[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a2969fe94c85c061adebd29":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",265,"ទីពឹងលើខ្លួនឯង","\u003Cdiv>នៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងស្អាតបាត យុវជនម្នាក់ដែលកំពុងដេកនៅលើគ្រែបានយារបើកភ្នែកឡើងយឺតៗ។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាស្រងូតស្រងាត់ និងពោរពេញដោយភាពជូរចត់ជាពន់ពេក។ ក្រោយពេលស្ងប់ស្ងាត់អស់មួយសន្ទុះធំ គេក៏បានដកដង្ហើមធំចេញមកតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលស៊ាវយ៉ានកំពុងដេកសម្លឹងមើលពិដានទាំងចិត្តសាត់អណ្ដែត ស្រាប់តែផ្ទាំងព័ត៌មាន និងចំណេះដឹងជាច្រើនបានហូរចូលមកក្នុងខួរក្បាលរបស់គេយ៉ាងគំហុក។ ប៉ុន្តែ គេមិនបានបង្ហាញភាពស្លន់ស្លោឡើយ។ ស៊ាវយ៉ានបណ្ដោយឱ្យរលកព័ត៌មានទាំងនោះហូរចូលមកក្នុងចិត្តតាមចិត្តចង់ ទាំងកំពុងដេកនៅលើគ្រែ។ អស់មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ទើបគេចាប់ផ្ដើមពិនិត្យមើលសារចុងក្រោយ ដែលលោកគ្រូយ៉ាវបានរៀបចំទុកឱ្យគេ មុនពេលដែលគាត់ត្រូវធ្លាក់ចូលទៅក្នុងដំណេកដ៏ជ្រៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ានបានពិនិត្យមើលគម្រោងស្ដារកម្លាំងធាតុឡើងវិញយ៉ាងលម្អិត និងយឺតៗ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃព័ត៌មាននោះ មានរូបមន្តថ្នាំគ្រាប់កម្រិតប្រាំមួយប្រភេទដែលមានឈ្មោះថា «ថ្នាំពណ៍ស្វាយស្តារព្រលឹង»។ វាច្បាស់ណាស់ថា លោកគ្រូយ៉ាវមានការព្រួយបារម្ភថា នៅពេលដែលគាត់ធ្លាក់ចូលក្នុងដំណេក ស៊ាវយ៉ាននឹងមិនអាចគ្រប់គ្រង ឬទប់ទល់នឹង ហៃ ប៉ូដុង ដោយប្រើកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនបានឡើយ។ ហេតុនេះហើយ ទើបគាត់បានផ្ទេររូបមន្តថ្នាំនេះមកឱ្យ ដើម្បីឱ្យស៊ាវយ៉ានខិតខំស្វែងរកឱសថបុរាណដែលចាំបាច់ទាំងនេះក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំ ដើម្បីធ្វើឱ្យ ហៃ ប៉ូដុង មានទំនុកចិត្ត និងស្ងប់ចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកគ្រូ សូមសម្រាកឱ្យបានស្ងប់ចិត្តចុះ សិស្សនឹងស្វែងរកគ្រប់វិធីដើម្បីជួយឱ្យថាមពលខាងវិញ្ញាណរបស់លោកគ្រូដឹងខ្លួនឡើងវិញឱ្យបានឆាប់រហ័ស...» ព័ត៌មានដែលពោរពេញទៅដោយការលះបង់ និងក្តីបារម្ភដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់លោកគ្រូយ៉ាវ បានធ្វើឱ្យស៊ាវយ៉ានក្តុកក្តួលក្នុងចិត្តស្ទើរតែស្រក់ទឹកភ្នែក។ គេក្តាប់កណ្តាប់ដៃណែន រួចពោលពាក្យទាំងនោះចេញមកតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមវែងៗស្រូបយកក្លិនឈើចម្លែក (ខ្លឹមច័ន្ទ) ដែលភាយពេញបន្ទប់ អារម្មណ៍របស់ស៊ាវយ៉ានក៏ចាប់ផ្ដើមធូរស្រាលទៅៗ។ គេផ្អៀងក្បាលទៅម្ខាងទាំងគិតគូរយ៉ាងម៉ត់ចត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឥឡូវនេះ លោកគ្រូយ៉ាវបានធ្លាក់ចូលក្នុងដំណេកដ៏ជ្រៅទៅហើយ គ្រប់យ៉ាងមានតែត្រូវពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯងតែប៉ុណ្ណោះ។ ការបាត់បង់លោកគ្រូយ៉ាវដែលជាខ្នងបង្អែក និងជាសន្លឹកបៀរចុងក្រោយ ធ្វើឱ្យស៊ាវយ៉ានអស់សមត្ថភាពក្នុងការទប់ទល់នឹង ហៃ ប៉ូដុង ដូចគ្នា។ ទោះបីជានៅក្នុងខ្លួនរបស់ ហៃ ប៉ូដុង មានបង្កប់នូវត្រាពិសអណ្តាតភ្លើងដែលលោកគ្រូយ៉ាវបានបន្សល់ទុកក៏ដោយ ប៉ុន្តែរបស់នោះ មានតែលោកគ្រូយ៉ាវម្នាក់គត់ដែលអាចបញ្ជាវាបាន។ ពេលនេះគាត់បានលង់លក់បាត់ទៅហើយ វាក៏ក្លាយជាវត្ថុគ្មានន័យភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែកឯ «ថ្នាំពណ៍ស្វាយស្តារព្រលឹង» វិញ វាជាថ្នាំកម្រិតប្រាំ។ សមត្ថភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ស៊ាវយ៉ាន គឺមិនទាន់អាចចម្រាញ់វាបានឡើយ។ ហេតុនេះ សូម្បីតែលក្ខខណ្ឌចុងក្រោយដែលអាចទប់ទល់ និងបង្ខំចិត្ត ហៃ ប៉ូដុង ក៏ត្រូវបាត់បង់ប្រសិទ្ធភាពដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រសិនបើ ហៃ ប៉ូដុង ដឹងថាខ្សែចំណងទប់ទល់ទាំងនេះត្រូវបានដាច់អស់ទៅហើយនោះ វាពិតជាមានភាគរយខ្ពស់ណាស់ដែលកិច្ចព្រមព្រៀងរយៈពេលមួយឆ្នាំនោះ នឹងត្រូវលុបចោលទាំងបង្ខំ។ ហើយក៏អាចមានលទ្ធភាពដែល ហៃ ប៉ូដុង នឹងដណ្តើមយកបំណែកផែនទីពីដៃរបស់គេទាំងបង្ខំថែមទៀតផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាការសន្និដ្ឋាននេះមើលទៅហាក់ដូចជាខ្វះភាពកក់ក្តៅបន្តិច ប៉ុន្តែស៊ាវយ៉ានដឹងច្បាស់ថា កិច្ចសហការរវាងពួកគេទាំងពីរ គឺតែងតែត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅលើលក្ខខណ្ឌដែលកម្លាំងរបស់ភាគីទាំងសងខាងមិនខុសគ្នាច្រើនពេកនោះទេ។ ទោះជាមានរឿងអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ ស៊ាវយ៉ានដែលគ្មានលោកគ្រូយ៉ាវនៅក្បែរជាខ្នងបង្អែកការពារទៀតនោះ ត្រូវតែត្រៀមលក្ខណៈសម្រាប់ស្ថានភាពអាក្រក់បំផុតដែលអាចកើតឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បច្ចុប្បន្ននេះ បើពឹងលើកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួន គេអាចប្រើប្រាស់បានត្រឹមតែ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» តែប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាលោកគ្រូយ៉ាវបានប្រាប់ថា គាត់បានបន្សល់ទុកនូវ «អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់» មួយចំនួននៅក្នុងចិញ្ចៀនសម្រាប់ឱ្យគេប្រើប្រាស់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែស៊ាវយ៉ានមិនមានភាពក្លាហានក្នុងការប្រើប្រាស់ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ដែលទាមទារអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ពីរប្រភេទលាយគ្នានោះជាលើកទីពីរឡើយ បន្ទាប់ពីបានសាកល្បងវាម្តងរួចមក។ ព្រោះថា ស្នៀនគុណនោះវាគួរឱ្យរន្ធត់ខ្លាំងពេកហើយ។ កាលពីលើកដំបូង គេមានការការពារពីលោកគ្រូយ៉ាវ ចុះបើមានលើកទីពីរ? ប្រសិនបើមានរឿងខុសឆ្គងណាមួយកើតឡើង គេអាចនឹងត្រូវដុតសម្លាប់ខ្លួនឯងដោយសារតែស្នៀនគុណដែលខ្លួនឯងបានបង្កើតឡើងជាមិនខាន...