[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a3be207db298ec5603aa515":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",278,"មនុស្សថោកទាប","\u003Cdiv>ឮសម្តីរបស់ ស៊ាវយាន យ៉ាហ្វៃ ដែលស្ថិតនៅខាងក្រោយក៏បានបញ្ឈប់ការរើបម្រាស់របស់នាង។ ខ្សែភ្នែករបស់នាងសម្លឹងមើលទៅបុរសចំណាស់ដែលកំពុងអង្គុយបង្វិលពែងតែលេងទាំងមិនខ្វល់ខ្វាយ។ នៅពេលនឹកឃើញដល់កាតមាសពណ៌ស្វាយពីមុននេះ នាងក៏ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ស្ងប់ចិត្តចុះបន្តិចម្តងៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅផ្នែកម្ខាងទៀត ឡីអ៊ូ ក៏បានបង្វែរខ្សែភ្នែកមកសម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង ផងដែរបន្ទាប់ពី ស៊ាវយាន និយាយចប់។ ឃើញទឹកមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងសំឡេងរាបស្មើមិនខ្វល់ខ្វាយរបស់ ហៃប៉ូដុង កែវភ្នែករបស់ ឡីអ៊ូ ស្រាប់តែរួមតូចភ្លាមៗ។ ក្នុងចិត្តរបស់គេចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួល ទើបបន្លឺសំណួរឡើងដោយសំឡេងទាបត្រជាក់៖ «តើលោកជានរណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហៃប៉ូដុង គ្រវីក្បាលយឺតៗមុននឹងងើបមុខឡើង។ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់មើលទៅត្រជាក់ដូចជាផ្ទាំងទឹកកកម៉ឺនឆ្នាំ នៅពេលដែលគាត់សម្លឹងមើលទៅ ឡីអ៊ូ យ៉ាងសហាវ។ ភ្លាមៗនោះ គាត់បានឱនក្បាលចុះដើម្បីសម្លឹងមើលពែងតែដែលត្រូវបានកកទៅជាទឹកកកទាំងស្រុង។ បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ គាត់ក៏និយាយឡើងថា៖ «មីថឺរ ថឹងសាន... អាសម្រាមម្នាក់នោះ វានៅរស់រានមានជីវិតឡើយមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងរាបស្មើនេះ គឺប្រៀបបាននឹងរន្ទះបាញ់ដ៏សាហាវ និងទាន់ហន់បំផុត ដែលបានបន្លឺឡើងក្បែរត្រចៀករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់ លើកលែងតែ ស៊ាវយាន និង យ៉ាហ្វៃ ប៉ុណ្ណោះ វាបានវាយប្រហារពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ និងឆ្មាំទាំងនោះរហូតដល់គាំងស្រឡាំងកាំងធ្លាក់ខ្លួនដូចជាដុំឈើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ព្រះអើយ! គាត់... គាត់ហ៊ានហៅឈ្មោះប្រធានព្រឹទ្ធាចារ្យបែបនេះផង? ប្រធានព្រឹទ្ធាចារ្យគឺជាម្នាក់ក្នុងចំណោមកំពូលអ្នកខ្លាំងទាំងដប់នៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា (Jia Ma Empire) ណា៎! ស៊ាវយាន តើអត្តសញ្ញាណពិតប្រាកដរបស់លោកតាខ្ពង់ខ្ពស់ម្នាក់នេះជាអ្នកណាឱ្យប្រាកដទៅ?» យ៉ាហ្វៃ ហើបមាត់តូចរបស់នាងបន្តិច ភ្នែកសម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង ទាំងភ្លីភ្លើ។ ប្រធានព្រឹទ្ធាចារ្យដែលត្រូវបានគេគោរពបូជាដូចជាអាទិទេពនៅក្នុងត្រកូលមីថឺរ បែរជាក្លាយជាមនុស្សគ្មានប្រយោជន៍ ឬជាសម្រាមនៅក្នុងមាត់របស់តាចាស់ម្នាក់នេះទៅវិញ... ប្រសិនបើពាក្យសម្តីទាំងនេះត្រូវបានដឹងឮដល់សមាជិកដទៃទៀតនៅក្នុងត្រកូលមីថឺរ វានឹងបង្កឱ្យមានការផ្ទុះកំហឹងជាមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅផ្នែកម្ខាងទៀត