ទីបញ្ចប់

«ឈប់ទៅ! ខ្ញុំថាឈប់!» ណាលាន ជា បានស្រែកជាមួយនឹងទឹកមុខមិនល្អ ខណៈដែលគាត់ច្រានកាត់ហ្វូងមនុស្សដែលច្របូកច្របល់ ហើយបានទៅដល់ក្បែរ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន យ៉ាងលឿន។

គាត់បានឈប់នៅក្បែរ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន។ ដំបូងគាត់បានងាកទៅរក យ៉ានស៊ាវ ហើយសួរថា៖ «មិត្តតូច យ៉ានស៊ាវ តើអ្នកមិនអីទេ?»

យ៉ានស៊ាវ គ្រវីក្បាល ដោយបង្ហាញថាគ្មានអ្វីធ្ងន់ធ្ងរនោះទេ។

ណាលាន ជា ដកដង្ហើមធូរស្រាលនៅពេលគាត់ឃើញ យ៉ានស៊ាវ មានសុវត្ថិភាព។ ប្រសិនបើគាត់រងរបួស វាអាចជាគ្រោះមហន្តរាយសម្រាប់រូបគាត់។

នៅពេលគាត់ក្រឡេកមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់យុវជននោះ ណាលាន ជា កាន់តែសរសើរគាត់ថែមទៀត។ ទោះបីជាការប្រយុទ្ធមានរយៈពេលខ្លីក៏ដោយ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់ ណាលាន ជា គាត់បានដឹងភ្លាមៗពីពេលដែលការប្រយុទ្ធចាប់ផ្ដើម។ គាត់បានមកដល់យឺតដោយចេតនា ជាក់ស្តែងគឺដើម្បីសង្កេតមើលកម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់ យ៉ានស៊ាវ។ យ៉ាងណាមិញ គ្រូថ្នាំជាច្រើន ទោះបីជាពូកែខាងការចម្រាញ់ខ្លាំងណាស់ក៏ដោយ គឺពិតជាខ្សោយណាស់នៅពេលប្រយុទ្ធ។ ណាលាន ជា ធ្លាប់បានឃើញមនុស្សបែបនេះពីមុនមក។

«ក្មេងតូចម្នាក់នេះ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថា ក្រៅពីមានទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យខាងផ្នែកគ្រូថ្នាំ កម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់គាត់ក៏មិនខ្សោយដែរ។ ដោយមើលទៅលើការវាយប្រហារដ៏កាចសាហាវរបស់គាត់ ហាក់ដូចជាគាត់ជាមនុស្សដែលធ្លាប់បានសម្លាប់មនុស្សពីមុនមក»។ សរសើរក្នុងចិត្តដោយសម្ងាត់ ណាលាន ជា បានបែរភ្នែកទៅរក ម៉ូ ចាន មុខចាស់របស់គាត់ស្រពោនខណៈដែលគាត់ស្រែកថា៖ «ម៉ូ ចាន ខ្ញុំមិនគិតថាបន្ទាប់ពីបទពិសោធន៍ពីរឆ្នាំ វាមិនត្រឹមតែមិនបានកាត់បន្ថយភាពឆ្មើងឆ្មៃដោយគ្មានហេតុផលរបស់អ្នកនោះទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ បានធ្វើឱ្យអ្នកកាន់តែឆ្មើងឆ្មៃទៅទៀត។ នេះគឺជាត្រកូល ណាលាន មិនមែនត្រកូល ម៉ូ របស់អ្នកទេ។ សូម្បីតែបុរសចំណាស់ ម៉ូ ចេន ក៏មិនហ៊ានមើលរំលងមុខមាត់ខ្ញុំ ណាលាន ជា ដែរ បើគាត់មក!»

