ភ្នែក​របស់​ពួក​គេ​សម្លឹង​ទៅ​ទិស​ពាយ័ព្យ​ដ៏​ឆ្ងាយ។ កន្លែង​នោះ​ជា​ទីតាំង​ផ្នូរ​រាជវង្ស​នៅ​ក្នុង​រាជធានី ដែល​ជាទូទៅ​ជា​កន្លែង​ដាច់​ស្រយាល​បំផុត។ វា​ពិត​ជា​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់​ទាល់​តែ​សោះ ដែល​អ្នកខ្លាំង​ថ្នាក់​អធិរាជ​យុទ្ធ​ពីរ​នាក់​បែរជា​បង្ហាញ​ខ្លួន​ភ្លាមៗ​នៅ​យប់​នេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ៎?» ខណៈ​កំពុង​ហោះ​ហើរ ទឹក​មុខ​របស់​មីតឺរ តេងសាន ក៏​ស្រាប់​តែ​ប្រែប្រួល។ ល្បឿន​ហោះ​ហើរ​របស់​គាត់​ថយ​ចុះ​បន្តិច​ម្តងៗ ព្រមទាំង​សម្លឹង​មើល​រូបរាង​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​ហោះ​តាម​ពី​ក្រោយ​យ៉ាង​កៀក​នៅ​ចម្ងាយ​មិន​ឆ្ងាយ​ប៉ុន្មាន។ គាត់​បាន​លាន់មាត់​ដោយ​ភាព​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ថា៖ «នេះ... យ៉ាន សៀវ មែនទេ? ហេតុអ្វី​បានជា​គេ​អាច​បង្រួញ​ថាមពល​ប្រយុទ្ធ​បង្កើតជា​ស្លាប​បាន?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេល​មីតឺរ តេងសាន បែរ​ក្បាល​មក ណាឡាន ជា ដែល​នៅ​ក្បែរ​នោះ​ក៏​ដឹង​ពី​ចលនា​នៅលើ​អាកាស​ដែរ។ ពេល​គាត់​បែរ​ទៅ​មើល ភាព​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ក៏​បាន​លេច​ឡើង​លើ​ផ្ទៃមុខ​ចាស់​ជរា​របស់​គាត់​ភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពិត​ណាស់ ពួក​គេ​ពិត​ជា​ភ្ញាក់​ផ្អើល​មែន ប៉ុន្តែ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​មិន​មែន​ជា​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ​ដូចជា មូ ចាន់ និង​អ្នក​ដទៃ​ឡើយ។ ដោយសារ​ជា​អ្នក​មាន​ចំណេះ​ដឹង​ទូលំទូលាយ ពួក​គេ​មិន​បាន​បាត់បង់​ម្ចាស់ការ​ឡើយ។ ទោះ​បី​ជា​មាន​ស្លាប​មួយ​គូ​នៅ​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​សៀវ យ៉ាន នៅ​ពេល​នោះ​ក៏​ដោយ ពួក​គេ​នៅតែ​មើលដឹង​ថា ថាមពល​ប្រយុទ្ធ​របស់​គេ​នៅ​ស្ថិត​នៅ​ត្រឹម​ថ្នាក់​គ្រូយុទ្ធ​ប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកបង... លោកនៅចាំទេថា មាន​បច្ចេកទេស​ប្រយុទ្ធ​ប្រភេទ​ពិសេស​មួយ ដែល​បាន​បាត់បង់​អស់​ជា​ច្រើន​សតវត្សរ៍​មកហើយនោះ?» តេងសាន បាន​បន្ថយ​ល្បឿន ហើយ​សម្លឹង​មើល​សៀវ យ៉ាន ដែល​កំពុង​ហោះ​សំដៅ​មក​យ៉ាង​លឿន រួច​ស្រាប់តែ​និយាយ​ទៅ​កាន់ ណាឡាន ជា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោក​កំពុង​និយាយ​អំពី... វិជ្ជា​ប្រយុទ្ធ​ស្លាប​ហោះហើរ មែនទេ?» ណាឡាន ជា ស្រឡាំងកាំង​មួយ​ភ្លែត មុន​នឹង​ឆ្លើយ​តប​ដោយ​យល់​ន័យ​ភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មែនហើយ! ខ្ញុំ​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា មិត្ត​តូច យ៉ាន សៀវ មាន​បង្អែក​ដ៏​រឹងមាំ​បែប​នេះ​សោះ គេ​ថែម​ទាំង​អាច​រៀបចំ​បាន​នូវ​វិជ្ជា​ប្រយុទ្ធ​ស្លាប​ហោះហើរ ដែល​បាត់បង់​ជា​យូរ​មក​ហើយ​នោះ​ទៀត។ មើល​ទៅ... លោកគ្រូ ឬ​អំណាច​នៅ​ពី​ក្រោយ​គេ ប្រាកដជា​មាន​សមត្ថភាព​ដ៏​អស្ចារ្យ​ខ្លាំង​ណាស់...» តេងសាន