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេលគិតទៅដល់បញ្ហាស្មុគស្មាញជាច្រើនដែលកើតចេញពីការលង់លក់របស់លោកគ្រូយ៉ាវ ស៊ាវយ៉ានមានអារម្មណ៍ថាឈឺក្បាលជាខ្លាំង រួចក៏ក្រវីក្បាលតិចៗ។ ទោះជាយ៉ាងណា ក្រោយពីបានពិចារណាយ៉ាងស៊ីជម្រៅរួចមក គេបានកត់ចំណាំរឿងសំខាន់ៗមួយចំនួនដែលគេត្រូវតែធ្វើឱ្យខានតែបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រឿងទីមួយ៖ ទោះជាមានរឿងអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ ដាច់ខាតមិនត្រូវឱ្យ ហៃ ប៉ូដុង ដឹងថាខ្លួនលែងមានកម្លាំងធាតុស្មើនឹង «លំដាប់អធិរាជ» ទៀតនោះទេ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ក៏មិនត្រូវឱ្យគេដឹងថា ខ្លួនគ្មានសមត្ថភាពក្នុងការចម្រាញ់ «ថ្នាំពណ៍ស្វាយស្តារព្រលឹង» នោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រឿងទីពីរ៖ គេត្រូវតែធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីស្វែងរកឱសថធម្មជាតិដែលអាចស្តារ ថាមពលខាងវិញ្ញាណ ឡើងវិញឱ្យបានលឿនបំផុត។ ឱ្យតែលោកគ្រូយ៉ាវអាចដឹងខ្លួនឡើងវិញ នោះរាល់បញ្ហាលាក់កំបាំងទាំងឡាយ នឹងមិនអាចផ្ទុះឡើងបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានចងចាំរឿងដ៏សំខាន់បំផុតទាំងពីរនេះទុកក្នុងចិត្តយ៉ាងណែនហើយ ស៊ាវយ៉ានក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ គេប្រឹងប្រែងក្រោកអង្គុយ រួចផ្អែកខ្នងទៅនឹងក្បាលគ្រែតិចៗ។ ពេលដែលគេលាតបាតដៃចេញ ស្រាប់តែមានរបស់មួយដែលមានភាពរលោង និងត្រជាក់ស្រេប បានមកទំ និងរុំព័ទ្ធជុំវិញដៃរបស់គេភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារតែត្រូវបានរុំព័ទ្ធដោយរបស់ដ៏ត្រជាក់ និងរលោងមួយនេះ ធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ស៊ាវយ៉ានញាប់ញ័រខ្លាំងដោយសារតែមិនបានត្រៀមខ្លួនទុកជាមុន។ ដៃឆ្វេងរបស់គេក៏បានទាញភួយចេញយ៉ាងលឿន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលភួយត្រូវបានបើកចេញ គេក៏បានឃើញពស់តូចដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់មានប្រាំពីរពណ៌ កំពុងតែរុំព័ទ្ធជុំវិញដៃរបស់គេ។ វាហាក់ដូចជាដឹងថាមានពន្លឺចាំងមកលើខ្លួន ទើបវាផ្ងើយក្បាលដ៏វែងរបស់វាឡើង។ ភ្នែកពស់ពណ៌ស្វាយខ្ចីរបស់វា សម្លឹងមើលទៅស៊ាវយ៉ានទាំងភ្លឹករំភើប។ មួយសន្ទុះក្រោយមក កែវភ្នែករបស់វាប្រែជាបង្ហាញភាពស្និទ្ធស្នាលយ៉ាងខ្លាំង ហើយវាមិនអាចទប់ចិត្តបាន ក៏យកក្បាលតូចរបស់វាទៅកកិតជូតនឹងដៃរបស់ស៊ាវយ៉ានតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខ្សែភ្នែករបស់ស៊ាវយ៉ានសម្លឹងមើលទៅ «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» មួយក្បាលនេះ។ ដោយសារតែការវិវត្ត រាងកាយប្រាំពីរពណ៌របស់វាដែលគេបានកត់សម្គាល់ឃើញនោះ គឺប្រែជាមានពណ៌ដិត និងច្បាស់ជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ នៅពេលដែលគេបានឃើញទឹកមុខដែលពោរពេញទៅដោយក្តីស្រឡាញ់ហាក់ដូចជាមនុស្សនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់វា បេះដូងរបស់ស៊ាវយ៉ានដែលធ្លាប់តែធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំងបន្ទាប់ពីលោកគ្រូយ៉ាវបានធ្លាក់ចូលក្នុងដំណេកដ៏ជ្រៅនោះ ស្រាប់តែប្រែជាធូរស្រាល និងរីករាយឡើងវិញភ្លាមៗ។ ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយ និងឥតលាក់លៀមបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ គេបានលើកពស់តូចប្រាំពីរពណ៌នោះឡើងដោយប្រុងប្រយ័ត្នដោយប្រើដៃទាំងពីរ រួចបើកមាត់ញញឹម ហើយថើបវាដកដង្ហើមធំមួយខ្សឺត។ គេបាននិយាយទៅកាន់វាដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «អាល្អិតសម្លាញ់ឯង ពិតជាដឹងខ្លួនឡើងចំពេលល្អបំផុតមែន...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកគ្រូយ៉ាវធ្លាប់បានប្រាប់គេកាលពីមុនថា «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» នឹងមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទប់ទល់នឹង «លំដាប់ស្ដេច» ក្រោយការវិវត្តមួយនេះ។ ទោះបីជាកម្រិតនេះនៅមានគម្លាតខ្លះពី «លំដាប់អធិរាជ» ក៏ដោយ ប៉ុន្តែស៊ាវយ៉ានមិនបានភ្លេចឡើយថា នៅក្នុងខ្លួនរបស់ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌នេះ នៅមានវិញ្ញាណមួយទៀតដែលគួរឱ្យរន្ធត់ជាងនេះទៅទៀត នោះគឺ ម្ចាស់ក្សត្រី មេឌូសា!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាបច្ចុប្បន្ននេះ ម្ចាស់ក្សត្រី មេឌូសា មិនអាចលេចមុខចេញមកបានដោយសារតែត្រូវបានសង្កត់សង្កិនដោយស្មារតីដឹងខ្លួនរបស់ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ក៏ដោយ ប៉ុន្តែស៊ាវយ៉ានយល់ច្បាស់ថា ឱ្យតែជីវិតរបស់ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌រងការគំរាមកំហែង នោះស្ត្រីដ៏គួរឱ្យខ្លាចដែលធ្លាប់បានផ្សារភ្ជាប់ និងដាក់ត្រាហាមឃាត់ ហៃ ប៉ូដុង អស់រាប់ទសវត្សរ៍ម្នាក់នោះ នឹងទម្លាយការសង្កត់សង្កិនរបស់ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ម្តងទៀត ហើយចេញមកគ្រប់គ្រងរាងកាយនេះដោយបង្ខំជាមិនខាន!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហេតុនេះហើយ ឱ្យតែស៊ាវយ៉ានអាចចិញ្ចឹមបីបាច់ និងបង្កើតទំនាក់ទំនងជាមួយពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ឱ្យមានភាពស្និទ្ធស្នាលបំផុតនោះ ម្ចាស់ក្សត្រី មេឌូសា ដែលនៅក្នុងខ្លួនរបស់ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ នឹងក្លាយជាអ្នកសង្គ្រោះជីវិតរបស់គេភ្លាមៗ ប្រសិនបើ ហៃ ប៉ូដុង ស្រាប់តែប្រែក្រឡាស់មកទម្លាយកិច្ចព្រមព្រៀងមកលើយើងភ្លាមៗនៅថ្ងៃអនាគត ឬក៏នៅពេលដែលគេធ្លាក់ចូលក្នុងស្ថានភាពប្រឈមនឹងសេចក្តីស្លាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលគិតដល់សារៈសំខាន់ដែលពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌មានចំពោះគេនៅថ្ងៃអនាគត ខ្សែភ្នែកដែលស៊ាវយ៉ានប្រើដើម្បីសម្លឹងមើលវា គឺកាន់តែប្រែជាមានភាពកក់ក្តៅខ្លាំងឡើង។ បាតដៃរបស់គេអង្អែលស្រាលៗលើស្រកាដ៏រលោងរបស់វា មុននឹងដកដប «ខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយ» ចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលឃើញវត្តមានរបស់ខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយ ភ្នែកពណ៌ស្វាយខ្ចីរបស់ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ក៏ប្រែជាភ្លឺរលោងឡើងភ្លាមៗ។ កន្ទុយរបស់វាវាសចុះឡើងកកិតនឹងខ្លួនរបស់ស៊ាវយ៉ានមិនឈប់ ខណៈពេលដែលមាត់របស់វាបញ្ចេញសំឡេងស្រែកហ៊ឺៗយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ដើម្បីសុំចំណី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញថាការទាក់ទាញរបស់ខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយមានការកើនឡើងខ្លាំងជាជាងថយចុះបែបនេះ ស៊ាវយ៉ានក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាលទាំងស្រុង។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ បេះដូងរបស់គេក៏លួចអបអរខ្លះដែរ។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែភាពសំណាងដែលគេមានអាហារដែលពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រភេទនេះចូលចិត្តបំផុតនោះទេ វាពិតជាពិភាកខ្លាំងណាស់សម្រាប់គេក្នុងការបង្កើតទំនាក់ទំនងដ៏ស្និទ្ធស្នាលបែបនេះជាមួយវា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ានបានប្រើបំពង់ត្បូងតូចមួយដែលប្រហោងចំកណ្តាលដើម្បីបឺតយកខ្លឹមសារពណ៌ស្វាយពីរបីដំណក់ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ បន្ទាប់មក គេក៏បានចាក់វាចូលទៅក្នុងមាត់របស់ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌។ គេសម្លឹងមើលទៅកាយវិការដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់របស់ពស់ថ្លាន់តូចដែលកំពុងបឺតជញ្ជក់ខ្លឹមសារទាំងបិទភ្នែក រួចក៏មិនអាចទប់ចិត្តមិនញញឹមបានឡើយ។ បន្ទាប់មក គេក៏បានទុកដបខ្លឹមសារពណ៌ស្វាយនោះឱ្យមានរបៀបរៀបរយវិញ ហើយដាក់ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ដែលកំពុងឆ្អែតស្កប់ស្កល់នោះនៅក្បែរខ្នើយរបស់គេ។ ក្រោយពេលគិតមួយសន្ទុះ គេក៏បានដកថ្នាំព្យាបាលរបួសកម្រិតទាបដែលមានលក្ខណៈឱសថស្រទន់មួយគ្រាប់ចេញមក រួចលេបវាចូលទៅយឺតៗ។ គេបានបិទភ្នែកចុះ ដើម្បីទទួលអារម្មណ៍ពីថាមពលដ៏ស្រទន់ដែលកំពុងរីករាលដាលពេញរាងកាយរបស់គេ។ ជ្រុងមាត់របស់គេបានកន្ត្រាក់តិចៗ។ ទោះបីជាថាមពលដ៏បរិសុទ្ធនេះមានភាពស្រទន់ខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលវាចូលទៅជួសជុល «ចរន្តកម្លាំងធាតុ» ដែលស្ទើរតែខ្ទេចខ្ទីអស់ទៅហើយរបស់គេនោះ រលកនៃភាពឈឺចាប់ឆៀបៗនៅតែត្រូវបានបញ្ចេញមកដដែល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ានបានត្រឹមតែញញឹមដោយភាពជូរចត់ និងក្រវីក្បាលចំពោះកម្រិតនៃភាពទន់ខ្សោយ និងងាយរងគ្រោះនៃចរន្តកម្លាំងធាតុបច្ចុប្បន្នរបស់គេ។ គេបានបណ្ដោយឱ្យថាមពលដ៏ស្រទន់នោះរលាយអស់ទាំងស្រុង ហើយថាមពលបន្តិចបន្តួចក៏ចាប់ផ្ដើមលេចឡើងនៅក្នុងខ្លួនរបស់គេយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលស៊ាវយ៉ានកំពុងបិទភ្នែក