[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a43dcd4f07a0cfc6a2c0179":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69760c82a5ba2989a9c50381",289,"លីវ លីង","\u003Cdiv>នៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ធំទូលាយ ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នាតិចៗ ខណៈពេលដែលភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅត្រង់ចំណុចដែលម្រាមដៃរបស់គេប៉ះនឹងខ្នងរបស់ ណាឡាន ជេ។ តាមរយៈបទពិសោធន៍ពីមុនមក គេអាចដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា នៅក្នុងរលកកំដៅអណ្តាតភ្លើងមានលាយឡំដោយរបស់ម្យ៉ាងដែលមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណ ហើយវាក៏ត្រូវបានស្រូបចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់គេភ្លាមៗ នៅខណៈពេលដែលអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតងត្រូវបានដកថយចេញមកវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ការបំប្លែងខ្លួននៃពិសភ្លើងពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ ទោះបីជាមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងនាពេលបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនអាចដុតបំផ្លាញវាឱ្យអស់ទាំងស្រុងបានដែរ។ ដកដង្ហើមធំ... ប្រហែលជាមានតែអណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់របស់លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ ទេ ទើបអាចកម្ចាត់វាចេញបានទាំងស្រុង»។ ស៊ាវ យ៉ាន សន្សឹមៗដកម្រាមដៃរបស់គេចេញ រួចគ្រវីក្បាល និងដកដង្ហើមធំតិចៗនៅក្នុងចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វគ្គបន្សាបពិសសម្រាប់ថ្ងៃនេះ ចប់ត្រឹមកម្រិតនេះសិនចុះ។ បន្ទាប់ពីព្យាបាលពីរ ឬបីដងទៀត ខ្ញុំគិតថាពិសនៅក្នុងខ្លួនរបស់លោកច្បាស់ជាត្រូវកម្ចាត់អស់ទាំងស្រុងជាមិនខាន»។ ស៊ាវ យ៉ាន លាក់ម្រាមដៃចូលទៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់ រួចសម្លឹងមើលទៅ ណាឡាន ជេ ដែលមានទឹកមុខល្អប្រសើរជាងមុនឆ្ងាយណាស់ បើធៀបនឹងពេលមុនៗ រួចនិយាយឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អរគុណប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ ខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំអាចដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ពិសភ្លើងនៅក្នុងខ្លួនរបស់ខ្ញុំកំពុងតែថយចុះជាលំដាប់»។ ណាឡាន ជេ ជូតញើសនៅលើថ្ងាសរបស់គេ។ ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងរាល់ពេលដែលពិសត្រូវបានរុញច្រានចេញមកក្រៅ គឺពិតជាធ្វើឱ្យអស់កម្លាំងខ្លាំងណាស់ វាប្រៀបបាននឹងការដែលគេទើបតែឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធដ៏ស្វិតស្វាញជាមួយអ្នកខ្លាំងកម្រិតដូចគ្នាអញ្ចឹង។ គេងាកក្បាលមកវិញ ហើយថ្លែងអំណរគុណដល់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមានទឹកមុខបង្ហាញពីការហត់នឿយបន្តិចបន្តួច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពួកយើងគ្រាន់តែយករបស់ដែលរៀងៗខ្លួនត្រូវការតែប៉ុណ្ណោះ»។ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ និងមានសំឡេងរាបស្មើ។ ចិត្តវិញ្ញាណរបស់គេបានពិនិត្យមើលខាងក្នុងរាងកាយរបស់ខ្លួនពីរ ឬបីដង។ គេកាន់តែចងចិញ្ចើមខ្លាំងជាងមុនទៅទៀត នៅពេលដែលដឹងថា ពិសភ្លើងហាក់បីដូចជាកាន់តែមានភាពខាប់ក្រាស់នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ បន្ទាប់ពីវគ្គបន្សាបពិសមួយនេះចប់ទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អា... របស់នេះ។ មិនដឹងថាវាជាលាភសំណាង ឬជាគ្រោះមហន្តរាយនោះទេ។ បើសិនជាលោកគ្រូនៅទីនេះច្បាស់ជាល្អមិនខាន។ ដោយមានបទពិសោធន៍ដ៏ជាច្រើនរបស់លោកគ្រូ ខ្ញុំក៏មិនបាច់មកអង្គុយព្រួយបារម្ភទាំងងងឹតងងល់បែបនេះដែរ...» ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំតិចៗ ហើយបានត្រឹមតែញញឹមជូរចត់នៅក្នុងចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា ប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ។ ពីរថ្ងៃនេះពិតជាធ្វើឱ្យអ្នកនឿយហត់ខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើអ្នកត្រូវការវត្ថុធាតុឱសថ ឬរបស់អ្វីផ្សេងទៀត អ្នកអាចប្រាប់ពួកយើងបាន។ រឿងបន្តិចបន្តួចទាំងនេះ ទុកឱ្យត្រកូលណាឡានរបស់ពួកយើងជាអ្នករៀបចំចុះ។ អ្នកគ្រាន់តែសម្រាកឱ្យបានស្រួលទៅបានហើយ»។ ដោយឃើញទឹកមុខរបស់ ណាឡាន ជេ កាន់តែមានឈាមជ័រឡើងវិញ ស្នាមញញឹមនៅលើមុខរបស់ ណាឡាន ស៊ូ ក៏កាន់តែរីកធំឡើងដែរ។ គេដើរទៅមុខពីរជំហាន រួចនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងស្នាមញញឹមពេញផ្ទៃមុខ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន រារែកចិត្តមួយភ្លែត។ គេក៏ដកក្រដាស និងប៊ិចចេញពីចិញ្ចៀនស្តុកទុកយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។ បន្ទាប់មក គេក៏សរសេរឈ្មោះវត្ថុធាតុឱសថកម្រៗ និងមានតម្លៃ ដែលកម្រនឹងប្រទះឃើញនៅលើទីផ្សារយ៉ាងលឿន រួចហុចវាទៅឱ្យ ណាឡាន ស៊ូ។ ក្នុងពេលដែលភាគីម្ខាងទៀតជាអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភបែបនេះ បើមិនឆ្លៀតឱកាសទេ វាពិតជាគួរឱ្យស្តាយណាស់។ យ៉ាងណាមិញ ដោយមានអំណាចហិរញ្ញវត្ថុរបស់ត្រកូលណាឡាន របស់បន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណេះ មិនធ្វើឱ្យពួកគេឈឺក្បាលហូរទឹកភ្នែកនោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ណាឡាន ស៊ូ ទទួលយកក្រដាសនោះហើយក្រឡេកមើលមួយភ្លែត។ ទឹកមុខរបស់គេមិនមានការប្រែប្រួលទាល់តែសោះ ទោះបីជាមានឈ្មោះវត្ថុធាតុឱសថមានតម្លៃខ្ពស់នៅលើនោះក៏ដោយ។ គេបានហៅស្រីបម្រើម្នាក់ឱ្យធ្វើតាមអ្វីដែលបានសរសេរនៅលើក្រដាស ដើម្បីទៅដករបស់ទាំងនោះចេញពីឃ្លាំងរបស់ត្រកូល។ ក្នុងអំឡុងពេលដំណើរការទាំងមូល ការឆ្លើយតបរបស់ ណាឡាន ស៊ូ គឺមិនមានការរារែកសូម្បីតែបន្តិច បង្ហាញពីភាពចិត្តទូលាយ និងអំនួតជាខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា ប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ ហេតុអ្វីពួកយើងមិនទៅអង្គុយលេងនៅបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវសិនទៅ។ របស់ដែលអ្នកត្រូវការនឹងត្រូវគេយកមកជូនភ្លាមៗ»។ ដោយឃើញស្រីបម្រើដើរចេញពីបន្ទប់ ណាឡាន ជេ ដែលទើបតែស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់រួចរាល់ ក៏ញញឹមហើយនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ»។ ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច រួចលើកជើងដើរតាមពីក្រោយ ណាឡាន ជេ និង ណាឡាន ស៊ូ ដែលនៅខាងមុខ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដើរចេញពីទ្វារ ពួកគេបានឆ្លងកាត់ច្រកផ្លូវដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ មុនពេលដែលអ្នកទាំងបីដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដ៏ប្រណីត។ ពួកគេទើបតែអង្គុយចុះភ្លាម ស្រីបម្រម្នាក់នៅខាងក្បែរនោះក៏ប្រញាប់ប្រញាល់មកបម្រើតែដ៏មានក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់។ បន្ទាប់មក នាងក៏ឱនកាយរួចដើរថយក្រោយចេញទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ ខ្ញុំស្មានថាគោលបំណងនៃការមកកាន់រាជធានីរបស់អ្នកលើកនេះ គឺដើម្បីចូលរួមនៅក្នុងការប្រមូលឱសថ មែនទេ?» ណាឡាន ជេ លើកពែងតែរបស់គេឡើង ក្រេបបន្តិចម្តងៗ រួចសួរទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កេកេ កំពូលអ្នកខ្លាំងទាំងអស់បានមកជួបជុំគ្នាសម្រាប់ការប្រមូលឱសថលើកនេះ។ មើលទៅច្បាស់ជាមានរឿងល្អមើលមើលមិនខានឡើយ» ណាឡាន ស៊ូ ដែលអង្គុយនៅក្បែរនោះ ញញឹមហើយនិយាយឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំគ្រាន់តែមកចូលរួមសប្បាយតែប៉ុណ្ណោះ មិនមានសមត្ថភាពទៅប្រកួតប្រជែងជាមួយអ្នកដទៃនោះទេ»។ ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមហើយឆ្លើយតប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកពិតជាមានភាពដាក់ខ្លួនខ្លាំងណាស់។ ដោយមានរបស់ដ៏វិសេសវិសាលដូចជាអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌នៅក្នុងដៃ វាមិនអាចទៅរួចទេដែលអ្នកមិនបង្ហាញភាពលេចធ្លោរបស់ខ្លួននោះ»។ ណាឡាន ជេ គ្រវីក្បាល រួចក៏សើចភ្លាមៗថា៖ «មុនពេលការប្រមូលឱសថមកដល់ វាពិតជាត្រូវការការហ្វឹកហាត់ខ្លះៗហើយ។ ប្រសិនបើប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ ត្រូវការវត្ថុធាតុឱសថណាមួយ អ្នកគ្រាន់តែប្រាប់ខ្ញុំមកចុះ។ ឱ្យតែត្រកូលណាឡានរបស់ពួកយើងមាន ពួកយើងច្បាស់ជាមិនកំណាញ់ឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចង់ទិញចិត្តខ្ញុំតាំងពីដំបូង...» ស៊ាវ យ៉ាន ក្រេបតែរបស់គេ រួចគ្រវីក្បាលតិចៗ ហើយខ្សឹបនៅក្នុងចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងរបស់អ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់ដែលគ្រងគ្រងអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ គឺជាអ្វីដែលកំពូលអ្នកខ្លាំងដូចជា ណាឡាន ជេ ដឹងយ៉ាងច្បាស់បំផុត។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទោះបីជាពេលនេះ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រាន់តែជាអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ក៏ដោយ ក៏ ណាឡាន ជេ នៅតែប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីទាញយកចិត្តគេមកដែរ។ ដូចពាក្យស្លោកពោលថា «កាលបើទទួលផលប្រយោជន៍ពីគេហើយ ថ្ងៃក្រោយច្បាស់ជាពិបាកនឹងបដិសេធ»។ ប្រសិនបើ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើតាមអ្វីដែលគេនិយាយ ហើយយកវត្ថុធាតុឱសថពីត្រកូលណាឡានតាមចិត្តចង់ មែននោះ វានឹងមិនងាយស្រួលឡើយសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្នុងការបដិសេធ ណាឡាន ជេ នៅពេលដែលគេអញ្ជើញ ស៊ាវ យ៉ាន ឱ្យធ្វើជាអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំប្រចាំត្រកូលណាឡាននាពេលអនាគត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំនឹងមកជួបអ្នកទាំងពីរនៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវការវា»។ ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានបដិសេធភ្លាមៗនោះទេ ប៉ុន្តែសម្តីដ៏មិនច្បាស់លាស់របស់គេ ក៏មិនបានយល់ព្រមដូចគ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងនាមជាមនុស្សម្នាក់ដែលឆ្លងកាត់ជីវិតរហូតដល់ចាស់វស្សា ណាឡាន ជេ ធម្មជាតិជាអាចស្តាប់ដឹងពីអត្ថន័យមិនច្បាស់លាស់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេញញឹម ហើយទឹកមុខរបស់គេមិនបង្ហាញពីអារម្មណ៍ខកចិត្តទាល់តែសោះ។ ទាំងស្នាមញញឹម គេក៏បង្វែរប្រធានបទសន្ទនា ហើយចាប់ផ្តើមសួរនាំព័ត៌មានផ្សេងៗពី ស៊ាវ យ៉ាន វិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា តើខ្ញុំអាចសួរបានទេថា លោកគ្រូរបស់ប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ ជានរណាដែរ? ខ្ញុំស្គាល់អ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំល្បីៗជាងពាក់កណ្តាលនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់ឮថាមានកូនសិស្សរបស់នរណាម្នាក់ដែលមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ទាំងនៅក្មេងវ័យបែបនេះឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកគ្រូមិនចូលចិត្តបង្ហាញខ្លួននោះទេ។ លោកបានរស់នៅយ៉ាងឯកោនៅក្នុងព្រៃភ្នំ។ មុនពេលខ្ញុំចាកចេញមក គាត់បានណែនាំខ្ញុំមិនឱ្យបញ្ចេញព័ត៌មានណាមួយអំពីគាត់ឡើយ»។ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលហើយនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បើវាបែបហ្នឹងហើយ ខ្ញុំក៏មិនបង្ខំអ្នកដែរ»។ ឮពាក្យទាំងនេះ ណាឡាន ជេ ញញឹមហើយងក់ក្បាល។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ បែរជាគិតថា៖ «កំពូលអ្នកខ្លាំងដែលលាក់ខ្លួនពីពិភពលោក? ដោយអាយុរបស់ យ៉ាន ស៊ាវ វាមិនអាចទៅរួចទេដែលគេអាចបង្ក្រាបអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌បានដោយខ្លួនឯង ខ្ញុំគិតថាលោកគ្រូរបស់គេច្បាស់ជាបានជួយជ្រោមជ្រែងច្រើនណាស់។ កំពូលអ្នកខ្លាំងដែលអាចបង្ក្រាបអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌បាន យ៉ាងហោចណាស់ក៏ត្រូវតែស្ថិតក្នុងលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ដែរ។ មើលទៅកម្លាំងនៅពីក្រោយខ្នងរបស់អាល្អិតម្នាក់នេះ មិនអាចមើលស្រាលបានឡើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំអាចទាញគេមកខាងយើងបាន វានឹងផ្តល់ផលប្រយោជន៍ជាច្រើន...