និយាយ​ដោយ​មាន​ន័យ​ជ្រាលជ្រៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មែន​ហើយ...» ណាឡាន ជា ងក់​ក្បាល​យល់ស្រប។ តម្លៃ និង​ការ​វាយតម្លៃ​ដែល​គាត់​ផ្ដល់​ឱ្យ​សៀវ យ៉ាន បាន​កើន​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង​រហូត​ទប់​មិន​បាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកតា​ទាំង​ពីរ ដោយសារ​ល្បឿន​យឺតៗ​របស់​លោកតា​ទាំង​ពីរ ប្រហែលជា​ពេល​ពួកយើង​ទៅ​ដល់ ការ​ប្រយុទ្ធ​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់​បាត់​ទៅ​ហើយ។» សៀវ យ៉ាន បក់​ស្លាប​ហោះ​មក​បង្ហាញ​ខ្លួន​ពី​ក្រោយ​អ្នក​ទាំង​ពីរ រួច​និយាយ​ទាំង​ញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា មិត្ត​តូច យ៉ាន សៀវ អ្នក​តែងតែ​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ជានិច្ច។ វិជ្ជា​ប្រយុទ្ធ​ស្លាប​ហោះហើរ​នេះ​កម្រ​ណាស់ ប៉ុន្តែ​អ្នក​បែរជា​អាច​គ្របដណ្ដប់​វា​បាន។ ពិតជា​ធ្វើឱ្យ​មនុស្ស​ប្រៀបធៀប​មិនបាន​មែន!» តេងសាន សើច​លាន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារ​បាន​ឮ តេងសាន លាតត្រដាង​ពី​ប្រភព​នៃ​ស្លាប​នៅលើ​ខ្នង​របស់​ខ្លួន សៀវ យ៉ាន ស្រឡាំងកាំង​មួយ​ភ្លែត មុន​នឹង​ធូរ​ទ្រូង​វិញ។ មនុស្ស​ចាស់​ប្រឡូក​ក្នុង​ពិភព​ជាយូរ​ឆ្នាំ​ទាំងនេះ អ្វី​ដែល​ពួកគេ​បាន​ឃើញ និង​បាន​ឮ គឺ​មិនមែនជា​អ្វី​ដែល​ក្មេង​ជំនាន់​ក្រោយ​ដូចរូបគេ​អាច​ប្រៀបធៀប​បាន​ឡើយ។ វា​ជា​រឿង​ធម្មតា​ដែល​ពួកគេ​អាច​មើលស្គាល់​វិជ្ជា​ប្រយុទ្ធ​ស្លាប​ហោះហើរ​ត្រឹមតែ​មួយ​ក្រសែភ្នែក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំ​គ្រាន់តែ​ទទួលបាន​វា​ដោយ​ចៃដន្យ​ប៉ុណ្ណោះ វា​សុទ្ធសឹងជា​សំណាង។» សៀវ យ៉ាន ញញឹម រួច​អង្អែល​ចង្កា​ខ្លួនឯង ទាំង​សម្លឹង​ទៅ​ទិស​ពាយ័ព្យ ហើយ​និយាយ​ថា៖ «លោកតា​ទាំង​ពីរ តោះ​ប្រញាប់​ទៅ!» និយាយ​ចប់ គេ​ក៏​បក់​ស្លាប​ស្រាលៗ ហោះ​នាំមុខ​ទៅមុន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ល្អ​ហើយ!» ណាឡាន ជា និង មីតឺរ តេងសាន ញញឹម​ងក់ក្បាល។ ស្លាប​នៅលើ​ខ្នង​ពួកគេ​បក់​ផាត់ ហោះ​តាម​ពីក្រោយ សៀវ យ៉ាន យ៉ាង​កៀក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​បន្ទាប់ពី​ពួកគេ​ទាំង​បី​បាត់​ស្រមោល​ចូលទៅ​ក្នុង​មេឃ​រាត្រី មូ ចាន់ និង​អ្នកផ្សេង​ទៀត​ដែល​នៅ​ឆ្ងាយ​ពីក្រោយ ទើបតែ​មកដល់​ទាំង​ដកដង្ហើម​ហត់​ញាប់។ ពួកគេ​សម្លឹង​មើល​ពន្លឺ​ស្រអាប់​ទាំង​បី​នៅលើ​ជើងមេឃ ដោយ​មិនអាច​ទប់ចិត្ត​ស្ញប់ស្ញែង​បានឡើយ។ ល្បឿន​របស់​អ្នកមាន​ស្លាប​ពិតជា​អ្វី​ដែល​ពួកគេ​មិនអាច​ប្រៀបផ្ទឹម​បាន​មែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេល​កាន់តែ​ខិតជិត​ដល់​ទីតាំង​ដែល​ថាមពល​ប្រយុទ្ធ​ផ្ទុះឡើង មីតឺរ តេងសាន ស្រាប់តែ​ងឿងឆ្ងល់​បន្តិច។ មួយសន្ទុះ​ក្រោយមក គាត់​ក៏​សួរ​ទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន ដោយ​ស្ទាក់ស្ទើរ​ថា៖ «ថាមពល​ប្រយុទ្ធ​នេះ... ហេតុអ្វី​បានជា​វា​ដូចជា​ថាមពល​របស់​លោកបង