[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a3e7b0ec44610f8e3adeabb":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69760c82a5ba2989a9c50381",286,"ដើម្បីរុករកកំណប់","\u003Cdiv>នៅត្រង់ចំណុចប្រសព្វនៃផ្លូវពីរ មានអគារដ៏ធំស្កឹមស្កៃមួយឈរយ៉ាងរឹងមាំ ដែលព័ទ្ធជុំវិញទៅដោយក្លិនក្រអូបប្រហើរស្រពោននៃថ្នាំគ្រាប់ជាប្រចាំ។ នៅពីលើទ្វារធំដ៏ខ្ពស់ស្រឡះ មានផ្លាកមាសមួយចារឹកអក្សរបុរាណយ៉ាងរស់រវើក និងមានអំណាចថា «សមាគមថ្នាំ»។ វាចែងចាំងពន្លឺពណ៌ប្រាក់ស្រទន់ ធ្វើឱ្យអ្នកដំណើរឆ្លងកាត់មិនអាចទប់ចិត្តបាន ក៏ងាកទៅសម្លឹងមើលដោយកែវភ្នែកគោរពកោតក្រសែ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងនាមជាទីស្នាក់ការកណ្តាលនៃសមាគមថ្នាំប្រចាំអាណាចក្រជៀម៉ា សូម្បីតែព្រះរាជាក៏ត្រូវមានបន្ទូលដោយភាពបន្ទន់បន្ទាប និងគួរសមបំផុតនៅពេលយាងមកដល់ទីនេះ។ ព្រោះថា មនុស្សដែលរស់នៅក្នុងអគារមួយនេះ អាចបង្កើតនូវកម្លាំងឥទ្ធិពលមួយដែលអាចកម្រើកអាណាចក្រទាំងមូលបាន។ ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងមុខរបរដែលទទួលបានការគោរពបំផុតនៅលើទ្វីបកម្លាំងធាតុទាំងមូល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅមុខទ្វារធំនៃសមាគមថ្នាំ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំជាច្រើននាក់ដែលកម្រនឹងបានជួបប្រទះក្នុងពេលធម្មតា កំពុងដើរចូលទៅខាងក្នុងដោយជំហានប្រញាប់ប្រញាល់។ លើរាងកាយរបស់ពួកគេមានគ្របដណ្តប់ទៅដោយអាវផាយអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលមានពណ៌ខុសៗគ្នា ដែលបង្ហាញពីថ្នាក់កម្រិតគ្រូថ្នាំរបស់ពួកគេដោយភាពមោទនភាព។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ឈរនៅក្បែរទ្វារធំ រួចងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើលទីស្នាក់ការកណ្តាលសមាគមថ្នាំដ៏មានអំណាច និងគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងមួយនេះ。 គេមិនអាចទប់ចិត្តនឹងលាន់មាត់សរសើរ និងគ្រវីក្បាលតិចៗបានឡើយ។ ភាពអស្ចារ្យបែបនេះ ពិតជាសមនឹងឋានៈជាអ្នកនាំមុខគេនៃពួកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ាមែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងមានគម្រោងចូលរួមក្នុងការប្រមូលឱសថដែរទេ?» ហៃ ប៉ូដុង ដែលឈរនៅក្បែរ ស៊ាវ យ៉ាន ងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើលសមាគមថ្នាំដែលបច្ចុប្បន្នមានសភាពអ៊ូអរ និងរស់រវើកជាងធម្មតា មុននឹងងាកមកសួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចាំមើលសិនទៅ ប្រសិនបើមានរង្វាន់ណាដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ ខ្ញុំប្រហែលជាចូលរួម។ ប្រសិនបើគ្មានទេ...» មកដល់ចំណុចនេះ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីដៃរបស់គេ។ ឃើញច្បាស់ណាស់ថា ប្រសិនបើគ្មានរង្វាន់ណាដែលទាក់ទាញចិត្តគេទេ គេច្បាស់ជាមិនចង់ទៅពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងរ៉ាវដ៏ស្មុគស្មាញនោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស្រេចតែឯងចុះ ការប្រមូលឱសថបែបនេះ គឺជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏សំខាន់មួយដែលមិនអាចខ្វះបានសម្រាប់ពួកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដូចជាឯង។ មានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមកពីប្រទេសដទៃជាច្រើននាក់ ក៏កំពុងតែប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើដំណើរមកទីនេះដែរ» ហៃ ប៉ូដុង ងក់ក្បាល។ បន្ទាប់មក គេក៏ទះស្មារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន តិចៗ រួចនិយាយថា៖ «បើអញ្ចឹងឯងចូលទៅខាងក្នុងតែម្នាក់ឯងចុះ ខ្ញុំចង់ទៅចាត់ចែងការងារខ្លះ និងទៅជួបមិត្តចាស់មួយចំនួន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកចង់ទៅត្រកូលអភិជន មែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន លួចមើល ហៃ ប៉ូដុង រួចសើចតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហៃ ប៉ូដុង ញញឹម ប៉ុន្តែមិនបានឆ្លើយតបដោយផ្ទាល់ឡើយ។ គេគ្រវីដៃដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន រួចបត់ឆ្វេង ដើរយឺតៗចូលទៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្សនៅលើដងផ្លូវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលខ្នងរបស់បុរសចំណាស់ដែលកំពុងរលាយបាត់ទៅក្នុងហ្វូងមនុស្ស ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូរទាំតិចៗថា៖ «មើលទៅគេហាក់ដូចជាមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅជាមួយត្រកូលអភិជនណាស់...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏គ្រវីក្បាលតិចៗ រួចជម្រុះរាល់សំណួរទាំងនេះចេញពីខួរក្បាលរបស់គេ។ មិនថា ហៃ ប៉ូដុង មានទំនាក់ទំនង់សុីំជ្រៅកម្រិតណាជាមួយត្រកូលអភិជនទេ វាក៏មិនសូវពាក់ព័ន្ធនឹងគេដែរ។ ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលផ្លាកសញ្ញាផ្ដេកដែលមានចំហាយបុរាណម្តងទៀត រួចលើកជើងដើរចូលទៅក្នុងសមាគមថ្នាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បច្ចុប្បន្ននេះ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែមានម៉ាសសូត្រទឹកកកបិទបាំងផ្ទៃមុខ ហើយគេកំពុងតែស្លៀកពាក់អាវផាយអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២។ រូបរាងធម្មតាៗរបស់គេ មិនទាក់ទាញខ្សែភ្នែកអ្នកដទៃឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលឈានជើងចូលដល់ទ្វារធំនៃសមាគមថ្នាំ ក្លិនក្រអូបប្រហើរនៃថ្នាំគ្រាប់ក៏បោកបក់មកចំផ្ទៃមុខ។ ក្លិនក្រអូបនោះធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាដកដង្ហើមចូលយ៉ាងវែងដោយមិនដឹងខ្លួន រួចមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយឡើងវិញ មុននឹងងើបភ្នែកពិនិត្យមើលជុំវិញខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃខាងក្នុងនៃសមាគមថ្នាំមានសភាពទូលំទូលាយខ្លាំងណាស់។ វាត្រូវបានបែងចែកជាបីតំបន់ធំៗ គឺទិសខាងកើត ខាងត្បូង និងខាងលិច。 នៅផ្នែកខាងកើតនៃសាលធំ មានតុបញ្ជររាងការ៉េជាច្រើនដែលត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងមានសណ្តាប់ធ្នាប់ ដោយសាងសង់ឡើងពីថ្មពណ៌បៃតងយ៉ាងច្រើន។ មានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំពាក់អាវផាយវែងមួយចំនួនកំពុងអង្គុយនៅពីក្រោយតុទាំងនោះ ខណៈដែលវត្ថុធាតុឱសថខុសៗគ្នា ដបត្បូង និងរមូរវិជ្ជាធ្វើថ្នាំជាដើម ត្រូវបានដាក់តាំងនៅពីលើតុ។ មើលទៅ ទីនេះហាក់ដូចជាតំបន់សម្រាប់ការជួញដូរ និងជាកន្លែងដើម្បីរុករកកំណប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្នែកខាងត្បូងនៃសាលធំវិញ មានឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំមួយចំនួនកំពុងតែឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។ មានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំខ្លះឈរនៅពីក្រោយឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ ដោយកំពុងគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។ នៅជុំវិញពួកគេ មានអ្នកហាត់រៀនចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទាបមួយចំនួនកំពុងចង្អុលបង្ហាញ និងផ្លាស់ប្តូរបទពិសោធន៍នៃការចម្រាញ់ថ្នាំទៅវិញទៅមកដោយសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្នែកខាងលិចនៃសាលធំ មានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាងផ្នែកពីរទៀតយ៉ាងច្បាស់។ នៅតាមច្រកផ្លូវ មានសូម្បីតែឆ្មាំឈរយាមកាម។ មើលទៅ មានតែអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលឈានដល់ថ្នាក់កម្រិតជាក់លាក់ណាមួយប៉ុណ្ណោះ ទើបមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចូលទៅខាងក្នុងបាន។ នៅពេលដែលអ្នកហាត់រៀនចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទាបឆ្លងកាត់ទីនោះម្តងម្កាល ពួកគេតែងតែងាកទៅសម្លឹងមើលដោយកែវភ្នែកគោរព និងច្រណែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈរនៅឯច្រកចូល ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលសាលធំដែលពោរពេញទៅដោយថាមពលដ៏រស់រវើក។ គេមិនអាចទប់ចិត្តនឹងឈរសម្លឹងមើលដោយភាពស្រឡាំងកាំងបានឡើយ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ទើបគេដឹងខ្លួនឡើងវិញ រួចគ្រវីក្បាលទាំងញញឹមជូរចត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ដើរយឺតៗចូលទៅក្នុងសាលធំ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងឆ្វេងស្តាំ ហើយបន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ គេក៏លើកជើងតម្រង់ទៅកាន់តំបន់ជួញដូរ និងជាកន្លែងដើម្បីរុករកកំណប់។ ដោយមានបទពិសោធន៍ពីការជួបប្រទះបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (បាតដៃស្រូប) ដោយចៃដន្យនៅទីក្រុងអ៊ូថានកាលពីមុន គេមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងក្នុងការរុករកទ្រព្យសម្បត្តិដែលលាក់កំបាំងនៅក្នុងកន្លែងដ៏ធំទូលាយបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដើរចូលទៅក្នុងតំបន់ខាងកើត ស៊ាវ យ៉ាន ដើរយឺតៗនៅពីមុខតុបញ្ជររាងការ៉េដែលដាក់នៅជុំវិញខ្លួន។ ខ្សែភ្នែករបស់គេពោរពេញទៅដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ ខណៈពេលដែលគេពិនិត្យមើលឱសថដ៏កម្រ និងរបស់ប្លែកៗជាច្រើនដែលគេមិនធ្លាប់បានឃើញពីមុនមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាទីនេះត្រូវបានគេហៅថាជាតំបន់ជួញដូរ និងជាកន្លែងដើម្បីរុករកកំណប់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែមនុស្សដែលលក់ដូរនៅទីនេះមិនបានស្រែកឡូឡាដូចម្ចាស់ហាងនៅតាមផ្សារឡើយ។ ពួកគេម្នាក់ៗអង្គុយនៅលើកៅអីរបស់ខ្លួនដោយសភាពធូរស្រាល និងខ្ជិលច្រអូស។ ម្តងម្កាល ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេនឹងលួចមើលមនុស្សដែលឈរនៅពីមុខតុបញ្ជររបស់ខ្លួន។ ប្រសិនបើពួកគេមានអារម្មណ៍ថា ម្ខាងទៀតប្រហែលជាមានគ្រឹះសេដ្ឋកិច្ចរឹងមាំ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលជាអ្នកលក់ខ្លះនឹងក្រោកឈរឡើងមកសន្ទនាជាមួយ។ ប៉ុន្តែភាគច្រើន ពួកគេនៅតែដេកផ្អែកលើកៅអីដោយភាពខ្ជិលច្រអូសដដែល។ របៀបលក់ដូរដ៏ខ្ជិលច្រអូសបែបនេះ មើលទៅមិនដូចជាអាជីវករដែលកំពុងលក់ដូររបស់ទាល់តែសោះ។ ជាការពិតណាស់ ពួកគេមិនមែនជាអាជីវករឡើយ។ អ្វីដែលពួកគេត្រូវការ មិនមែនជាកាក់មាស ឬទ្រព្យសម្បត្តិដែលពួកអាជីវករលោភលន់ចង់បាននោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេចង់ដោះដូររបស់របរទាំងនោះជាមួយនឹងវត្ថុដទៃទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ចង់បានឱសថ ឬថ្នាំគ្រាប់ដែលចាំបាច់ពីដៃរបស់ពួកគេ គេត្រូវតែយកវត្ថុដ៏កម្រ និងប្លែកភ្នែកដែលម្ខាងទៀតមានការចាប់អារម្មណ៍ចេញមកដោះដូរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងកំឡុងពេលដើរយឺតៗនោះ ស៊ាវ យ៉ាន អាចបើកភ្នែកមើលឱសថដ៏កម្រ និងថ្នាំគ្រាប់ប្លែកៗជាច្រើន។ ក្នុងចំណោមឱសថទាំងនោះ គេថែមទាំងបានឃើញឱសថមួយចំនួនដែលចាំបាច់សម្រាប់ចម្រាញ់ «ថ្នាំគ្រាប់វិញ្ញាណពណ៌ស្វាយ» ទៀតផង។ ដោយសារតែភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ គេក៏ដើរទៅខាងមុខរួចសាកសួរ។ វាហួសពីការរំពឹងទុក ដែលបុរសចំណាស់ជាអ្នកលក់គ្រាន់តែលួចមើលគេ រួចនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើ សុំដោះដូរជាមួយថ្នាំគ្រាប់ទិព្វថ្នាក់ទី ៤ មួយគ្រាប់។ ដូច្នេះ ស៊ាវ យ៉ាន គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីដកថយទាំងទាល់ច្រកឡើយ។ ទោះបីជាឱសថទាំងនោះពិតជាកម្រខ្លាំងណាស់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាច្បាស់ជាមិនអាចទៅរួចទេដែល ស៊ាវ យ៉ាន នឹងយកថ្នាំគ្រាប់ទិព្វថ្នាក់ទី ៤ ចេញមកដោះដូរជាមួយវា។ ម្យ៉ាងវិញទៀត គេក៏មិនបាច់បារម្ភខ្លាំងពេកអំពីរឿងឱសថដែរ ព្រោះបន្ទាប់ពីត្រលប់ទៅវិញ គេគ្រាន់តែប្រាប់ ហៃ ប៉ូដុង ហើយទុកឱ្យគេជាអ្នកគិតរកដំណោះស្រាយទៅគឺបានហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន ដើរជុំវិញតំបន់ដើម្បីរុករកកំណប់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយនេះ គេបានសម្លឹងមើលឆ្វេងស្តាំ ហើយទទួលបានចំណេះដឹងបន្ថែមយ៉ាងច្រើន។ ចំណុចដែលទាក់ទាញភ្នែកមនុស្សបំផុតនៅក្នុងតំបន់ដើម្បីរុករកកំណប់នេះ គឺនៅត្រង់កន្លែងដែលបុរសចំណាស់ម្នាក់បានយកស្នូលអណ្តាតភ្លើងពណ៌ផ្កាឈូកមួយប្រភេទចេញមកតាំងលក់។ ស្នូលភ្លើងនោះត្រូវបានដាក់នៅក្នុងដបត្បូងថ្លាដ៏ធំមួយ។ វាធ្វើចលនារមួលខ្លួនតិចៗ និងជះក្លិនក្រអូបស្រទន់ដូចជាផ្កាប៉េស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អណ្តាតភ្លើងប្រភេទនេះត្រូវបានគេហៅថា «ភ្លើងផ្កាប៉េស»។ វាមានវត្តមានតែនៅក្នុងរាងកាយរបស់សត្វវេទមន្តធាតុឈើលំដាប់ទី ៥ មួយប្រភេទដែលមានឈ្មោះថា សត្វវេទមន្តគួយមូ ដែលជាសត្វកម្រខ្លាំងណាស់។ វាមានកម្រិតប្រហាក់ប្រហែលគ្នានឹងភ្លើងពណ៌ស្វាយរបស់តោកំណាចស្លាបគ្រីស្តាល់ដែរ ប៉ុន្តែវាមានសភាពទន់ភ្លន់ជាង ដូច្នេះវាក៏ងាយស្រួលក្នុងការទប់ទល់ និងគ្រប់គ្រងជាងដែរ។ ជាការពិតណាស់ សីតុណ្ហភាព និងថាមពលបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់វា ច្បាស់ជាខ្សោយជាងភ្លើងពណ៌ស្វាយហើយ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី «ស្នូលភ្លើងផ្កាប៉េស» នេះ ក៏នៅតែធ្វើឱ្យអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំជាច្រើននៅក្នុងតំបន់ដើម្បីរុករកកំណប់មានចិត្តចង់បានខ្លាំងណាស់ដែរ។ អ្នកខ្លះដែលមានគ្រឹះសេដ្ឋកិច្ចរឹងមាំ បានដើរទៅខាងមុខម្តងម្នាក់ៗដើម្បីសាកសួរ។ ប៉ុន្តែតម្លៃដែលបុរសចំណាស់ម្នាក់នោះចង់បានហាក់ដូចជាខ្ពស់ហួសហេតុពេក។ ហេតុនេះហើយ រហូតមកដល់ពេលនេះ នៅមិនទាន់មាននរណាម្នាក់អាចទទួលបានដប «ភ្លើងផ្កាប៉េស» នោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈរនៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស ស៊ាវ យ៉ាន អង្អែលចង្ការបស់គេ។ គេសម្លឹងមើល «ស្នូលភ្លើងផ្កាប៉េស» នៅលើតុបញ្ជរ រួចចិញ្ចើមរបស់គេជ្រួញចូលគ្នា ហើយគិតមួយសន្ទុះ មុននឹងសម្រេចចិត្តបោះបង់របស់នោះចោល។ បច្ចុប្បន្ននេះ អណ្តាតភ្លើងប្រភេទនេះមិនសូវមានប្រយោជន៍សម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមានទាំង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» និងភ្លើងពណ៌ស្វាយនៅក្នុងខ្លួននោះទេ។ ដូច្នេះ គេមិនចាំបាច់ចំណាយតម្លៃខ្ពស់បែបនេះដើម្បីដោះដូរយករបស់ដែលគេមិនត្រូវការឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីគិតបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏រំសាយគំនិតចង់ដោះដូររបស់នោះចេញ។ គេគ្រាន់តែឈរនៅខាងក្រៅ ហើយមើលការកម្សាន្តតែប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីមនុស្សជាច្រើនបានទទួលបរាជ័យក្នុងការដោះដូរជាបន្តបន្ទាប់ មនុស្សភាគច្រើនក៏ដឹងពីដែនកំណត់របស់ខ្លួន រួចជ្រើសរើសបោះបង់ចោល។ ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានចាកចេញភ្លាមៗឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេនៅតែឈរនៅនឹងកន្លែង ហើយសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងពណ៌ផ្កាឈូកដ៏ទាក់ទាញ និងកំពុងរីកស្គុះស្គាយនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញទឹកមុខដ៏គួរឱ្យអស់សំណើចរបស់មនុស្សទាំងនោះ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ហួសចិត្តបន្តិច រួចញញឹមទាំងមិនដឹងខ្លួន និងគ្រវីក្បាល។ គេហៀបនឹងងាកក្រោយចាកចេញទៅហើយ ស្រាប់តែមានស្រមោលពណ៌ប្រាក់មួយបានជ្រែកហ្វូងមនុស្សចេញមកយ៉ាងលឿន។ នៅក្រោមខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា នាងបានប្រញាប់ប្រញាល់ទៅក្បែរតុបញ្ជរថ្ម។ កែវភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងភ្លឺថ្លា ខណៈពេលដែលនាងសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងពណ៌ផ្កាឈូកនោះមិនដាក់ភ្នែក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គឺជានាង?» សម្លឹងមើលនារីដែលស្លៀករ៉ូបពណ៌ប្រាក់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត រួចនិយាយខ្សឹបៗថា៖ «តើនាងក៏មកទីនេះដើម្បីចូលរួមក្នុងការប្រមូលឱសថដែរមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នារីរ៉ូបពណ៌ប្រាក់ដែលជ្រែកហ្វូងមនុស្សចេញមកនោះ គឺជានារីដែលមានឈ្មោះថា ស៊ូ មុី ដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានជួបកាលពីនៅទីក្រុងថ្មខ្មៅ។ នាងក៏ជាកូនសិស្សផ្ទាល់របស់ ហ្វ្រង់ ដែលជាប្រធានសាខាសមាគមថ្នាំប្រចាំទីក្រុងថ្មខ្មៅផងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រីម្នាក់នេះដែលធម្មតាមានសភាពត្រជាក់ ហាក់ដូចជាមានការចូលចិត្តអណ្តាតភ្លើងពណ៌ផ្កាឈូកនេះខ្លាំងណាស់។ នាងកាន់ដបត្បូងថ្លានោះដោយដៃទាំងពីរ។ កាយវិការរបស់នាងដែលបង្ហាញពីការស្រឡាញ់របស់នោះខ្លាំងរហូតដល់មិនដាច់ចិត្តដាក់ចុះ ធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ។ ស្រីល្ងង់ម្នាក់នេះ បង្ហាញកាយវិការបែបនេះចេញមក តើមិនមែនជាការប្រាប់ឱ្យម្ខាងទៀតបើកមាត់ទារតម្លៃកប់ពពកទេអី?