ស្រាប់តែសំឡេង «ក្រាក» នៃការបើកទ្វារបន្ទប់បានបន្លឺឡើងភ្លាមៗ។ មនុស្សពីរបីនាក់ដែលកំពុងជជែកគ្នាក្នុងសំឡេងតិចៗ បានដើរចូលមកយ៉ាងស្រទន់។ នៅពេលដែលបានឃើញស៊ាវយ៉ានដែលកំពុងអង្គុយនៅលើគ្រែ ពួកគេស្រឡាំងកាំងអស់មួយភ្លែត។ ភ្លាមៗនោះ ពួកគេក៏បានស្ទុះរត់មកក្បែរគ្រែទាំងទឹកមុខបង្ហាញពីភាពរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាល្អិតស៊ាវយ៉ាន ឯងទីបំផុតដឹងខ្លួនហើយ! ឯងបានសន្លប់បាត់ស្មារតីអស់រយៈពេលប្រាំថ្ងៃទៅហើយ។» ស៊ាវលី ដែលជាអ្នករត់មកដល់មុនគេ បានបញ្ចេញសំឡេងសើចយ៉ាងខ្លាំងៗ និងពោរពេញដោយភាពសប្បាយរីករាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើវាពិតជាកន្លងផុតអស់ប្រាំថ្ងៃមែនអី?» នៅពេលឮបែបនេះ ស៊ាវយ៉ានស្រឡាំងកាំងអស់មួយសន្ទុះ។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏សើចដោយភាពជូរចត់ រួចក្រវីក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងមិនអីទេមែនទេ?» ស៊ាវឌីង ញញឹមទាំងដើរមកខាងមុខ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេពោរពេញទៅដោយក្តីរំភើប ខណៈពេលដែលគេសួរនាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សម្រាប់ពេលនេះ ខ្ញុំមិនទាន់ស្លាប់ទេ» ស៊ាវយ៉ានទាញជ្រុងមាត់ រួចឆ្លើយតបទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាល្អិតម្នាក់នេះ ពិតជាលាក់សមត្ថភាពពិតប្រាកដមែន។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានសោះថា ឯងពិតជាអាចសម្លាប់ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយនៃត្រកូលម៉ូបានឡើយ។» ស៊ាវលី ទះភ្លៅរបស់ស៊ាវយ៉ានតិចៗ រួចសើចឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាៗ គឺលោកតា ហៃ ទេតើដែលជាអ្នកប្រាប់ពួកយើង។ ប៉ុន្តែមានតែពួកយើងជាបងប្អូនទាំងពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលដឹងរឿងនេះ។ ពួកយើងមិនបានទម្លាយអ្វីដែលបានឮទៅកាន់អ្នកដទៃឡើយ។» នៅពេលដែល ស៊ាវឌីង ដែលកំពុងឈរក្បែរនោះបានឃើញការភ្ញាក់ផ្អើលរបស់ស៊ាវយ៉ាន គេក៏បានចង្អុលទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង ដែលកំពុងញញឹមទាំងស្ងៀមស្ងាត់ រួចពន្យល់ប្រាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកតា ហៃ សូមអរគុណលោកខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើលោកមិនបានជួយសង្គ្រោះខ្ញុំនៅពេលនោះទេ ខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវស្លាប់បាត់បង់ជីវិតពិតប្រាកដមែនហើយ។» ស៊ាវយ៉ានសម្លឹងមើលទៅបុរសចំណាស់ដែលនៅពីក្រោយ ស៊ាវឌីង យ៉ាងជ្រៅ។ បើគ្មានលោកគ្រូយ៉ាវជាសន្លឹកបៀរចុងក្រោយទេ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលស៊ាវយ៉ានបានដឹងច្បាស់ថា «លំដាប់អធិរាជ» ម្នាក់ គឺអាចផ្តល់សម្ពាធដ៏ខ្លាំងក្លាបែបនេះដល់អ្នកដទៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេហេ វាគ្រាន់តែជារឿងដែលប្រើកម្លាំងបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែប្អូនប្រុស ស៊ាវយ៉ាន ពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍កោតសរសើរខ្លាំងណាស់ នៃការផ្ទុះដែលឯងបានបង្កើតឡើងនៅថ្ងៃនោះ... ជក់ចិត្តណាស់... វាគួរពិតឱ្យខ្លាចមែន។» ហៃ ប៉ូដុង គ្រាន់តែញញឹម និងគ្រវីដៃនៅពេលប្រឈមមុខនឹងពាក្យថ្លែងអំណរគុណរបស់ស៊ាវយ៉ាន។ បន្ទាប់មក គេក៏បានលើកមេដៃបង្ហាញទៅកាន់ស៊ាវយ៉ាន។ ភាពកោតសរសើរកាលពីសើចនោះ គឺមិនមែនជាការសម្តែងឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាគ្រាន់តែមកពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំឆេវឆាវមួយពេលប៉ុណ្ណោះ។» ស៊ាវយ៉ានញញឹមដោយភាពជូរចត់ រួចក្រវីក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំដឹងថានៅពេលនោះ ខួរក្បាលរបស់ឯងកំពុងតែឡើងកម្តៅខ្លាំងហើយ។ មនុស្សធម្មតា ដាច់ខាតមិនធ្វើរឿងបែបនោះឡើយ។» ហៃ ប៉ូដុង និយាយលេងសើច។ ខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលរាងកាយរបស់ស៊ាវយ៉ាន មុននឹងនិយាយទាំងចិញ្ចើមចងចូលគ្នាថា៖ «របួសរបស់ឯង មើលទៅហាក់ដូចជាធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំងណាស់ មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាៗ ឱ្យតែដង្ហើមរបស់ខ្ញុំនៅមានបន្តិច ខ្ញុំនឹងអាចធ្វើឱ្យខ្លួនឯងមានភាពធន់ និងរឹងមាំជាងសត្វកន្លាតទៅទៀត។» ស៊ាវយ៉ានសើចតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សូម្បីតែរបស់ប្រភេទនោះពីរមុខ ក៏ឯងអាចមានវាបានដែរ ខ្ញុំមិនសង្ស័យឡើយនៅពេលដែលឯងនិយាយបែបនេះ។» នៅពេលឃើញកាយវិការមិនខ្វល់ខ្វាយរបស់ស៊ាវយ៉ានចំពោះរបួសរបស់ខ្លួនបែបនេះ ហៃ ប៉ូដុង ក៏ងក់ក្បាល។ អាល្អិតម្នាក់នេះ ពិតជាមានសន្លឹកបៀរលាក់កំបាំងច្រើនពេកហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបាននិយាយពាក្យគួរសមពីរបីម៉ាត់ទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង រួចមក ស៊ាវយ៉ានបានងាកក្បាលទៅរក ស៊ាវលី និងស៊ាវឌីង ហើយបានរៀបរាប់ឈ្មោះឱសថបុរាណជាងដប់មុខប្រាប់ពួកគេ។ បន្ទាប់មក គេបានប្រាប់ឱ្យពួកគេប្រញាប់ជួយប្រមូលវត្ថុទាំងនោះឱ្យគេជាបន្ទាន់។ នៅពេលដែលគេបានផ្ញើខ្សែភ្នែកដេញតាមបងប្អូនទាំងពីរនាក់ចេញទៅផុត ស៊ាវយ៉ានក៏បានងាកខ្សែភ្នែកមករក ហៃ ប៉ូដុង ម្តងទៀត។ គេបានញញឹមបន្តិច រួចដកប៊ិច និងក្រដាសចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់។ ក្រោមខ្សែភ្នែកមិនច្បាស់លាស់របស់ ហៃ ប៉ូដុង គេបានសរសេរឈ្មោះពីរបី ដែលគ្រាន់តែមើលមួយភ្លែត ក៏ដឹងថាជាឱសថបុរាណដ៏កម្របំផុតដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកតា ហៃ ជាមួយនឹងគុណបំណាច់ដែលបានជួយសង្គ្រោះជីវិតខ្ញុំលើកនេះ ខ្ញុំមិនចាំបាច់មានភាពទើសទាល់ជាមួយលោកទៀតឡើយ។ ឱសថបុរាណពីរបីមុខនេះ គឺជាឱសថចម្បងដែលចាំបាច់ត្រូវប្រើដើម្បីចម្រាញ់ «ថ្នាំពណ៍ស្វាយស្តារព្រលឹង»។ ខ្ញុំនឹងប្រគល់វាឱ្យលោក។ ពេលណាដែលលោកមានសំណាងអាចរកឃើញមុខណាមួយក្នុងចំណោមពួកវា