«ហឺៗ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ណាលាន សូមឈប់ស្ដីបន្ទោសខ្ញុំទៅ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់សាកល្បងជំនាញរបស់មិត្តនេះប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនមានបំណងបង្កបញ្ហានៅក្នុងត្រកូល ណាលាន ទេ។ ចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិដែលខូចខាតទាំងអស់ ខ្ញុំនឹងហៅមនុស្សភ្លាមៗដើម្បីឱ្យគេមកជួសជុល/ជំនួសឱ្យបានទាំងស្រុង»។ ទោះបីជាធម្មជាតិរបស់ ម៉ូ ចាន ឆ្មើងឆ្មៃខ្លាំងណាស់ក៏ដោយ នៅចំពោះមុខ ណាលាន ជា ដែលមានឋានៈជាអ្នកចាស់ទុំស្មើនឹងជីតារបស់ខ្លួន គាត់មិនហ៊ានជំទាស់ ឬបង្ហាញភាពក្រអឺតក្រទមនោះទេ។ គាត់បានសើចភ្លាមៗខណៈដែលងក់ក្បាល។

«ហឺម! សម្ដីរបស់អ្នកនេះអាចទៅបោកបញ្ឆោតខ្មោចបានហើយ»។

ណាលាន ជា ស្រមុកយ៉ាងត្រជាក់ ខណៈគាត់សម្លឹងត្រង់ទៅ ម៉ូ ចាន ហើយនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗថា៖ «ម៉ូ ចាន ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកឱ្យច្បាស់ឥឡូវនេះ យ៉ានស៊ាវ គឺជាភ្ញៀវកិត្តិយសរបស់ត្រកូល ណាលាន របស់យើង។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគាត់រងរបួសឡើយ។ ទោះបីជាត្រកូល ម៉ូ របស់អ្នកមានមនុស្សពាលច្រើនក៏ដោយ ត្រកូល ណាលាន របស់ខ្ញុំមិនមែនជាត្រកូលដែលត្រូវលេងសើចជាមួយបានទេ!»

ណាលាន ជា ដឹងច្បាស់ពីចរិតរបស់ ម៉ូ ចាន។ បន្ទាប់ពីបរាជ័យក្នុងការវាយប្រហារ យ៉ានស៊ាវ នៅថ្ងៃនេះ គាត់អាចនឹងឱ្យសមាជិកត្រកូលរបស់គាត់វាយប្រហារនៅពេលអនាគត។ ដើម្បីធានាសុវត្ថិភាពរបស់ យ៉ានស៊ាវ និងដើម្បីទទួលបានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អចំពោះត្រកូល ណាលាន ណាលាន ជា បាននិយាយពាក្យទាំងនេះនៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា ដែលបណ្ដាលឱ្យមនុស្សជាច្រើនផ្លាស់ប្ដូរទឹកមុខដោយសម្ងាត់។

ពេលឮពាក្យសម្ដីរបស់ ណាលាន ជា ដែលមិនមែនជាការលេងសើច ទឹកមុខរបស់ ម៉ូ ចាន បានផ្លាស់ប្ដូរបន្តិច។ គាត់មិននឹកស្មានថា ណាលាន ជា ពិតជាហ៊ាននិយាយពាក្យធ្ងន់ៗបែបនេះដើម្បីការពារគ្រូថ្នាំម្នាក់នោះទេ។

ក្រសែភ្នែករបស់ ម៉ូ ចាន មើលទៅដោយចម្លែក ខណៈគាត់ក្រឡេកមើលចុះឡើង ហើយវាយតម្លៃ យ៉ានស៊ាវ ដែលនៅពីក្រោយ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន។ គាត់នឹកឆ្ងល់ក្នុងចិត្តដោយសម្ងាត់ថា៖ «តើអត្តសញ្ញាណរបស់ក្មេងនេះជាអ្វីទៅ? ពេលខ្ញុំត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ខ្ញុំត្រូវតែរកនរណាម្នាក់ឱ្យស៊ើបអង្កេតគាត់ឱ្យបានច្បាស់លាស់»។

