[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a5f828116b228a20b0cbae2":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"publish_at":3,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69760c82a5ba2989a9c50381",300,"ទីបញ្ចប់","\u003Cp>«ឈប់ទៅ! ខ្ញុំថាឈប់!» ណាលាន ជា បានស្រែកជាមួយនឹងទឹកមុខមិនល្អ ខណៈដែលគាត់ច្រានកាត់ហ្វូងមនុស្សដែលច្របូកច្របល់ ហើយបានទៅដល់ក្បែរ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន យ៉ាងលឿន។\u003C\u002Fp>\u003Cp>គាត់បានឈប់នៅក្បែរ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន។ ដំបូងគាត់បានងាកទៅរក យ៉ានស៊ាវ ហើយសួរថា៖ «មិត្តតូច យ៉ានស៊ាវ តើអ្នកមិនអីទេ?»\u003C\u002Fp>\u003Cp>យ៉ានស៊ាវ គ្រវីក្បាល ដោយបង្ហាញថាគ្មានអ្វីធ្ងន់ធ្ងរនោះទេ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ណាលាន ជា ដកដង្ហើមធូរស្រាលនៅពេលគាត់ឃើញ យ៉ានស៊ាវ មានសុវត្ថិភាព។ ប្រសិនបើគាត់រងរបួស វាអាចជាគ្រោះមហន្តរាយសម្រាប់រូបគាត់។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នៅពេលគាត់ក្រឡេកមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់យុវជននោះ ណាលាន ជា កាន់តែសរសើរគាត់ថែមទៀត។ ទោះបីជាការប្រយុទ្ធមានរយៈពេលខ្លីក៏ដោយ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់ ណាលាន ជា គាត់បានដឹងភ្លាមៗពីពេលដែលការប្រយុទ្ធចាប់ផ្ដើម។ គាត់បានមកដល់យឺតដោយចេតនា ជាក់ស្តែងគឺដើម្បីសង្កេតមើលកម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់ យ៉ានស៊ាវ។ យ៉ាងណាមិញ គ្រូថ្នាំជាច្រើន ទោះបីជាពូកែខាងការចម្រាញ់ខ្លាំងណាស់ក៏ដោយ គឺពិតជាខ្សោយណាស់នៅពេលប្រយុទ្ធ។ ណាលាន ជា ធ្លាប់បានឃើញមនុស្សបែបនេះពីមុនមក។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«ក្មេងតូចម្នាក់នេះ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថា ក្រៅពីមានទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យខាងផ្នែកគ្រូថ្នាំ កម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់គាត់ក៏មិនខ្សោយដែរ។ ដោយមើលទៅលើការវាយប្រហារដ៏កាចសាហាវរបស់គាត់ ហាក់ដូចជាគាត់ជាមនុស្សដែលធ្លាប់បានសម្លាប់មនុស្សពីមុនមក»។ សរសើរក្នុងចិត្តដោយសម្ងាត់ ណាលាន ជា បានបែរភ្នែកទៅរក ម៉ូ ចាន មុខចាស់របស់គាត់ស្រពោនខណៈដែលគាត់ស្រែកថា៖ «ម៉ូ ចាន ខ្ញុំមិនគិតថាបន្ទាប់ពីបទពិសោធន៍ពីរឆ្នាំ វាមិនត្រឹមតែមិនបានកាត់បន្ថយភាពឆ្មើងឆ្មៃដោយគ្មានហេតុផលរបស់អ្នកនោះទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ បានធ្វើឱ្យអ្នកកាន់តែឆ្មើងឆ្មៃទៅទៀត។ នេះគឺជាត្រកូល ណាលាន មិនមែនត្រកូល ម៉ូ របស់អ្នកទេ។ សូម្បីតែបុរសចំណាស់ ម៉ូ ចេន ក៏មិនហ៊ានមើលរំលងមុខមាត់ខ្ញុំ ណាលាន ជា ដែរ បើគាត់មក!»\u003C\u002Fp>\u003Cp>«ហឺៗ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ណាលាន សូមឈប់ស្ដីបន្ទោសខ្ញុំទៅ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់សាកល្បងជំនាញរបស់មិត្តនេះប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនមានបំណងបង្កបញ្ហានៅក្នុងត្រកូល ណាលាន ទេ។ ចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិដែលខូចខាតទាំងអស់ ខ្ញុំនឹងហៅមនុស្សភ្លាមៗដើម្បីឱ្យគេមកជួសជុល\u002Fជំនួសឱ្យបានទាំងស្រុង»។ ទោះបីជាធម្មជាតិរបស់ ម៉ូ ចាន ឆ្មើងឆ្មៃខ្លាំងណាស់ក៏ដោយ នៅចំពោះមុខ ណាលាន ជា ដែលមានឋានៈជាអ្នកចាស់ទុំស្មើនឹងជីតារបស់ខ្លួន គាត់មិនហ៊ានជំទាស់ ឬបង្ហាញភាពក្រអឺតក្រទមនោះទេ។ គាត់បានសើចភ្លាមៗខណៈដែលងក់ក្បាល។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«ហឺម! សម្ដីរបស់អ្នកនេះអាចទៅបោកបញ្ឆោតខ្មោចបានហើយ»។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ណាលាន ជា ស្រមុកយ៉ាងត្រជាក់ ខណៈគាត់សម្លឹងត្រង់ទៅ ម៉ូ ចាន ហើយនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗថា៖ «ម៉ូ ចាន ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកឱ្យច្បាស់ឥឡូវនេះ យ៉ានស៊ាវ គឺជាភ្ញៀវកិត្តិយសរបស់ត្រកូល ណាលាន របស់យើង។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគាត់រងរបួសឡើយ។ ទោះបីជាត្រកូល ម៉ូ របស់អ្នកមានមនុស្សពាលច្រើនក៏ដោយ ត្រកូល ណាលាន របស់ខ្ញុំមិនមែនជាត្រកូលដែលត្រូវលេងសើចជាមួយបានទេ!»\u003C\u002Fp>\u003Cp>ណាលាន ជា ដឹងច្បាស់ពីចរិតរបស់ ម៉ូ ចាន។ បន្ទាប់ពីបរាជ័យក្នុងការវាយប្រហារ យ៉ានស៊ាវ នៅថ្ងៃនេះ គាត់អាចនឹងឱ្យសមាជិកត្រកូលរបស់គាត់វាយប្រហារនៅពេលអនាគត។ ដើម្បីធានាសុវត្ថិភាពរបស់ យ៉ានស៊ាវ និងដើម្បីទទួលបានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អចំពោះត្រកូល ណាលាន ណាលាន ជា បាននិយាយពាក្យទាំងនេះនៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា ដែលបណ្ដាលឱ្យមនុស្សជាច្រើនផ្លាស់ប្ដូរទឹកមុខដោយសម្ងាត់។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ពេលឮពាក្យសម្ដីរបស់ ណាលាន ជា ដែលមិនមែនជាការលេងសើច ទឹកមុខរបស់ ម៉ូ ចាន បានផ្លាស់ប្ដូរបន្តិច។ គាត់មិននឹកស្មានថា ណាលាន ជា ពិតជាហ៊ាននិយាយពាក្យធ្ងន់ៗបែបនេះដើម្បីការពារគ្រូថ្នាំម្នាក់នោះទេ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ក្រសែភ្នែករបស់ ម៉ូ ចាន មើលទៅដោយចម្លែក ខណៈគាត់ក្រឡេកមើលចុះឡើង ហើយវាយតម្លៃ យ៉ានស៊ាវ ដែលនៅពីក្រោយ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន។ គាត់នឹកឆ្ងល់ក្នុងចិត្តដោយសម្ងាត់ថា៖ «តើអត្តសញ្ញាណរបស់ក្មេងនេះជាអ្វីទៅ? ពេលខ្ញុំត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ខ្ញុំត្រូវតែរកនរណាម្នាក់ឱ្យស៊ើបអង្កេតគាត់ឱ្យបានច្បាស់លាស់»។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«ហេតុអ្វី? មានរឿងអី?» ខណៈ ម៉ូ ចាន រអ៊ូក្នុងចិត្តស្ងាត់ៗ សំឡេងចាស់មួយទៀតបានបន្លឺឡើងពីខាងក្រៅហ្វូងមនុស្ស។ រូបរាងស្គមស្គាំងមួយបានលេចឡើងភ្លាមៗ កាត់ហ្វូងមនុស្សយ៉ាងលឿន ហើយបានលេចមុខភ្លាមៗនៅក្បែរ យ៉ានស៊ាវ ដូចជាខ្មោច។ ក្រសែភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាបានក្រឡេកមើលទៅ។ វាគឺជា មីតឺរតេងសាន ដែលត្រូវបានគេហៅពីមុនមក។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«ម៉ូ ចាន?» ភ្នែករបស់ មីតឺរ តេងសាន បានបោសសម្អាតមើលការរញ៉េរញ៉ៃពាសពេញកន្លែង។ នៅពេលក្រសែភ្នែករបស់គាត់ផ្លាស់ទៅរក ម៉ូ ចាន គាត់ដំបូងភ្ញាក់ផ្អើល។ នៅពេលគាត់ងាកក្រោយហើយឃើញ យ៉ា ហ្វៃ និង យ៉ានស៊ាវ ឈរជាមួយគ្នា គាត់ហាក់ដូចជាយល់ពីស្ថានភាពទាំងមូលភ្លាមៗ។ ភ្លាមៗនោះ មុខចាស់របស់គាត់ ដូច ណាលាន ជា ដែរ បានស្រពោនចុះយ៉ាងលឿន។ ភ្នែកចាស់របស់គាត់សម្លឹងមើល ម៉ូ ចាន យ៉ាងកាចសាហាវ ហើយនិយាយដោយកំហឹងថា៖ «អ្នកចាប់ផ្ដើមបង្កបញ្ហានៅពេលដែលអ្នកត្រឡប់មកវិញភ្លាម។ តើអ្នកគិតថាខ្ញុំនឹងមិនឱ្យ ម៉ូ ចេន បុរសចំណាស់រឹងរូសនោះ បណ្ដេញអ្នកទៅព្រំដែនម្ដងទៀតដើម្បីដុះខាតឬ?»\u003C\u002Fp>\u003Cp>«អឺ... មេត្រកូល មីតឺរ តេងសាន... លោកក៏នៅទីនេះដែរ»។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ពេលឃើញអ្នកដែលបានមកដល់ ម៉ូ ចាន ដែលជាមនុស្សហ៊ាន ស្រាប់តែញ័រខ្លួន។ កាលនោះ ហេតុផលធំបំផុតដែលបណ្ដាលឱ្យគាត់ចាកចេញពីរាជធានីហើយទៅព្រំដែន គឺដោយសារតែ ម៉ូ ចាន ដែលក្រអឺតក្រទម បានធ្វើឱ្យ មីតឺរតេងសាន ខឹង។ វាបានបណ្ដាលឱ្យត្រកូល ម៉ូ គ្មានជម្រើសក្រៅពីបណ្ដេញមនុស្សបង្កបញ្ហានេះទៅព្រំដែនចក្រភព។ ដូច្នេះ នៅពេលគាត់ឃើញ មីតឺរតេងសាន នៅពេលនេះ ម៉ូ ចាន បានបង្ហាញការភ័យខ្លាចខ្លះៗ ខណៈដែលគាត់ញញឹមឆ្គងៗ ហើយបន្ទាបខ្លួនក្នុងការនិយាយស្ដី។\u003C\u002Fp>\u003Cp>មីតឺរ តេងសាន ស្រមុកតិចៗ។ គាត់ក្រឡេកមើល ណាលាន ជា នៅក្បែរគាត់ ខណៈគាត់និយាយយឺតៗថា៖ «ខ្ញុំក៏នឹងរំលឹកអ្នកដែរ។ ពេលអ្នកចាកចេញពីកន្លែងនេះ កុំទៅរកបញ្ហាជាមួយមិត្តវ័យក្មេង យ៉ានស៊ាវ។ គាត់ក៏ជាមិត្តរបស់ត្រកូល មីតឺរ ដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកពិតជាបង្កបញ្ហាណាមួយ កុំបន្ទោសឆ្អឹងចាស់ៗរបស់ខ្ញុំដែលមិនងាយខឹងនោះទេ។ នៅពេលនោះមកដល់ សូម្បីតែ ម៉ូ ចេន ក៏មិនអាចការពារអ្នកបានដែរ...»