សូមស្វែងរកគ្រប់វិធីដើម្បីយកវាមកឱ្យបាន។ នៅពេលដែលលោកប្រមូលឱសថបុរាណទាំងអស់នេះបានគ្រប់គ្រាន់ហើយ ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមជួយលោកចម្រាញ់វាភ្លាម។» ស៊ាវយ៉ានហុចក្រដាសនោះទៅឱ្យ ហៃ ប៉ូដុង ទាំងនិយាយញញឹមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលឮបែបនេះ ហៃ ប៉ូដុង ស្រឡាំងកាំងអស់មួយភ្លែត។ អ្វីដែលបន្តបន្ទាប់មកទៀត គឺភាពរីករាយយ៉ាងខ្លាំងដែលលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ជ្រីវជ្រួញរបស់គេ។ ដៃទាំងពីររបស់គេញ័រតិចៗ ខណៈពេលដែលទទួលយកក្រដាសមួយសន្លឹកនោះ។ គេបានចងចាំឈ្មោះឱសថបុរាណទាំងអស់ដែលបានសរសេរនៅលើនោះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មុននឹងរក្សាទុកក្រដាសនោះយ៉ាងមានសុវត្ថិភាព។ គេបានគួបដៃទាំងពីរ រួចអង្រួនបង្ហាញទៅកាន់ស៊ាវយ៉ាន ហើយនិយាយដោយភាពស្មោះត្រង់ថា៖ «ប្អូនប្រុស ស៊ាវយ៉ាន ដោយសារតែឯងប្រព្រឹត្តមកលើខ្ញុំដោយភាពស្មោះត្រង់បែបនេះ បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះពិតជាមានក្តីរំភើប និងដឹងគុណជាពន់ពេក។ ចាប់តាំងពីខ្ញុំ ហៃ ប៉ូដុង បាននិយាយថា នឹងការពារឯងក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំ ខ្ញុំពិតជានឹងរក្សាពាក្យសន្យានេះឱ្យខានតែបាន។ ឯងអាចសម្រាកព្យាបាលរបួសដោយស្ងប់ចិត្តចុះ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ទោះបីជាមេបក្សនៃបក្សពពកអ័ព្ទមកផ្ទាល់ ក៏បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះនឹងចេញមុខការពារប្អូនប្រុសឱ្យដល់ទីបញ្ចប់ដែរ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលសម្លឹងមើលទៅ ហៃ ប៉ូដុង ដែលកំពុងមានមោទនភាព និងការជឿជាក់យ៉ាងខ្លាំងនោះ ស៊ាវយ៉ានក៏បានងក់ក្បាល។ ការសម្រេចចិត្តរបស់គេក្នុងការផ្តល់ឈ្មោះឱសថបុរាណពីរបីមុខពីរូបមន្តថ្នាំទៅឱ្យ ហៃ ប៉ូដុង គឺពិតជាជម្រើសដ៏ល្អមួយមែន។ គេមិនត្រឹមតែអាចធ្វើឱ្យ ហៃ ប៉ូដុង ស្ងប់ចិត្តប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអាចទទួលបានទំនុកចិត្តខ្លះពីគេថែមទៀតផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងត្រូវប្រើប្រាស់កម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីស្តាររាងកាយឡើងវិញ។ វានឹងមិនយូរទៀតទេ រហូតដល់ថ្ងៃធ្វើដំណើរទៅកាន់បក្សពពកអ័ព្ទ ដែលនៅសល់ពេលត្រឹមតែពីរខែប៉ុណ្ណោះ...» ស៊ាវយ៉ានរអ៊ូរទាំតិចៗនៅក្នុងចិត្ត ខណៈពេលដែលផ្អែកខ្នងទៅនឹងក្បាលគ្រែថ្នមៗ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-06-10T13:43:26.072Z","6a2969fe94c85c061adebd29","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"6a28f6a2854d234ccbbc8cae",264,"យ៉ាវឡៅធ្លាក់ចូលទៅក្នុងការលង់លក់",{"id":25,"number":26,"title":27},"6a29737094c85c061adebd36",266,"ការព្យាបាលរបួស និងសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងវិញ្ញាណភ្លើង",322,1790177396519]