[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a4537fcf6663a73445e3847":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",293,"ការសាកល្បងសមត្ថភាព","\u003Cdiv>នៅក្នុងសាលធំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ឈីមីអឺ (Qie Mi Er) ដែលកំពុងអង្គុយនៅលើវេទិកាខ្ពស់ បានបិទភ្នែកចុះដើម្បីសម្រាកកាយ។ នៅលើតុពីខាងមុខរបស់គាត់ មាននាឡិកាខ្សាច់មួយដែលកំពុងមានគ្រាប់ខ្សាច់ធ្លាក់ចុះវឹលៗ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់បានបន្តអស់រយៈពេលមួយដែលមិនអាចដឹងច្បាស់ ឈីមីអឺ គឺជាមនុស្សដំបូងគេដែលបានបើកភ្នែកឡើង។ គាត់បានក្រឡេកមើលទៅនាឡិកាខ្សាច់ ដែលនៅក្នុងពេលនេះខ្សាច់ជិតពាក់កណ្តាលទៅហើយបានធ្លាក់ចុះទៅខាងក្រោម។ គាត់បានកម្រើកខ្លួនបន្តិច រួចក៏ក្អកស្រាលៗមួយសម្លេង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលសម្លេងក្អកស្រាលរបស់ ឈីមីអឺ បន្លឺឡើង អៅធួ (Ao Tuo) និងអ្នកដទៃទៀតក៏បានបើកភ្នែកឡើងព្រមគ្នាដែរ។ ពួកគេបានងើបភ្នែកឡើងពិនិត្យមើលបន្ទប់ រួចក៏និយាយទាំងសើចថា៖ «មើលទៅការសាកល្បងក្នុងពេលនេះពិតជាមានភាពពិបាកគួរសមហើយ។ រហូតមកដល់ពេលនេះ មិនទាន់មាននរណាម្នាក់ដើរចេញមកនៅឡើយទេ»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មនុស្សដែលមានសមត្ថភាព គឺចង់បង្កើនកម្រិតភាពបរិសុទ្ធឱ្យបានខ្ពស់បំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ចំណែកឯមនុស្សដែលមានសមត្ថភាពខ្សោយ គឺកំពុងតែខ្វល់ខ្វាយចិត្តនឹងវិធីចម្រាញ់ឱសថធាតុផ្សំឱ្យទាន់ពេលវេលាដែលបានកំណត់ ដូច្នេះ វាជារឿងធម្មតាទេដែលគ្មាននរណាម្នាក់ដើរចេញមកក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបែបនេះ» ឈីមីអឺ ញញឹម រួចឆ្លើយតបទៅវិញយ៉ាងរាបស្មើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើលោកគិតថានរណានឹងអាចទទួលបានលទ្ធផលល្អបំផុត?» អៅធួ ងក់ក្បាល លើកពែងតែពីខាងមុខរបស់គេ រួចក្រេបបន្តិច មុននឹងសួរឡើងទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាពិតជាពិបាកនិយាយណាស់...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដៃដ៏ស្គមស្គាំងរបស់ ឈីមីអឺ បានគោះថ្នមៗនៅលើដៃកៅអី។ គាត់បានគិតពិចារណាបន្តិច រួចនិយាយថា៖ «តាមដែលខ្ញុំមើលទៅ ឱកាសរបស់ លីវលីង (Liu Ling) គួរតែមានខ្ពស់ជាងគេបំផុត។ គេមានទេពកោសល្យល្អណាស់។ ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំកន្លងមកនេះ គេបានរៀនសូត្រចំណេះដឹងជិតសាមសិបទៅសែសិបភាគរយពី គូហឺ (Gu He) ទៅហើយ។ វាពិតជាគ្រប់គ្រាន់ណាស់ក្នុងការធ្វើឱ្យគេស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលល្អបំផុតក្នុងជំនាន់របស់គេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា ព្រះនាងតូចក៏មិនអន់ដែរ។ គ្រឹះរបស់រាជវង្សគឺរឹងមាំខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់និយាយថា ពួកគេមិនបានរៀបចំសន្លឹកបៀរលាក់មុខមួយចំនួនសម្រាប់នាងនៅក្នុងពេលនេះទេនោះ ច្បាស់ជាគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងជឿឡើយ» អៅធួ និយាយទាំងញញឹមស្ញើច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទោះបីជាទេពកោសល្យរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់នោះល្អណាស់ក៏ដោយ ក៏នាងនៅតែមានភាពខ្សោយជាង លីវលីង ឆ្ងាយណាស់ក្នុងរឿងបទពិសោធន៍។ ប្រសិនបើនាងមិនប្រើប្រាស់សន្លឹកបៀរលាក់មុខទាំងនោះទេ នាងគួរតែចាញ់ប្រៀប លីវលីង បន្តិចបន្តួចហើយ។ នេះគ្រាន់តែជាការសាកល្បងលើកទីមួយប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះ វាមិនសូវជាមានសង្ឃឹមថានាងនឹងប្រើប្រាស់សន្លឹកបៀរលាក់មុខរបស់នាងឡើយ។ ហេតុនេះ លីវលីង គឺមានឱកាសខ្ពស់បំផុតក្នុងការទទួលបានលទ្ធផលល្អជាងគេ...» នៅពេលដែលនិយាយពីសិស្សដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់គាត់ ផ្ទៃមុខរបស់ ឈីមីអឺ បានលេចចេញស្នាមញញឹមមួយទៀត ខណៈដែលគាត់កំពុងនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អៅធួ ញញឹម។ កែវភ្នែករបស់គេបានលួចក្រឡេកមើលទៅកាន់បន្ទប់តូចដែលត្រូវបានបិទបាំងដោយវាំងននពណ៌ខ្មៅ ដែលជាកន្លែង ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) កំពុងស្ថិតនៅ។ គេបានដកដង្ហើមធំ រួចលួចគិតនៅក្នុងចិត្តថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងថាស៊ាវយ៉ាននឹងអាចទទួលបានលទ្ធផលបែបណាឡើយ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាវានឹងមិនទាបពេកចុះ។ ទេពកោសល្យរបស់គេគឺពិតជាមិនចាញ់ លីវលីង ឬព្រះនាងតូចនោះឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេតុអ្វី? តាចាស់អៅ លោកនៅតែមានសង្ឃឹមទៀតមែនទេ?» ទោះបីជាសកម្មភាពរបស់ អៅធួ មានភាពហ្មត់ចត់ និងលាក់លៀមក៏ដោយ ក៏វានៅតែមិនអាចគេចផុតពីការកត់សម្គាល់របស់ ឈីមីអឺ ដែរ។ ភ្លាមៗនោះ ឈីមីអឺ បានគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះបន្តិច។ ទោះបីជាទេពកោសល្យរបស់ យ៉ានសៀវ (Yan Xiao) អស្ចារ្យយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ម្នាក់ នឹងមានការពិបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការប្រយុទ្ធដើម្បីដណ្តើមជ័យជម្នះពីអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ ទាំងនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កេកេ» អៅធួ សើច ប៉ុន្តែមិនបានជជែកដេញដោលជាមួយ ឈីមីអឺ ឡើយ។ គេបានលូកដៃទាំងពីរចូលទៅក្នុងដៃអាវ រួចដាក់វានៅលើជង្គង់ មុននឹងអង្រួនកៅអីដែលផ្អែកថយក្រោយតិចៗ ហើយរង់ចាំលទ្ធផលនៃការសាកល្បងយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឃើញភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ អៅធួ ឈីមីអឺ ក៏មិនបាននិយាយអ្វីបន្ថែមទៀតដែរ。គាត់បានដកដង្ហើមធំស្រាលៗ មុននឹងងាកខ្សែភ្នែកទៅកាន់សាលធំដ៏ទទេស្អាតម្តងទៀត។ ចិត្តរបស់គាត់បានរាប់ដំណក់ខ្សាច់ដែលកំពុងកំណត់ពេលវេលាយ៉ាងយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់បានធ្លាក់ចុះរហូតដល់សល់ត្រឹមតែមួយភាគបួនប៉ុណ្ណោះ វាំងននពណ៌ខ្មៅមួយស្រាប់តែមានចលនាយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ ខ្សែភ្នែកមួយចំនួននៅលើវេទិកាខ្ពស់ត្រូវបានជះសំដៅទៅរក ហើយសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅកាន់វាំងននពណ៌ខ្មៅនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដៃមួយបានលូកចេញពីខាងក្រោយវាំងននពណ៌ខ្មៅ ហើយទាញវាចេញទៅម្ខាង។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមបែបស្រីៗ យុវជនដ៏ស្រស់សង្ហាម្នាក់បានដើរចេញមកយឺតៗ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គឺគេពិតមែន...» ដោយសម្លឹងមើលទៅយុវជនដែលមានរូបរាងខ្ពស់ស្រឡះ និងត្រង់ម្នាក់នោះ អៅធួ និងអ្នកដទៃទៀតស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែកជាមួយ ឈីមីអឺ រួចក៏ដកដង្ហើមធំ និងគ្រវីក្បាលភ្លាមៗ។ សិស្សដែលត្រូវបានបង្រៀនដោយ គូហឺ ពិតជាមានសមត្ថភាពខ្លះមែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវលីង បានបោះជំហានវែងៗដើរចេញពីខាងក្រោយវាំងននពណ៌ខ្មៅ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានឈប់នៅចំកណ្តាលសាលធំ រួចញញឹមទៅកាន់ ឈីមីអឺ និងអ្នកដទៃទៀតនៅលើវេទិកាខ្ពស់។ រួចគេក៏បានឱនក្បាលគោរពយ៉ាងគួរសម និងមានរបៀបរៀបរយបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពី លីវលីង ដើរចេញមក រូបរាងដ៏ស្រទន់ និងរហ័សរហួនមួយបានលោតចេញពីខាងក្រោយវាំងននពណ៌ខ្មៅមួយទៀតយ៉ាងលឿន។ នៅពេលដែលនាងបានឃើញ លីវលីង កំពុងឈរនៅចំកណ្តាលសាលធំរួចទៅហើយនោះ ភាពខកចិត្តមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងភ្លាមៗ។ នាងបានដើរយឺតៗទៅកាន់ចំកណ្តាលសាលធំ ធ្វើមុខជូរហួសចិត្ត រួចនិយាយថា៖ «បងប្រុសលីវ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាបងនឹងមានល្បឿនលឿនបែបនេះសោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេហេ ព្រះនាងតូច នាងក៏មិនយឺតដែរ» លីវលីង ញញឹម រួចនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហឹម! ទោះបីជាបងមានល្បឿនលឿនជាងខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ឱសថធាតុផ្សំរបស់បងប្រហែលជាមិនមានភាពបរិសុទ្ធដូចរបស់ខ្ញុំនោះទេ!» ព្រះនាងតូច ហឹសស្រាលៗមួយសម្លេង រួចនិយាយទាំងគ្រវីកណ្តាប់ដៃដ៏សក្បុសដូចព្រិលរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវលីង ងក់ក្បាល រួចញញឹមដោយមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីត្រឹមតែពីរទៅបីនាទីបន្ទាប់ពីព្រះនាងតូចដើរចេញមក វាំងននពណ៌ខ្មៅដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ទាំងឡាយត្រូវបានបើកចេញម្តងមួយៗភ្លាមៗ ហាក់ដូចជាមានប្រតិកម្មបន្តបន្ទាប់គ្នាអញ្ចឹង។ រូបរាងមនុស្សជាច្រើនបានដើរចេញពីខាងក្នុងបន្ទប់ទាំងនោះ ហើយចុងក្រោយបានមកឈរជុំគ្នានៅក្នុងសាលធំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មនុស្សដប់បីនាក់ដំបូងដែលបានដើរចេញពីវាំងននពណ៌ខ្មៅ សុទ្ធតែមានផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ នៅលើទ្រូងរបស់ពួកគេទាំងអស់។ ច្បាស់ណាស់ ក្នុងរឿងនៃការចម្រាញ់ ពួកគេគឺមានសមត្ថភាពលើសលប់ជាងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ទាំងនោះឆ្ងាយណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីមនុស្សដប់បីនាក់នេះបានលេចមុខមក វាំងននពណ៌ខ្មៅបានឈប់មានចលនា។ លុះត្រាតែដប់នាទីក្រោយមក ទើបមានមនុស្សដើរចេញមកម្តងម្នាក់ៗពីខាងក្រោយវាំងននពណ៌ខ្មៅ។ មនុស្សទាំងនេះ ដោយគ្មានការលើកលែងឡើយ សុទ្ធតែជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ទាំងអស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ទាំងនេះដើរចេញមក ហើយបានឃើញអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ ទាំងដប់បីនាក់ដែលកំពុងឈរងើបទ្រូង និងងើបក្បាលឡើងខ្ពស់នៅចំកណ្តាលសាលធំ ពួកគេបានញញឹមទាំងល្វីងជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ ភ្លាមៗនោះ ពួកគេហាក់ដូចជាមានការធ្លាក់ទឹកចិត្តបន្តិចបន្តួច ខណៈដែលពួកគេដើរទៅឈរនៅខាងក្រោយ។ ច្បាស់ណាស់ បន្ទាប់ពីការសាកល្បងដំណាក់កាលដំបូងនេះ ពួកគេបានដឹងពីគម្លាតរវាងពួកគេ និងបេក្ខជនលេចធ្លោទាំងនេះហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលវាំងននពណ៌ខ្មៅមានចលនាម្តងហើយម្តងទៀត គ្រាប់ខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់ជិតនឹងអស់ទៅហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចិញ្ចើមរបស់ អៅធួ ត្រូវបានជ្រួញចូលគ្នាយ៉ាងណែន។ នេះគឺដោយសារតែរហូតមកដល់ពេលនេះ ស៊ាវយ៉ាន នៅមិនទាន់លេចមុខមកនៅឡើយទេ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើអាល្អិតម្នាក់នេះកំពុងធ្វើអ្វីហ្នឹង? កុំប្រាប់ខ្ញុំថាគេមិនទាន់បានបញ្ចប់ការចម្រាញ់ឱ្យសោះណា? មិនអាចទៅរួចទេ។ ជាមួយនឹងសមត្ថភាពរបស់គេ ទោះបីជាគេមិនអាចដេញទាន់បេក្ខជនកំពូលៗដូចជា លីវលីង ក៏ដោយ ក៏គេមិនគួរត្រូវបានទុកចោលនៅពីក្រោយដល់កម្រិតបែបនេះដែរ» ដៃរបស់ អៅធួ បានកាន់ដៃកៅអីយ៉ាងណែន ខណៈដែលគេកំពុងលួចរអ៊ូរទាំទាំងព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អា៎...» នៅខាងចំហៀង ឈីមីអឺ បានឃើញមិត្តចាស់របស់គាត់កំពុងមានភាពព្រួយបារម្ភ គាត់ក៏មិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីដកដង្ហើមធំ។ គាត់បានទះខ្នងមិត្តរបស់គាត់ថ្នមៗដើម្បីលួងលោមចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឈរនៅចំណុចខាងមុខគេក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស ផ្ទៃមុខរបស់ លីវលីង មានបង្កប់នូវស្នាមញញឹមស្រាលៗ ខណៈដែលគេក្រឡេកមើលជុំវិញសាលធំ។ នៅពេលដែលគេមិនបានឃើញរូបរាងរបស់ស៊ាវយ៉ាន សម្លេងសើចបែបត្រជាក់ និងការចំអកឡកឡឺយបានផុសឡើងភ្លាមៗពីជម្រៅនៃកែវភ្នែករបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលពេលវេលាកំពុងកន្លងផុតទៅ សាលធំដ៏ទទេស្អាតកាលពីមុន បានប្រែជាមានមនុស្សពេញម្តងទៀត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ខ្សែភ្នែកជាច្រើនបានផ្អាកសម្លឹងមើលទៅកាន់វាំងននពណ៌ខ្មៅដែលស៊ាវយ៉ានបានដើរចូលទៅដោយស្វ័យប្រវត្ត។ នៅខណៈពេលនេះ ក្នុងចំណោមបេក្ខជនទាំងអស់ មានតែស៊ាវយ៉ានម្នាក់គត់ដែលមិនទាន់ដើរចេញមក...