\u003C\u002Fp>\u003Cp>ទោះបីជា មីតឺរតេងសាន មិនដឹងច្បាស់ពីកម្លាំងពិតប្រាកដ និងប្រវត្តិរបស់ យ៉ានស៊ាវ ក៏ដោយ គាត់មិនមានការស្ទាក់ស្ទើរតិចតួចសោះឡើយនៅពេលដែលគាត់និយាយពាក្យទាំងនេះ។ បុគ្គលខ្លាំងកម្រិត លំដាប់អធិរាជ ដែលមានចរិតក្រអឺតក្រទម ពិតជាសុខចិត្តតាមនៅក្បែរ យ៉ានស៊ាវ ជាអង្គរក្ស។ នេះគឺគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីមើលថា តើយុវជនដែលមើលទៅធម្មតានេះមានសមត្ថភាពប៉ុនណា។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីពីរនាទី ម៉ូ ចាន បានទទួលការព្រមានធ្ងន់ធ្ងរពីត្រកូលធំពីរក្នុងចំណោមបី។ ស្ថានភាពបែបនេះបានធ្វើឱ្យមិនត្រឹមតែ ម៉ូ ចាន ខ្លួនឯងស្រឡាំងកាំងបន្តិចប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ធ្វើឱ្យអ្នកសង្កេតការណ៍នៅជុំវិញមានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលផងដែរ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ដោយសារយ៉ានស៊ាវអាចជួយណាលាន ជា បណ្ដេញជាតិពុលចេញបាន ទើបអ្នកគ្រប់គ្នាពុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងពេកឡើយ នៅពេលដែលអ្នកក្រោយនេះខិតខំការពារយ៉ានស៊ាវអស់ពីលទ្ធភាព។ យ៉ាងណាមិញ អាយុជីវិតរបស់លោកនៅក្នុងដៃអ្នកដទៃ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ថា វាចម្លែក និងពុំអាចពន្យល់បាន ដែលមីតឺរ តេងសាន អាចនិយាយពាក្យធ្ងន់ៗបែបនេះដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ ទោះបីជាលោកទើបតែស្គាល់យ៉ានស៊ាវមួយរយៈខ្លីប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>គួរបញ្ជាក់ថា នៅពីក្រោយ ម៉ូ ចាន គឺមានត្រកូល ម៉ូ ទាំងមូល។ កម្លាំងនេះក៏មិនអន់ប៉ុន្មានដែរ បើធៀបនឹងត្រកូល មីតឺរ បើនិយាយពីចំនួនសមាជិក ត្រកូល ម៉ូ ថែមទាំងលើសត្រកូល មីតឺរយ៉ាងខ្លាំង។ យ៉ាងណាមិញ ត្រកូល មីតឺរ គឺជាត្រកូលឈ្មួញ មិនមែនជាត្រកូលអ្នកចម្បាំងដូចត្រកូល ម៉ូ ឡើយ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ជាការពិតណាស់ មនុស្សខ្លាំងៗទាំងនេះសំដៅលើអ្នកដែលមានកម្លាំងមធ្យម មិនមែនកម្លាំងកំពូលដូច មីតឺរតេងសាន នោះទេ។ យ៉ាងណាមិញ ឋានៈរបស់លោក មិនមែនជារឿងដែលអាចលេចឡើងបានដោយងាយស្រួលដោយគ្រាន់តែពឹងផ្អែកលើត្រកូលដែលមានបរិយាកាសប្រយុទ្ធនោះទេ។ កត្តាសំខាន់បំផុតគឺទេពកោសល្យហ្វឹកហាត់។ ត្រង់ចំណុចនេះ ត្រកូលទាំងពីរស្ថិតនៅលើមូលដ្ឋានស្មើគ្នា។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«ហឺយ! ក្មេងមានសំណាង...» ក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស លីវ លីង បានឃើញមនុស្សមានឥទ្ធិពលខ្លាំងទាំងពីររូបការពារយ៉ានស៊ាវ។ លោកជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ធ្វើមុខស្អុយ ហើយសើចចំអក។\u003C\u002Fp>\u003Cp>នៅក្បែរលោក ព្រះនាងតូចបានជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច។ ភ្នែករបស់នាងបានក្រឡេកមើលកាត់ហ្វូងមនុស្សទៅកាន់យ៉ានស៊ាវ។ នាងរអ៊ូរទាំតិចៗថា៖ «មើលទៅហាក់ដូចជាគេមានអ្វីមួយដែលត្រកូលទាំងពីរឱ្យតម្លៃខ្ពស់។ បើមិនដូច្នោះទេ មីតឺរតេងសាន និងព្រឹទ្ធាចារ្យ ណាលាន ពិតជាមិនហ៊ានប្រថុយនឹងការប្រមាថត្រកូល ម៉ូ ហើយនិយាយការពារគេដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរឡើយ»។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«ជាមនុស្សចម្លែកអីម្ល៉េះ... គួរឱ្យសោកស្ដាយ»។ ព្រះនាងតូចក្រវីក្បាលដោយសោកស្ដាយ។ នាងនឹកឃើញឥរិយាបថរបស់នាងចំពោះយ៉ានស៊ាវ ហើយអាចសើចជូរចត់តែប៉ុណ្ណោះ។ នាងពុំនឹកស្មានថា ការដែលនាងមិនបានស្គាល់មនុស្សមានទេពកោសល្យ ពិតជានឹងបណ្ដាលឱ្យនាងបាត់បង់ឱកាសដើម្បីរាប់អានមនុស្សដ៏ឆ្នើមបែបនេះឡើយ។ ប្រសិនបើព្រះបិតា ឬបងស្រីរបស់នាងបានដឹងរឿងនេះ នាងប្រហែលជានឹងត្រូវស្ដីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fp>\u003Cp>មាត់របស់ ម៉ូ ចាន កន្ត្រាក់។ ស្នាមញញឹមនៅលើមុខរបស់គាត់ពិតជាអាក្រក់ខ្លាំងណាស់។ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះ គាត់បានលើកដៃព្រមចុះចាញ់ដោយអស់សង្ឃឹមនៅមុខ ណាលាន ជា និង មីតឺរតេងសាន ហើយនិយាយថា៖ «លោកតាទាំងពីរនាក់! ខ្ញុំបាននិយាយរួចហើយថា រឿងថ្ងៃនេះគ្រាន់តែជាការយល់ច្រឡំប៉ុណ្ណោះ។ ល្អហើយ! ដរាបណាមិត្តភក្ដិនេះមិនបង្ករឿងខ្ញុំនៅថ្ងៃក្រោយ ខ្ញុំនឹងមិនទៅបង្កបញ្ហាដល់គេទៀតទេ។ តោះយើងចាត់ទុកថានេះជាការឱ្យមុខលោកតាទាំងពីរ»។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ណាលាន ជា ងក់ក្បាលបន្តិច។ គាត់ងាកក្រោយ សំឡឹងមើលសាល ហើយទះដៃ។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម គាត់បាននិយាយថា៖ «អ្នកគ្រប់គ្នា សូមបន្តទៅទៀត។ នេះគ្រាន់តែជារឿងលេងសើចរបស់យុវជនជំនាន់ក្រោយប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកគ្រប់គ្នាអាចចាត់ទុកថាបានទស្សនាការសម្ដែងដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយ។ ហាហា»។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ពេលឮពាក្យសម្ដីរបស់ ណាលាន ជា អ្នកសង្កេតការណ៍ជុំវិញដឹងពីកាលៈទេសៈ ក៏ធ្វើតាមលោក ហើយសើច។ បន្ទាប់ពីនោះ ពួកគេក៏បានបែកខ្ញែកគ្នាដោយដឹងខ្លួន ហើយចាប់ផ្ដើមស្វែងរកមនុស្សដែលត្រូវផ្នែក ដើម្បីបន្តផឹកស្រា និងជជែកគ្នា។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«ហិហិ តាចាស់ឯងពិតជាមិនបោះបង់ឱកាសណាមួយដើម្បីបង្កើតចំណាប់អារម្មណ៍ល្អទេ...» មីតឺររ៍ តេងសាន ញញឹម ដើរទៅជិត ណាលាន ជា ហើយនិយាយតិចៗ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«ហឺម! តាចាស់ឯង! មើលទៅហាក់ដូចជាតាចាស់ឯងពិតជាមានបំណងឆក់យកមនុស្សនេះពីយើងមែន?» ណាលាន ជា ក្រឡេកមើល មីតឺរតេងសាន ហើយនិយាយដោយស្នាមញញឹមត្រជាក់។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«ប្រសិនបើមនុស្សដែលមានទេពកោសល្យបែបនេះទៅខាងត្រកូលអ្នកដទៃ នោះនឹងជារឿងដែលធ្វើឱ្យឈឺក្បាលយ៉ាងខ្លាំង...» មីតឺរតេងសាន សើចតិចៗថា៖ «ខ្ញុំហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ថា យ៉ា ហ្វៃ និងមិត្តវ័យក្មេង យ៉ានស៊ាវ អាចចុះសម្រុងគ្នាបានយ៉ាងល្អ។ តាចាស់ឯងមិនយល់ស្របឬ? ប៉ុន្តែ ក្មួយស្រី យ៉ានរ៉ាន ហាក់ដូចជាមិនអាចបន្ទន់ឥរិយាបថដើម្បីចូលជិតមិត្តវ័យក្មេង យ៉ានស៊ាវ បានទេ។ ហិហិ យ៉ាងណាមិញ ឋានៈរបស់ពួកគេខុសគ្នា។ បើដូច្នេះ ខាងតាចាស់ឯងនឹងខាតបង់យ៉ាងខ្លាំងមែនទេ?»\u003C\u002Fp>\u003Cp>ទឹកមុខជ្រីវជ្រួញរបស់ ណាលាន ជា ក្រឡេកមើល យ៉ា ហ្វៃ ពីកន្ទុយភ្នែក ដែលកំពុងទាញ យ៉ានស៊ាវ ហើយពិនិត្យមើលរាងកាយរបស់គេគ្រប់កន្លែង ដើម្បីមើលថា តើគេរងរបួសក្នុងការប្រយុទ្ធឬអត់។ បន្ទាប់មក លោកបានក្រឡេកមើលចៅស្រីរបស់លោក ដែលកំពុងឈរនៅម្ខាងដោយទឹកមុខស្រស់ស្អាតដ៏ត្រជាក់ ដែលពុំមានសកម្មភាពបន្តិចសោះ។ លោកអាចគ្រវីដៃអាវរបស់លោក ហើយឆ្លើយទាំងជូរចត់ថា៖ «ឯងពិតជាសុខចិត្តបោះទុនមែន...»។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«ពិតណាស់»។ មីតឺរតេងសាន ញញឹមដោយពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ លោកបានផឹកស្រាក្រហមក្នុងដៃរបស់លោកអស់មួយក្អឹក។\u003C\u002Fp>\u003Cp>......\u003C\u002Fp>\u003Cp>«មិនអីទេ ខ្ញុំពិតជាមិនអីទេ។ ទោះបីជាបុរសនោះពិបាកទប់ទល់ក៏ដោយ ការហាត់ប្រាណបន្តិចបន្តួចនេះនឹងមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់អ្វីដល់ខ្ញុំឡើយ»។ យ៉ានស៊ាវ បានក្រឡេកមើល យ៉ា ហ្វៃ ដោយអស់សង្ឃឹម ដែលកំពុងពិនិត្យមើលគេម្ដងហើយម្ដងទៀត។ លោកក្រវីក្បាល ហើយនិយាយទាំងជូរចត់។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ពេលឮថាគ្មានអ្វីប្លែកនៅក្នុងសំឡេងរបស់ យ៉ានស៊ាវ យ៉ា ហ្វៃ ក៏ដកដង្ហើមធូរស្រាល។ ភ្នែកស្រទន់របស់នាងពោរពេញដោយការភ្ញាក់ផ្អើលខណៈដែលនាងពិនិត្យមើល យ៉ានស៊ាវ។ នាងនិយាយតិចៗថា៖ «មិត្តតូច! ខ្ញុំចាំបានថា ពេលប្អូនចាកចេញពីទីក្រុងវូថាន កាលនោះ មិនទាន់យូរទេចាប់តាំងពីប្អូនបានបំបែកដល់កម្រិតអ្នកហឹ្វកហាត់។ តើវាទើបតែប៉ុន្មានហើយ... ប្អូនពិតជាអាចប្រយុទ្ធស្មើនឹង ម៉ូ ចាន បានមែនឬ?»។\u003C\u002Fp>\u003Cp>យ៉ានស៊ាវ ញញឹម។ បន្ទាប់ពីបានឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាកបែបនោះ សមត្ថភាពដែលទទួលបានពេលត្រឡប់មកវិញបែបនេះ គឺជាអ្វីដែលលោកយល់ថាជារឿងធម្មតា។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«ណាលាន យ៉ានរ៉ាន អរគុណដែលបានជួយ...» យ៉ា ហ្វៃ ដើរពីរជំហានទៅមុខ មកដល់ក្បែរ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ហើយញញឹមខណៈដែលនាងជួយ យ៉ានស៊ាវ ថ្លែងអំណរគុណដល់នាង។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«លោក យ៉ានស៊ាវ គឺជាភ្ញៀវរបស់ត្រកូល ណាលាន របស់យើង។ វាជារឿងធម្មតាសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការចូលអន្តរាគមន៍។ តាមពិត ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់លោក យ៉ានស៊ាវ ហាក់ដូចជាសកម្មភាពរបស់ខ្ញុំអាចនឹងមិនចាំបាច់...» ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ក្រឡេកមើល យ៉ានស៊ាវ។ នៅពេលដែលបុរសនេះបានឃើញនាង ការបញ្ចេញមតិរបស់គេបានចាប់ផ្ដើមក្លាយជាព្រងើយកន្តើយបន្តិចម្ដងៗ។ ការប្រព្រឹត្តបែបនេះ ដែលហាក់ដូចជាខុសគ្នាដាច់ស្រឡះ ពេលប្រៀបធៀបជាមួយការប្រព្រឹត្តដែលគេប្រើជាមួយ យ៉ា ហ្វៃ ពិតជាធ្វើឱ្យ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន និយាយអ្វីមិនចេញបន្តិចបន្តួច។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«លោកម្ចាស់វ័យក្មេង ម៉ូ! ខ្ញុំមិនហ៊ានទេ។ គ្រាន់តែចរិតរបស់អ្នក យ៉ា ហ្វៃ មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងចរិតរបស់អ្នកបានទេ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាទៅថ្ងៃមុខ អ្នកនឹងមិននិយាយពាក្យទាំងនោះដែលធ្វើឱ្យខូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះ យ៉ា ហ្វៃ ទេ។ ខ្ញុំមិនដែលបានសន្យាភ្ជាប់ពាក្យអ្វីទេ អញ្ចឹង តើខ្ញុំបានក្លាយជាមនុស្សស្រីរបស់អ្នកតាំងពីពេលណា?» យ៉ា ហ្វៃ សម្លឹងមើលបុរសនោះ ហើយនិយាយទាំងញញឹមត្រជាក់។\u003C\u002Fp>\u003Cp>ពេលនាងនិយាយពាក្យទាំងនោះរួច នាងក៏បានដើរត្រឡប់ទៅក្បែរ យ៉ានស៊ាវ ម្ដងទៀត។ នាងទាញដៃអាវរបស់គេ ហើយនិយាយថ្នមៗថា «តោះយើងទៅកន្លែងផ្សេងទៀត...»