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាការពិតណាស់ នៅពេលដែលគេឃើញកាយវិការរបស់ ស៊ូ មុី ស្នាមញញឹមមួយក៏លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់បុរសចំណាស់នោះ។ សំឡេងរបស់គេមានសភាពរាបស្មើខណៈពេលដែលនិយាយថា៖ «អ្នកនាង តើអ្នកនាងចង់ដោះដូរយកស្នូលអណ្តាតភ្លើង \"ភ្លើងផ្កាប៉េស\" នេះមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចាស! តើលោកចង់បានអ្វី?» ស៊ូ មុី ងក់ក្បាល រួចសួរភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«រូបមន្តឱសថសម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៤ ដែលមានស្លាកស្នាមវិញ្ញាណច្បាស់លាស់» បុរសចំណាស់និយាយទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កេងចំណេញហួសហេតុពេកហើយ...» ឮសម្តីរបស់បុរសចំណាស់ ស៊ាវ យ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តនឹងគ្រវីក្បាល និងលួចជេរប្រទេចតិចៗក្នុងចិត្តបានឡើយ។ តាមពិតទៅ គ្រាន់តែរូបមន្តឱសថសម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៤ មួយមុខ វាមានតម្លៃខ្ពស់ និងកម្រជាង «ភ្លើងផ្កាប៉េស» នេះឆ្ងាយណាស់ ទោះបីជាត្រូវរាប់បញ្ចូលទាំងការហត់នឿយក្នុងការចារិកស្លាកស្នាមវិញ្ញាណទៅលើរូបមន្តនោះថែមទៀតក៏ដោយ។ គួរតែដឹងថា រាល់រូបមន្តឱសថសម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់ណាមួយ សុទ្ធតែត្រូវបានសរសេរឡើងដោយប្រើប្រាស់ថាមពលវិញ្ញាណរបស់ខ្លួន។ រាល់ពេលដែលវាត្រូវបានគេអានម្តង ស្លាកស្នាមវិញ្ញាណនៅក្នុងនោះនឹងរលត់បន្តិចម្តងៗ។ ជាទូទៅ រមូររូបមន្តឱសថមួយអាចអានបានត្រឹមតែប្រហែលប្រាំដងប៉ុណ្ណោះ មុនពេលដែលវាប្រែជាព្រិលៗបន្តិចម្តងៗ។ នៅពេលដែលគេអានវានៅក្នុងស្ថានភាពបែបនោះ គេត្រូវតែប្រើប្រាស់សមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីព្យាយាមស្វែងយល់ពីផ្នែកដែលព្រិលៗទាំងនោះ។ ធ្វើបែបនេះ វាច្បាស់ជាខាតបង់ពេលវេលា និងកម្លាំងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការបង្កើតរមូររូបមន្តឱសថ តម្រូវឱ្យមានកម្លាំងយ៉ាងហោចណាស់ក៏លំដាប់គ្រូថ្នាំថ្នាក់ទី ៤ ដែរ។ លើសពីនេះទៅទៀត ឱកាសនៃការបរាជ័យគឺខ្ពស់ខ្លាំងណាស់។ ដូច្នេះ រូបមន្តឱសថសម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់មិនមែនគ្រាន់តែត្រូវបានកត់ត្រាទុកដោយចៃដន្យដោយគ្រាន់តែកាន់ក្រដាស និងប៊ិចដូចដែលមនុស្សទូទៅស្រមៃនោះឡើយ។ អ្វីៗមួយចំនួនដែលទាក់ទងនឹងសីតុណ្ហភាពអណ្តាតភ្លើង កម្រិតនៃភាពសុទ្ធដែលវត្ថុធាតុឱសថត្រូវតែចម្រាញ់ឱ្យដល់ ព្រមទាំងប្រតិកម្មដែលកើតចេញពីការលាយបញ្ចូលគ្នានៃវត្ថុធាតុឱសថខុសៗគ្នា សុទ្ធតែមានសភាពស្មុគស្មាញខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើពួកវាត្រូវសរសេរនៅលើក្រដាស វាច្បាស់ជាធ្វើឱ្យអ្នកណាម្នាក់មើលទៅស្រពិចស្រពិល និងវិលមុខមិនខាន។ ហេតុដូច្នេះហើយ រូបមន្តឱសថទាំងនេះសុទ្ធតែប្រើប្រាស់ថាមពលវិញ្ញាណដើម្បីចងក្រងឡើង។ ឱ្យតែមាននរណាម្នាក់ទទួលបានរូបមន្តឱសថនោះ គេគ្រាន់តែប្រើប្រាស់ថាមពលវិញ្ញាណរបស់ខ្លួនដើម្បីស្កែនមើលលើវា ដើម្បីបោះពុម្ពនូវរាល់វត្ថុចាំបាច់ទាំងអស់ពីរូបមន្តឱសថនេះចូលទៅក្នុងខួរក្បាលរបស់គេយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដូចជាការបោះត្រាអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮការទាមទាររបស់បុរសចំណាស់ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ូ មុីមានការប្រែប្រួល។ ឃើញច្បាស់ណាស់ថា