[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a3e7946c44610f8e3adea99":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69760c82a5ba2989a9c50381",285,"ភាពភ្ញាក់ផ្អើលដែលមិននឹកស្មានដល់ និង ម្រាមដៃខ្មៅ","\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានដើរកាត់ច្រកផ្លូវតូចធំមួយចំនួនយឺតៗ មុននឹងមកបញ្ឈប់ជំហាននៅខាងក្រៅផ្ទះសំណាក់មួយ។ បន្ទាប់មក គេបានដើរចូលទៅខាងក្នុង រួចឡើងទៅកាន់ជាន់ទីពីរ សំដៅទៅរកបន្ទប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ រួចគោះទ្វារស្រាលៗ ហើយដើរចូលទៅត្រង់តែម្តង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ធំទូលាយនោះ ហៃ ប៉ូដុង (Hai Bo Dong) កំពុងអង្គុយពែនភ្នែននៅលើកៅអីដោយបិទភ្នែកទាំងសងខាង។ ចំហាយអ័ព្ទត្រជាក់ពណ៌សស្រាលៗកំពុងអណ្តែតវង់ជុំវិញរាងកាយរបស់គាត់។ នៅពេលដែលគាត់ដកដង្ហើមចេញចូល ចំហាយត្រជាក់នោះបានផ្លាស់ទីតាមចន្លោះច្រមុះ ហើយជ្រាបចូលទៅក្នុងរាងកាយ។ ដោយសារតែរាងកាយពោរពេញទៅដោយថាមពល ពន្លឺរលោងស្រទន់ដូចត្បូងភក់ក្តៅឧណ្ហៗ បានភាយចេញពីផ្ទៃមុខដ៏ចំណាស់របស់គាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គាត់ពិតជាសមជា លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) មែន។ ទោះបីជាអាយុរបស់គាត់ច្រើនជាង ណាឡាន ជា (Nalan Jie) ឆ្ងាយក៏ដោយ ប៉ុន្តែបើពិនិត្យមើលភាពរស់រវើកនៃជីវិត គាត់មុខជានឹងអាចរស់នៅបានយ៉ាងហោចណាស់ហាសិបឆ្នាំទៀត បើគ្មានរឿងចៃដន្យកើតឡើង។ ប្រសិនបើគាត់មានសំណាងគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការទម្លាយកម្រិតទៅជា លំដាប់បុព្វបុរស (Dou Zong) នោះគាត់មុខជានឹងឈានចូលទៅក្នុងក្រុមតាចាស់មិនស្លាប់ជាមិនខាន។» ស៊ាវ យ៉ាន បិទទ្វារយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ រួចដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់យឺតៗ។ គេក្រឡេកមើលផ្ទៃមុខដ៏មានកម្លាំង និងភ្លឺថ្លារបស់ ហៃ ប៉ូដុង។ នៅពេលយកទៅប្រៀបធៀបជាមួយ ណាឡាន ជា ដែលរាងកាយទាំងមូលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយកម្លាំងធាតុមរណៈនោះ គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យដកដង្ហើមធំដោយក្តីរំភើបនៅក្នុងចិត្តបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាសំឡេងដែល ស៊ាវ យ៉ាន បង្កើតឡើងមានភាពស្រាលខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាច្បាស់ណាស់ថាវាលាន់ឮដូចជាផ្គរលាន់សម្រាប់អ្នកខ្លាំងដូចជា ហៃ ប៉ូដុង។ ភ្លាមៗនោះ ខ្យល់ត្រជាក់ជុំវិញខ្លួនរបស់គាត់ត្រូវបានស្រូបចូលទៅក្នុងរាងកាយយ៉ាងលឿនដើម្បីរក្សាទុក។ ហៃ ប៉ូដុង បានបើកភ្នែកឡើង ហើយក្រឡេកមើលជុំវិញបន្ទប់ភ្លាមៗដោយខ្សែភ្នែកបង្កប់ដោយភាពត្រជាក់។ លុះត្រាតែខ្សែភ្នែករបស់គាត់រេមកប៉ះនឹងរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ទើបខ្យល់ត្រជាក់នោះចាប់ផ្តើមដកថយទៅវិញបន្តិចម្តងៗ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ចំហាយដ៏មុតស្រួច និងអំណាចដ៏គួរឱ្យកោតសរសើរដែលភាយនៅជុំវិញខ្លួន ក៏បានត្រលប់ចូលទៅក្នុងខ្លួនវិញយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ គាត់ក្រឡេកមើលផ្ទៃមុខដ៏ហត់នឿយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន រួចហើបមាត់សួរថា៖ «តើឯងដោះស្រាយរួចរាល់ហើយឬនៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពិសនោះបានកប់ជ្រៅទៅក្នុងខ្លួនរបស់ ណាឡាន ជា ខ្លាំងពេក។ ទោះបីជាខ្ញុំបានជួយសម្រាលអាការៈពិសជាបណ្តោះអាសន្នរួចហើយក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានឹងត្រូវចំណាយពេលយ៉ាងហោចណាស់ប្រាំពីរថ្ងៃ ដើម្បីកម្ចាត់ ពិសភ្លើង (Searing Poison) នេះចេញឱ្យអស់ទាំងស្រុង។» ស៊ាវ យ៉ាន អង្គុយនៅលើគ្រែដ៏ទន់ រួចឆ្លើយតបវិញយ៉ាងល្វើយៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ...» ហៃ ប៉ូដុង ងក់ក្បាល ញញឹម ហើយនិយាយដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចថា៖ «មើលទៅកម្រិតនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ឯងទៅលើ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame) គឺកាន់តតែល្អខ្លាំងណាស។ ឯងពិតជាអាចបំពេញការព្យាបាលដែលមានកម្រិតពិបាកខ្ពស់បែបនេះបាន។ វិធីសាស្ត្រក្នុងការបញ្ចូលអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ទៅក្នុងរាងកាយរបស់មនុស្សម្នាក់ទៀតបែបនេះ សូម្បីតែ លោកម្ចាស់ អ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist Grandmasters) ដែលមានឈ្មោះល្បីល្បាញភាគច្រើន ក៏មិនហ៊ានប្រើប្រាស់វាដោយងាយស្រួលដែរ។» ក្នុងនាមជាលំដាប់អធិរាជ ហៃ ប៉ូដុង ដឹងច្បាស់ពីធម្មជាតិថា តើមនុស្សម្នាក់ត្រូវប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យធំធេងកម្រិតណា នៅពេលបញ្ចូលអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ឬអណ្តាតភ្លើងណាមួយទៅក្នុងខ្លួនរបស់មនុស្សម្នាក់ទៀតដើម្បីបណ្តេញពិស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំគ្រាន់តែមានសំណាងប៉ុណ្ណោះ» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល។ គេដឹងថា គុណសម្បត្តិភាគច្រើនដែលធ្វើឱ្យគេអាចគ្រប់គ្រង អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង (Green Lotus Core Flame) ដោយភាពស៊ាំ និងស្ទាត់ជំនាញបែបនេះ គឺដោយសារតែគេបានលេបត្របាក់ «គ្រាប់ឈូកភ្លើង» កាលពីមួយរយៈមុន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ដោះស្បែកជើងចេញ រួចអង្គុយពែនភ្នែននៅលើគ្រែ។ គេជូតផ្ទៃមុខដ៏ហត់នឿយ បន្ទាប់មកលាតបាតដៃចេញពីដៃអាវ ហើយជ្រួញចិញ្ចើម សម្លឹងមើលទៅចុងម្រាមដៃដែលបានប្រែជាពណ៌ខ្មៅបន្តិច។ បន្ទាប់មក ដៃទាំងពីររបស់គេបានបង្កើតជាកាយវិការសញ្ញាដាំដុះយឺតៗ រួចក៏បិទភ្នែកទាំងសងខាងចុះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលគេឈានចូលទៅក្នុងរបៀបដាំដុះ ចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានធ្វើដំណើរយ៉ាងលឿនទៅកាន់កន្លែងដែល គ្រឹះកម្លាំងធាតុ (Vortex) ស្ថិតនៅ។ ចិត្តរបស់គេបានកម្រើកបន្តិច ហើយចំហាយនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយស្រទាប់បានបាញ់ចេញពីខាងក្នុង ត្បូងផ្ទុកវិញ្ញាណភ្លើង (Acceptance Soul)។ គេបានប្រើប្រាស់ ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) រុំព័ទ្ធវា ហើយធ្វើឱ្យវាបង្វិលខ្លួនយឺតៗនៅពីលើគ្រឹះកម្លាំងធាតុ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បន្តសង្កេតមើលបណ្ដុំអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនេះដែលកំពុងតែកន្ត្រាក់ និងបត់បែនម្តងហើយម្តងទៀត។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានកន្ត្រាក់យ៉ាងខ្លាំងក្លាក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ សីតុណ្ហភាពបានហក់ឡើងខ្ពស់ភ្លាមៗ។ បន្ទាប់ពីការកើនឡើងនៃសីតុណ្ហភាពនេះ អ័ព្ទពណ៌ខ្មៅស្រាលៗស្រាប់តែលេចឡើងចេញពីភាពទទេស្អាតនៅចំកណ្តាលអណ្តាតភ្លើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពិតជាពិសដែលសាហាវខ្លាំងណាស់។ វាមិនត្រឹមតែអាចទប់ទល់នឹងសីតុណ្ហភាពរបស់អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌បាននោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអាចលាយឡំជាមួយវាដោយស្ងៀមស្ងាត់ទៀតផង។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែខ្ញុំមានភាពស៊ីសង្វាក់គ្នាខ្ពស់ខ្លាំងជាមួយអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតងទេនោះ ខ្ញុំខ្លាចថាខ្ញុំប្រហែលជាមិនទាំងដឹងខ្លួនពីវាផងក៏មិនដឹង... វាពិតជាសមនឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់វា ដែលជាពិសដ៏សាហាវឃោរឃៅ សូម្បីតែលំដាប់អធិរាជក៏ត្រូវភ័យខ្លាចដែរ។» ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូរទាំនៅក្នុងចិត្ត ខណៈពេលសម្លឹងមើលអ័ព្ទពណ៌ខ្មៅនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំគួរតែបន្សុទ្ធពួកវាចោល។ ប្រសិនបើរបស់នេះនៅសេសសល់ក្នុងខ្លួនខ្ញុំ វាប្រៀបដូចជាគ្រាប់បែកពេលវេលាមួយ ដែលអាចនឹងផ្ទុះឡើងភ្លាមៗនៅពេលណាក៏បាន។ លទ្ធផលចុងក្រោយ...» ស៊ាវ យ៉ាន គិតមួយសន្ទុះ ដោយប្រើប្រាស់ចិត្តបញ្ជា។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលរុំព័ទ្ធជុំវិញអ័ព្ទខ្មៅនោះបានចាប់ផ្តើមប្រែប្រួលហាក់ដូចជាកំពុងពុះកញ្ជ្រោល។ សីតុណ្ហភាពដ៏ក្តៅគគុកបានកើនឡើងម្តងហើយម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលគេកំពុងបណ្តេញពិសឱ្យ ណាឡាន ជា សីតុណ្ហភាពនៃអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវបានកែតម្រូវត្រឹមកម្រិតមធ្យមប៉ុណ្ណោះ ព្រោះគេខ្លាចថានឹងដុតបំផ្លាញ ណាឡាន ជា ឱ្យទៅជាផេះដោយអចេតនា។ ឥឡូវនេះ នៅពេលកំពុងបន្សុទ្ធអ័ព្ទពិសនៅក្នុងរាងកាយរបស់ខ្លួនឯង គេពិតជាមិនចាំបាច់មានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាំងបែបនោះឡើយ ដោយសារតែកម្រិតភាពស៊ីសង្វាក់គ្នារបស់គេជាមួយអណ្តាតភ្លើងគឺខ្ពស់ខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលសីតុណ្ហភាពរបស់អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងហក់ឡើងយ៉ាងលឿន បណ្ដុំអ័ព្ទពណ៌ខ្មៅក៏ចាប់ផ្តើមបង្កើតជាស្រទាប់រលកថាមពល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពិសភ្លើងនេះមិនមែនជារបស់ធម្មតានោះឡើយ ទោះបីជាស្ថិតនៅក្រោមសីតុណ្ហភាពខ្ពស់បែបនេះក៏ដោយ ក៏វានៅតែតោងជាប់យ៉ាងរឹងមាំ និងមិនរលាយបាត់ភ្លាមៗនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រោមការដុតកំដៅក្នុងសីតុណ្ហភាពខ្ពស់បំផុតបែបនេះ ទំហំនៃអ័ព្ទពណ៌ខ្មៅបានរួមតូចបន្តិចម្តងៗ។ ចុងក្រោយ ខ្សែស្រឡាយនៃអ័ព្ទពណ៌ខ្មៅទាំងនោះស្រាប់តែចាប់ផ្តើមលាយឡំចូលគ្នាទៅជាគ្រាប់ត្បូងមូលតូចពណ៌ខ្មៅក្រាស់ខាប់មួយ។ ពន្លឺស្រាលៗបានភ្លឺផ្លេកៗនៅខាងក្នុងគ្រាប់ត្បូងនោះ ហាក់ដូចជាវាមានផ្ទុកនូវថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លាមួយដែលកំពុងបោកបក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការប្រែប្រួលដ៏ចម្លែកនៃពិសភ្លើង បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ គេសម្លឹងមើលទៅគ្រាប់ត្បូងពណ៌ខ្មៅដែលកំពុងរមៀលនៅក្នុងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដោយភាពស្ងៀមស្ងាត់។ តាមរយៈការស្ទង់មើលនៃចិត្ត គេអាចដឹងច្បាស់ថា គ្រាប់ត្បូងពណ៌ខ្មៅនេះពិតជាមានផ្ទុកនូវថាមពលដ៏មានឥទ្ធិពលមួយនៅខាងក្នុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? វាមិនអាចទៅរួចទេដែលពិសភ្លើងមានផ្ទុកនូវថាមពលបែបនេះ...» ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូរទាំនៅក្នុងចិត្តដោយភាពសង្ស័យ។ គេសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើគ្រាប់ត្បូងពណ៌ខ្មៅងងឹតនោះ ខណៈពេលដែលសីតុណ្ហភាពនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានហក់ឡើងខ្ពស់ខ្លាំងម្តងទៀត។ ការហត់នឿយដែលជាលទ្ធផលនៃសីតុណ្ហភាពដ៏ខ្ពស់នេះ គឺជាអ្វីដែលថាមពលវិញ្ញាណរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មានការលំបាកបន្តិចបន្តួចក្នុងការទប់ទល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដុតកំដៅម្តងទៀត គ្រាប់ត្បូងពណ៌ខ្មៅចុងក្រោយក៏បានចាប់ផ្តើមកម្រើក។ ផ្ទៃខាងលើរបស់វាបានញ័រតិចៗ ហើយខ្សែស្រឡាយនៃអ័ព្ទពណ៌ខ្មៅបានចាប់ផ្តើមភាយចេញពីរាងកាយរបស់គ្រាប់ត្បូង។ បន្ទាប់ពីនោះ ពួកវាត្រូវបានដុតកំទេចដោយអណ្តាតភ្លើង ហើយបន្សុទ្ធទៅជាភាពទទេស្អាត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខ្សែស្រឡាយនៃអ័ព្ទពណ៌ខ្មៅត្រូវបានបញ្ចេញម្តងហើយម្តងទៀតពីរាងកាយរបស់គ្រាប់ត្បូង។ ពណ៌របស់គ្រាប់ត្បូងក៏បានប្រែប្រួលជាបណ្តើរៗពីពណ៌ខ្មៅងងឹត ទៅជាពណ៌ខ្មៅស្រាល...