\u003C\u002Fp>\u003Cp>យ៉ានស៊ាវ សម្លឹងមើល យ៉ា ហ្វៃ ដែលមានទឹកមុខស្លូតបូត ហើយបន្ទាប់មកក៏មើលទៅ ម៉ូ ចាន ដែលទឹកមុខរបស់គេប្រែជាបៃតងបន្តិចដោយកំហឹង។ គេងក់ក្បាលបន្តិច ហើយអនុញ្ញាតឱ្យ យ៉ា ហ្វៃ ទាញគេទៅម្ខាងទៀតនៃសាល។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«អាឆ្កួតនេះ...» ភ្នែករបស់ ម៉ូ ចាន សម្លឹងមើលខ្នង យ៉ានស៊ាវ ទាំងកំហឹង។ គេបក់ដៃយ៉ាងខ្លាំង ហើយបន្ទាប់មកបង្វែរក្រសែភ្នែកទៅ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន។ គេនិយាយថា «យ៉ានរ៉ាន តើអាម្នាក់នេះមានប្រវត្តិពិតប្រាកដយ៉ាងម៉េចខ្លះ? កុំនៅស្ងៀមអី។ មិនថាអ្នកនិយាយយ៉ាងណាទេ កាលយើងនៅក្មេង យើងធ្លាប់លេងជាមួយគ្នា ហើយឈ្លោះគ្នាផង។ កុំប្រាប់ខ្ញុំថា អ្នកមិនសូម្បីតែចង់លាតត្រដាងព័ត៌មានបន្តិចបន្តួចនេះសោះ?»\u003C\u002Fp>\u003Cp>ពេលឃើញ ម៉ូ ចាន ដែលមានទឹកមុខកាចសាហាវ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ក៏ក្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ នាងនិយាយថា «និយាយឱ្យត្រង់ទៅ ខ្ញុំពិតជាមិនប្រាកដអំពីប្រវត្តិពិតប្រាកដរបស់ យ៉ានស៊ាវ ទេ ប៉ុន្តែជំនាញចម្រាញ់ថ្នាំរបស់គេគឺអស្ចារ្យណាស់។ ពិសភ្លើង’ របស់លោកតាខ្ញុំ គឺជារបស់ដែលសូម្បីតែព្រឹទ្ធាចារ្យ គូហេ ក៏គ្មានវិធីដោះស្រាយដែរ។ ប៉ុន្តែគេអាចបណ្ដេញវាចេញបាន...»\u003C\u002Fp>\u003Cp>«នោះហើយជាអ្វីទាំងអស់ដែលខ្ញុំដឹង។ យ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកកុំទៅរកគេ ហើយបង្ករឿងអី។ បើមិនដូច្នេះទេ អ្នកអាចនឹងជួបបញ្ហាជាច្រើនផងដែរ។» ណាលាន យ៉ានរ៉ាន រំលឹកគេ។ បន្ទាប់មក នាងក៏ងាកខ្លួន ហើយដើរយឺតៗចូលទៅក្នុងសាល ទុកឱ្យ ម៉ូ ចាន ឈរតែម្នាក់ឯងនៅកន្លែងដដែល ហើយសង្កៀតធ្មេញ ព្រោះមិនអាចទទួលយកស្ថានភាពនោះបានឡើយ។\u003C\u002Fp>\u003Cp>«ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាអត្តសញ្ញាណរបស់អ្នកជាអ្វីទេ... កុំផ្ដល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំអី...» ម៉ូ ចាន សង្កៀតធ្មេញ ហើយនិយាយយ៉ាងសាហាវទាំងសំឡេងតិចៗ។\u003C\u002Fp>","free",0,"","published","2026-07-21T14:30:25.466Z","2026-09-20T14:26:25.850Z","6a5f828116b228a20b0cbae2","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"6a47d4c13df11607b545bb4c",299,"ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ចូលអន្តរាគមន៍",{"id":26,"number":27,"title":28},"6a91937d2ceec27af1f9e6ee",301,"ការលេចមុខភ្លាមៗនៃវត្តមាន លំដាប់អធិរាជ",322,1790177399209]