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីការឆ្លើយតបដ៏ធម្មតារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ពេលវេលាក៏បានកន្លងផុតទៅសន្សឹមៗ។ ស្រីបម្រើដែលបានទៅយកវត្ថុធាតុឱសថ បានកាន់ថាសប្រាក់មួយ ហើយដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវជាមួយនឹងដំណើររាងរៅដ៏ទន់ភ្លន់។ បន្ទាប់មក នាងក៏ដាក់ថាសនោះនៅលើតុ ក្បែរខាង ស៊ាវ យ៉ាន ដោយភាពគោរព។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រឡេកមើលទៅវត្ថុធាតុឱសថដែលត្រូវបានរក្សាទុកយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះនៅលើថាសប្រាក់នោះ ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច។ មើលទៅត្រកូលណាឡានមានមនុស្សពូកែៗមិនតិចឡើយ ដែលដឹងពីរបៀបថែរក្សាវត្ថុធាតុឱសថរបស់ពួកគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន រៀបចំទុកដាក់វត្ថុធាតុឱសថទាំងនោះទៅក្នុងចិញ្ចៀនស្តុកទុករបស់គេយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ដោយមិនមានបំណងចង់បង្អង់យូរ ស៊ាវ យ៉ាន មិនបន្តស្នាក់នៅទៀតឡើយ។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏ក្រោកឈរឡើង ហើយលាអ្នកទាំងពីរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេហេ ពួកយើងជូនដំណើរ ប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ បន្តិចទៅ»។ ដោយឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ក្រោកឈរឡើង ណាឡាន ជេ ក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើតាមដូចគ្នា។ បន្ទាប់មក គេនិង ណាឡាន ស៊ូ ក៏ដើរទន្ទឹមស្មាគ្នាចេញពីបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលពួកគេដើរចេញពីបន្ទប់ ពួកគេបានដើរតាមផ្លូវតូចមួយ។ សមាជិកត្រកូលណាឡានដែលកំពុងតែដើរកាត់ទៅកាត់មក បានប្រញាប់ប្រញាល់គោរពពួកគេ។ ពួកគេរង់ចាំរហូតដល់អ្នកទាំងបីដើរទៅឆ្ងាយ បើផ្អើលមើលមុខគ្នាក្នុងភាពតក់ស្លុត។ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីនោះ ពួកគេក៏ងាកក្រសែភ្នែកពោរពេញដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ និងភ្ញាក់ផ្អើលទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន។ នៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ាទាំងមូល មានមនុស្សមិនលើសពីប្រាំនាក់ឡើយ ដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ឱ្យទាំងលោកតាចាស់នៃត្រកូលណាឡាន និងប្រធានត្រកូលមកជូនដំណើររួមគ្នាដោយក្តីគោរពបែបនេះ។ ចុះហេតុអ្វីបានជាយុវជនម្នាក់នេះ ដែលមើលទៅមានអាយុប្រហែលជាម្ភៃឆ្នាំ បែរជាមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទទួលបានការបដិសណ្ឋារកិច្ចដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បែបនេះទៅវិញ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏ភ្ញាក់ផ្អើល និងចម្លែកចិត្តពេញមួយផ្លូវ អ្នកទាំងបីក៏បានមកដល់ទ្វារធំ។ ស៊ាវ យ៉ាន ឱនក្បាលបន្តិចទៅកាន់ ណាឡាន ជេ និង ណាឡាន ស៊ូ។ គេរៀបនឹងចាកចេញទៅហើយ ប៉ុន្តែចុងភ្នែករបស់គេស្រាប់តែរឹងកណ្តាល នៅពេលដែលឃើញស្រមោលមនុស្សពីរនាក់កំពុងតែដើរចូលមកកាន់ត្រកូលណាឡានសន្សឹមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងចំណោមស្រមោលមនុស្សទាំងពីរនាក់នោះ ម្នាក់ជាប្រុស និងម្នាក់ទៀតជាស្រី។ នារីម្នាក់នោះកំពុងតែស្លៀកពាក់អាវផាយពណ៌សដូចពន្លឺព្រះច័ន្ទ ជាមួយនឹងដៃអាវដ៏វែងទូលាយ។ ជំហានដើរដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាង ធ្វើឱ្យមនុស្សជុំវិញខ្លួនមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ និងមើលទៅស្រស់ស្អាតជាខ្លាំង។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សោភារបស់នាង ដែលបង្កប់ដោយស្នាមញញឹមតិចៗ បានទាក់ទាញក្រសែភ្នែកបុរសៗនៅជុំវិញខ្លួន ខណៈពេលដែលនាងដើរកាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែកឯបុរសម្នាក់នោះវិញ កំពុងតែស្លៀកពាក់អាវផាយវែងរបស់អ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំ។ អាយុរបស់គេក៏នៅក្មេងខ្លាំងណាស់ដែរ ហើយរូបរាងរបស់គេខ្ពស់ស្រឡះ មើលទៅទើបតែអាយុជាងម្ភៃឆ្នាំបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ ផ្ទៃមុខដ៏សង្ហារបស់គេមានទម្រង់ច្បាស់លាស់ដូចត្រូវបានគេឆ្លាក់ដោយកាំបិត បញ្ចេញនូវអារម្មណ៍ទន់ភ្លន់បែបនារីបន្តិច។ ស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ ក៏ងាយស្រួលក្នុងការធ្វើឱ្យចិត្តនារីៗរំភើបញាប់ញ័រផងដែរ។ នៅពេលដែលប្រៀបធៀបរូបរាងរបស់បុរសម្នាក់នេះ ទៅនឹងរូបរាងក្លែងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន វាប្រៀបដូចជាមេឃនិងដី ដែលខុសគ្នាឆ្ងាយខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាការណែនាំ អ្វីដែលទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍បំផុត គឺនៅតែជាផ្លាកសញ្ញាអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំនៅលើទ្រូងរបស់យុវជនម្នាក់នោះ។ នៅលើនោះ មានឆ្នូតពណ៌ប្រាក់បី ដែលជះពន្លឺចាំងភ្នែកនៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យ។ អ្នកដើរកាត់ផ្លូវទាំងឡាយ ដែលនៅក្នុងចិត្តដំបូងឡើយមានអារម្មណ៍ច្រណែន ព្រោះតែបុរសម្នាក់នោះមាននារីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ដើររួមដំណើរជាមួយ បែរជាមានអារម្មណ៍ស្ងើចសរសើរភ្លាមៗ នៅពេលដែលឃើញឆ្នូតពណ៌ប្រាក់ទាំងបីដែលតំណាងឱ្យឋានៈរបស់គេ។ ភ្លាមៗនោះ ភាពមិនពេញចិត្តនៅក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេ ក៏ប្រែប្រួលទៅជាការគោរពកោតក្រែង ដែលមនុស្សម្នាក់តែងតែប្រើនៅពេលប្រឈមមុខនឹងកំពូលអ្នកខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសនិងនារីម្នាក់នោះដើរមកយ៉ាងយឺតៗ។ បុរសមានទេពកោសល្យ និងនារីមានសម្រស់ដ៏ល្អឯក ពិតជាគូស្នេហ៍ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ។ ពួកគេបានទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ពីក្រសែភ្នែកជាច្រើននៅលើដងផ្លូវ។ ភ្លាមៗនោះ ក្រសែភ្នែកកោតសរសើរ និងច្រណែនជាច្រើនត្រូវបានបោះចោលទៅលើពួកគេ ខណៈពេលដែលអ្នកទាំងពីរស្រាប់តែក្លាយជាចំណុចកណ្តាលនៃការចាប់អារម្មណ៍នៅលើដងផ្លូវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈពេលដែលក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ឈប់ស្ងៀមទៅលើអ្នកទាំងពីរ ណាឡាន ជេ និង ណាឡាន ស៊ូ ដែលនៅក្បែរនោះ ក៏បានកត់សម្គាល់ឃើញមនុស្សពីរនាក់ដែលកំពុងដើរមកដូចគ្នា។ នៅពេលដែលក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេសម្លឹងមើលទៅបុរសដែលនៅក្បែរ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ទឹកមុខរបស់ពួកគេម្នាក់ៗមានភាពខុសប្លែកគ្នាបន្តិចបន្តួច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលទៅអ្នកទាំងពីរដែលកំពុងដើរមកយ៉ាងយឺតៗ ស៊ាវ យ៉ាន បន្ទាបក្បាលរបស់គេចុះបន្តិច។ ដោយសារមូលហេតុដែលមិនច្បាស់លាស់មួយ ចិត្តរបស់គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ខឹងសម្បារតិចៗ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេក៏ដកដង្ហើមចូលវែងៗនូវខ្យល់ដ៏ត្រជាក់។ គេយល់ថា ទោះបីជាគេលែងមានអារម្មណ៍ស្នេហាទៅលើនារីនៅចំពោះមុខនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងនៅតែជាមនុស្សម្នាក់ដែលស្ទើរតែបានក្លាយជាប្រពន្ធរបស់គេ ទោះបីជាមានរឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងបានកើតឡើងក៏ដោយ។ ឥឡូវនេះ នៅពេលដែលឃើញនាងកំពុងតែនិយាយលេងសើច និងសើចក្អាកក្អាយជាមួយបុរសម្នាក់ទៀតដើររួមគ្នាបែបនេះ គេធម្មជាតិជានឹងមានអារម្មណ៍ទាស់ចិត្តនៅក្នុងទ្រូងមិនខានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ងើបក្បាលឡើង។ អារម្មណ៍នៅក្នុងភ្នែករបស់គេត្រូវបានដកថយទៅវិញទាំងស្រុង ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅមនុស្សពីរនាក់ដែលបានមកដល់ចំពោះមុខគេដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោក យ៉ាន ស៊ាវ ពួកយើងបានរំខានលោកម្តងទៀតហើយថ្ងៃនេះ»។ នៅពេលដែលមនុស្សទាំងពីរនាក់មកដល់ទ្វារធំ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បានគោរព ណាឡាន ជេ និង ណាឡាន ស៊ូ មុនពេលដែលនាងញញឹមហើយនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានបើកមាត់និយាយអ្វីឡើយ។ គេគ្រាន់តែគ្រវីក្បាលបន្តិច។ ផ្ទៃមុខរបស់គេ ដែលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយរបាំងមុខសូត្រដ៏ត្រជាក់ មើលទៅមានភាពត្រជាក់បន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារតែបានស្គាល់ ស៊ាវ យ៉ាន មួយថ្ងៃមកនេះ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ក៏ដឹងពីអត្តចរិតដ៏មានសំឡេងរាបស្មើ និងមិនខ្វល់ខ្វាយពីពិភពលោករបស់គេដែរ ហើយនាងក៏មិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងវាឡើយ។ នាងចង្អុលទៅកាន់បុរសដែលនៅក្បែរខ្លួន រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «លោក យ៉ាន ស៊ាវ នេះជាមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ ឈ្មោះ លីវ លីង។ គេក៏ជាអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់ដែរ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«រីករាយណាស់ដែលបានស្គាល់ លោក យ៉ាន ស៊ាវ»។ បុរសដ៏សង្ហាម្នាក់នោះបានលូកដៃរបស់គេចេញមក ខណៈពេលដែលគេញញឹម និងស្វាគមន៍ ស៊ាវ យ៉ាន។ ស្នាមញញឹមរបស់គេគឺមានភាពទន់ភ្លន់ខ្លាំងណាស់ មើលទៅពិតជាមានភាពស្មោះត្រង់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«រីករាយដែលបានស្គាល់»។ ស៊ាវ យ៉ាន លូកដៃចេញទៅចាប់ដៃរបស់ភាគីម្ខាងទៀត ខណៈពេលដែលគេនិយាយដោយស្ងប់ស្ងាត់។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅ លីវ លីង។ ចាប់តាំងពីគេបានចាកចេញពីទីក្រុងអ៊ូថានមក យុវជននៅចំពោះមុខនេះ គឺជាមនុស្សម្នាក់ដំបូងគេដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ និងពិនិត្យមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។ ការដែលអាចក្លាយជាអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ ទាំងនៅក្មេងវ័យបែបនេះ ទេពកោសល្យរបស់គេច្បាស់ជាមិនអន់ជាង ស៊ាវ យ៉ាន ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេ អាល្អិត លីវ លីង ហេតុអ្វីបានជាឯងរត់មកទីនេះ ជំនួសឱ្យការរៀនជំនាញចម្រាញ់ថ្នាំពីលោកគ្រូរបស់ឯងទៅវិញ?» ណាឡាន ជេ ក្រឡេកមើលទៅបុរសម្នាក់នេះ ដែលមានភាពលេចធ្លោខ្លាំងណាស់។ គេដកដង្ហើមធំតិចៗនៅក្នុងចិត្ត។ លីវ លីង គឺជាយុវជនដ៏ឆ្នើមបំផុតម្នាក់ដែលគេបានជួបក្នុងអំឡុងពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។ ប្រសិនបើនិយាយអំពីទេពកោសល្យ និងសមត្ថភាព គេគឺជាបុរសម្នាក់ដែលស័ក្តិសមបំផុតជាមួយ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន។ គេក៏ដឹងដែរថា ចៅស្រីដ៏មានមហិច្ឆតាខ្ពស់ និងមានអំនួតរបស់គេ ក៏អាចនឹងមានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អទៅលើដងខ្លួនយុវជនដ៏ឆ្នើមម្នាក់នេះដែលមានអាយុស្របគ្នាជាមួយនាងដែរ។ ទោះបីជាចំណាប់អារម្មណ៍ល្អបន្តិចបន្តួចនេះនៅឆ្ងាយពីការមានអារម្មណ៍ស្នេហាក៏ដោយ ប៉ុន្តែ លីវ លីង គឺជាបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមបុរសតិចតួចណាស់ដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនាង ដែលបានធ្វើឱ្យនាងមានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែល លីវ លីង