ឡីអ៊ូ និង ឡីឡី ដែលនៅក្បែរនោះ ក៏មានសភាពស្រឡាំងកាំងមិនខុសគ្នាឡើយដោយសារតែពាក្យសម្តីរបស់ ហៃប៉ូដុង។ ជ្រុងបបូរមាត់របស់ពួកគេញ័រទទ្រើត។ វាច្បាស់ណាស់ថា ឥទ្ធិពលនៃពាក្យសម្តីទាំងនេះមានទម្ងន់ធ្ងន់ធ្ងរពេកសម្រាប់ពួកគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គូក...» បន្ទាប់ពីគាំងអស់មួយសន្ទុះធំ ទីបំផុត ឡីអ៊ូ ក៏ចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនឡើងវិញបន្តិចម្តងៗ។ គេសម្រួលទឹកមាត់ទាំងមិនដឹងខ្លួន កែវភ្នែកពោរពេញដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល និងមន្ទិលសង្ស័យនៅពេលសម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង។ សំឡេងដែលគេប្រើប្រាស់មកនិយាយ ក៏ប្រែជាមានភាពទន់ភ្លន់ និងគួរសមជាងមុនយ៉ាងច្បាស់៖ «លោក...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងគ្មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការហៅខ្ញុំបែបនេះទេ»។ ហៃប៉ូដុង ផ្លុំកំទេចទឹកកកលើមាត់ពែងតែថ្នមៗ ទាំងនិយាយដោយរាបស្មើដោយមិនទាំងងើបភ្នែកសម្លឹងមើលផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពាក្យសម្តីដ៏មុតស្រួច និងគ្មានការយោគយល់នេះ ធ្វើឱ្យ ឡីអ៊ូ គាំងស្រឡាំងកាំងមួយភ្នែត។ ភាពខ្មៅស្រអាប់ និងអាប់អួរបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជ្រីវជ្រួញរបស់គេភ្លាមៗ។ ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំតាំងពីគេបានក្លាយជាព្រឹទ្ធាចារ្យមក មិនដែលធ្លាប់មាននរណាម្នាក់ហ៊ានប្រើសម្តីបែបនេះដាក់គេឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក្នុងរយៈពេលដប់នាទី ឱសថផ្សំទាំងនោះដែលក្មេងស្រីម្នាក់នេះបានកុម្ម៉ង់ពីមុន ត្រូវតែលេចឡើងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំមិនប្រកាន់ក្នុងការធ្វើឱ្យត្រកូលមីថឺរត្រូវបាត់បង់ព្រឹទ្ធាចារ្យម្នាក់ឡើយ»។ ហៃប៉ូដុង មិនខ្វល់ខ្វាយពីផ្ទៃមុខដ៏អាប់អួររបស់ ឡីអ៊ូ នោះទេ។ សំឡេងរបស់គាត់នៅតែត្រជាក់ដូចដើម ហើយខណៈពេលជាមួយគ្នានោះ គាត់មិនបានទុកមុខមាត់ឱ្យភាគីម្ខាងទៀតបន្តិចសោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោក... លោកពិតជាមានសម្តីក្រអឺតក្រទមហួសហេតុពេកហើយ! តើលោកដឹងទេថាលោកតាជានរណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញ ឡីអ៊ូ ត្រូវបានស្តីបន្ទោស និងមើលងាយបែបនេះ កំហឹងក៏បានផ្ទុះឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់ ឡីឡី ដែលនៅក្បែរនោះ។ គេមិនដែលធ្លាប់ឃើញនរណាម្នាក់ហ៊ាននិយាយស្តីបែបនេះដាក់លោកតារបស់គេឡើយ។ កំហឹងរបស់គេបានសង្កត់សង្កិនភាពភ័យខ្លាចដែលបង្កឡើងដោយ ហៃប៉ូដុង មុននេះ រួចគេក៏សើចចំអកដោយត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីពាក្យសម្តីរបស់ ឡីឡី ធ្លាក់ចុះ ស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់មួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយាន។ គេពោលតិចៗថា៖ «អាល្ងង់មិនដឹងស្លាប់រស់...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពែងតែដែលកំពុងរង្គើបន្តិចបន្តួចនៅក្នុងដៃរបស់ ហៃប៉ូដុង បានឈប់ធ្វើចលនាយឺតៗ។ គាត់ងើបក្បាលឡើង រួចជះខ្សែភ្នែកដ៏ត្រជាក់ដូចទឹកកកទៅកាន់ ឡីឡី រហូតធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់អាល្អិតម្នាក់នោះប្រែជាស្លេកស្លាំងទាំងស្រុង។ ស្ថិតនៅក្រោមការសម្លឹងមើលរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា ឡីឡី ហៀបនឹងរឹងកនិយាយបន្តទៅហើយ ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ គេស្រាប់តែដឹងខ្លួនថា រាងកាយរបស់ ហៃប៉ូដុង បានកម្រើកបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រយ័ត្ន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈពេលដែលរាងកាយរបស់ ហៃប៉ូដុង ធ្វើចលនា កែវភ្នែករបស់ ឡីអ៊ូ ស្រាប់តែរួមតូចភ្លាមៗ។ រាងកាយរបស់គេបានផ្លាស់ទីផ្ដេកយ៉ាងលឿន ដើម្បីទៅរាំងស្ទះពីខាងមុខ ឡីឡី។ បន្ទាប់មក ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេបានផ្ទុះឡើងយ៉ាងសាហាវ មុននឹងជះចេញមកក្រៅរាងកាយ ដើម្បីការពារខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលថាមពលប្រយុទ្ធរបស់ ឡីអ៊ូ ត្រូវបានបញ្ចេញមក ស្រមោលពណ៌សមួយបានលេចឡើងដូចជាការផ្លាស់ទីក្នុងលំហរ (Teleport) នៅពីខាងមុខគេភ្លាមៗ។ ល្បឿនដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនោះ ធ្វើឱ្យកែវភ្នែករបស់តាចាស់ ឡីអ៊ូ រួមតូចដល់កម្រិតបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រមោលរូបរាងកាយរបស់គាត់បានឈរយ៉ាងនឹងធឹង រួចបាតដៃមួយដែលបង្កប់ដោយចំហាយធាតុត្រជាក់ញាក់សាច់ បានទះយ៉ាងស្រាលទៅលើទ្រូងរបស់ ឡីអ៊ូ ចំកន្លែងដែលថាមពលប្រយុទ្ធកំពុងប្រមូលផ្តុំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ភក់!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាអាចមើលទៅដូចជាការទះកំផ្លៀងយ៉ាងស្រាល និងមិនខ្វល់ខ្វាយ ប៉ុន្តែវាបានធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់ ឡីអ៊ូ ប្រែជាស្លេកស្លាំងភ្លាមៗ។ ឈាមស្រស់មួយមាត់ធំត្រូវបានក្អួតចេញមកយ៉ាងសាហាវ។ ភ្លាមៗនោះ ឈាមទាំងនោះត្រូវបានកកទៅជាដុំទឹកកកពណ៌ឈាមនៅកណ្តាលអាកាស រួចក៏ធ្លាក់ចុះមកលើដីជាមួយនឹងសំឡេងបោកបែកយ៉ាងច្បាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កម្លាំងដ៏មហិមា និងសាហាវឃោរឃៅ បានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ ឡីអ៊ូ ហោះថយក្រោយដូចជាគ្រាប់កាំភ្លើង។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក គេនិង ឡីឡី បានហោះទៅបោកទង្គិចនឹងជញ្ជាំងយ៉ាងខ្លាំង។ ត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទីក្រោយមក មនុស្សទាំងពីរនាក់បានបញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរដោយការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រុមឆ្មាំដែលនៅពីក្រោយ ឡីអ៊ូ ភ័យស្លន់ស្លោ និងគាំងស្រឡាំងកាំង នៅពេលឃើញ ឡីអ៊ូ ដែលជាអ្នកខ្លាំងលំដាប់ព្រលឹង ត្រូវរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរត្រឹមតែការវាយប្រហារមួយបាតដៃ។ ដៃរបស់ពួកគេដែលកំពុងកាន់អាវុធ បានញ័រទទ្រើតដោយសារតែភាពភ័យខ្លាច។ ពួកគេថែមទាំងបានភ្លេចនូវកាតព្វកិច្ចក្នុងការការពារចៅហ្វាយរបស់ខ្លួនទៀតផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកតា! លោកតាកើតអីទេ?» ដោយសារតែមាន ឡីអ៊ូ ជួយរាំងស្ទះពីខាងមុខ ឡីឡី មិនបានរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរនោះទេ។ គេវារក្រោកឈរឡើងទាំងលំបាក។ នៅពេលឃើញផ្ទៃមុខរបស់ ឡីអ៊ូ ស្លេកស្លាំងជាងខ្លួនទៅទៀត គេក៏ប្រញាប់ស្រែកសួរទាំងស្លន់ស្លោ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លំដាប់... លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang)?» ចំហាយធាតុត្រជាក់នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ បានធ្វើឱ្យសក់របស់ ឡីអ៊ូ ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ទឹកកកស្តើងៗ។ មាត់របស់គេញ័រទទ្រើត នៅពេលដែលសម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង ទាំងក្តីរន្ធត់។ កំពូលអ្នកខ្លាំងដែលអាចធ្វើឱ្យគេរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ ដោយមិនទាំងអាចមើលឃើញស្រមោលចលនាដៃផងនោះ ក្នុងចិត្តរបស់ ឡីអ៊ូ ដឹងច្បាស់ណាស់ថា មានតែអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចធ្វើរឿងបែបនេះបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮពាក្យសម្តីទាំងនេះ រាងកាយរបស់ ឡីឡី ស្រាប់តែញ័ររន្ធត់យ៉ាងខ្លាំង។ ភាពភ័យខ្លាចជាខ្លាំងបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ នៅពេលសម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង។ គេមិនដែលនឹកស្មានសោះឡើយថា តាចាស់មើលទៅសាមញ្ញម្នាក់នេះ តាមពិតជាកំពូលអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពេលវេលាដប់នាទីបានចាប់ផ្តើមហើយ។ ខ្ញុំមិនដែលដកពាក្យសម្តីដែលខ្ញុំបាននិយាយរួចមកវិញឡើយ។ ដប់នាទីក្រោយមក ឱសថផ្សំត្រូវតែលេចឡើងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ បើមិនដូច្នោះទេ ទោះបីជា មីថឺរ ថឹងសាន បង្ហាញខ្លួន ក៏ឯងត្រូវតែស្លាប់នៅថ្ងៃនេះដែរ!» ហៃប៉ូដុង សម្លឹងមើលពួកគេទាំងពីរនាក់ ទាំងនិយាយយឺតៗក្នុងសំឡេងរាបស្មើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រញាប់ឡើង! ប្រញាប់ទៅយកឱសថផ្សមកទីនេះភ្លាម!» ឮពាក្យសម្តីទាំងនេះ ភាពភ័យខ្លាចស្លន់ស្លោបានភ្លឺឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ ឡីអ៊ូ។ គេប្រញាប់ស្រែកគំហកដាក់ ឡីឡី ដែលនៅក្បែរខ្លួនទាំងភ័យខ្លាច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ... បាទ...» ឡីឡី ដែលមានភាពភ័យខ្លាចដល់កម្រិតកំពូលដូចគ្នា ប្រញាប់ក្រោកឈរ រួចវារផងរត់ផងដួលប្រផិតប្រផើយចេញពីបន្ទប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើល ឡីអ៊ូ ដែលបានប្រែជាស្តាប់បង្គាប់ និងទន់ភ្លន់ភ្លាមៗក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក យ៉ាហ្វៃ ញញឹមជូរចត់ទាំងគ្រវីក្បាល។ តាចាស់ម្នាក់នេះពិតជា... មនុស្សចរិតថោកទាបមែន... មិនឃើញមឈូសមិនស្រក់ទឹកភ្នែកឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អា៎... លំដាប់អធិរាជ... ព្រះអើយ។ ស៊ាវយាន ម្នាក់នេះ តាមពិតមានទំនាក់ទំនងជាមួយកំពូលអ្នកខ្លាំងកម្រិតនេះសោះ។ មិនចម្លែកទេដែលគេមានភាពក្លាហានក្នុងការធ្វើដំណើរមកកាន់រាជធានី...» យ៉ាហ្វៃ សម្លឹងមើលខ្នងដ៏មាំមួននៅពីមុខនាង។ នាងកាន់តែមានអារម្មណ៍ថា យុវជនម្នាក់នេះកាន់តែពិបាកមើលធ្លាយ និងយល់ដឹងខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងក្រោកឈរឡើងពីកៅអី យ៉ាហ្វៃ សម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង ដោយក្តីគោរព រួចសួរដោយភាពអៀន និងប្រុងប្រយ័ត្នថា៖ «តើលោកតាខ្ពង់ខ្ពស់ ស្គាល់ប្រធានព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់យើងមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាមនុស្សគ្មានប្រយោជន៍ម្នាក់នោះ វានៅមិនទាន់ស្លាប់ទៀតមែនទេ?» ហៃប៉ូដុង ដើរត្រឡប់ទៅអង្គុយលើកៅអីវិញយឺតៗ រួចបញ្ចេញសម្តីដ៏ក្រអឺតក្រទមមួយឃ្លាទៀត ដែលធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ ឡីអ៊ូ ដែលកំពុងដេករបួសនៅលើដី ញ័រទទ្រើតម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពាក្យសម្តីដ៏ក្លាហាន និងក្រអឺតក្រទមរបស់ ហៃប៉ូដុង នេះ ក៏ធ្វើឱ្យ យ៉ាហ្វៃ មានសភាពអៀន និងទ័លសម្តីបន្តិចផងដែរ។ នាងនិយាយតិចៗថា៖ «ប្រធានព្រឹទ្ធាចារ្យមានសុខភាពល្អណាស់។ តើខ្ញុំអាចសុំស្គាល់នាមរបស់លោកតាខ្ពង់ខ្ពស់បានទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នៅពេលដែលនាងជួបអាមនុស្សគ្មានប្រយោជន៍ម្នាក់នោះ គ្រាន់តែប្រាប់វាទៅថា ខ្ញុំ ហៃប៉ូដុង មិនទាន់ស្លាប់ឡើយ។ វានឹងដឹងដោយខ្លួនឯងហើយ»។ ហៃប៉ូដុង ពោលដោយស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចាស»។ ឮពាក្យសម្តីទាំងនេះ យ៉ាហ្វៃ បានត្រឹមតែឆ្លើយតបដោយក្តីគោរព។ ដៃទាំងពីររបស់នាងប្រទាក់ចូលគ្នាទាំងទ័លតម្រិះ។ ខ្សែភ្នែករបស់នាងស្រាប់តែលបមើលទៅកាតមាសពណ៌ស្វាយនៅលើតុ រួចប្រញាប់លើកវាមកកាន់ ដើម្បីបម្រុងនឹងហុចប្រគល់ជូនគាត់វិញ។ យោងតាមច្បាប់ កំពូលអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ គឺអាចទទួលបាននូវការទទួលស្វាគមន៍ និងការយកចិត្តទុកដាក់ដោយឥតគិតថ្លៃបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នាងមិនបាច់ប្រគល់វាឱ្យគាត់វិញទេ។ គាត់មិនយកវិញឡើយ»។ ឃើញសកម្មភាពរបស់ យ៉ាហ្វៃ ស៊ាវយាន ញញឹមរួចបង្វែរខ្សែភ្នែកទៅរក ហៃប៉ូដុង ហើយសួរថា៖ «តើខ្ញុំនិយាយត្រឹមត្រូវទេ លោកតាឡាវហៃ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯង អាល្អិតម្នាក់នេះ។ ក្មេងស្រីម្នាក់នេះមិនទាន់ទាំងជាសង្សាររបស់ឯងផង ចាំបាច់អីត្រូវជួយនាងសន្សំលុយកាក់តិចតួចបែបនេះ?» ហៃប៉ូដុង បង្រួមបបូរមាត់ រួចនិយាយទាំងទាល់តម្រិះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលពាក្យសម្តីរបស់ ហៃប៉ូដុង ធ្លាក់ចុះ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ាហ្វៃ ប្រែជាក្រហមព្រីងបន្តិច។ នាងកាន់កាតមាសពណ៌ស្វាយនោះ រួចមានភាពស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត មុននឹងហៅស្រីបម្រើម្នាក់ចូលមក