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសម្លឹងមើលពណ៌របស់គ្រាប់ត្បូងដែលកំពុងផ្លាស់ប្តូរយឺតៗ ចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្បើយ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេបានបង្កើនល្បឿននៃការបន្សុទ្ធ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលខ្សែស្រឡាយចុងក្រោយនៃអ័ព្ទពិសបានភាយចេញពីរាងកាយរបស់គ្រាប់ត្បូង គ្រាប់ត្បូងពណ៌ខ្មៅងងឹតនោះស្រាប់តែបានប្រែប្រួលទៅជាគ្រាប់បាល់មូលតូចមួយដែលភ្លឺផ្លេកៗមានពណ៌សស្លេក និងមានលក្ខណៈថ្លាឆ្វង់។ វិលជុំវិញស្រទាប់ភ្នាសដែលមើលទៅហាក់ដូចជាថ្លាឆ្វង់នៅលើផ្ទៃនៃគ្រាប់ត្បូងនោះ ម្នាក់ៗអាចមើលឃើញរលកនៃថាមពលរាវដ៏ក្រាស់ក្រែលកំពុងតែបោកបក់នៅខាងក្នុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពិតជាថាមពលដ៏បរិសុទ្ធមែន...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ស្រឡាំងកាំង ខណៈពេលសម្លឹងមើលទៅគ្រាប់បាល់មូលតូចដ៏ថ្លាឆ្វង់នោះ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ហើយរអ៊ូរទាំនៅក្នុងចិត្តម្នាក់ឯងថា៖ «តាមហេតុផល ពិសដូចជាពិសភ្លើងនេះ មិនអាចមានផ្ទុកនូវថាមពលដ៏បរិសុទ្ធបែបនេះដាច់ខាត។ កុំប្រាប់ឡើយណា... ថាមពលនេះជារបស់អ្នកផ្សេង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាជារបស់ ណាឡាន ជា...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គំនិតដែលលេចឡើងភ្លាមៗនោះ បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន លោតញាប់មួយរំពេច។ វាចំណាយពេលមួយសន្ទុះធំ មុនពេលគេអាចធ្វើឱ្យចិត្តស្ងប់ចុះវិញ។ គេគិតពិចារណាអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ហើយក៏មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលបន្តិចម្តងៗ។ ពិសភ្លើងបានស្នាក់នៅលាក់ខ្លួននៅក្នុងរាងកាយរបស់ ណាឡាន ជា អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ដោយសារតែវាបានសុីរាងកាយរបស់គាត់ វាក៏ពិតជាអាចទៅរួចដែរដែលវានឹងលេបត្របាក់ ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) មួយចំនួន។ បន្ទាប់ពីរឿងនេះបានបន្តអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ វាក៏អាចនឹងបញ្ចប់ទៅដោយការរក្សាទុកនូវចំនួនថាមពលដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចមួយ។ រឿងនេះអាចជាអ្វីដែល ណាឡាន ជា ប្រហែលជាមិនសប្បាយចិត្តនោះទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបាននាំយកពិសភ្លើងចូលមកក្នុងខ្លួនដោយចៃដន្យនោះ វាគឺជាលាភសំណាងដ៏ធំមួយដែលធ្លាក់ពីលើមេឃ។ យោងតាមកម្រិតនៃភាពបរិសុទ្ធនៃថាមពលនេះ វាពិតជាអាចទៅរួចសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្នុងការចម្រាញ់ និងស្រូបយកវាទាំងស្រុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅចំពោះមុខលាភសំណាងដែលមិននឹកស្មានដល់នេះ ភាពរីករាយជាសម្ងាត់មួយចំនួនបានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បន្ទាប់ពីគេបានស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ផ្អែកលើចរិតលក្ខណៈរបស់គេ វាពិតជាមិនអាចទៅរួចទេសម្រាប់គេក្នុងការប្រគល់របស់នេះត្រលប់ទៅឱ្យ ណាឡាន ជា វិញ។ ដូច្នេះហើយ ថាមពលដ៏បរិបូរណ៍នេះត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការប្រាក់ ហើយគេបានរក្សាវាទុក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលចិត្តរបស់គេកំពុងបង្វិល ចំហាយនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយបានបង្រួបបង្រួមទៅជាក្បាលម្ជុលភ្លើងដ៏តូចមួយ។ បន្ទាប់ពីនោះ ស៊ាវ យ៉ាន បានចុចម្ជុលភ្លើងនេះស្រាលៗទៅលើរាងកាយរបស់គ្រាប់ត្បូងដ៏ថ្លាឆ្វង់នោះ។ ភ្លាមៗនោះ គ្រាប់ត្បូងបានផ្ទុះបែកចេញជាមួយនឹងសំឡេង «បាំង»។ ថាមពលរាវដ៏ច្រើនលើសលប់ដែលមានពណ៌ខៀវស្រាលបានហូរចេញពីវា។ នៅខណៈពេលដែលវាហៀបនឹងរត់ខ្ចាត់ខ្ចាយទៅគ្រប់ទិសទី វាត្រូវបានគ្រប់គ្រងយ៉ាងខ្លាំងក្លាដោយ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបានត្រលប់មកត្រៀមលក្ខណៈរួចជាស្រេច ហើយគេបានចាប់ផ្តើមធ្វើឱ្យថាមពលនោះចរាចរតាមបណ្តោយ ចរន្តកម្លាំងធាតុ (Qi Paths)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលវត្ថុរាវដែលពោរពេញទៅដោយថាមពលនេះបានបញ្ចប់វដ្តចរាចរមួយជុំ ពណ៌ខៀវស្លេកនៅក្នុងវត្ថុរាវនោះត្រូវបានលុបបំបាត់ចេញទាំងស្រុង។ វាបានប្រែប្រួលទៅជាថាមពលដ៏បរិសុទ្ធ ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាអាចស្រូបយកបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាថាមពលនេះនាពេលបច្ចុប្បន្នមានភាពបរិសុទ្ធខ្លាំងរួចទៅហើយក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែប្រើប្រាស់អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដើម្បីដុះខាត់បន្សុទ្ធវាម្តងទៀតដោយភាពប្រុងប្រយ័ត្ន រហូតដល់ថាមពលនោះចាប់ផ្តើមបង្ហាញសញ្ញានៃភាពខាប់បន្តិចបន្តួច។ លុះត្រាតែដល់ពេលនោះ ទើបគេមានភាពកក់ក្តៅក្នុងចិត្ត ហើយចាក់វាចូលទៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីថាមពលរាវនេះបានចូលទៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ វាក៏បានផ្លាស់ប្តូរទៅជាពណ៌ដូចគ្នានឹងគ្រឹះកម្លាំងធាតុយ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់មក វាបានចាប់ផ្តើមបំបែកខ្លួន ញ័រ និងផ្លាស់ប្តូរទៅជាតំណក់ទឹក ដែលមានទំហំដូចគ្នាទាំងស្រុង។ ពួកវាត្រូវបានបោះចូលទៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមានអារម្មណ៍ពីភាពពេញលេញនៃគ្រឹះកម្លាំងធាតុ ស៊ាវ យ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យគ្រវីក្បាលយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់បានឡើយ។ ថាមពលដែលត្រូវបានចាក់ចូលក្នុងពេលនេះ ពិតជាបានបន្ថែមតំណក់ថាមពលរាវដ៏បរិសុទ្ធជិតម្ភៃតំណក់ជាងចូលទៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ។ ផ្អែកលើប្រសិទ្ធភាពប្រភេទនេះ ប្រសិនបើគេអាចស្រូបយកបរិមាណថាមពលដូចគ្នានេះបានចំនួនបីដងទៀត គេមុខជានឹងហក់ឡើងទៅកាន់កម្រិត លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ផ្កាយប្រាំពីរក្នុងរយៈពេលមិនដល់កន្លះខែឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាពិតជាសមនឹងទទួលបានឈ្មោះថាជាថាមពលដែលត្រូវបានបង្រួបបង្រួមនៅក្នុងរាងកាយរបស់ លំដាប់ស្ដេច (Dou Wang) មែន។ គ្រាន់តែចំណែកដ៏តូចមួយរបស់វា ពិតជាមានដង់ស៊ីតេបែបនេះ...» ស៊ាវ យ៉ាន សរសើរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងចិត្តរបស់គេ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបើកភ្នែកឡើងយឺតៗ ហើយដកដង្ហើមចេញស្រាលៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងបន្ទប់ ខ្សែភ្នែករបស់ ហៃ ប៉ូដុង បានសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងមុតមាំ។ នៅពេលដែលគាត់ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន បើកភ្នែកឡើង គាត់មិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យនិយាយទាំងញញឹមបានឡើយថា៖ «មើលទៅឯងហាក់ដូចជាបានប្រែប្រួល។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាការផ្លាស់ប្តូររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានភាពខ្លាំងក្លាជ្រុលហួសហេតុក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាជាធម្មជាតិដែលមានភាពងាយស្រួលបំផុតសម្រាប់សមត្ថភាពស្ទង់មើលរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ក្នុងការចាប់យកការផ្លាស់ប្តូររបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ» ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល ខណៈពេលបន្ទាបក្បាលចុះដើម្បីមើលម្រាមដៃរបស់គេ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេបានប្រែប្រួលភ្លាមៗដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ គេអាចមើលឃើញថា ចុងម្រាមដៃកណ្តាលនៅលើដៃស្តាំ នៅតែត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយរង្វង់ពណ៌ខ្មៅមួយស្រទាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? តើខ្ញុំមិនបានកម្ចាត់ពិសភ្លើងចេញទាំងស្រុងហើយទេឬ?» ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រែជាអាក្រក់បន្តិច ខណៈពេលគេសម្លឹងមើលទៅចុងម្រាមដៃដែលខ្មៅនោះ ហើយនិយាយដោយសំឡេងខ្សោយ និងធ្ងន់ៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មានរឿងអ្វីហ្នឹង?» ដោយឃើញទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង មានការងឿងឆ្ងល់មួយភ្លែត។ គាត់បោះជំហានដើរទៅខាងមុខ។ នៅពេលដែលគាត់ឃើញម្រាមដៃពណ៌ខ្មៅនោះ ទឹកមុខរបស់គាត់ក៏បានប្រែប្រួលដូចគ្នាដែរ។ ដោយជ្រួញចិញ្ចើម គាត់និយាយថា៖ «នេះគឺ... ពិសភ្លើងមែនទេ? តើឯងធ្វើឱ្យវាចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់ឯងដោយរបៀបណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានសោះថា របស់នេះពិតជាអាចទ្រាំទ្រនឹងការដុតកំដៅរបស់អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌របស់ខ្ញុំបានទាល់តែសោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនអាចទៅរួចទេ។ ពិសភ្លើងធម្មតា ពិតជាមិនអាចទប់ទល់នឹងអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌បានឡើយ។ ចំពោះការប្រែប្រួលនាពេលនេះ... ប្រហែលជាដោយសារតែពិសភ្លើងបានស្នាក់នៅលាក់ខ្លួននៅក្នុងរាងកាយរបស់ ណាឡាន ជា យូរពេក ទើបវាបានបង្កើតជាប្រភេទនៃការបំប្លែងខ្លួនដ៏ប្លែកម្យ៉ាង...» ហៃ ប៉ូដុង ជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងតឹង។ គាត់គិតពិចារណាអស់មួយសន្ទុះធំ មុនពេលនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន យឺតៗថា៖ «តើឯងអាចសាកល្បងមើលថាតើមានអ្វីខុសប្រក្រតីជាមួយរាងកាយរបស់ឯងដែរឬទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល ដៃស្តាំរបស់គេត្រូវបានលាតសន្ធឹង និងបើកចេញ។ ថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងមួយស្រទាប់ស្រាប់តែហក់ឡើងពីវា ហើយខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សទាំងពីរនាក់បានសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើថាមពលប្រយុទ្ធនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រោមការសង្កេតមើលរបស់ពួកគេទាំងពីរ ថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងដែលកំពុងហក់ឡើងបានវិលមួយសន្ទុះ មុនពេលដែលស្នាមពណ៌ខ្មៅមួយចំនួនបានលេចឡើងស្រាលៗនៅលើផ្ទៃរបស់វា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពិតជាគួអោយចាប់អារម្មណ៍មែន វាពិតជាបានជ្រៀតចូលទៅក្នុងថាមពលប្រយុទ្ធរបស់ឯងហើយ។ វាពិតជាសមនឹងត្រូវបានគេហៅថាពិសភ្លើងមែន... ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។» ដោយសម្លឹងមើលស្នាមពណ៌ខ្មៅទាំងនោះ ហៃ ប៉ូដុង មិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យគ្រវីក្បាល ហើយនិយាយថា៖ «តើឯងមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាដែរ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីខុសប្រក្រតីនោះទេ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើម ហើយផ្ទៃមុខពោរពេញទៅដោយភាពមិនយល់។ គេបង្វិលដៃរបស់គេបន្តិច។ ថាមពលប្រយុទ្ធដែលត្រូវបានបំពុលដោយស្នាមពណ៌ខ្មៅក៏បានផ្លាស់ទីតាមចលនាដៃរបស់គេ ហើយមិនបាននាំមកនូវគ្រោះថ្នាក់ណាមួយដល់ ស៊ាវ យ៉ាន ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេមានអារម្មណ៍ថា កម្លាំងនៃថាមពលប្រយុទ្ធហាក់ដូចជាបានប្រែប្រួលទៅជាខ្លាំងជាងមុនទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អឺ... ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងឱ្យប្រាកដនោះដែរ។ ប៉ុន្តែបើពិនិត្យមើលស្ថានភាពនាពេលនេះ វាហាក់ដូចជាពិសភ្លើងមិនមានបំណងចង់បំពុលឯងនោះទេ។ ប្រហែលជា... វាត្រូវបានបន្សុទ្ធទៅជារបស់ដែលឯងអាចប្រើប្រាស់បានហើយមែនទេ?» ហៃ ប៉ូដុង លើកឡើងជាយោបល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ខាំបបូរមាត់របស់គេ ខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងដែលលាយឡំជាមួយស្នាមពណ៌ខ្មៅមួយចំនួន។ ផ្អែកលើបំណងចិត្តរបស់គេក្នុងការផ្លាស់ទី ថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងបានកន្ត្រាក់យ៉ាងខ្លាំងភ្លាមៗ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្នាមពណ៌ខ្មៅទាំងអស់ត្រូវបានបង្ខំឱ្យហូរសម្រុកទៅកាន់ម្រាមដៃកណ្តាលនៃដៃស្តាំរបស់គេ។ តាមទម្រង់របស់គេ វាហាក់ដូចជាគេកំពុងព្យាយាមបង្ខំវាឱ្យចេញមកក្រៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្នាមពណ៌ខ្មៅបានហូរសម្រុកចូលទៅក្នុងម្រាមដៃកណ្តាលរបស់គេ។ មួយប៉ព្រិចភ្នែកក្រោយមក ម្រាមដៃទាំងមូលរបស់គេពិតជាបានប្រែប្រួលទៅជាពណ៌ខ្មៅគ្មានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមបាន។ រូបរាងដ៏ជ្រៅរបស់វាបានបញ្ចេញពន្លឺស្រាលៗយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ និងមានភាពចម្លែកខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពិតជាមានពិសខ្លាំងណាស់!» ដោយឃើញថាម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានប្រែជាពណ៌ខ្មៅងងឹត ទឹកមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង បានប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់ឧទានឡើងភ្លាមៗដោយមិនដឹងខ្លួនថា៖ «តើឯងមិនបាននិយាយថាឯងបានបន្សុទ្ធវាហើយទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាវាហាក់ដូចជានៅតែមានផ្ទុកនូវពិសដ៏សាហាវបែបនេះដដែល?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានប្រែប្រួលម្តងហើយម្តងទៀតដូចគ្នា។ តើគេអាចរំពឹងទុកដោយរបៀបណាថា ការដកពិសដ៏សាមញ្ញមួយ ពិតជាអាចបញ្ចប់ទៅដោយការដាក់គេឱ្យស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបនេះទៅវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាហាក់ដូចជាស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្ញុំទាំងស្រុង ហើយមិនមានសញ្ញានៃការតបតខ្ញុំវិញនោះទេ» មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមិនមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីខុសប្រក្រតី បានគ្រវីក្បាលបន្តិច។ គេលាតម្រាមដៃកណ្តាលចេញ ហើយស្រាប់តែងើបក្បាលឡើងដើម្បីសម្លឹងមើល ហៃ ប៉ូដុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឯងមានគម្រោងចង់ធ្វើអ្វី?» ដោយឃើញទឹកមុខដ៏ចម្លែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង ថយក្រោយមួយជំហានយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ជួយខ្ញុំសាកល្បងមើលថាតើរបស់នេះមានឥទ្ធិពលប្រភេទណាខ្លះ...» ស៊ាវ យ៉ាន ហើបមាត់ញញឹម។ ភ្លាមៗនោះ ដោយមិនរង់ចាំការឆ្លើយតបរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ឡើយ ម្រាមដៃរបស់គេបានចាក់ទម្លុះទៅកាន់គាត់យ៉ាងលឿន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាល្អិត (Brat) កុំលេងសើចណា៎! នេះជាពិសភ្លើង! ចង្រៃពិតមែន...» ជំហានជើងរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ថយក្រោយម្តងហើយម្តងទៀត។ គាត់សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបានសម្រុកចូលមកយ៉ាងលឿន និងភ្លាមៗ។ អ្វីដែលគាត់អាចធ្វើបានមានត្រឹមតែជេរប្រទេចដោយទាល់តម្រិះ និងលាតដៃចេញ បង្កើតជាកញ្ចក់ទឹកកកដ៏អាថ៌កំបាំងមួយនៅពីមុខគាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយនាំមកនូវសន្ទុះសម្រុកនៃរាងកាយ ស៊ាវ យ៉ាន ចាក់ម្រាមដៃរបស់គេទៅលើកញ្ចក់ទឹកកកដោយមិនគេចវេស ឬដកថយឡើយ។ នៅចំណុចដែលរបស់ទាំងពីរបានប៉ះទង្គិចគ្នា ខ្សែស្រឡាយនៃចំហាយខ្មៅបានភាយចេញពីម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ កញ្ចក់ទឹកកក ដែលមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការទប់ស្កាត់ការវាយប្រហារមួយទំហឹងពី លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ត្រូវបានរលួយយ៉ាងលឿន និងបង្កើតជាប្រហោងដ៏ជ្រៅមួយ។ ម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ឆ្លងកាត់កញ្ចក់ទឹកកក ហើយកម្រើកទៅចំហៀងភ្លាមៗ។ កញ្ចក់ទឹកកកដ៏រឹងមាំ និងអាថ៌កំបាំងនោះ ពិតជាត្រូវបានកាត់ដាច់ចេញពីគ្នា...