ហៃ ម្ល៉េះ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហៃ បូដុង បាន​រស់នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ពិភព​ខាងក្រៅ​អស់​ជាច្រើន​ទសវត្សរ៍ ហើយ​ទើបតែ​ត្រឡប់មក​រាជធានី​វិញ​ថ្មីៗ។ ដោយសារ​នៅ​ឆ្ងាយ​ពីមុន មីតឺរ តេងសាន មិនអាច​ចំណាំ​បាន​ភ្លាមៗ​ទេ។ លុះ​ពេលនេះ​មកដល់​ជិត ទើប​គាត់​ដឹង​ថា​ថាមពល​ប្រយុទ្ធ​នេះ​ហាក់​ធ្លាប់ស្គាល់​យ៉ាង​ខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា បាទ ពិតជា​លោកតា ហៃ មែន!» សៀវ យ៉ាន ញញឹម​ងក់ក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកបង ហៃ មែនទេ?» ឮ​កិច្ចសន្ទនា​របស់​អ្នកទាំងពីរ ផ្ទៃមុខ​ជ្រីវជ្រួញ​របស់ ណាឡាន ជា ស្រាប់តែ​កម្រើក​បន្តិច។ មួយសន្ទុះ​ក្រោយមក គាត់​ក៏​អត់ទ្រាំ​មិនបាន ហើយ​សួរទៅ តេងសាន ថា៖ «លោកបង... តើ​លោក​ស្គាល់​អត្តសញ្ញាណ​របស់​អ្នកខ្លាំង​ថ្នាក់​អធិរាជ​​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ពីរ​នាក់​នោះ​ឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮ​បែបនេះ ទឹកមុខ​អំណរ​បាន​លេចឡើង​លើ​ផ្ទៃមុខ​របស់ មីតឺរ តេងសាន។ គាត់​និយាយ​ដោយ​អាថ៌កំបាំង​ថា៖ «បន្តិចទៀត​លោក​នឹង​ដឹង​ហើយ...» និយាយ​ចប់ គាត់​ក៏​ញញឹម​ដាក់ សៀវ យ៉ាន រួច​បង្កើន​ល្បឿន​ឆ្ពោះទៅ​កាន់​ទីតាំង​ផ្ទុះ​ថាមពល​ប្រយុទ្ធ​នោះ​បន្ថែមទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ណាឡាន ជា សម្លឹង​មើល​អ្នកទាំងពីរ​ពីមុខ​ដោយ​ភាព​ងឿងឆ្ងល់។ គាត់​ជ្រួញចិញ្ចើម​រអ៊ូ​ម្នាក់ឯង​ថា៖ «តើ​បុរស​ម្នាក់​នោះ​កំពុង​ធ្វើ​អ្វី? តើ​គេ​ស្គាល់​ម្ចាស់​ថាមពល​ប្រយុទ្ធ​នោះ​ពិតប្រាកដ​មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពី​រអ៊ូ​ដោយ​មង្ស័យ​មួយសន្ទុះ ណាឡាន ជា ដែល​រក​ចម្លើយ​មិនបាន ក៏បាន​ត្រឹមតែ​គ្រវីក្បាល​អស់សង្ឃឹម រួច​បក់ស្លាប​ប្រញាប់​ហោះ​តាមពីក្រោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេល​ខិតជិត​ដល់​កន្លែង​កើតហេតុ ក្រុម​របស់ សៀវ យ៉ាន ទាំង​បី​នាក់​បាន​បន្ថយល្បឿន។ ពួកគេ​មើលមុខ​គ្នា មុននឹង​ឈប់​នៅលើ​អាកាស​នៅ​ខាងក្រៅ​បរិវេណ​ផ្នូរ​ដ៏​ធំ​នោះ។ ទឹកមុខ​របស់​ពួកគេ​ប្រែជា​ធ្ងន់ធ្ងរ ខណៈ​សម្លឹង​មើល​ដុំ​ពន្លឺ​ដ៏​ធំ​ពីរ​នៅ​ចំ​កណ្តាល​ផ្នូរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដុំ​ពន្លឺ​ទាំងពីរ​មាន​ពណ៌ស និង​ពណ៌លឿង។ ថាមពល​ប្រយុទ្ធ​ដ៏​គួរឱ្យ​ភ័យខ្លាច​បាន​បញ្ចេញ​ចេញពី​ដុំ​ពន្លឺ​ទាំងពីរ​នេះ។ ពួកវា​ចែងចាំង និង​ផ្លាស់ប្តូរ​ទីតាំង​យ៉ាង​រហ័ស ដោយ​នៅ​ចំ​កណ្តាល​នៃ​ដុំ​ពន្លឺ រូបរាង​មនុស្ស​ពីរ​នាក់​បាន​លេចឡើង ហើយ​បាត់ទៅវិញ​ភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រាល់ពេល​ដែល​ដុំ​ពន្លឺ​ទាំងពីរ​ប៉ះទង្គិច​គ្នា ពួកវា​បង្កើតបានជា​រលក​ថាមពល​ដ៏​កាចសាហាវ។ ទោះបីជា​ក្រុម​របស់ សៀវ យ៉ាន ឈរ​នៅ​ចម្ងាយ​បង្គួរ​ក៏ដោយ ក៏​នៅតែ​មាន​អារម្មណ៍​ថប់ដង្ហើម​ដោយសារ​សម្ពាធ​ថាមពល​នោះ​ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភាពងងឹត​នៃ​រាត្រី​ត្រូវ​បាន​បណ្តេញ​ចេញពី​បរិវេណ​អាកាស​លើ​ផ្នូរ ដោយសារ​ពន្លឺ​ដ៏​ភ្លឺចែងចាំង​ដែល​ធ្វើឱ្យ​ផ្ទៃមេឃ​ភ្លឺ​ដូច​ពេលថ្ងៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដុំ​ពន្លឺ​ពណ៌ស​ផ្ទុកទៅដោយ​ធាតុ​ត្រជាក់​ស្រេក​ដែល​គ្មាន​អ្វី​ប្រៀប។ រាល់ពេល​ថាមពល​ប្រែប្រួល ចំហាយទឹក​នៅក្នុង​ខ្យល់​ជុំវិញ​នោះ​នឹង​កក​ទៅជា​ទឹកកក​ភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែក​ដុំ​ពន្លឺ​ពណ៌លឿង​វិញ មាន​លក្ខណៈ​ផ្ទុយស្រឡះ។ វា​មាន​ភាព​រឹងមាំ និង​ក្រាស់​ដូចជា​ផែនដី។ ទោះបីជា​ការវាយប្រហារ​ពី​ដុំ​ពន្លឺ​ពណ៌ស​មុតស្រួច​យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏​ដុំ​ពន្លឺ​ពណ៌លឿង​អាច​គេចផុត និង​ទប់ទល់​បាន​យ៉ាង​ងាយស្រួល ដែល​បង្ហាញ​ថា​ការវាយប្រហារ​របស់​គូប្រកួត​មិនទាន់​បង្ក​ការគំរាមកំហែង​ខ្លាំងក្លា​ដល់​គេ​នៅឡើយទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា បុរស​ចំណាស់​ទឹកកក! ខ្ញុំ​មិន​នឹកស្មាន​ថា​បន្ទាប់ពី​មិនបាន​ជួបគ្នា​ជាច្រើន​ទសវត្សរ៍ កម្លាំង​របស់​លោក​បែរជា​ថយចុះ​ទៅវិញ។ កាលពីមុន សូម្បីតែ​ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​កោតខ្លាច​ការវាយប្រហារ​ធាតុ​ទឹកកក​របស់​លោក​ដែរ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវនេះ ការគំរាមកំហែង​បាន​ថយចុះ​យ៉ាងខ្លាំង។» សំឡេង​សើច​បែប​មនុស្សចាស់​បាន​លាន់ចេញពី​ក្នុង​ដុំ​ពន្លឺ​ពណ៌លឿង បន្ទាប់ពី​មាន​ការប៉ះទង្គិច​យ៉ាង​ខ្លាំង​ម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ៊ឹស! បិសាច​ចំណាស់... លោក​ក៏​មិនបាន​រីកចម្រើន​ប៉ុន្មាន​ដែរ​ក្នុង​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​នេះ។ ដោយ​គិតពី​អាយុ​របស់​លោក លោក​ហាក់ដូចជា​ឈាន​ដល់​កម្រិត​កំណត់​ហើយ។ បើ​លោក​មិនអាច​បំបែក​កម្រិត​បានទេ ខ្ញុំ​ខ្លាច​ថា​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ​របស់​លោក​នឹង​មកដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ។ ដល់​ពេល​នោះ រាជវង្ស​ចក្រភព​ជាម៉ា ដែល​បាត់បង់​ការការពារ​ពី​លោក នឹង​លែង​មាន​ភាព​សុខស្រួល​បែបនេះ​ទៀតហើយ!» សំឡេង​ហ៊ឹស​ដែល សៀវ យ៉ាន ធ្លាប់ស្គាល់ បាន​លាន់ចេញពី​ដុំ​ពន្លឺ​ពណ៌ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ... ក្បាល​ចាស់​នេះ​នៅមាន​អាយុ​រស់នៅ​យូរ​ទៀត... ហេតុអ្វី​ត្រូវ​ឆាប់​ធ្លាក់ចុះ​នោះ?» សំឡេង​ចាស់​នោះ​សើច​តិចៗ។ ទោះជា​សម្តី​មើលទៅ​ស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែ សៀវ យ៉ាន និង​អ្នកផ្សេងទៀត អាច​ដឹង​យ៉ាង​ច្បាស់​ពី​ភាព​ធ្ងន់ធ្ងរ​នៅក្នុង​នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឆេ៎! ខ្ញុំ​មិន​ជឿ​ពាក្យ​របស់​ឯង​ទេ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អធិរាជ​ទឹកកក?» ឮ​នាម​ដែល​ធ្លាប់​ល្បីល្បាញ​រន្ធឺ​ក្នុង​ចក្រភព​ជាម៉ា