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រាប់ខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់បានធ្លាក់ចុះមកខ្ទាតវឹលៗ។ ចិញ្ចើមរបស់ អៅធួ ត្រូវបានជ្រួញចូលគ្នាស្ទើរតែបង្កើតបានជាបន្ទាត់ត្រង់មួយទៅហើយ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហី បងប្រុសលីវ តើម្នាក់នោះជាមិត្តភក្តិរបស់បងមែនទេ? ការបង្ហាញសមត្ថភាពរបស់គេហាក់ដូចជាអន់ខ្លាំងណាស់» ដោយសម្លឹងមើលទៅទឹកមុខដ៏ចម្លែករបស់ អៅធួ នៅលើវេទិកាខ្ពស់ ព្រះនាងតូចបានងាកក្បាលមក រួចសើចស្រាលៗនិយាយទៅកាន់ លីវលីង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា ព្រះនាងតូចពិតជានិយាយលេងពូកែណាស់។ គេ និងខ្ញុំគ្រាន់តែបានជួបគ្នាប៉ុន្មានដងប៉ុណ្ណោះ។ ពួកយើងនៅឆ្ងាយពីអ្វីដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាជាមិត្តភក្តិណាស់» លីវលីង សើចស្រទន់ រួចនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាជាការត្រឹមត្រូវហើយ។ ជាមួយនឹងសមត្ថភាព និងភាពអំនួតរបស់បង មើលទៅបងប្រហែលជាមិនដែលរាប់អានមិត្តភក្តិជាមួយមនុស្សដែលគ្មានសក្តានុពលណាម្នាក់នោះឡើយ» ព្រះនាងតូច ញញឹម។ ពាក្យសម្តីរបស់នាងគឺពិតជាមានភាពមុតស្រួចខ្លាំងណាស់។ ដោយសារតែនាងមកពីរាជវង្ស ដែលជាកន្លែងមនុស្សតែងតែលួចធ្វើគម្រោងការ និងប្រយុទ្ធតស៊ូជាមួយគ្នា នាងបានគិតថាមានតែមនុស្សដែលមានសមត្ថភាព ដែលនាងអាចយកចិត្តទុកដាក់ពិតប្រាកដប៉ុណ្ណោះ ទើបមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីត្រូវបានចាត់ទុកជាមិត្តភក្តិ។ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ធម្មតាម្នាក់ មិនមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីឱ្យនាងបន្ទាបខ្លួនទៅរាប់អានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវលីង ញញឹម និងងក់ក្បាល។ ខ្សែភ្នែករបស់គេបានលួចក្រឡេកមើលទៅកាន់វាំងននពណ៌ខ្មៅដែលនៅតែគ្មានចលនាអ្វីទាំងអស់ម្តងទៀត។ ជាមួយនឹងសម្លេងសើចបែបចំអក ទីបំផុតគេបានឈប់បន្តការយកចិត្តទុកដាក់ ហើយងាកខ្សែភ្នែកចេញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅលើវេទិកាខ្ពស់ ខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់បានធ្លាក់ចុះអស់ទាំងស្រុងហើយ។ ហេតុនេះ ឈីមីអឺ បានគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ។ គាត់មិននឹកស្មានថាបេក្ខជនដែលត្រូវបានណែនាំដោយ អៅធួ នឹងមានភាពអសមត្ថភាពដល់ថ្នាក់ធ្លាក់ក្នុងការសាកល្បងដំណាក់កាលដំបូងបែបនេះឡើយ។ គាត់បានដកដង្ហើមធំ ក្រោកឈរឡើង រួចហៀបនឹងប្រកាសថាការចម្រាញ់ត្រូវបានបញ្ចប់ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អៅធួ ដែលនៅខាងចំហៀងក៏បានដឹងពីសកម្មភាពរបស់ ឈីមីអឺ ដែរ។ ទឹកមុខរបស់គេបានប្រែជាល្វីងជូរចត់បន្តិច ប៉ុន្តែគេមិនមានវិធីសាស្ត្រណាមួយដើម្បីបញ្ឈប់គាត់ឡើយ។ គេបានគ្រវីក្បាលទាំងអស់សង្ឃឹម ផ្អែកខ្នងទៅលើកៅអី រួចដកដង្ហើមធំវែងមួយសម្លេង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូខេ អ្នកទាំងអស់គ្នា។ ខ្ញុំនឹងប្រកាសថាពេលវេលា...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំសូមអភ័យទោសផងដែលខ្ញុំបានមកយឺត...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពេលដែល ឈីមីអឺ ហៀបនឹងប្រកាសពីការបញ្ចប់នៃការចម្រាញ់ សំឡេងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយស្រាប់តែបន្លឺឡើងពីខាងក្រោយវាំងននពណ៌ខ្មៅនោះ។ ភ្លាមៗនោះ រូបរាងក្នុងឈុតពណ៌ខ្មៅមួយបានទាញវាំងននពណ៌ខ្មៅចេញ ហើយដើរចេញមកយឺតៗជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។ គេបានសម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ស្រឡាំងកាំងរបស់ ឈីមីអឺ រួចឱនក្បាលគោរពបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយបានឮសំឡេងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នេះ អៅធួ បានងើបក្បាលឡើងភ្លាមៗ។ គេបានសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលហាក់ដូចជាមានភាពប្រញាប់ប្រញាល់បន្តិច ខណៈដែលគេដើរចេញពីខាងក្រោយវាំងននពណ៌ខ្មៅ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដុំថ្មដ៏ធំដែលកំពុងព្យួរនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ ទីបំផុតបានធ្លាក់ចុះហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឆ្គួតៗ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាគេអាចប្រញាប់ធ្វើវាឱ្យទាន់នៅក្នុងអំឡុងពេលចុងក្រោយបែបនេះសោះ។ ពិតជាមានសំណាងណាស់។ ប៉ុន្តែឱសថធាតុផ្សំដែលត្រូវបានធ្វើឡើងយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់បែបនេះ ប្រហែលជាមិនមានគុណភាពល្អប៉ុន្មាននោះទេ» ព្រះនាងតូច សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលទើបតែដើរចេញមកដោយការចាប់អារម្មណ៍ រួចនិយាយស្រាលៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គេនឹងត្រូវដកសិទ្ធិចេញ ប្រសិនបើគុណភាពរបស់វាមិនល្អ។ នោះជារឿងធម្មតាខ្លាំងណាស់។ ការប្រមូលឱសថគឺខ្វះខាតស្ទើរតែគ្រប់យ៉ាង ប៉ុន្តែវាមិនខ្វះខាតបេក្ខជនឡើយ...» លីវលីង ភ្នែកដើរតូច ខណៈដែលគេក្រឡេកមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន រួចសើចស្រាលៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឈរនៅលើវេទិកាខ្ពស់ ឈីមីអឺ សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលទីបំផុតបានលេចមុខមក។ បន្ទាប់ពីនោះ គាត់បានងាកក្បាលទៅមើល អៅធួ ដែលបានដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ នៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ គាត់បាននិយាយស្ងាត់ៗថា៖ «អា៎ ទោះបីជាគេអាចប្រញាប់ធ្វើវាឱ្យទាន់ពេលក៏ដោយ ប៉ុន្តែដោយឃើញថាគេស្ទើរតែមិនទាន់ពេលបែបនេះ វាហាក់ដូចជាលទ្ធផលនឹងមិនសូវល្អតាមការរំពឹងទុកនោះឡើយ។ ពិតជាគួរឱ្យស្តាយណាស់... កំសត់ណាស់តាចាស់អៅ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយងាកក្បាលត្រឡប់មកវិញ ឈីមីអឺ បានទះដៃរបស់គាត់ ហើយទាញយកខ្សែភ្នែកដ៏ចម្លែកទាំងអស់ដែលកំពុងសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ត្រឡប់មកវិញ។ គាត់បានក្អកស្រាលៗ មុននឹងនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ថា៖ «ដោយសារតែអ្នកទាំងអស់គ្នាបានដើរចេញមកទាន់ពេលវេលា ដូច្នេះ ពួកយើងនឹងចាប់ផ្តើមរៀបចំសម្រាប់ផ្នែកបន្ទាប់នៃការសាកល្បង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលគាត់និយាយចប់ ឈីមីអឺ បានបោះជំហានពីរបីជំហានទៅមុខ ហើយលើកក្រណាត់ពណ៌ខ្មៅមួយដែលស្ថិតនៅលើវេទិកាចេញ។ ភ្លាមៗនោះ គាត់បានបង្ហាញនូវម៉ាស៊ីនដ៏ជាក់លាក់មួយដែលមានពន្លឺភ្លឺផ្លេកៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នេះគឺជាឧបករណ៍វាស់កម្រិតភាពបរិសុទ្ធ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយជាងដែកដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់ ដែលសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំរបស់យើងបានជួលមក។ វាអាចវាស់វែងកម្រិតភាពបរិសុទ្ធនៃធាតុផ្សំដែលអ្នកបានចម្រាញ់យ៉ាងត្រឹមត្រូវ» ឈីមីអឺ បានអង្អែលម៉ាស៊ីនពណ៌ខ្មៅងងឹតនោះ ចង្អុលទៅកាន់រន្ធមួយ រួចនិយាយថា៖ «នេះគឺជាកន្លែងសម្រាប់អ្នកដាក់ធាតុផ្សំដើម្បីយកទៅវាស់វែង»។ បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនេះ គាត់បានចង្អុលទៅកាន់អេក្រង់មួយ។ អក្សរមួយចំនួនកំពុងតែភ្លឺផ្លេកៗនៅលើនោះម្តងហើយម្តងទៀត។ «ចំណុចនេះនឹងបង្ហាញពីកម្រិតនៃភាពបរិសុទ្ធ។ វាមានពិន្ទុពេញ ១០ ពិន្ទុ។ ដប់ពិន្ទុគឺខ្ពស់បំផុត ខណៈពេលដែលមួយពិន្ទុគឺទាបបំផុតអ្នកត្រូវការបួនពិន្ទុដើម្បីជាប់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូខេ។ ឥឡូវនេះ អ្នកទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវយក 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' ដែលអ្នកបានចម្រាញ់រួច ដាក់ចូលទៅក្នុងនោះ។ ចងចាំថា មុនពេលអ្នកដាក់វាចូល វាជារឿងល្អបំផុតប្រសិនបើអ្នកប្រាប់ពួកយើងថា តើអ្នកបានចម្រាញ់វាចំនួនប៉ុន្មានដង...