ពិតជាមានភាពលេចធ្លោខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយមិត្តចាស់របស់គេកាលពីពេលនោះ នៅតែស្ថិតនៅក្នុងចិត្តរបស់ ណាឡាន ជេ ជានិច្ច។ គ្រាន់តែគិតអំពីអាល្អិតមកពីត្រកូលស៊ាវ ដែលត្រូវបានគេហែកលិខិតដណ្តឹងចោលនោះ ចិត្តរបស់គេក៏ពេញទៅដោយការសោកស្តាយ និងភាពទាល់ច្រក។ ហេតុដូច្នេះហើយ គេមានភាពរារាំងបន្តិចបន្តួចចំពោះការដែល លីវ លីង និង ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន មានភាពជិតស្និទ្ធគ្នានៅក្បែរគ្នាពេក។ គេនៅតែព្យាយាមគិតរកវិធីដើម្បីស្រោចស្រង់អាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលត្រូវបានបំផ្លាញទៅហើយនោះឡើងវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ការប្រមូលឱសថជិតនឹងចាប់ផ្តើមក្នុងពេលឆាប់ៗនេះហើយ។ ការប្រមូលឱសថលើកនេះបានប្រមូលផ្តុំនូវកំពូលអ្នកខ្លាំងរាប់មិនអស់នៅក្នុងវិស័យអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំរបស់អាណាចក្រ។ នៅក្នុងលោកនេះតែងតែមានអ្នកពូកែជាងយើងជានិច្ច។ ហេតុដូច្នេះហើយ លោកគ្រូបានសុំឱ្យខ្ញុំចុះពីលើភ្នំដើម្បីមកស្វែងយល់ និងដកស្រង់បទពិសោធន៍ដោយខ្លួនឯង។ ក្រៅពីនេះ លោកគ្រូក៏បានសុំឱ្យខ្ញុំផ្ញើការសួរសុខទុក្ខដល់លោកម្ចាស់ចាស់ផងដែរ»។ លីវ លីង ឱនក្បាលបន្តិច រួចឆ្លើយតបទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោក យ៉ាន ស៊ាវ ខ្ញុំមិននឹកស្មានសោះថា លោកមានសមត្ថភាពអាចជួយលោកម្ចាស់កម្ចាត់ពិសភ្លើងបានទាំងនៅក្មេងវ័យបែបនេះសោះ។ វាពិតជាធ្វើឱ្យមនុស្សភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងណាស់។ កាលពីពេលនោះ លោកគ្រូក៏ធ្លាប់មកពិនិត្យមើលដែរ ប៉ុន្តែមិនមានដំណោះស្រាយទាល់តែសោះ។ ហាហា ខ្ញុំគិតថា លោក យ៉ាន ស៊ាវ ច្បាស់ជាមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដ៏ល្បីល្បាញនៅក្នុងដៃហើយ មែនទេ?» លីវ លីង ងាកក្រសែភ្នែកទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅខាងក្បែរនោះ រួចសើចឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែរួមតូច ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើល លីវ លីង រួចសួរនាំថា៖ «តើលោកគ្រូរបស់លោកជានរណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកគ្រូរបស់ខ្ញុំគឺ គូ ហឺ»។ លីវ លីង ញញឹមតិចៗហើយនិយាយ។ ទោះបីជាគេលាក់បាំងភាពអំនួតនៅក្នុងស្នាមញញឹមរបស់គេយ៉ាងជម្រៅក៏ដោយ ក៏វា នៅតែលេចធ្លាយចេញមកក្រៅខ្លះៗដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លេចមុខមកហើយ ស្តេចឱសថ គូ ហឺ...» ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូតិចៗនៅក្នុងចិត្ត។ គេងក់ក្បាល ប៉ុន្តែភាពមិនខ្វល់ខ្វាយនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេមិនមានការប្រែប្រួលទាល់តែសោះ ដោយសារតែឈ្មោះមួយនេះដែលធ្លាប់អង្រួនអាណាចក្រជៀម៉ាទាំងមូលនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អាកប្បកិរិយាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើឱ្យ លីវ លីង ភ្ញាក់ផ្អើលមួយភ្លែត។ ការដែលអាចក្លាយជាកូនសិស្សផ្ទាល់របស់ស្តេចឱសថ គូ ហឺ តែងតែជាអ្វីដែលគេមានមោទនភាពបំផុត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងភ្នែករបស់យុវជននៅចំពោះមុខនេះ វាហាក់បីដូចជាគ្មានតម្លៃអ្វីទាល់តែសោះ។ ភ្លាមៗនោះ ចិញ្ចើមរបស់គេត្រូវបានសង្កត់ចូលគ្នាតិចៗដោយមិនដឹងខ្លួន មុនពេលដែលពួកវាត្រូវបានរំសាយចេញវិញយ៉ាងលឿន។ គេញញឹមហើយសួរ ស៊ាវ យ៉ាន ថា៖ «តើខ្ញុំអាចដឹងពីឈ្មោះលោកគ្រូរបស់លោក យ៉ាន ស៊ាវ បានទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកគ្រូគ្រាន់តែជាមនុស្សទំនេរម្នាក់នៅក្នុងព្រៃភ្នំតែប៉ុណ្ណោះ មិនមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញដូចជាស្តេចឱសថ គូ ហឺ នោះទេ មិនគួរបញ្ចេញឈ្មោះមកឡើយ»។ ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមហើយឆ្លើយតបតិចៗ។ អាកប្បកិរិយាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់គេ ធ្វើឱ្យ ណាឡាន