ណាឡាន ជា ស្រឡាំងកាំង​មួយសន្ទុះ។ ភ្លាមៗ​នោះ គាត់​បើកភ្នែក​ធំៗ សម្លឹង​មើល មីតឺរ តេងសាន ដែល​កំពុង​ញញឹម​ដោយ​មោទនភាព រួច​ស្រែក​ដោយ​ភ្ញាក់ផ្អើល​ថា៖ «អធិរាជ​ទឹកកក? គឺ​លោកបង ហៃ បូដុង មែនទេ? គាត់​នៅ​រស់​មែនឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ ហេតុអ្វី​លោកបង ហៃ ត្រូវ​បាត់បង់​ជីវិត​ងាយៗ​នោះ? គាត់​គ្រាន់តែ​រស់នៅ​ដាច់ស្រយាល​អស់​ជាច្រើន​ទសវត្សរ៍​ប៉ុណ្ណោះ។» មីតឺរ តេងសាន ញញឹម​ពោល។ កាយវិការ​ភ្ញាក់ផ្អើល​របស់ ណាឡាន ជា ធ្វើឱ្យ​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​រីករាយ​យ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយបាន​ឮ​ចម្លើយ​ដែល​មិន​បដិសេធ​ពី តេងសាន ទឹកមុខ​របស់ ណាឡាន ជា បាន​ប្រែប្រួល​បន្តិច។ គាត់​ច្បាស់​ណាស់​អំពី​ទំនាក់ទំនង​រវាង ហៃ បូដុង និង​ត្រកូល​មីតឺរ។ កាលពីមុន នៅពេល​តំណែង​មេត្រកូល​មីតឺរ​នៅ​ទំនេរ គឺ ហៃ បូដុង នេះឯង​ដែល​ជា​សសរទ្រូង​គាំទ្រ​ត្រកូល​មួយ​នេះ។ ក្រោម​ការការពារ​របស់​គេ ត្រកូល​មីតឺរ មិន​បាន​ធ្លាក់ចុះ​ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បច្ចុប្បន្ន អំណាច​នៃ​ត្រកូល​ធំ​ទាំងបី​មិន​ខុសគ្នា​ប៉ុន្មាន​ទេ។ ទោះជាយ៉ាងណា នេះ​គឺ​មិនទាន់​រាប់បញ្ចូល ហៃ បូដុង នោះទេ។ អ្នកខ្លាំង​ថ្នាក់​អធិរាជ​យុទ្ធ​ម្នាក់ គឺ​គ្រប់គ្រាន់​នឹង​លើកស្ទួយ​កម្លាំង​ត្រកូល​ទាំងមូល​ឱ្យ​កើនឡើង​ទ្វេដង។ ត្រកូល​មីតឺរ​ដែល​មាន​អធិរាជ​យុទ្ធ មិនត្រឹមតែ​អាច​ទប់ទល់​នឹង​ត្រកូល​ពីរ​ទៀត​បាន​យ៉ាង​ងាយស្រួល​ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ​ថែមទាំង​អាច​ធ្វើឱ្យ​រាជវង្ស​ចក្រភព​ជាម៉ា កោតកោតសរសើរ និង​កោតខ្លាច​ទៀតផង...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លើកនេះ រឿងរ៉ាវ​ចាប់ផ្តើម​ស្មុគស្មាញ​ហើយ...» ណាឡាន ជា សើច​ជូរចត់ និង​ដកដង្ហើមធំ។ បន្ទាប់មក គាត់​ក៏​បង្វែរ​ក្រសែភ្នែក​ទៅកាន់​ផ្នូរ​វិញ។ ទោះជាយ៉ាងណា ណាឡាន ជា មិនបាន​បារម្ភ​ហួសហេតុ​ពេក​ទេ។ ព្រោះ​ទោះបីជា ហៃ បូដុង ត្រឡប់មកវិញ​ក៏ដោយ ត្រកូល​ណាឡាន ក៏មាន​ទំនាក់ទំនង​យ៉ាង​ជិតស្និទ្ធ​ជាមួយ​បក្ស​ពពក​អ័ព្ទ (Misty Cloud Sect) តាមរយៈ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ដែរ។ ប្រសិនបើ​មាន​បញ្ហា​កើតឡើង សូម្បីតែ ហៃ បូដុង ក៏​មិន​ហ៊ាន​មើលងាយ​ត្រកូល​ណាឡាន និង​បក្ស​ពពក​អ័ព្ទ​ដោយ​ផ្តេសផ្តាស​ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រឿងនេះ មីតឺរ តេងសាន ក៏​យល់ច្បាស់​ដែរ ដូច្នេះ​គាត់​គ្រាន់តែ​បង្ហាញ​ភាព​សប្បាយចិត្ត​នៅ​ខាងក្រៅ ប៉ុន្តែ​មិន​ហ៊ាន​ធ្វើ​អ្វី​ហួសហេតុ​លើ​ត្រកូល​ណាឡាន​ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស្តាប់​ការសន្ទនា​របស់​ពួកគេ ដុំ​ពន្លឺ​ពណ៌លឿង​នោះ គួរតែជា​លោកតា ជា (Jia Xingtian) នៃ​រាជវង្ស​មែនទេ?» ណាឡាន ជា បញ្ចេញ​មតិ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ! ក្រៅពី​បុរស​ចំណាស់​រូបនោះ គ្មាន​នរណា​ហ៊ាន​និយាយ​បែបនេះ​ដាក់​លោកបង