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រាល់ពេលដែលឱសថធាតុផ្សំមួយត្រូវបានចម្រាញ់ម្តង ភាពពិបាកនៃការធ្វើវានឹងកើនឡើងជាច្រើនដងជាងកាលពីលើកមុន។ ឧទាហរណ៍ ទោះបីជាមានកម្លាំងសមត្ថភាពរបស់ ឈីមីអឺ ក៏ដោយ ក៏គាត់អាចចម្រាញ់ 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' នេះម្តងហើយម្តងទៀតបានយ៉ាងច្រើនបំផុតត្រឹមដប់ដងប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើគាត់ធ្វើលើសពីនោះ គាត់នឹងខាតបង់កម្លាំងទទេដោយមិនទទួលបានផលប្រយោជន៍អ្វីឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តោះចាប់ផ្តើម!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈីមីអឺ ទះដៃរបស់គាត់ស្រាលៗ។ ក្រុមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៤ បានក្រោកឈរឡើងពីកៅអីរបស់ពួកគេ ហើយដើរមកខាងមុខឧបករណ៍វាស់កម្រិតភាពបរិសុទ្ធ។ ពួកគេហាក់ដូចជាមានភាពចង់ដឹងចង់ឃើញបន្តិច ខណៈដែលពួកគេរង់ចាំការបង្ហាញលទ្ធផល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលពាក្យសម្តីរបស់ ឈីមីអឺ ធ្លាក់ចុះ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលធំបានក្រឡេកមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក។ ចុងក្រោយ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ ម្នាក់ដែលនៅជិតខាងមុខជួរ បានដើរទៅខាងមុខ ហើយយកដបត្បូងមួយដែលផ្ទុក 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' ចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានដាក់វាចូលទៅក្នុងរន្ធម៉ាស៊ីន។ គេបានងាកមុខទៅរក ឈីមីអឺ និងអ្នកដទៃទៀតនៅខាងលើ រួចនិយាយដោយគោរពថា៖ «លោកអនុប្រធាន ជាមួយនឹងសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំអាចចម្រាញ់ 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' បានត្រឹមតែបីដងប៉ុណ្ណោះ»。\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈីមីអឺ ងក់ក្បាលបន្តិច។ ការដែលអាចអនុវត្តការចម្រាញ់ប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពចំនួនបីដងលើ 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' អាចត្រូវបានចាត់ទុកថាជាលទ្ធផលមួយដែលមិនអាក្រក់ឡើយ។ យោងតាមការប៉ាន់ស្មានរបស់គាត់ ភាពបរិសុទ្ធដែលការចម្រាញ់របស់យុវជនម្នាក់នេះសម្រេចបាន គួរតែស្ថិតនៅជុំវិញប្រាំពិន្ទុ ឬប្រហាក់ប្រហែលនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដូចដែល ឈីមីអឺ បានរំពឹងទុក បន្ទាប់ពីឧបករណ៍វាស់កម្រិតភាពបរិសុទ្ធបានភ្លឺផ្លេកៗពីរបីដង អេក្រង់បង្ហាញលទ្ធផលបានលេចចេញនូវលេខ 'ប្រាំ' ដ៏ធំមួយភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រាំពិន្ទុ។ អ្នកជាប់ការសាកល្បងហើយ។ សូមអបអរសាទរ» ដោយបានឃើញអក្សរពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ឈីមីអឺ ងក់ក្បាល រួចសើចនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ម្នាក់ទៀត...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បួនពិន្ទុ... ជាប់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ម្នាក់ត្រូវបានរុញទៅខាងមុខ ហើយបានរៀបចំគ្រប់យ៉ាងយ៉ាងរហ័ស។ មួយសន្ទុះក្រោយមក លេខ 'បួន' ដែលបានភ្លឺនៅលើអេក្រង់ បានធ្វើឱ្យគេមានក្តីត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេដកដង្ហើមធំធូរទ្រូង។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានទះទ្រូងរបស់គេ រួចដើរទៅខាងចំហៀង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ម្នាក់ទៀត...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រាំពិន្ទុ, ជាប់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ម្នាក់ទៀត...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បីពិន្ទុ, ធ្លាក់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីមនុស្សពីរបីនាក់បានជាប់ការសាកល្បង ទីបំផុតមានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ដែលមិនមានសំណាងម្នាក់ បានដើរថយក្រោយជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏បរាជ័យ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលពេលវេលាសម្រាប់ការពិនិត្យផ្លាស់ទីទៅមុខ លីវលីង ទីបំផុតបានដើរយ៉ាងធូរស្រាលទៅកាន់ចំហៀងនៃឧបករណ៍វាស់កម្រិតភាពបរិសុទ្ធ ក្រោមការយកចិត្តទុកដាក់របស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានយកដបត្បូងមួយចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេ ហើយដាក់វាចូលទៅក្នុងរន្ធម៉ាស៊ីនយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ គេបានងើបក្បាលឡើង រួចនិយាយ និងញញឹមទៅកាន់ ឈីមីអឺ ថា៖ «ខ្ញុំមានសមត្ថភាពមានកម្រិត។ ខ្ញុំអាចចម្រាញ់វាបានត្រឹមតែប្រាំមួយដងប៉ុណ្ណោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលពាក្យសម្តីរបស់ លីវលីង ចាកចេញពីមាត់របស់គេ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់ស្រឡាំងកាំងភ្លាមៗ។ នៅខណៈពេលនោះ ពួកគេមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ មិនត្រឹមតែមនុស្សនៅខាងក្រោមនោះទេ ប៉ុន្តែសូម្បីតែ ឈីមីអឺ និងអ្នកដទៃទៀតក៏មិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែកដ៏ភ្ញាក់ផ្អើលជាមួយគ្នាដែរ។ ការដែលអាចចម្រាញ់ 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' ចំនួនប្រាំមួយដង នឹងត្រូវការសមត្ថភាពយ៉ាងហោចណាស់ក៏កម្រិតកំពូលនៃអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>(ចំណាំ៖ កម្រិតកំពូលនៃអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ គឺជាកម្រិតខ្ពស់បំផុតនៅក្នុងថ្នាក់ទី ៣។ ប្រសិនបើបោះជំហានទៅមុខទៀត គេនឹងឈានដល់ថ្នាក់ទី ៤)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈីមីអឺ ដកដង្ហើមធំស្រាលៗ។ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់បានផ្លាស់ប្តូរទៅកាន់អេក្រង់។ នៅទីនោះ ពន្លឺបានភ្លឺផ្លេកៗអស់មួយសន្ទុះ មុនពេលដែលលេខ 'ប្រាំពីរ' ដ៏ធំមួយបានលេចឡើងយឺតៗ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រាំពីរពិន្ទុ។ សូមអបអរសាទរ... អ្នកបានជាប់ហើយ» ឈីមីអឺ ដកដង្ហើមចេញស្រាលៗ ខណៈដែលគាត់និយាយទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវលីង ញញឹម រួចផ្លាស់ទីរាងកាយដ៏ខ្ពស់ស្រឡះរបស់គេទៅខាងចំហៀង។ ម្តងម្កាល ខ្សែភ្នែករបស់គេនឹងអណ្តែតទៅរកមនុស្សដែលនៅខាងក្រោយគេបង្អស់ ដែលជាកន្លែងស៊ាវយ៉ានកំពុងសម្រាកដោយបិទភ្នែកចុះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងចំណុចកំពូលដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ លីវលីង អ្នកដែលនៅសេសសល់បន្ទាប់ពីនោះ ច្បាស់ជាមានភាពធម្មតាខ្លាំងណាស់។ មនុស្សដែលអាចចម្រាញ់វាបានត្រឹមតែពីរ ឬបីដង បានដើរចេញមកម្តងម្នាក់ៗ។ ពួកគេមិនអាចទាក់ទាញបេះដូងរបស់ ឈីមីអឺ និងអ្នកដទៃទៀតបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភាពធុញទ្រាន់បានបន្តរហូតដល់វេនរបស់ព្រះនាងតូច ទើបវាត្រូវបានបំបែកចេញ។ យុវតីម្នាក់នេះដែលមានអាយុហាក់ដូចជាក្មេងខ្លាំងណាស់ តាមពិតទៅមានសមត្ថភាពអាចចម្រាញ់ 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' បានរហូតដល់ទៅប្រាំដងឯណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែបញ្ហាមួយចំនួនដែលជាលទ្ធផលនៃភាពខ្វះបទពិសោធន៍របស់នាង និទ្ទេសដែលនាងទទួលបាន គឺអន់ជាង លីវលីង ចំនួន ០.៥ ពិន្ទុ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីព្រះនាងតូច មានបេក្ខជនលេចធ្លោពីរបីនាក់ដែលមានសមត្ថភាពល្អគួរសម និងអាចទទួលបានប្រាំមួយពិន្ទុម្នាក់ៗ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលមនុស្សទាំងនេះត្រូវបានប្រៀបធៀបទៅនឹង លីវលីង ពួកគេច្បាស់ជាមានភាពអន់ជាងបន្តិចហើយ។ ដោយមើលឃើញស្ថានភាពបែបនេះ មនុស្សដែលទទួលបានលទ្ធផលល្អបំផុត ច្បាស់ជា លីវលីង ហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលបេក្ខជនបានដើរទៅម្តងម្នាក់ៗ ចំកណ្តាលសាលធំដ៏ធំបានចាប់ផ្តើមប្រែជាទទេស្អាតបន្តិចម្តងៗម្តងទៀត។ មួយសន្ទុះក្រោយមក មានតែស៊ាវយ៉ានម្នាក់គត់ដែលនៅសល់ឈរតែឯងនៅចំកណ្តាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យ៉ានសៀវ ដល់វេនរបស់ឯងហើយ...» ដោយឃើញស៊ាវយ៉ាន ដែលបានបិទភ្នែកចុះហាក់ដូចជាកំពុងដេកលក់ ឈីមីអឺ បានបើកមាត់ទាំងទាល់តម្រិះ រួចប្រញាប់ដាស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយបានឮសំឡេងដាស់ ស៊ាវយ៉ាន បើកភ្នែកឡើងយឺតៗ។ គេបានសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនយ៉ាងខ្លិលច្រអូស មុននឹងបញ្ឈប់ភ្នែកត្រង់ លីវលីង ដែលកំពុងញញឹមសម្លឹងមើលមកគេ។ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមស្រាលៗ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានជះខ្សែភ្នែកដ៏កក់ក្តៅទៅកាន់ អៅធួ ដែលកំពុងមានផ្ទៃមុខព្រួយបារម្ភ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន ដើរឡើងកាំជណ្តើរពីរបីជំហានយ៉ាងលឿន មុននឹងឈប់នៅចំហៀងនៃឧបករណ៍វាស់កម្រិតភាពបរិសុទ្ធ។ គេបានយកដបត្បូងដែលផ្ទុកម្សៅដែលបានចម្រាញ់ចេញពី 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' ចេញមក។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានបោះវាចូលទៅក្នុងរន្ធម៉ាស៊ីនយ៉ាងព្រហើន ក្រោមខ្សែភ្នែកដ៏គាំងនិយាយមិនចេញរបស់ ឈីមីអឺ និងអ្នកដទៃទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាល្អិត។ តើឯងបានចម្រាញ់ធាតុផ្សំនេះចំនួនប៉ុន្មានដងដែរ?» ដោយឃើញថាស៊ាវយ៉ាន ដែលបានទម្លាក់ក្បាលចុះ មិនមានបំណងចង់បើកមាត់និយាយអ្វីទាល់តែសោះ ឈីមីអឺ អាចមានតែដើរតួជាអ្នកសួរនាំមុនប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប៉ុន្មានដង?» ស៊ាវយ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត។ បន្ទាប់មក គេនិយាយទាំងមិនសូវប្រាកដក្នុងចិត្តថា៖ «វាហាក់ដូចជា... ប្រាំបីដង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភាពស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សាលធំដ៏ធំបានប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំដូចសេចក្តីស្លាប់នៅខណៈពេលនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហឹស។ មនុស្សល្ងង់ខ្លៅ។ តើគេគិតថាពាក្យសម្តីបែបនេះអាចរាយការណ៍តាមតែចិត្តចង់បានមែនទេ?» ដោយត្រូវបានឈ្លក់សម្លេងយ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹងពាក្យសម្តីនេះរបស់ស៊ាវយ៉ានដែរនោះ ទីបំផុតព្រះនាងតូចមិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីលួចចំអកឡកឡឺយបែបត្រជាក់។ នាងមិនជឿថាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ម្នាក់ នឹងមានសមត្ថភាពអាចចម្រាញ់ 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' បានរហូតដល់ប្រាំបីដងនោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មុនពេលដែលស្នាមញញឹមបែបត្រជាក់នៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ព្រះនាងតូចអាចរលាយបាត់អស់ទាំងស្រុងនោះ វាស្រាប់តែរឹងកន្ត្រាក់ភ្លាមៗនៅខណៈពេលបន្ទាប់។ នេះគឺដោយសារតែ លេខ 'ប្រាំបួន' ដ៏ធំ និងមានពណ៌ក្រហមឆ្អៅ បានលេចចេញរូបរាងឡើងយឺតៗនៅលើអេក្រង់បង្ហាញលទ្ធផលនៃឧបករណ៍វាស់កម្រិតភាពបរិសុទ្ធ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រាំបួនពិន្ទុ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញលេខដ៏ធំពួកពណ៌ក្រហមឆ្អៅនោះ ឈីមីអឺ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថានៅខណៈពេលនោះ បេះដូងរបស់គាត់បានរួញកន្ត្រាក់ចូលគ្នយ៉ាងណែន...\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-07-01T15:53:32.944Z","6a4537fcf6663a73445e3847","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"6a4529eff6663a73445e383a",292,"ការចម្រាញ់",{"id":25,"number":26,"title":27},"6a454071f6663a73445e385c",294,"ទីបញ្ចប់",322,1790177398658]