«ហេតុអ្វី? មានរឿងអី?» ខណៈ ម៉ូ ចាន រអ៊ូក្នុងចិត្តស្ងាត់ៗ សំឡេងចាស់មួយទៀតបានបន្លឺឡើងពីខាងក្រៅហ្វូងមនុស្ស។ រូបរាងស្គមស្គាំងមួយបានលេចឡើងភ្លាមៗ កាត់ហ្វូងមនុស្សយ៉ាងលឿន ហើយបានលេចមុខភ្លាមៗនៅក្បែរ យ៉ានស៊ាវ ដូចជាខ្មោច។ ក្រសែភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាបានក្រឡេកមើលទៅ។ វាគឺជា មីតឺរតេងសាន ដែលត្រូវបានគេហៅពីមុនមក។

«ម៉ូ ចាន?» ភ្នែករបស់ មីតឺរ តេងសាន បានបោសសម្អាតមើលការរញ៉េរញ៉ៃពាសពេញកន្លែង។ នៅពេលក្រសែភ្នែករបស់គាត់ផ្លាស់ទៅរក ម៉ូ ចាន គាត់ដំបូងភ្ញាក់ផ្អើល។ នៅពេលគាត់ងាកក្រោយហើយឃើញ យ៉ា ហ្វៃ និង យ៉ានស៊ាវ ឈរជាមួយគ្នា គាត់ហាក់ដូចជាយល់ពីស្ថានភាពទាំងមូលភ្លាមៗ។ ភ្លាមៗនោះ មុខចាស់របស់គាត់ ដូច ណាលាន ជា ដែរ បានស្រពោនចុះយ៉ាងលឿន។ ភ្នែកចាស់របស់គាត់សម្លឹងមើល ម៉ូ ចាន យ៉ាងកាចសាហាវ ហើយនិយាយដោយកំហឹងថា៖ «អ្នកចាប់ផ្ដើមបង្កបញ្ហានៅពេលដែលអ្នកត្រឡប់មកវិញភ្លាម។ តើអ្នកគិតថាខ្ញុំនឹងមិនឱ្យ ម៉ូ ចេន បុរសចំណាស់រឹងរូសនោះ បណ្ដេញអ្នកទៅព្រំដែនម្ដងទៀតដើម្បីដុះខាតឬ?»

«អឺ... មេត្រកូល មីតឺរ តេងសាន... លោកក៏នៅទីនេះដែរ»។

ពេលឃើញអ្នកដែលបានមកដល់ ម៉ូ ចាន ដែលជាមនុស្សហ៊ាន ស្រាប់តែញ័រខ្លួន។ កាលនោះ ហេតុផលធំបំផុតដែលបណ្ដាលឱ្យគាត់ចាកចេញពីរាជធានីហើយទៅព្រំដែន គឺដោយសារតែ ម៉ូ ចាន ដែលក្រអឺតក្រទម បានធ្វើឱ្យ មីតឺរតេងសាន ខឹង។ វាបានបណ្ដាលឱ្យត្រកូល ម៉ូ គ្មានជម្រើសក្រៅពីបណ្ដេញមនុស្សបង្កបញ្ហានេះទៅព្រំដែនចក្រភព។ ដូច្នេះ នៅពេលគាត់ឃើញ មីតឺរតេងសាន នៅពេលនេះ ម៉ូ ចាន បានបង្ហាញការភ័យខ្លាចខ្លះៗ ខណៈដែលគាត់ញញឹមឆ្គងៗ ហើយបន្ទាបខ្លួនក្នុងការនិយាយស្ដី។

មីតឺរ តេងសាន ស្រមុកតិចៗ។ គាត់ក្រឡេកមើល ណាលាន ជា នៅក្បែរគាត់ ខណៈគាត់និយាយយឺតៗថា៖ «ខ្ញុំក៏នឹងរំលឹកអ្នកដែរ។ ពេលអ្នកចាកចេញពីកន្លែងនេះ កុំទៅរកបញ្ហាជាមួយមិត្តវ័យក្មេង យ៉ានស៊ាវ។ គាត់ក៏ជាមិត្តរបស់ត្រកូល មីតឺរ ដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកពិតជាបង្កបញ្ហាណាមួយ កុំបន្ទោសឆ្អឹងចាស់ៗរបស់ខ្ញុំដែលមិនងាយខឹងនោះទេ។ នៅពេលនោះមកដល់ សូម្បីតែ ម៉ូ ចេន ក៏មិនអាចការពារអ្នកបានដែរ...»

ទោះបីជា មីតឺរតេងសាន មិនដឹងច្បាស់ពីកម្លាំងពិតប្រាកដ និងប្រវត្តិរបស់ យ៉ានស៊ាវ ក៏ដោយ គាត់មិនមានការស្ទាក់ស្ទើរតិចតួចសោះឡើយនៅពេលដែលគាត់និយាយពាក្យទាំងនេះ។ បុគ្គលខ្លាំងកម្រិត លំដាប់អធិរាជ ដែលមានចរិតក្រអឺតក្រទម ពិតជាសុខចិត្តតាមនៅក្បែរ យ៉ានស៊ាវ ជាអង្គរក្ស។ នេះគឺគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីមើលថា តើយុវជនដែលមើលទៅធម្មតានេះមានសមត្ថភាពប៉ុនណា។

ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីពីរនាទី ម៉ូ ចាន បានទទួលការព្រមានធ្ងន់ធ្ងរពីត្រកូលធំពីរក្នុងចំណោមបី។ ស្ថានភាពបែបនេះបានធ្វើឱ្យមិនត្រឹមតែ ម៉ូ ចាន ខ្លួនឯងស្រឡាំងកាំងបន្តិចប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ធ្វើឱ្យអ្នកសង្កេតការណ៍នៅជុំវិញមានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលផងដែរ។

ដោយសារយ៉ានស៊ាវអាចជួយណាលាន ជា បណ្ដេញជាតិពុលចេញបាន ទើបអ្នកគ្រប់គ្នាពុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងពេកឡើយ នៅពេលដែលអ្នកក្រោយនេះខិតខំការពារយ៉ានស៊ាវអស់ពីលទ្ធភាព។ យ៉ាងណាមិញ អាយុជីវិតរបស់លោកនៅក្នុងដៃអ្នកដទៃ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ថា វាចម្លែក និងពុំអាចពន្យល់បាន ដែលមីតឺរ តេងសាន អាចនិយាយពាក្យធ្ងន់ៗបែបនេះដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ ទោះបីជាលោកទើបតែស្គាល់យ៉ានស៊ាវមួយរយៈខ្លីប៉ុណ្ណោះ។

គួរបញ្ជាក់ថា នៅពីក្រោយ ម៉ូ ចាន គឺមានត្រកូល ម៉ូ ទាំងមូល។ កម្លាំងនេះក៏មិនអន់ប៉ុន្មានដែរ បើធៀបនឹងត្រកូល មីតឺរ បើនិយាយពីចំនួនសមាជិក ត្រកូល ម៉ូ ថែមទាំងលើសត្រកូល មីតឺរយ៉ាងខ្លាំង។ យ៉ាងណាមិញ ត្រកូល មីតឺរ គឺជាត្រកូលឈ្មួញ មិនមែនជាត្រកូលអ្នកចម្បាំងដូចត្រកូល ម៉ូ ឡើយ។

ជាការពិតណាស់ មនុស្សខ្លាំងៗទាំងនេះសំដៅលើអ្នកដែលមានកម្លាំងមធ្យម មិនមែនកម្លាំងកំពូលដូច មីតឺរតេងសាន នោះទេ។ យ៉ាងណាមិញ ឋានៈរបស់លោក មិនមែនជារឿងដែលអាចលេចឡើងបានដោយងាយស្រួលដោយគ្រាន់តែពឹងផ្អែកលើត្រកូលដែលមានបរិយាកាសប្រយុទ្ធនោះទេ។ កត្តាសំខាន់បំផុតគឺទេពកោសល្យហ្វឹកហាត់។ ត្រង់ចំណុចនេះ ត្រកូលទាំងពីរស្ថិតនៅលើមូលដ្ឋានស្មើគ្នា។