ហៃ ឡើយ។» មីតឺរ តេងសាន ញញឹម​ងក់ក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បន្ទាប់ពី​រឿងរ៉ាវ​ទាំងអស់នេះ ហាក់ដូចជា​ពួកគេ​គ្រាន់តែ​ហាត់​សម​ប្រយុទ្ធ​គ្នាប៉ុណ្ណោះ... ធ្វើឱ្យ​ពួកយើង​បារម្ភ​ទទេ។» ដោយ​ឃើញ​ថា​មិនមែនជា​ការប្រយុទ្ធ​ស្លាប់រស់ សៀវ យ៉ាន ដកដង្ហើម​ធូរទ្រូង ហើយ​ពោល​ទាំង​ញញឹម​ជូរចត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិត្ត​តូច យ៉ាន សៀវ អ្នក​ក៏​ស្គាល់​លោកបង ហៃ ដែរឬ?» ណាឡាន ជា អត់ទ្រាំ​មិនបាន​ក៏​សួរ​ទៅ សៀវ យ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ! ត្រូវ​អរគុណ​ដល់​ប្អូនប្រុស យ៉ាន សៀវ ទើប​លោកបង ហៃ អាច​ត្រឡប់មកវិញ​បាន។ ដូច្នេះ មិត្ត​តូច យ៉ាន សៀវ គឺជា​អ្នកមានគុណ​របស់​ត្រកូល​មីតឺរ​យើង។» មីតឺរ តេងសាន និយាយ​កាត់ ដោយ​ចង់​បញ្ជាក់​ថា​ទំនាក់ទំនង​រវាង សៀវ យ៉ាន និង​ត្រកូល​មីតឺរ គឺ​ជិតស្និទ្ធ​ខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮ​ដូច្នេះ ទឹកមុខ​របស់ ណាឡាន ជា ប្រែប្រួល​បន្តិច រួច​ក៏​ត្រឡប់មក​សភាព​ធម្មតា​វិញ។ គាត់​កាន់តែ​សម្លឹង​មើល សៀវ យ៉ាន គាត់​កាន់តែ​មានការភ្ញាក់ផ្អើល ថា​យុវជន​រូបនេះ​អាថ៌កំបាំង​ខ្លាំងណាស់ ដែល​អាច​បង្កើត​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ​អ្នកខ្លាំង​ថ្នាក់​អធិរាជ​យុទ្ធ​បាន។ «តើ​អត្តសញ្ញាណ​ពិតប្រាកដ​របស់​គេ​ជា​នរណាឱ្យប្រាកដ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​អ្នកទាំងបី​កំពុង​ជជែកគ្នា ការប្រយុទ្ធ​នៅក្នុង​តំបន់​ផ្នូរ​ក៏បាន​ឈានដល់​ទីបញ្ចប់។ មូ ចាន់ និង​អ្នកដទៃ​បាន​មកដល់​ខាងក្រៅ​ផ្នូរ​ទាំង​ហត់ស្ទើរ​ដាច់ខ្យល់។ ពួកគេ​លោត​ឡើង​ទៅលើ​កំពូលឈើ សម្លឹង​មើល​ក្រុម​របស់ សៀវ យ៉ាន ទាំង​ច្រណែន រួច​បង្វែរ​ក្រសែភ្នែក​ទៅ​មើល​ទិដ្ឋភាព​ខាងក្នុង​ផ្នូរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ថាមពល​ប្រយុទ្ធ​នេះ... ដូចជា​លោកតា​ទួត​របស់​ខ្ញុំ...» ព្រះនាង​តូច (Yao Ye \u002F Liu Ling's circle) ពោល​ទាំង​ភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈ​សម្លឹង​មើល​ពន្លឺ​ពណ៌លឿង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចុះ​ម្នាក់ទៀត​ជា​នរណា? នៅក្នុង​ចក្រភព​ជាម៉ា អ្នកខ្លាំង​ថ្នាក់​អធិរាជ​យុទ្ធ​អាច​រាប់​ក្បាល​ម្រាមដៃ​បាន។ អ្នកខ្លាំង​ដែល​នៅ​រាជធានី គួរតែជា​មេបក្ស យុន យុន (Yun Yun)។» មូ ចាន់ ពោល​ងក់ក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បុគ្គល​នោះ មិនមែនជា​លោកគ្រូ​ទេ...» ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ដកដង្ហើម​ស្ងប់អារម្មណ៍ រួច​គ្រវីក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចុះ​ជា​នរណា​ទៅ?» គ្រប់គ្នា​មើលមុខ​គ្នា​ដោយ​ងឿងឆ្ងល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ោង!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុង​ផ្នូរ ពន្លឺ​ទាំងពីរ​បាន​ប៉ះទង្គិច​គ្នា​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ពន្លឺ​ពណ៌ស​ហាក់​ចាញ់​ប្រៀប ហើយ​ត្រូវ​បាន​រុញ​ថយក្រោយ​ជាច្រើន​ជំហាន​មុននឹង​ឈប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អា! ចប់ត្រឹមហ្នឹងចុះ! ខ្ញុំ​ឈប់​ហើយ... បច្ចុប្បន្ន ខ្ញុំ​ពិតជា​មិនមែនជា​គូប្រកួត​របស់​ឯង​ទេ...» ហៃ បូដុង ទទួលស្គាល់​បរាជ័យ​ដោយ​អស់សង្ឃឹម​ចេញពី​ក្នុង​ពន្លឺ​ពណ៌ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា! បុរស​ចំណាស់​ទឹកកក កម្លាំង​របស់​អ្នក​ពិតជា​ធ្លាក់ចុះ​ខ្លាំង​មែន...» ពន្លឺ​ពណ៌លឿង​រលត់ទៅ បង្ហាញឱ្យឃើញ​បុរស​ចំណាស់​សក់ស្កូវ​ម្នាក់​ពាក់​អាវ​ក្រណាត់​សាមញ្ញ។ គាត់​សម្លឹង​មើល ហៃ បូដុង ទាំង​ញញឹម រួច​ប្រមូល​ថាមពល​ត្រឡប់មកវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហៃ បូដុង សម្លឹង​មើល ហើយ​ពោល​ថា៖ «រង់ចាំ​បន្តិច​ទៀត​ទៅ កម្លាំង​របស់​ខ្ញុំ​នឹង​ជាសះស្បើយ​ឡើងវិញ​ដោយ​ធម្មជាតិ លោក​មិនបាច់​បារម្ភ​ទេ! លើសពីនេះ លោក​អាច​លះបង់​ការព្រួយបារម្ភ​របស់​លោក​បានហើយ ខ្ញុំ​គ្មាន​បំណង​ត្រឡប់មក​គ្រប់គ្រង​ត្រកូល​មីតឺរ​វិញ​ទេ ទុកឱ្យ​ពួក​ក្មេងៗ​ដោះស្រាយ​ចុះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ! ពួកយើង​ចាស់ៗ​អស់ហើយ ហេតុអ្វី​ត្រូវ​ទៅ​ប្រឡូក​ក្នុង​រឿង​ឈឺក្បាល​ទាំងនោះ? បើ​មាន​ពេល អង្គុយ​ផឹកតែ ដើរលេង មិន​ស្រួល​ជាង​ឬ?» ឮ​ដូច្នេះ បុរស​ចំណាស់​ពាក់​អាវ​ក្រណាត់ (លោកតា ជា) ញញឹម​ដោយ​ចិត្តត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឆេ៎! កុំ​គិត​ថា​ខ្ញុំ​មិនដឹង​ថា​លោក​កំពុង​បារម្ភ​ពី​អ្វី...» ហៃ បូដុង សើច​ត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរស​ចំណាស់​ពាក់​អាវ​ក្រណាត់​ញញឹម ដោយ​មិន​ប្រកែក។ គាត់​ងាក​ទៅ​មើល​ក្រុម​របស់ សៀវ យ៉ាន ទាំង​ញញឹម៖ «មើលទៅ​យប់នេះ ពួកយើង​បាន​រំខាន​ដល់​អ្នកទស្សនា​ជាច្រើន​ហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រសែភ្នែក​របស់​គាត់​សម្លឹង​កាត់​ហ្វូងមនុស្ស រួច​ឈប់​នៅលើ​ព្រះនាង​តូច ដែល​កំពុង​លាក់ខ្លួន។ គាត់​គ្រវីក្បាល​អស់សង្ឃឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ! លោកតា ជា បន្ទាប់ពី​មិនបាន​ជួបគ្នា​ពីរ​បី​ឆ្នាំ លោក​នៅតែ​ខ្លាំងក្លា​ដដែល!» មីតឺរ តេងសាន និង ណាឡាន ជា ប្រញាប់​ចូលទៅ​ស្វាគមន៍។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំ​មិន​នឹកស្មាន​ថា​ធ្វើឱ្យ​អ្នកទាំងពីរ​ភ្ញាក់ផ្អើល​រហូត​ប្រញាប់​មកទីនេះ​ទេ។ ខ្ញុំ​សូមទោស​ផង! ដោយសារតែ​ចាស់​ហើយ ទើប​មាន​ចិត្ត​ចង់​សាកល្បង​ដៃជើង​បែបនេះ...» លោកតា ជា ញញឹម​ងក់ក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកតា ជា ពិតជា​ចេះ​លេងសើច​មែន!» ណាឡាន ជា និង តេងសាន ប្រញាប់​សើច​អម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រសែភ្នែក​របស់ លោកតា ជា សម្លឹង​រំលង​ពួកគេ រួច​ឈប់​នៅលើ សៀវ យ៉ាន។ ពេល​ឃើញ​ស្លាប​នៅលើ​ខ្នង​របស់​គេ គាត់​ស្រឡាំងកាំង​មួយ​រំពេច