[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a3bf2d4db298ec5603aa594":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69760c82a5ba2989a9c50381",281,"ការលាក់ខ្លួនការពារដោយសម្ងាត់","\u003Cdiv>នៅលើកំពូលភ្នំដ៏ខៀវស្រងាត់ នារីវ័យក្មេងបានងាករាងកាយរបស់នាងយឺតៗ។ នាងសម្លឹងមើលទៅស្រមោលពណ៌បៃតងដែលកំពុងលុតជង្គង់ម្ខាងនៅលើដី។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់មួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតគ្មានពីររបស់នាង។ នាងនិយាយតិចៗថា៖ «វាមានរយៈពេលជាងមួយឆ្នាំហើយ។ បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ទីបំផុតបានទៅដល់ទីកន្លែងនោះ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាត និងទន់ភ្លន់របស់នារីវ័យក្មេង ស្រមោលពណ៌បៃតងនោះបានរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់យ៉ាងឆ្លាតវៃ។ គេរង់ចាំអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ រហូតទាល់តែខ្សែភ្នែករបស់នាងបានងាកមកផ្តោតលើរាងកាយរបស់គេម្តងទៀត។ នៅពេលនោះហើយ ទើបគេចាប់ផ្ដើមនិយាយយឺតៗ និងលម្អិតអំពីបទពិសោធន៍ខ្លះៗដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានជួបប្រទះក្នុងកំឡុងពេលកន្លងមកនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលកំពុងឈរនៅក្បែរច្រាំងថ្មចោទ ស៊ុន អឺ បានស្ដាប់រឿងរ៉ាវដ៏រំភើបញាប់ញ័រជាច្រើនដែលបានចេញពីមាត់របស់ស្រមោលនោះដោយស្ងប់ស្ងាត់។ នៅពេលនាងបានឮថា ស៊ាវ យ៉ាន បានរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ បន្ទាប់ពីការប្រយុទ្ធជាមួយអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ពីររូប ក្ដីឈឺចាប់ និងការភ្ញាក់ផ្អើលបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លា និងទន់ភ្លន់របស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លីវ ម៉ាន មកពីបក្សពស់ រួមទាំង «អធិរាជពស់ខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ផងមែនទេ? ពួកសមាជិកនៃវិមានពស់ឋានសួគ៌ពិតជាកាន់តែក្រអឺតក្រទមទៅៗហើយក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ...» ស៊ុន អឺ និយាយដោយសំឡេងរាបស្មើ ខណៈពេលដែលដៃដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាងបានចាប់ស្លឹកឈើមួយសន្លឹកដែលបានធ្លាក់ចុះពីខាងលើក្បាល។ ពាក្យសម្តីដែលមើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានរលកបោកបក់ទាំងនោះ បែរជាមានភាពត្រជាក់បង្កប់នៅខាងក្នុង។ មិនថាមានមូលហេតុអ្វីដែល លីវ ម៉ាន និងអធិរាជពស់ខ្មៅស្លាបប្រាំបីបានធ្វើសកម្មភាពនោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេស្ទើរតែធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន រងរបួសធ្ងន់ធ្ងររហូតដល់ស្លាប់។ នោះគឺជាការពិតមិនអាចប្រកែកបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំនឹងទៅគិតបញ្ជីរឿងនេះជាមួយពួកគេនៅថ្ងៃអនាគត... ចុះអ្នកបានស៊ើបអង្កេតច្បាស់លាស់ពីអត្តសញ្ញាណរបស់អ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ដែលនៅក្បែរខ្លួនរបស់បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ហើយឬនៅ?» ស្លឹកឈើពណ៌បៃតងនោះបានអណ្តែតនៅចម្ងាយកន្លះអ៊ីញពីបាតដៃរបស់ ស៊ុន អឺ។ នាងបង្វិលវាខ្ទាស់ចុះឡើងយឺតៗ ជួនកាលរមៀលវា ហើយជួនកាលបត់វា។ នាងក្រឡេកមើលស្រមោលដែលកំពុងលុតជង្គង់នៅលើដី រួចនិយាយទាំងជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បន្ទាប់ពីការស៊ើបអង្កេត បុរសម្នាក់នោះមានឈ្មោះថា ហៃ ប៉ូដុង។ គាត់ធ្លាប់ជាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកខ្លាំងទាំងដប់នៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា និងត្រូវបានគេហៅថា «អធិរាជទឹកកក»។ កម្លាំងរបស់គាត់គឺស្ថិតនៅក្នុងកម្រិតលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) និងជំនាញខាងការប្រើប្រាស់ថាមពលប្រយុទ្ធធាតុទឹកកក។ ជាងនេះទៅទៀត គាត់ហាក់ដូចជាមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅជាមួយមេដឹកនាំនៃត្រកូលអភិជន... កាលពីដប់ឆ្នាំមុន គាត់ត្រូវបានត្រាបិទដោយមហាក្សត្រី មេឌូសា នៅក្នុងវាលខ្សាច់តាហ្គើ។ បន្ទាប់ពីនោះមក គាត់បានរស់នៅយ៉ាងឯកោនៅក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់ រហូតដល់មួយរយៈមុននេះ នៅពេលដែលលោកប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន បានទៅជួប និងជួយគាត់ដោះស្រាយត្រាបិទនោះ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក គាត់បានដើរតាមក្បែរខ្លួនលោកប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន រហូត។ ចំណែកឯគោលបំណងរបស់គាត់... ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់ច្បាស់លាស់នៅឡើយទេ។» ស្រមោលពណ៌បៃតងនិយាយដោយគោរព។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនទាន់ច្បាស់ពីគោលបំណងមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិញ្ចើមរបស់នារីវ័យក្មេងបានជ្រួញចូលគ្នាថ្នមៗ។ នាងហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍មិនសូវពេញចិត្តនឹងចម្លើយដ៏សាមញ្ញនេះទាល់តែសោះ។ មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងនោះទេ ឱ្យតែវាពាក់ព័ន្ធនឹងបុរសម្នាក់នោះ នាងនឹងប្រែទៅជាសត្វចចកដែលកំពុងការពារកូនរបស់វាភ្លាមៗ ដោយមានការប្រុងប្រយ័ត្ន និងរើសអើងជាទីបំផុត។ នាងមិនអនុញ្ញាតឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធំធេង និងមិនច្បាស់លាស់បែបនេះមកលាក់ខ្លួននៅក្បែរខ្លួន ស៊ាវ យ៉ាន ដូចជាគ្រាប់បែកដែលអាចផ្ទុះគ្រប់ពេលវេលានោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សូមអភ័យទោសផងអ្នកនាងម្ចាស់។ អ្នកនាងក៏គួរតែដឹងដែរថានៅក្នុងរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មានវិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀនរបស់អ្នកខ្លាំងដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់។ រហូតមកដល់ពេលនេះ យើងមិនទាន់មានព័ត៌មានណាមួយអំពីលោកឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា លោកហាក់ដូចជាមានការយល់ដឹងយ៉ាងច្បាស់អំពីពួកយើង... ក្នុងកំឡុងពេលដែល លីង ស៊ី បានដើរតាមលោកប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន គាត់ប្រហែលជាបានលាក់ខ្លួនយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ប៉ុន្តែយោងតាមព័ត៌មានដែល លីង ស៊ី បានបញ្ជូនមក វិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀនដ៏អាថ៌កំបាំងនោះ ហាក់ដូចជាបានរកឃើញវត្តមានរបស់គាត់ នៅពេលដែលគាត់កំពុងលាក់ខ្លួនការពារ ស៊ាវ យ៉ាន ដោយសម្ងាត់។ វាគ្រាន់តែថាភាគីម្ខាងទៀតមិនមានសកម្មភាពអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ។ ខ្ញុំគិតថាលោកច្បាស់ជាបានមើលធ្លុះពីបំណងរបស់ លីង ស៊ី ហើយ។» ស្រមោលពណ៌បៃតងញញឹមទាំងល្វីងជូរចត់ហើយនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សូម្បីតែវត្តមានរបស់ លីង ស៊ី ក៏ត្រូវបានរកឃើញដោយបុគ្គលម្នាក់នោះដែរមែនទេ?» នៅពេលឮបែបនេះ ការភ្ញាក់ផ្អើលបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លារបស់ ស៊ុន អឺ។ នាងរអ៊ូរទាំតិចៗថា៖ «តើអត្តសញ្ញាណពិតប្រាកដរបស់បុគ្គលម្នាក់នោះជាអ្នកណាទៅ? សូម្បីតែ លីង ស៊ី ក៏ត្រូវបាន... អា៎ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារបងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន មិនចូលចិត្តឱ្យអ្នកដទៃមកស៊ើបអង្កេតរឿងរបស់គេទេនោះ ខ្ញុំច្បាស់ជាស៊ើបរកការពិតពីអត្តសញ្ញាណរបស់មនុស្សអាថ៌កំបាំងម្នាក់នោះឱ្យឃើញជាក់ជាមិនខាន។ ដោយសារលោកអាចមានកម្លាំងបែបនេះ ខ្ញុំគិតថាលោកមិនមែនជាមនុស្សគ្មានឈ្មោះបោះសំឡេងកាលពីអតីតកាលនោះឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទោះបីជាមនុស្សអាថ៌កំបាំងម្នាក់នោះបានរកឃើញវត្តមានរបស់ លីង ស៊ី ក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាជាសំណាងល្អដែលលោកមិនបានប្រាប់លោកប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន អំពីរឿងនេះឡើយ។ ដូច្នេះ លោកប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានដឹងឡើយថា ចាប់តាំងពីគេចាកចេញពីទីក្រុងវូថានមក អ្នកនាងម្ចាស់បានបញ្ជូនមនុស្សឱ្យទៅការពារគេដោយសម្ងាត់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ធ្វើបែបនេះ គេនឹងមិនអាចដឹងពីបំណងល្អរបស់អ្នកនាងម្ចាស់ឡើយ...» ស្រមោលពណ៌បៃតងញញឹមហើយនិយាយ។ ប៉ុន្តែ មុនពេលដែលគេអាចនិយាយចប់ ស៊ុន អឺ ដែលមានអារម្មណ៍អៀនបន្តិច បានបាញ់ស្លឹកឈើនៅក្នុងបាតដៃរបស់នាងចេញទៅដើម្បីឃាត់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឃើញផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាត និងឡើងក្រហមព្រឿងៗដោយភាពអៀនរបស់ ស៊ុន អឺ ស្រមោលពណ៌បៃតងក៏បានរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់យ៉ាងឆ្លាតវៃ ដោយមិនបន្តនិយាយទៀតឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចាំទុក ដាច់ខាតមិនត្រូវឱ្យបងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ដឹងពីរឿងនេះឡើយ។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេនិយាយថាខ្ញុំបានបញ្ជូនមនុស្សឱ្យទៅតាមដាន និងឃ្លាំមើលគេនោះទេ។ គេមិនចូលចិត្តរឿងបែបនេះឡើយ។» ភាពក្រហមព្រឿងៗដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់នៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតបានរលាយបាត់ទៅវិញយឺតៗ ហើយ ស៊ុន អឺ ក៏បានរំលឹកភ្លាមៗដោយម៉ឺងម៉ាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រមោលពណ៌បៃតងច្បាស់ជាយល់យ៉ាងច្បាស់ពីគំនិតរបស់ក្មេងស្រីតូចដូចជា ស៊ុន អឺ។ គេងក់ក្បាលដោយគោរពភ្លាមៗ ហើយឆ្លើយតបថា «បាទ»។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នៅក្នុងចិត្តរបស់គេក៏លួចដកដង្ហើមធំបន្តិច។ ទោះបីជាផ្ទៃមុខរបស់អ្នកនាងម្ចាស់តែងតែមានស្នាមញញឹមគ្រប់ពេលក៏ដោយ ប៉ុន្តែស្រមោលពណ៌បៃតងដែលយល់ពីចរិតរបស់នាងបានដឹងថា ស្នាមញញឹមដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ និងរក្សាគម្លាតបែបនេះ ជួនកាលរឹតតែពិបាកឱ្យអ្នកដទៃចូលទៅជិតទៅទៀត បើប្រៀបធៀបនឹងមនុស្សដែលបង្ហាញទឹកមុខស្រេប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងសម្រស់ដ៏ស្រស់ស្អាត និងទេពកោសល្យហ្វឹកហាត់ដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលរបស់ ស៊ុន អឺ មានបុរសឆ្នើមៗ និងអស្ចារ្យជាច្រើននាក់ដែលមិនអាចរាប់បាន បានលង់ស្នេហ៍នឹងនាង ក្នុងកំឡុងពេលមួយឆ្នាំចាប់តាំងពីនាងបានមកដល់សាលា ជា ណាន។ ទោះបីជាមនុស្សទាំងនេះអាចត្រូវបានគេចាត់ទុកជាកំពូលអ្នកខ្លាំងសូម្បីតែនៅក្នុងសាលា ជា ណាន ដែលពោរពេញទៅដោយអ្នកមានទេពកោសល្យក៏ដោយ ប៉ុន្តែមិនមានមនុស្សម្នាក់ណាដែលអាចនិយាយឆ្លើយឆ្លងជាមួយនាងបានពិតប្រាកដឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូហូ... មើលទៅហាក់ដូចជាខ្ញុំបានភ្លេចមនុស្សម្នាក់ហើយ... អាល្អិតម្នាក់នោះដែលត្រូវបានគេហៅថាមនុស្សដែលសាលា ជា ណាន អាចស្វែងរកបានតែម្នាក់គត់ក្នុងរយៈពេលមួយរយឆ្នាំ... ស្ទើរតែអាចចាត់ទុកជាបុរសម្នាក់ដែលអ្នកនាងម្ចាស់អាចទម្លាក់ការសម្តែងចុះ និងនិយាយលេងជាមួយបានខ្លះ។ ទោះជាយ៉ាងណា វាហាក់ដូចជាគេឈានទៅដល់ត្រឹមជំហាននេះប៉ុណ្ណោះ។ ពិតជាអាណិតណាស់។ វាហាក់ដូចជាគេគ្មានសង្ឃឹមទាល់តែសោះនៅក្នុងឆាកជីវិតនេះ។» នៅពេលនឹកឃើញដល់បុរសវ័យក្មេងម្នាក់ដែលឆ្នើម និងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនៅក្នុងសាលា ស្រមោលពណ៌បៃតងបានគ្រវីក្បាលតិចៗនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ។ វាពិតជាគួរឱ្យអាណិតណាស់ដែលផ្កាឈូកដ៏ស្អាតស្អំគ្មានប្រឡាក់ធូលីដីម្នាក់នេះ ដែលបុរសពូកែម្នាក់នោះលង់ស្នេហ៍ នឹងរីកផ្កាសម្រាប់តែបុរសម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា ស៊ាវ យ៉ាន ប៉ុណ្ណោះ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងចិត្តរបស់ស្រមោលពណ៌បៃតង គេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ឱ្យតែឈ្មោះរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវបានលើកឡើងនៅចំពោះមុខអ្នកនាងម្ចាស់ ស៊ុន អឺ ដែលមានចរិតរាបស្មើ និងស្ងប់ស្ងាត់រហូតដល់ថ្នាក់ត្រជាក់បន្តិចនោះ នឹងដកស្នាមញញឹមការពារខ្លួនដែលបដិសេធមនុស្សគ្រប់គ្នាចេញ ហើយប្រែទៅជានារីម្នាក់ដែលកំពុងមានសេចក្តីស្នេហាយ៉ាងពិតប្រាកដ។ ភាពអៀន និងការខឹងងក់ងរដែលកម្រនឹងបានឃើញបែបនោះ គឺជាអ្វីដែលមនុស្សខាងក្រៅដាច់ខាតគ្មានសំណាងនឹងបានឃើញឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គេពិតជាបុរសម្នាក់ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សមានការច្រណែន និងឈ្នានីសពិតមែន... ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងថាគេទទួលបានបេះដូងរបស់អ្នកនាងម្ចាស់ដោយរបៀបណាឡើយ។ វាពិតជាមិនគួរឱ្យជឿសោះ។ ចរិតដ៏មានមោទនភាពរបស់អ្នកនាងម្ចាស់ បែរជាទៅចាប់ចិត្តលើបុរសម្នាក់...» ស្រមោលពណ៌បៃតងដកដង្ហើមធំ រួចគ្រវីក្បាល ដោយមិនអាចយល់ពីរឿងអ្វីទាំងអស់។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រសិនបើគេដឹងថា មាននរណាម្នាក់បានលួចចូលក្នុងបន្ទប់របស់ក្មេងស្រីតូច ស៊ុន អឺ កាលពីនៅក្មេង ហើយបានប្រើលេសថាជួយកំដៅចរន្តកម្លាំងធាតុឱ្យកក់ក្ដៅ ដើម្បីប៉ះពាល់រាងកាយរបស់ក្មេងស្រីតូចទាំងអស់ដោយគ្មានភាពអៀនខ្មាស ដែលជាលទ្ធផលធ្វើឱ្យគេអាចលួងលោមក្មេងស្រីតូចដ៏ល្ហិតល្ហៃម្នាក់នេះបានដោយមិនដឹងខ្លួននោះ ស្រមោលពណ៌បៃតងច្បាស់ជាគាំងបេះដូងស្លាប់នៅនឹងកន្លែងមិនខាន...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស្ត្រីដែលឈ្មោះ យុន ជឺ ម្នាក់នោះ ប្រហែលជា... មេបក្សនៃបក្សពពកអ័ព្ទ យុន យុន មែនទេ?» ដោយមិនដឹងពីគំនិតរបស់ស្រមោលនៅពីមុខខ្លួន ស៊ុន អឺ ដែលនៅក្នុងចិត្តកំពុងតែគិតស្រមៃផ្ដេសផ្ដាស់ បានក្រឡេកមើលស្រមោលដែលកំពុងលុតជង្គង់នៅលើដី រួចសួរតិចៗភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលឮសំណួរនេះ ស្រមោលពណ៌បៃតងមានអារម្មណ៍ធាក់ជើងបន្តិច។ យោងតាមព័ត៌មានដែលគេទទួលបាន គេច្បាស់ជាអាចដឹងថាទំនាក់ទំនងរវាង ស៊ាវ យ៉ាន និងស្ត្រីដែលឈ្មោះ យុន ជឺ គឺខុសប្លែកពីធម្មជាតិបន្តិច។ នៅពេលនោះ គេញញឹមទាំងល្វីងជូរចត់ហើយងក់ក្បាល។ គេនិយាយថា៖ «នាងពិតជាមេបក្សនៃបក្សពពកអ័ព្ទ យុន យុន មែន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជានៅក្នុងចិត្តរបស់នាងមានចម្លើយរួចទៅហើយក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ស៊ុន អឺ នៅតែមិនអាចទប់ដង្ហើមធំបានឡើយ បន្ទាប់ពីវាត្រូវបានបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់។ ទឹកមុខរបស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍បន្តិច។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក នាងគ្រវីក្បាលរួចនិយាយទាំងញញឹមល្វីងជូរចត់ថា៖ «បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន មើលទៅហាក់ដូចជាល្ងង់បន្តិចហើយ។ តើរឿងទាំងនេះមិនច្បាស់លាស់ពេកទេមែនទេ? នៅពេលដែលបងទៅបក្សពពកអ័ព្ទនៅថ្ងៃអនាគត ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថា តើបងនឹងដោះស្រាយទំនាក់ទំនងដ៏ស្មុគស្មាញនេះដោយរបៀបណា។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកនាងម្ចាស់ ស្ត្រីម្នាក់នោះហាក់ដូចជាមានចិត្តចំពោះ ស៊ាវ យ៉ាន...» សំឡេងរអ៊ូរទាំរបស់ស្រមោលពណ៌បៃតងមិនទាន់និយាយចប់ប្រយោគផង គេក៏ស្រាប់តែដឹងថាផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នារីវ័យក្មេងនៅពីមុខគេបានប្រែជាកកស្ទះបន្តិច។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏ប្រញាប់ប្រញាល់លេបពាក្យសម្តីដែលមកដល់មាត់ត្រឡប់ទៅវិញយ៉ាងឆ្លាតវៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកមានអារម្មណ៍ខុសហើយ...» សំឡេងរាបស្មើ និងស្ងប់ស្ងាត់របស់នារីវ័យក្មេង មានលាក់បាំងនូវការអាក់អន់ចិត្ត និងប្រច័ណ្ឌតិចៗដែលគេអាចដឹងបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ... បាទ...» ស្រមោលពណ៌បៃតងជូតញើសត្រជាក់របស់គេ រួចប្រញាប់ងក់ក្បាល។ គេមិនហ៊ានលើកយករឿងនេះមកនិយាយទៀតឡើយ។ ទោះបីជាគេដឹងថាឋានៈរបស់នារីវ័យក្មេងនៅចំពោះមុខគេគឺខ្ពង់ខ្ពស់មិនធម្មតាក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងនៅតែជាស្ត្រីម្នាក់ ទោះជានាងមិនធម្មតាប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។ សម្រាប់ស្ត្រី ការប្រច័ណ្ឌ... ហាក់ដូចជាទេពកោសល្យមួយដែលមិនអាចលុបបំបាត់ចោលបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បញ្ជូនសារទៅ លីង ស៊ី។ ប្រាប់គាត់ឱ្យលាក់ខ្លួនការពារ បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ដោយសម្ងាត់ នៅពេលគេទៅបក្សពពកអ័ព្ទ។ គេបានសម្លាប់ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយនៃត្រកូលម៉ូ ពួកតាចាស់រឹងរូសទាំងនោះនៃបក្សពពកអ័ព្ទច្បាស់ជាមិនព្រមលែងគេឱ្យចាកចេញទៅងាយៗឡើយ ដើម្បីការពារកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់បក្សពពកអ័ព្ទ។» ស៊ុន អឺ ជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នាហើយនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហើយក៏ត្រូវយកចិត្តទុកដាក់លើ ហៃ ប៉ូដុង ដែលនៅក្បែរខ្លួនគេផងដែរ។ ខ្ញុំតែងតែមានអារម្មណ៍ថាបុរសម្នាក់នោះពិបាកនឹងយល់ណាស់។ ប្រសិនបើមានការប្រែប្រួលណាមួយនៅក្នុងស្ថានភាព ចូលឱ្យ លីង ស៊ី...» បន្ទាប់ពីនិយាយដល់ចំណុចនេះ ដៃដ៏ទន់ភ្លន់របស់ ស៊ុន អឺ បានកាត់ចំកណ្ដាលលំហអាកាសដ៏ទទេស្អាតនៅពីមុខនាងថ្នមៗ។ ខ្សែភ្នែកដ៏ត្រជាក់ និងម៉ឺងម៉ាត់គួរឱ្យខ្លាចមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ។» ដោយឃើញស្ថានភាពបែបនេះ ស្រមោលពណ៌បៃតងបានងក់ក្បាលដោយគោរព។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មែនហើយ។ យោងតាមអ្វីដែលអ្នកបាននិយាយ «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» ដែលនៅក្បែរខ្លួនរបស់បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន គួរតែជាមហាក្សត្រី មេឌូសា មែនទេ?» ស៊ុន អឺ និយាយខណៈពេលដែលដៃដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាងបានវែកសក់ពណ៌ខ្មៅនៅលើថ្ងាសរបស់នាងចេញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ ប៉ុន្តែនាពេលបច្ចុប្បន្ន មហាក្សត្រី មេឌូសា ហាក់ដូចជាត្រូវបានសង្កត់សង្កិនដោយវិញ្ញាណរបស់ «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌»។ ប្រសិនបើនាងចង់គ្រប់គ្រងវាឡើងវិញ នាងប្រហែលជាត្រូវរង់ចាំមួយរយៈពេលទៀត។ ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលដែលមហាក្សត្រី មេឌូសា គ្រប់គ្រងរាងកាយរបស់ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌បានទាំងស្រុង នាងនឹងស្ទុះហក់ឡើង និងក្លាយជាអ្នកខ្លាំងលំដាប់បុព្វបុរស (Dou Zong)។ នៅពេលដែលពេលវេលានោះមកដល់ វានឹងក្លាយជាការលំបាកបន្តិច ប្រសិនបើនាងចង់សម្លាប់ ស៊ាវ យ៉ាន...» ស្រមោលពណ៌បៃតងបានបញ្ចេញមតិយោបល់របស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អា៎ ខ្ញុំមិននឹកស្មានសោះថាមានគ្រាប់បែកដ៏គួរឱ្យខ្លាចទាំងនេះត្រូវបានដាក់នៅពាសពេញក្បែរខ្លួនរបស់បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន សោះ។ គួរឱ្យឈឺក្បាលណាស់...» ស៊ុន អឺ គ្រវីក្បាលដោយទាល់តម្រិះ ខណៈពេលដែលនាងឈ្លីថ្ងាសដ៏ស្អាតស្អំរបស់នាង។ នាងគិតមួយសន្ទុះមុននឹងនិយាយថា៖ «ក្នុងកំឡុងពេលនេះ មហាក្សត្រី មេឌូសា នឹងមិនអាចគ្រប់គ្រងរាងកាយរបស់ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌បានឡើយ។ រង់ចាំរហូតដល់បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន មកដល់សាលា ជា ណាន នៅថ្ងៃអនាគត សឹមពួកយើងគិតរកវិធីដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនេះចុះ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនអីទេ អ្នកគួរតែចាកចេញពីសាលា ជា ណាន ឥឡូវនេះទៅ។ កុំស្នាក់នៅទីនេះយូរពេក។ ប្រសិនបើអ្នកត្រូវបានគេរកឃើញ អ្នកនឹងត្រូវឡោមព័ទ្ធ និងចាប់ខ្លួនដោយលោកនាយកសាលាចាស់ដ៏កាចសាហាវ និងគ្មានហេតុផលម្នាក់នោះមិនខាន។» បន្ទាប់ពីបានចេញបញ្ជាគ្រប់បែបយ៉ាងរួចរាល់ ស៊ុន អឺ ទីបំផុតក៏បានបក់ដៃរបស់នាង និងរំលឹក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កម្លាំងរបស់តាចាស់ម្នាក់នោះខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើពួកយើងត្រូវប្រឈមមុខដាក់គ្នាចំៗ ខ្ញុំប្រហែលជាចាញ់ប្រៀបបន្តិចហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រសិនបើនិយាយអំពីការលាក់ខ្លួនការពារ ខ្ញុំនៅតែមានទំនុកចិត្ត។» ស្រមោលពណ៌បៃតងញញឹមហើយងក់ក្បាល។ គេបានឱនក្បាលគោរពទៅកាន់ ស៊ុន អឺ ម្តងទៀត មុននឹងបែរខ្លួន រួចលោតចេញទៅ។ គេពិតជាបានរលាយចូលទៅក្នុងដើមឈើដែលនៅក្បែរខ្លួនគេភ្លាមៗ។ ដើមឈើនោះបានរង្គើបន្តិច រួចក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញភ្លាមៗ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសម្លឹងមើលស្រមោលដែលបានបាត់ខ្លួន ស៊ុន អឺ បានងាករាងកាយរបស់នាងត្រឡប់មកវិញយឺតៗ។ នាងសម្លឹងមើលទៅផ្ទាំងពពកដែលកំពុងគ្របដណ្ដប់ច្រាំងថ្មចោទ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងញញឹមយ៉ាងកក់ក្តៅ។ ស្នាមញញឹមរបស់នាងពិតជាស្រស់ស្អាត និងទាក់ទាញក្រៃលែង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន។ ការរីកចម្រើនរបស់អ្នកនៅក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំនេះ ពិតជាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលសូម្បីតែសម្រាប់ ស៊ុន អឺ... បន្ទាប់ពីទៅបក្សពពកអ័ព្ទរួចហើយ អ្នកគួរតែប្រញាប់មកកាន់សាលា ជា ណាន ណា។ ស៊ុន អឺ នៅទីនេះពិតជាមានអារម្មណ៍ឯកោណាស់។»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-06-24T15:08:04.740Z","2026-06-25T06:18:28.247Z","6a3bf2d4db298ec5603aa594","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"6a3bea78db298ec5603aa567",280,"ស៊ុន អឺ",{"id":26,"number":27,"title":28},"6a3d2b21d8a7bc5bef67c581",282,"ទុកឱ្យខ្ញុំព្យាយាមមើល",322,1790177397725]