«ហឺយ! ក្មេងមានសំណាង...» ក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស លីវ លីង បានឃើញមនុស្សមានឥទ្ធិពលខ្លាំងទាំងពីររូបការពារយ៉ានស៊ាវ។ លោកជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ធ្វើមុខស្អុយ ហើយសើចចំអក។

នៅក្បែរលោក ព្រះនាងតូចបានជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច។ ភ្នែករបស់នាងបានក្រឡេកមើលកាត់ហ្វូងមនុស្សទៅកាន់យ៉ានស៊ាវ។ នាងរអ៊ូរទាំតិចៗថា៖ «មើលទៅហាក់ដូចជាគេមានអ្វីមួយដែលត្រកូលទាំងពីរឱ្យតម្លៃខ្ពស់។ បើមិនដូច្នោះទេ មីតឺរតេងសាន និងព្រឹទ្ធាចារ្យ ណាលាន ពិតជាមិនហ៊ានប្រថុយនឹងការប្រមាថត្រកូល ម៉ូ ហើយនិយាយការពារគេដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរឡើយ»។

«ជាមនុស្សចម្លែកអីម្ល៉េះ... គួរឱ្យសោកស្ដាយ»។ ព្រះនាងតូចក្រវីក្បាលដោយសោកស្ដាយ។ នាងនឹកឃើញឥរិយាបថរបស់នាងចំពោះយ៉ានស៊ាវ ហើយអាចសើចជូរចត់តែប៉ុណ្ណោះ។ នាងពុំនឹកស្មានថា ការដែលនាងមិនបានស្គាល់មនុស្សមានទេពកោសល្យ ពិតជានឹងបណ្ដាលឱ្យនាងបាត់បង់ឱកាសដើម្បីរាប់អានមនុស្សដ៏ឆ្នើមបែបនេះឡើយ។ ប្រសិនបើព្រះបិតា ឬបងស្រីរបស់នាងបានដឹងរឿងនេះ នាងប្រហែលជានឹងត្រូវស្ដីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំង។

មាត់របស់ ម៉ូ ចាន កន្ត្រាក់។ ស្នាមញញឹមនៅលើមុខរបស់គាត់ពិតជាអាក្រក់ខ្លាំងណាស់។ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះ គាត់បានលើកដៃព្រមចុះចាញ់ដោយអស់សង្ឃឹមនៅមុខ ណាលាន ជា និង មីតឺរតេងសាន ហើយនិយាយថា៖ «លោកតាទាំងពីរនាក់! ខ្ញុំបាននិយាយរួចហើយថា រឿងថ្ងៃនេះគ្រាន់តែជាការយល់ច្រឡំប៉ុណ្ណោះ។ ល្អហើយ! ដរាបណាមិត្តភក្ដិនេះមិនបង្ករឿងខ្ញុំនៅថ្ងៃក្រោយ ខ្ញុំនឹងមិនទៅបង្កបញ្ហាដល់គេទៀតទេ។ តោះយើងចាត់ទុកថានេះជាការឱ្យមុខលោកតាទាំងពីរ»។

ណាលាន ជា ងក់ក្បាលបន្តិច។ គាត់ងាកក្រោយ សំឡឹងមើលសាល ហើយទះដៃ។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម គាត់បាននិយាយថា៖ «អ្នកគ្រប់គ្នា សូមបន្តទៅទៀត។ នេះគ្រាន់តែជារឿងលេងសើចរបស់យុវជនជំនាន់ក្រោយប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកគ្រប់គ្នាអាចចាត់ទុកថាបានទស្សនាការសម្ដែងដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយ។ ហាហា»។