រួច​ពោល​ដោយ​ភ្ញាក់ផ្អើល​ថា៖ «អូ! នេះ​ជា​អ្វី? វិជ្ជា​ប្រយុទ្ធ​ស្លាប​ហោះហើរ? ក្មេងប្រុស​នេះ​ជា​នរណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំបាទ យ៉ាន សៀវ សូម​គោរព​លោកតា ជា...» សៀវ យ៉ាន ឱនក្បាល​គួរសម និង​ញញឹម​តិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ល្អ! ល្អខ្លាំងណាស់! អាច​មាន​វិជ្ជា​ប្រយុទ្ធ​ដ៏​កម្រ​បែបនេះ​ទាំង​វ័យក្មេង។ ក្មេងតូច អ្នក​មិនមែនជា​មនុស្ស​ធម្មតា​ទេ!» លោកតា ជា ពោល​ដោយ​មេត្តា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហឹម! ឯង​ក៏​រត់​មក​ទីនេះ​ដែរ​ឬ?» ជាមួយនឹង​ពន្លឺ​ពណ៌ស ហៃ បូដុង បាន​បង្ហាញខ្លួន​នៅមុខ សៀវ យ៉ាន រួច​សួរ​ទាំង​ញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោក​បាត់ខ្លួន​ពីរ​ថ្ងៃ​ហើយ ខ្ញុំ​គិត​ថា​លោក​រត់ចោល​ខ្ញុំ​បាត់​ហើយ...» សៀវ យ៉ាន ក្រឡេកភ្នែក​និយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ! ម៉េច​នឹង​អាច... គឺ​បិសាច​ចំណាស់​នេះ​បាន​ឃើញ​ខ្ញុំ គេ​ខ្លាច​ថា​ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើឱ្យ​ចក្រភព​វឹកវរ ទើប​ទាញ​ខ្ញុំ​មក​ដោះស្រាយ និង​ប្រដៅ​មេរៀន​ខ្ញុំ​បន្តិច។» ហៃ បូដុង និយាយ​ឌឺដង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯង... តាចាស់​នេះ!» លោកតា ជា បាន​ត្រឹមតែ​គ្រវីក្បាល​អស់សង្ឃឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បុរស​ចំណាស់​ទឹកកក... មិត្ត​តូច​រូបនេះ ជា​សិស្ស​របស់​លោក​មែនទេ? មើលទៅ​ទេពកោសល្យ​របស់​គេ​អស្ចារ្យ​ណាស់!» លោកតា ជា សម្លឹង​មើល សៀវ យ៉ាន រួច​សួរ ហៃ បូដុង ដោយសារ​ឃើញ​របៀប​ដែល​ពួកគេ​និយាយ​ឆ្លើយឆ្លង​គ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮ​សំណួរ​នេះ មិនត្រឹមតែ មូ ចាន់ និង​អ្នកដទៃ​ផ្ទៀងត្រចៀក​ស្តាប់​ទេ សូម្បីតែ ណាឡាន ជា ក៏​លបមើល​ដែរ ព្រោះ​គ្រប់គ្នា​ចង់ដឹង​ពី​ទំនាក់ទំនង​រវាង សៀវ យ៉ាន និង​អតីត​អធិរាជ​ទឹកកក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហៃ បូដុង ស្ងៀមស្ងាត់​មួយសន្ទុះ មុននឹង​សើច​យ៉ាង​ខ្លាំង រួច​ទះ​ស្មា សៀវ យ៉ាន។ ទោះជាយ៉ាងណា សម្តី​ដែល​គាត់​និយាយ​ចេញមក បាន​ធ្វើឱ្យ​គ្រប់គ្នា រួមទាំង លោកតា ជា ស្រឡាំងកាំង​ទាំងស្រុង៖\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សិស្ស​របស់​ខ្ញុំ? ហាហា! ខ្ញុំ​ក៏​ចង់បាន​បែបហ្នឹង​ដែរ! ប៉ុន្តែ​គួរឱ្យ​ស្តាយ... ខ្ញុំ​គ្មាន​លក្ខណៈសម្បត្តិ​គ្រប់គ្រាន់​នឹងធ្វើជា​គ្រូ​របស់​គេ​ទេ...»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-08-28T14:34:08.858Z","2026-09-20T14:38:53.517Z","6a919c604852bce510264b7c","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"6a91937d2ceec27af1f9e6ee",301,"ការលេចមុខភ្លាមៗនៃវត្តមាន លំដាប់អធិរាជ",{"id":26,"number":27,"title":28},"6a938d94cda876abd98add7a",303,"កម្លាំងរបស់ជាឡាវ",322,1790177399342]