ការទាមទាររបស់ម្ខាងទៀតបានធ្វើឱ្យនាងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងហាក់ដូចជាខ្សោយខាងរឿងតថ្លៃបែបនេះណាស់។ បូករួមផ្សំនឹងការចូលចិត្តខ្លាំងពេកចំពោះអណ្តាតភ្លើងពណ៌ផ្កាឈូកនេះ នាងពិតជាងក់ក្បាលយល់ព្រមនៅចំពោះមុខកែវភ្នែកដ៏ស្រឡាំងកាំងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស្រីល្ងង់ម្នាក់នេះ នាងពិតជាសុខចិត្តយកតម្លៃរូបមន្តឱសថថ្នាក់ទី ៤ ចេញមកដោះដូរមែនអ្ហេះ? អាហ៍... ហ្វ្រង់ម្នាក់នោះប្រហែលជាត្រូវរំភើបចិត្តខ្លាំង រហូតដល់ស្ទើរតែគាំងបេះដូងស្លាប់មិនខានឡើយ...» ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ គេលួចជញ្ជក់មាត់កោតសរសើរក្នុងចិត្ត ចំពោះកម្រិតនៃការចិត្តទូលាយ (ហ៊ានចំណាយធំ) របស់នារីម្នាក់នេះខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញ ស៊ូ មុីងក់ក្បាលយល់ព្រមយ៉ាងងាយស្រួលបែបនេះ បុរសចំណាស់ក៏មានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងបន្តិចដែរ។ គេប្រញាប់សួរទាំងមិនសូវជឿថា：អ្នកនាងយល់ព្រមមែនទេ\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ូ មុី មិនបាននិយាយសម្តីឥតប្រយោជន៍ច្រើនឡើយ។ នាងដកដបរមូរមួយចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់នាង រួចបោះវាទៅឱ្យបុរសចំណាស់។ បន្ទាប់ពីនោះ នាងក៏កាន់ដបត្បូងថ្លានោះដោយដៃទាំងពីរ ហាក់ដូចជារបស់នេះបានក្លាយជារបស់នាងរួចទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់ប្រញាប់ប្រញាល់ទទួលរមូរនោះ។ គេពិនិត្យមើលវាភ្លាមៗ រួចប្រើប្រាស់ថាមពលវិញ្ញាណរបស់ខ្លួនដើម្បីស៊ើបអង្កេតចូលទៅខាងក្នុងយ៉ាងលឿន។ សេចក្តីរំភើបញាប់ញ័រមួយក៏លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់បុរសចំណាស់ភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលទឹកមុខរបស់អ្នកទាំងពីរ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំ រួចគ្រវីក្បាល គេលួចមើល ស៊ូ មុីដែលកំពុងបីត្រកង «ស្នូលភ្លើងផ្កាប៉េស» ទាំងស្រឡាញ់ខ្លាំងរហូតមិនដាច់ចិត្តដាក់ចុះ។ ស៊ាវ យ៉ាន បញ្ជប់បបូរមាត់របស់គេ។ គេគ្មានបំណងចង់ដើរទៅសាកសួរ ឬរាក់ទាក់នាងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេងាកក្រោយដើរសំដៅទៅកាន់ផ្នែកខាងក្រៅនៃតំបន់ដើម្បីរុករកកំណប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេលដែលគេហៀបនឹងចាកចេញពីតំបន់ដើម្បីរុករកកំណប់ ជំហានជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែទប់ង៉ក់នៅត្រង់ជ្រុងមួយដែលនៅជិតនឹងទ្វារ។ គេងាកក្បាលទៅមើល រួចសម្លឹងមើលតុបញ្ជរថ្មដែលមានសភាពចាស់រហែកមួយនៅត្រង់ជ្រុងនោះ។ គេចិញ្ចើមជ្រួញចូលគ្នាតិចៗ ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ រួចដើរយឺតៗសំដៅទៅទីនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពីក្រោយតុបញ្ជរថ្ម មានបុរសស្គមម្នាក់ដែលមានរូបរាងអាប់អួរបន្តិច។ ដោយសារតែវត្ថុធាតុឱសថដែលបានដាក់បង្ហាញមិនសូវមានភាពកម្រខ្លាំង ទើបមានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលដើរមកពិនិត្យមើលវា។ ហេតុនេះហើយ ផ្ទៃមុខរបស់គេមានសភាពជូរចត់បន្តិច។ នៅពេលដែលគេឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ដើរយឺតៗមកដល់ គេក៏មានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ភ្នែករបស់គេប្រែជាភ្លឺថ្លាឡើងវិញ នៅពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងចំផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ នៅលើទ្រូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេប្រញាប់ក្រោកឈរឡើង រួចសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដោយភាពអែបអប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកម្ចាស់ តើលោកត្រូវការអ្វីដែរទេ?» ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ទប់ជំហាននៅពីមុខតុបញ្ជរថ្ម បុរសនោះក៏ប្រញាប់សួរភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន លួចមើលបុរសដែលនៅពីមុខគេ រួចសួរទាំងញញឹមថា៖ «តើអ្នកនៅជាអ្នកហាត់រៀនចម្រាញ់ថ្នាំនៅឡើយទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារតែត្រូវបានគេមើលធ្លាយពីស្ថានភាពពិត បុរសនោះក៏ងក់ក្បាលទាំងអៀន។ គេមានសភាពច្រណែនបន្តិច ខណៈពេលដែលសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេនិយាយទាំងញញឹមជូរចត់ថា៖ «បាទ លោកម្ចាស់។ ទេពកោសល្យក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំរបស់ខ្ញុំមិនសូវល្អឡើយ។ បន្ទាប់ពីហ្វឹកហាត់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំនៅតែស្ថិតក្នុងកម្រិតអ្នកហាត់រៀនចម្រាញ់ថ្នាំនៅឡើយទេ»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមដោយមិនគិតច្រើន។ ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលបុរសម្នាក់នេះដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹងមនុស្សវ័យកណ្តាល ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍រំជួលចិត្តបន្តិចនៅក្នុងចិត្ត។ ដោយមានការគាំទ្រពីលោកគ្រូយ៉ាវ (យ៉ាវ ឡាវ) គេមានពេលវេលាដ៏រលូនបំផុតនៅលើវិថីរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។ គេស្ទើរតែមិនដែលជួបប្រទះនូវឧបសគ្គធំដុំណាមួយឡើយ។ ដោយមានបទពិសោធន៍ពីអ្នកណែនាំ គេបានដើរវាងផ្លូវវៀចវេរជាច្រើន។ ឥឡូវនេះ នៅពេលដែលបានឃើញមនុស្សម្នាក់នេះនៅចំពោះមុខ ស៊ាវ យ៉ាន ទើបយល់ច្បាស់ថា ការឈានទៅមុខក្នុងនាមជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ វាមិនមែនជាកិច្ចការងាយស្រួលដូចដែលគេបានស្រមៃនោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារតែដឹងច្បាស់ពីខ្សែភ្នែកដ៏ច្រណែនរបស់បុរសម្នាក់នោះ ចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ត្រេកអរផង និងដកដង្ហើមធំផង គេឱនក្បាលចុះ រួចក្រឡេកមើលកាត់តុបញ្ជរថ្ម។ វត្ថុធាតុឱសថមួយចំនួនដែលត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុងដបត្បូង ថែមទាំងមានសភាពស្រពោនបន្តិចបន្តួចទៀតផង។ ពួកវាច្បាស់ជាមិនអាចធ្វើឱ្យខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ពេញចិត្តបានឡើយ។ ដូច្នេះ គេក៏រំលងពួកវាចោលដោយស្វ័យប្រវត្ត។ ដៃរបស់គេផ្លាស់ទីយឺតៗកាត់របស់របរនៅលើតុបញ្ជរថ្មម្តងមួយៗ។ ចុងក្រោយ នៅក្រោមខ្សែភ្នែកដ៏ខកចិត្តបន្តិចរបស់បុរសស្គមម្នាក់នោះ ដៃរបស់គេក៏បានទប់ង៉ក់នៅពីលើបំណែកត្បូងពណ៌ខ្មៅមួយដុំ ដែលមានរូបរាងមិនទាក់ទាញភ្នែកទាល់តែសោះ...\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-06-26T13:13:50.038Z","2026-06-29T14:11:43.427Z","6a3e7b0ec44610f8e3adeabb","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"6a3e7946c44610f8e3adea99",285,"ភាពភ្ញាក់ផ្អើលដែលមិននឹកស្មានដល់ និង ម្រាមដៃខ្មៅ",{"id":26,"number":27,"title":28},"6a3e7be3c44610f8e3adeac8",287,"ផលប្រយោជន៍របស់ម្ចាស់ជើងឯក",322,1790177398140]