ពេលឮពាក្យសម្ដីរបស់ ណាលាន ជា អ្នកសង្កេតការណ៍ជុំវិញដឹងពីកាលៈទេសៈ ក៏ធ្វើតាមលោក ហើយសើច។ បន្ទាប់ពីនោះ ពួកគេក៏បានបែកខ្ញែកគ្នាដោយដឹងខ្លួន ហើយចាប់ផ្ដើមស្វែងរកមនុស្សដែលត្រូវផ្នែក ដើម្បីបន្តផឹកស្រា និងជជែកគ្នា។

«ហិហិ តាចាស់ឯងពិតជាមិនបោះបង់ឱកាសណាមួយដើម្បីបង្កើតចំណាប់អារម្មណ៍ល្អទេ...» មីតឺររ៍ តេងសាន ញញឹម ដើរទៅជិត ណាលាន ជា ហើយនិយាយតិចៗ។

«ហឺម! តាចាស់ឯង! មើលទៅហាក់ដូចជាតាចាស់ឯងពិតជាមានបំណងឆក់យកមនុស្សនេះពីយើងមែន?» ណាលាន ជា ក្រឡេកមើល មីតឺរតេងសាន ហើយនិយាយដោយស្នាមញញឹមត្រជាក់។

«ប្រសិនបើមនុស្សដែលមានទេពកោសល្យបែបនេះទៅខាងត្រកូលអ្នកដទៃ នោះនឹងជារឿងដែលធ្វើឱ្យឈឺក្បាលយ៉ាងខ្លាំង...» មីតឺរតេងសាន សើចតិចៗថា៖ «ខ្ញុំហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ថា យ៉ា ហ្វៃ និងមិត្តវ័យក្មេង យ៉ានស៊ាវ អាចចុះសម្រុងគ្នាបានយ៉ាងល្អ។ តាចាស់ឯងមិនយល់ស្របឬ? ប៉ុន្តែ ក្មួយស្រី យ៉ានរ៉ាន ហាក់ដូចជាមិនអាចបន្ទន់ឥរិយាបថដើម្បីចូលជិតមិត្តវ័យក្មេង យ៉ានស៊ាវ បានទេ។ ហិហិ យ៉ាងណាមិញ ឋានៈរបស់ពួកគេខុសគ្នា។ បើដូច្នេះ ខាងតាចាស់ឯងនឹងខាតបង់យ៉ាងខ្លាំងមែនទេ?»

ទឹកមុខជ្រីវជ្រួញរបស់ ណាលាន ជា ក្រឡេកមើល យ៉ា ហ្វៃ ពីកន្ទុយភ្នែក ដែលកំពុងទាញ យ៉ានស៊ាវ ហើយពិនិត្យមើលរាងកាយរបស់គេគ្រប់កន្លែង ដើម្បីមើលថា តើគេរងរបួសក្នុងការប្រយុទ្ធឬអត់។ បន្ទាប់មក លោកបានក្រឡេកមើលចៅស្រីរបស់លោក ដែលកំពុងឈរនៅម្ខាងដោយទឹកមុខស្រស់ស្អាតដ៏ត្រជាក់ ដែលពុំមានសកម្មភាពបន្តិចសោះ។ លោកអាចគ្រវីដៃអាវរបស់លោក ហើយឆ្លើយទាំងជូរចត់ថា៖ «ឯងពិតជាសុខចិត្តបោះទុនមែន...»។

«ពិតណាស់»។ មីតឺរតេងសាន ញញឹមដោយពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ លោកបានផឹកស្រាក្រហមក្នុងដៃរបស់លោកអស់មួយក្អឹក។

......