ហើយបញ្ជាឱ្យដកប្រាក់មួយចំនួនចេញពីក្នុងនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មុនពេលស្រីបម្រើចាកចេញទៅ នាងបានណែនាំឱ្យកាត់បន្ថយតម្លៃឱសថផ្សំអស់ពាក់កណ្តាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេ ក្មេងស្រីម្នាក់នេះពិតជាចេះរៀបចំចរិត និងធ្វើខ្លួនណាស់តើ...» ទោះបីជាសំឡេងរបស់ យ៉ាហ្វៃ មានភាពខ្សឹបខ្សៀវខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅតែអាចចូលដល់ត្រចៀករបស់ ហៃប៉ូដុង យ៉ាងច្បាស់។ នៅខណៈពេលនោះ គាត់បានញញឹម និងងក់ក្បាល ដោយបង្ហាញពីការចាប់អារម្មណ៍ និងការពេញចិត្តចំពោះទង្វើរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយាន ញញឹម រួចងាកក្រោយមកសម្លឹងមើល យ៉ាហ្វៃ ដែលមានផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍ និងស្រស់ស្អាត។ គេស្រាប់តែសួរឡើងថា៖ «ពិតមែនហើយ តើនាងអាចជួយខ្ញុំពិនិត្យមើលបន្តិចបានទេ ថាតើនៅក្នុងសាលដេញថ្លៃមានវត្ថុអ្វីដែលអាចជួយស្តារ ឬបង្កើន ថាមពលវិញ្ញាណ (Spiritual Strength) ដែរឬទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស្តារថាមពលវិញ្ញាណ?» ឮសំណួរនេះ យ៉ាហ្វៃ គាំងស្រឡាំងកាំងមួយភ្នែត។ ភ្លាមៗនោះ នាងជ្រួញចិញ្ចើម រួចនិយាយថា៖ «វត្ថុប្រភេទនោះគឺជាវត្ថុដ៏កម្រ និងមានតែមួយគត់... ខ្ញុំនឹងជួយស្វែងរកឱ្យឯង»។ នៅពេលនាងនិយាយចប់ នាងបានដើរទៅកាន់ធ្នើរសៀវភៅមួយ។ បន្ទាប់ពីនាងស្វែងរកអស់មួយសន្ទុះ ទីបំផុតនាងបានឱបសៀវភៅក្រាស់មួយក្បាលដើរចេញមក។ នាងបានបើកមើល និងពិនិត្យយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មុននឹងគ្រវីក្បាល ហើយនិយាយទាំងសោកស្តាយថា៖ «សុំទោសផង ប្អូនប្រុសស៊ាវយាន។ វត្ថុដែលអាចជួយស្តារថាមពលវិញ្ញាណបាន គឺពិតជាកម្រខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំបានស្វែងរកក្នុងបញ្ជីកត់ត្រារបស់សាលដេញថ្លៃក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ហើយវាហាក់ដូចជាយើងមិនទាន់បានប្រមូលទិញកំណប់ទ្រព្យប្រភេទនោះឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភាពខកចិត្តបានភ្លឺឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេ នៅពេល ស៊ាវយាន ញញឹមជូរចត់ និងងក់ក្បាល។ វិញ្ញាណរបស់គេមានសភាពស្រអាប់ និងអស់កម្លាំងបន្តិច នៅពេលគេដើរត្រឡប់ទៅអង្គុយលើកៅអីវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញសភាពខកចិត្តរបស់ ស៊ាវយាន យ៉ាហ្វៃ បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ ប៉ុន្តែនាងមិនមានសមត្ថភាពក្នុងការជួយឡើយ ទោះបីជានាងចង់ជួយខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅយឺតៗ។ នៅខណៈពេលដែលពេលវេលាដប់នាទីជិតនឹងកន្លងផុតទៅ ស្រមោលដ៏ស្លន់ស្លោរបស់ ឡីឡី ទីបំផុតបានរត់សម្រុកចូលមកតាមទ្វារ។ គេរត់ផងដួលផង មុននឹងដាក់ប្រអប់ត្បូងពីរបីយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នទៅលើតុ ហើយនិយាយដោយសំឡេងញ័រទទ្រើតថា៖ «លោកម្ចាស់... ឱសថផ្សំទាំងអស់ដែលលោកត្រូវការ គឺស្ថិតនៅទីនេះហើយបាទ។ គ្មានមួយណាដែលមានការខូចខាតសូម្បីតែបន្តិចឡើយ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញប្រអប់ត្បូងទាំងនោះ ភាពរីករាយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ហៃប៉ូដុង។ គាត់បានបើកពួកវាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន រួចញញឹមទាំងហុចពួកវាទៅឱ្យ ស៊ាវយាន ហើយនិយាយទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ថា៖ «ជួយពិនិត្យមើលបន្តិចទៅ ថាតើវាជាឱសថផ្សំត្រឹមត្រូវដែរឬទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយាន ទទួលប្រអប់ត្បូង រួចពិនិត្យមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ បន្ទាប់មក គេបានងក់ក្បាលនៅក្រោមខ្សែភ្នែកដ៏ភ័យខ្លាច និងស្លន់ស្លោរបស់ ឡីអ៊ូ និង ឡីឡី៖ «បាទ ត្រឹមត្រូវហើយ។ ឱសថផ្សំទាំងនេះត្រូវបានរក្សាទុកយ៉ាងល្អណាស់ ហើយអាយុកាលរបស់ពួកវាក៏គ្រប់គ្រាន់ដែរ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ល្អណាស់...» ឮការបញ្ជាក់របស់ ស៊ាវយាន ហៃប៉ូដុង បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ គាត់បង្វែរខ្លួន រួចនិយាយដោយត្រជាក់ទៅកាន់ ឡីអ៊ូ ថា៖ «ពង្រាត់ក្បាលចេញទៅ! ហើយ... ក្មេងស្រីម្នាក់នេះមើលទៅពិតជាត្រូវចិត្តខ្ញុំខ្លាំងណាស់។ ចូរត្រឡប់ទៅប្រាប់ មីថឺរ ថឹងសាន ទៅថា ពាក្យដំបូង (ស្តីទី) នៃតំណែង 'ព្រឹទ្ធាចារ្យត្រួតពិនិត្យស្តីទី' របស់នាង អាចដកចេញបានហើយ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសម្តីនេះ ជ្រុងបបូរមាត់របស់ ឡីអ៊ូ ញ័រទទ្រើត។ គេប្រញាប់ងក់ក្បាល រួចនៅក្រោមការគ្រាហ៍របស់ ឡីឡី ពួកគេបានចាកចេញទៅទាំងសភាពអាម៉ាស់ និងថោកទាបបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដោយសារតែយើងទទួលបានរបស់ដែលត្រូវការហើយ តើយើងគួរចាកចេញទេ?» បន្ទាប់ពីរក្សាទុកប្រអប់ត្បូងយ៉ាងត្រឹមត្រូវរួចមក ហៃប៉ូដុង និយាយឡើងទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយាន ងក់ក្បាលបន្តិច។ គេហៀបនឹងនិយាយលា យ៉ាហ្វៃ ទៅហើយ ប៉ុន្តែស្រីបម្រើម្នាក់បានដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់យ៉ាងលឿន រួចនិយាយដោយគោរពទៅកាន់ យ៉ាហ្វៃ ថា៖ «អ្នកនាងយ៉ាហ្វៃ... អ្នកនាងណាឡាន មានបំណងចង់ជួបអ្នកនាងដើម្បីជជែកពីកិច្ចការមួយចំនួន...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ណាឡាន? ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន?» ពាក្យទាំងពីរម៉ាត់នេះ ដែលប្រៀបបាននឹងពាក្យបម្រាមដ៏ជ្រៅនៅក្នុងបេះដូងរបស់ ស៊ាវយាន បានធ្វើឱ្យគេគាំងស្រឡាំងកាំងមួយភ្នែត។ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីនោះ ទឹកមុខរបស់គេស្រាប់តែប្រែជាខ្មៅស្រអាប់ និងងងឹតភ្លាមៗក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-06-24T13:56:23.667Z","6a3be207db298ec5603aa515","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"6a3bda66db298ec5603aa504",277,"ត្រូវបានរារាំង",{"id":25,"number":26,"title":27},"6a3be8c8db298ec5603aa53c",279,"ទឹកទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌",322,1790177397534]