ជេ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន និងអ្នកដទៃទៀត ត្រូវងាកមកមើលគេដោយក្រសែភ្នែកប្លែកចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោក យ៉ាន ស៊ាវ ពិតជាមានភាពដាក់ខ្លួនខ្លាំងណាស់។ ទោះបីជាពួកយើងមិននិយាយអំពីអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ក៏ដោយ ក៏លោកបានក្លាយជាអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ទាំងអាយុប៉ុណ្ណេះទៅហើយ។ សមត្ថភាពរបស់លោកគ្រូរបស់លោក ធម្មជាតិជានឹងមិនអន់ឡើយ ទើបអាចបង្រៀនកូនសិស្សដូចជាលោកបាន»។ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នៅខាងក្បែរនោះ ខ្ទប់មាត់របស់នាងហើយសើចឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំមិនមានជម្រើសនោះទេ។ នេះមកពីមានគេបង្ខំ...» ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន រួចស្រាប់តែនិយាយឌឺដង និងចំអកឱ្យខ្លួនឯងតិចៗដោយសំឡេងស្រទន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ដោយសារមូលហេតុដែលមិនដឹងមួយ ក្រសែភ្នែករបស់ភាគីម្ខាងទៀត បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់នាងញ័រដោយមិនដឹងខ្លួន។ នាងគ្រវីក្បាលតិចៗ ហើយរៀបនឹងនិយាយអ្វីមួយទៅហើយ ប៉ុន្តែ ស៊ាវ យ៉ាន បានលើកដៃសំពះទៅកាន់អ្នករាល់គ្នា រួចញញឹមតិចៗហើយនិយាយថា៖ «សូមទោសផង។ ខ្ញុំនៅមានកិច្ចការខ្លះដែលត្រូវធ្វើ មិនអាចនៅកំដរអ្នករាល់គ្នានិយាយលេងបានទៀតទេ។ លាសិនហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលគេនិយាយពាក្យទាំងនោះរួច ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ដើរសំដៅទៅកាន់ដងផ្លូវ។ បន្ទាប់មក រូបរាងរបស់គេក៏សន្សឹមៗរលាយបាត់ទៅក្នុងហ្វូងមនុស្សដ៏ច្រើនកុះករ នៅចំពោះមុខក្រសែភ្នែករបស់ក្រុម ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យ៉ានរ៉ាន តើគេពិតជាមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌មែនមែនទេ?» ដោយឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន បានបាត់ខ្លួនទៅហើយ លីវ លីង មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏សួរនាំម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចាស។ សមត្ថភាពរបស់លោក យ៉ាន ស៊ាវ ពិតជាល្អណាស់។ សមត្ថភាពគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងរបស់គេច្បាស់ជានឹងមិនអន់ជាងលោកឡើយ។ នៅក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំ គេគឺជាមនុស្សម្នាក់គត់ដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគ្នាដែលខ្ញុំបានជួបក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ដែលខ្ញុំគិតថាគេអាចនឹងលើសលោកទៅទៀត»។ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ងក់ក្បាលរបស់នាង។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាងសម្លឹងមើលទៅចុងដងផ្លូវ ហើយនាងមានអារម្មណ៍ភ្លេចខ្លួនបន្តិច។ ដោយសារមូលហេតុដែលមិនដឹងមួយ យុវជនដ៏ត្រជាក់ម្នាក់នេះតែងតែផ្តល់អារម្មណ៍ដ៏ចម្លែកមួយដល់នាង។ អារម្មណ៍បែបនេះ គឺជាអ្វីដែលនាងមិនដែលធ្លាប់មានអារម្មណ៍ពី លីវ លីង ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ លីង ចងចិញ្ចើមខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើល ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ដែលកំពុងតែសម្លឹងមើលទៅចុងដងផ្លូវក្នុងភាពភ្លេចខ្លួនបន្តិចបន្តួចបែបនេះ។ ដៃរបស់គេក្តាប់ចូលគ្នាតិចៗដោយមិនដឹងខ្លួន ខណៈពេលដែលភាពច្រណែន និងជូរចត់បន្តិចបន្តួចបានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ...\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-06-30T15:12:20.570Z","2026-06-30T15:30:45.945Z","6a43dcd4f07a0cfc6a2c0179","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"6a43ce4ff07a0cfc6a2c016c",288,"ការចូលរួមប្រកួត",{"id":26,"number":27,"title":28},"6a43df2ef07a0cfc6a2c0186",290,"គូប្រកួតលាក់មុខ",322,1790177398368]