«មិនអីទេ ខ្ញុំពិតជាមិនអីទេ។ ទោះបីជាបុរសនោះពិបាកទប់ទល់ក៏ដោយ ការហាត់ប្រាណបន្តិចបន្តួចនេះនឹងមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់អ្វីដល់ខ្ញុំឡើយ»។ យ៉ានស៊ាវ បានក្រឡេកមើល យ៉ា ហ្វៃ ដោយអស់សង្ឃឹម ដែលកំពុងពិនិត្យមើលគេម្ដងហើយម្ដងទៀត។ លោកក្រវីក្បាល ហើយនិយាយទាំងជូរចត់។

ពេលឮថាគ្មានអ្វីប្លែកនៅក្នុងសំឡេងរបស់ យ៉ានស៊ាវ យ៉ា ហ្វៃ ក៏ដកដង្ហើមធូរស្រាល។ ភ្នែកស្រទន់របស់នាងពោរពេញដោយការភ្ញាក់ផ្អើលខណៈដែលនាងពិនិត្យមើល យ៉ានស៊ាវ។ នាងនិយាយតិចៗថា៖ «មិត្តតូច! ខ្ញុំចាំបានថា ពេលប្អូនចាកចេញពីទីក្រុងវូថាន កាលនោះ មិនទាន់យូរទេចាប់តាំងពីប្អូនបានបំបែកដល់កម្រិតអ្នកហឹ្វកហាត់។ តើវាទើបតែប៉ុន្មានហើយ... ប្អូនពិតជាអាចប្រយុទ្ធស្មើនឹង ម៉ូ ចាន បានមែនឬ?»។

យ៉ានស៊ាវ ញញឹម។ បន្ទាប់ពីបានឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាកបែបនោះ សមត្ថភាពដែលទទួលបានពេលត្រឡប់មកវិញបែបនេះ គឺជាអ្វីដែលលោកយល់ថាជារឿងធម្មតា។

«ណាលាន យ៉ានរ៉ាន អរគុណដែលបានជួយ...» យ៉ា ហ្វៃ ដើរពីរជំហានទៅមុខ មកដល់ក្បែរ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ហើយញញឹមខណៈដែលនាងជួយ យ៉ានស៊ាវ ថ្លែងអំណរគុណដល់នាង។

«លោក យ៉ានស៊ាវ គឺជាភ្ញៀវរបស់ត្រកូល ណាលាន របស់យើង។ វាជារឿងធម្មតាសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការចូលអន្តរាគមន៍។ តាមពិត ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់លោក យ៉ានស៊ាវ ហាក់ដូចជាសកម្មភាពរបស់ខ្ញុំអាចនឹងមិនចាំបាច់...» ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ក្រឡេកមើល យ៉ានស៊ាវ។ នៅពេលដែលបុរសនេះបានឃើញនាង ការបញ្ចេញមតិរបស់គេបានចាប់ផ្ដើមក្លាយជាព្រងើយកន្តើយបន្តិចម្ដងៗ។ ការប្រព្រឹត្តបែបនេះ ដែលហាក់ដូចជាខុសគ្នាដាច់ស្រឡះ ពេលប្រៀបធៀបជាមួយការប្រព្រឹត្តដែលគេប្រើជាមួយ យ៉ា ហ្វៃ ពិតជាធ្វើឱ្យ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន និយាយអ្វីមិនចេញបន្តិចបន្តួច។

«លោកម្ចាស់វ័យក្មេង ម៉ូ! ខ្ញុំមិនហ៊ានទេ។ គ្រាន់តែចរិតរបស់អ្នក យ៉ា ហ្វៃ មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងចរិតរបស់អ្នកបានទេ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាទៅថ្ងៃមុខ អ្នកនឹងមិននិយាយពាក្យទាំងនោះដែលធ្វើឱ្យខូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះ យ៉ា ហ្វៃ ទេ។ ខ្ញុំមិនដែលបានសន្យាភ្ជាប់ពាក្យអ្វីទេ អញ្ចឹង តើខ្ញុំបានក្លាយជាមនុស្សស្រីរបស់អ្នកតាំងពីពេលណា?» យ៉ា ហ្វៃ សម្លឹងមើលបុរសនោះ ហើយនិយាយទាំងញញឹមត្រជាក់។

ពេលនាងនិយាយពាក្យទាំងនោះរួច នាងក៏បានដើរត្រឡប់ទៅក្បែរ យ៉ានស៊ាវ ម្ដងទៀត។ នាងទាញដៃអាវរបស់គេ ហើយនិយាយថ្នមៗថា «តោះយើងទៅកន្លែងផ្សេងទៀត...»