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន បំបែកកញ្ចក់ទឹកកករបស់គាត់យ៉ាងងាយស្រួលបែបនេះ ទឹកមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ រាងកាយរបស់គាត់គេចទៅចំហៀង រួចលោតឡើងទៅលើធ្នឹមដំបូលផ្ទះ។ បន្ទាប់ពីនោះ គាត់បន្ទាបក្បាលចុះ ហើយស្រែកតិចៗទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងទាល់តម្រិះថា៖ «អាតិរច្ឆានតូច! តើឯងមិនអាចដើរលេងសើចជាមួយរបស់នេះផ្តេសផ្តាសបានទេឬ? នោះជាពិសភ្លើងណា៎! សូម្បីតែជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់ខ្ញុំ ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវបានប្រឡាក់ដោយរបស់នោះ វាក៏នឹងមានភាពស្មុគស្មាញ និងលំបាកខ្លាំងណាស់ដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមដាក់ ហៃ ប៉ូដុង។ បន្ទាប់មក គេបន្ទាបក្បាលចុះដើម្បីមើលម្រាមដៃដ៏ចម្លែកនោះ។ អារម្មណ៍នៅក្នុងកែវភ្នែករបស់គេហាក់ដូចជាមានភាពរំភើបខ្លាំង។ កម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញនៃពិសភ្លើងបានកន្លងហួសពីការរំពឹងទុករបស់គេឆ្ងាយណាស់។ ប្រភេទនៃការវាយប្រហារដ៏ចម្លែកនេះដែលបានមកដល់ក្នុងលក្ខណៈគួរឱ្យងឿងឆ្ងល់ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចខ្លះនៅក្នុងចិត្ត បន្ថែមពីលើការលួចសប្បាយចិត្តជាសម្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់ម្រាមដៃខ្មៅនេះមិនមានភាពខ្សោយក៏ដោយ ប៉ុន្តែទម្រង់ដើមរបស់វាគឺជាអ្វីដែលត្រូវបានបំប្លែងចេញពីពិសភ្លើង ដែលសូម្បីតែ ហៃ ប៉ូដុង ក៏មានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំងចំពោះវាដែរ។ ពិសភ្លើងនេះនាពេលបច្ចុប្បន្នអាចនឹងហាក់ដូចជាស្តាប់បង្គាប់តាមបញ្ជារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប៉ុន្តែតើគេអាចដឹងដោយរបៀបណាថា តើរបស់ដែលគួរឱ្យភ័យខ្លាចនេះនឹងផ្ទុះឡើងភ្លាមៗនៅពេលអនាគតដែរឬទេ។ នៅពេលនឹកឃើញពីរបៀបដែលសូម្បីតែ ណាឡាន ជា ដែលមានកម្លាំងនៃលំដាប់ស្ដេច ក៏ត្រូវបានប្រែប្រួលទៅជាទម្រង់ដ៏គួរឱ្យអាណិតបែបនោះដោយសារតែពិសភ្លើង ជ្រុងមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ចាប់ផ្តើមញ័រតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឃើញទម្រង់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង ក៏ដឹងច្បាស់ពីការភ័យខ្លាចរបស់គេដែរ។ គាត់ចុះមកខាងក្រោមយ៉ាងលឿន ប៉ុន្តែនៅតែរក្សាចម្ងាយឆ្ងាយល្មមពី ស៊ាវ យ៉ាន។ ក្នុងសំឡេងបែបលួងលោម គាត់និយាយថា៖ «ឯងមិនចាំបាច់មានការព្រួយបារម្ភជ្រុលហួសហេតុពេកនោះទេ។ ខ្ញុំគិតថាពិសភ្លើងនៅក្នុងខ្លួនរបស់ឯងគួរតែបានឆ្លងកាត់ប្រភេទនៃការបំប្លែងខ្លួនម្យ៉ាង។ បើមិនដូច្នោះទេ ស្ថានភាពបែបនេះនឹងមិនលេចឡើងឡើយ... ប៉ុន្តែទោះបីជាវាផ្លាស់ប្តូរដោយរបៀបណាក៏ដោយ ឯងមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដើម្បីការពាររាងកាយរបស់ឯង។ ជាមូលដ្ឋាន ឯងនឹងមិនបញ្ចប់ទៅក្នុងស្ថានភាពដូចគ្នានឹង ណាឡាន ជា ឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហាហា ប្រហែលជាឯងគួរតែត្រេកអរទៅវិញទេ។ ទោះបីជាឯងត្រូវប្រថុយនឹងគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធំធេងបែបនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែជាលទ្ធផល ឯងពិតជាទទួលបាននូវសមត្ថភាពដ៏ចម្លែក និងខ្លាំងក្លាបំផុតម្យ៉ាងមកវិញ។ នៅពេលអនាគត ម្រាមដៃខ្មៅមួយនេះ អាចនឹងបង្កឱ្យមនុស្សជាច្រើនត្រូវបរាជ័យនៅក្រោមដៃរបស់ឯងជាមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ សង្ឃឹមថាវាបែបនោះចុះ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំ ហើយបានត្រឹមតែងក់ក្បាលទាំងញញឹមជូរចត់។ តាមរយៈការគ្រប់គ្រងនៃរបស់គេ ពណ៌ខ្មៅងងឹតនៅលើម្រាមដៃនោះ ក៏ចាប់ផ្តើមស្រកចុះបន្តិចម្តងៗ។ ត្រឹមតែមួយស្របក់ក្រោយមក ម្រាមដៃនោះក៏បានប្រែពណ៌ត្រលប់មកសភាពម៉ដ្តរលោងជាធម្មតាវិញទាំងស្រុង។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-06-26T13:06:14.080Z","2026-06-28T14:05:06.685Z","6a3e7946c44610f8e3adea99","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"6a3d4231d8a7bc5bef67c5c4",284,"ការដកពិស",{"id":26,"number":27,"title":28},"6a3e7b0ec44610f8e3adeabb",286,"ដើម្បីរុករកកំណប់",322,1790177398078]