យ៉ានស៊ាវ សម្លឹងមើល យ៉ា ហ្វៃ ដែលមានទឹកមុខស្លូតបូត ហើយបន្ទាប់មកក៏មើលទៅ ម៉ូ ចាន ដែលទឹកមុខរបស់គេប្រែជាបៃតងបន្តិចដោយកំហឹង។ គេងក់ក្បាលបន្តិច ហើយអនុញ្ញាតឱ្យ យ៉ា ហ្វៃ ទាញគេទៅម្ខាងទៀតនៃសាល។

«អាឆ្កួតនេះ...» ភ្នែករបស់ ម៉ូ ចាន សម្លឹងមើលខ្នង យ៉ានស៊ាវ ទាំងកំហឹង។ គេបក់ដៃយ៉ាងខ្លាំង ហើយបន្ទាប់មកបង្វែរក្រសែភ្នែកទៅ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន។ គេនិយាយថា «យ៉ានរ៉ាន តើអាម្នាក់នេះមានប្រវត្តិពិតប្រាកដយ៉ាងម៉េចខ្លះ? កុំនៅស្ងៀមអី។ មិនថាអ្នកនិយាយយ៉ាងណាទេ កាលយើងនៅក្មេង យើងធ្លាប់លេងជាមួយគ្នា ហើយឈ្លោះគ្នាផង។ កុំប្រាប់ខ្ញុំថា អ្នកមិនសូម្បីតែចង់លាតត្រដាងព័ត៌មានបន្តិចបន្តួចនេះសោះ?»

ពេលឃើញ ម៉ូ ចាន ដែលមានទឹកមុខកាចសាហាវ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ក៏ក្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ នាងនិយាយថា «និយាយឱ្យត្រង់ទៅ ខ្ញុំពិតជាមិនប្រាកដអំពីប្រវត្តិពិតប្រាកដរបស់ យ៉ានស៊ាវ ទេ ប៉ុន្តែជំនាញចម្រាញ់ថ្នាំរបស់គេគឺអស្ចារ្យណាស់។ ពិសភ្លើង’ របស់លោកតាខ្ញុំ គឺជារបស់ដែលសូម្បីតែព្រឹទ្ធាចារ្យ គូហេ ក៏គ្មានវិធីដោះស្រាយដែរ។ ប៉ុន្តែគេអាចបណ្ដេញវាចេញបាន...»

«នោះហើយជាអ្វីទាំងអស់ដែលខ្ញុំដឹង។ យ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកកុំទៅរកគេ ហើយបង្ករឿងអី។ បើមិនដូច្នេះទេ អ្នកអាចនឹងជួបបញ្ហាជាច្រើនផងដែរ។» ណាលាន យ៉ានរ៉ាន រំលឹកគេ។ បន្ទាប់មក នាងក៏ងាកខ្លួន ហើយដើរយឺតៗចូលទៅក្នុងសាល ទុកឱ្យ ម៉ូ ចាន ឈរតែម្នាក់ឯងនៅកន្លែងដដែល ហើយសង្កៀតធ្មេញ ព្រោះមិនអាចទទួលយកស្ថានភាពនោះបានឡើយ។

«ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាអត្តសញ្ញាណរបស់អ្នកជាអ្វីទេ... កុំផ្ដល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំអី...» ម៉ូ ចាន សង្កៀតធ្មេញ ហើយនិយាយយ៉ាងសាហាវទាំងសំឡេងតិចៗ។