[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a28f6a2854d234ccbbc8cae":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69760c82a5ba2989a9c50381",264,"យ៉ាវឡៅធ្លាក់ចូលទៅក្នុងការលង់លក់","\u003Cdiv>ដោយសម្លឹងមើលទៅបំណែកលោហៈពណ៌ខៀវស្រងាត់ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលប្រែប្រួលមិនឈប់ឈរ ភាពខ្វល់ខ្វាយមួយបានជះពន្លឺកាត់ផ្ទៃមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់និងរាបស្មើរបស់ស្ត្រីម្នាក់នេះ ដែលជាមេបក្សនៃ បក្សពពកអ័ព្ទ។ ដៃរបស់នាងបានក្តាប់ចូលគ្នាយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ហើយបេះដូងរបស់នាងកំពុងតែលោតញាប់ញ័រម្តងហើយម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេតុអ្វីបានជាមានបំណែកនៃ \"អាវក្រោះស្នូលសមុទ្រ\" នៅទីនេះទៅវិញ? កុំប្រាប់ណាថាអាល្អិតម្នាក់នោះក៏បានស្ថិតនៅទីនេះដែរអម្បាញ់មិញនេះ? ដោយសារតែអាវក្រោះស្នូលសមុទ្រត្រូវបានបាក់បែកខ្ទេចខ្ទីទៅហើយ គេច្បាស់ជាត្រូវរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរជាមិនខាន។ អាម្នាក់នេះ ហេតុអ្វីបានជាគេតែងតែលេចមុខនៅរាល់កន្លែងដែលមានរឿងរ៉ាវរញ៉េរញ៉ៃអញ្ចឹង?» ខ្សែភ្នែករបស់ស្ត្រីស្លៀកពាក់អាវធំដ៏ប្រណីតដែលផ្ទុកទៅដោយភាពខ្វល់ខ្វាយ បានសម្លឹងមើលកាត់ដីខាងក្រោម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងមិនបានរកឃើញសូម្បីតែស្លាកស្នាមសង្ស័យបន្តិចបន្តួចណាឡើយ។ ចិញ្ចើមរបស់នាងបានជ្រួញចូលគ្នាខ្សោយៗ ដោយមានភាពខឹងសម្បារលាក់បាំងនៅក្នុងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មេបក្ស យុន យុន តើនេះជាវត្ថុអ្វីទៅ?» នៅចំហៀងម្ខាង បុរសចំណាស់មិនអាចទប់ចិត្តនឹងស្រឡាំងកាំងបានឡើយ នៅពេលដែលគាត់បានឃើញស្ត្រីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ដែលគ្រប់គ្រង បក្សពពកអ័ព្ទ បង្ហាញនូវអារម្មណ៍ប្លែកខុសធម្មតាបែបនេះ។ សំឡេងរបស់គាត់ពោរពេញទៅដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលខណៈដែលគាត់សួរ ព្រោះនេះជាលើកទីមួយហើយដែលគាត់បានឃើញស្ត្រីម្នាក់នេះ ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រង បក្សពពកអ័ព្ទ បង្ហាញអារម្មណ៍ប្រែប្រួលខុសពីធម្មតាភ្លាមៗច្រើនដល់ថ្នាក់នេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា គ្មានអ្វីទេ។» ដោយសារតែត្រូវបានដាស់ឱ្យភ្ញាក់ដោយសំឡេងរបស់បុរសចំណាស់ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ស្ត្រីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានលាក់បាំងអារម្មណ៍របស់នាងយ៉ាងលឿន។ មួយប៉ព្រិចភ្នែកក្រោយមក នាងបានស្តារភាពរាបស្មើដូចកាលពីមុនឡើងវិញ។ នាងបានញញឹម និងរក្សាទុកបំណែក «អាវក្រោះស្នូលសមុទ្រ» ទៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់នាងនៅចំពោះមុខបុរសចំណាស់នោះ រួចនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «លោកម្ចាស់ ខ្ញុំគិតថាពួកយើងគួរតែស៊ើបអង្កេតពីអត្តសញ្ញាណពិតប្រាកដរបស់ លំដាប់អធិរាជ ទាំងបួននាក់នោះ។ យ៉ាងណាមិញ វាមិនមែនជារឿងធម្មតាឡើយដែល លំដាប់អធិរាជ ពីរនាក់មកពីអាណាចក្រដទៃ បានចូលមកក្នុង អាណាចក្រ ជៀម៉ា គ្រាន់តែដើម្បីដើរលេងកម្សាន្តនោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលឮបែបនេះ បុរសចំណាស់ភ្លាមៗនោះបានសម្លឹងមើលទៅស្ត្រីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ដោយភាពប្លែកចិត្តបន្តិច។ តាមចរិតលក្ខណៈរបស់នាង នាងហាក់ដូចជាមិនមែនជាមនុស្សដែលចាប់អារម្មណ៍នឹងរឿងរ៉ាវបែបនេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើបំណែកលោហៈកាលពីមុននេះជាអ្វីឱ្យប្រាកដទៅ?» ភាពមន្ទិលសង្ស័យបានជះពន្លឺកាត់បេះដូងរបស់បុរសចំណាស់។ ក្នុងនាមជាអ្នកការពារត្រកូលរាជវង្សនៃអាណាចក្រ ការស៊ើបអង្កេតលើកំពូលអ្នកខ្លាំងមកពីក្រៅអាណាចក្រ គឺជារកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់។ ដើមឡើយគាត់ចង់ហើបមាត់ស្នើសុំឱ្យ បក្សពពកអ័ព្ទ ជួយស៊ើបការណ៍ក្នុងពេលតែមួយដែរ ប៉ុន្តែគាត់មិននឹកស្មានថា នាងនឹងហើបមាត់និយាយមុនគាត់ឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយ បុរសចំណាស់គ្រាន់តែញញឹម និងងក់ក្បាល។ គាត់បានយល់ស្របតាម និងសើចថា៖ «បែបនេះក៏ល្អដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នៅខាងក្រោមពួកយើងគឺ ទីក្រុងយ៉ាន។ ទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់ត្រកូលម៉ូគឺស្ថិតនៅទីនេះល្មម។ ពួកយើងទៅប្រមូលព័ត៌មានខ្លះជាមុនសិនទៅ។» ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ស្ត្រីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានងាកទៅរកទីក្រុងនៅខាងក្រោម ហើយនាងបានញញឹម។ ភ្លាមៗនោះ នាងបានជ្រើសរើសការចុះចតនៅខាងក្រៅ ទីក្រុងយ៉ាន។ នៅពីក្រោយនាង បុរសចំណាស់បានដើរតាមពីក្រោយក្នុងល្បឿនមួយដ៏ថេរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បីថ្ងៃក្រោយមក នៅក្នុង ទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្ម ទីស្នាក់ការកណ្តាលនៃ «ក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្លិនក្រអូបខ្សោយៗនៃឈើបានគ្របដណ្តប់ពេញបន្ទប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ធ្វើឱ្យស្មារតីរបស់មនុស្សមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយនិងធូរស្រាលជាខ្លាំង។ នៅលើគ្រែនៅជ្រុងម្ខាងនៃបន្ទប់ មានយុវជនម្នាក់កំពុងតែដេកដោយបិទភ្នែកយ៉ាងណែន។ ចន្លោះពេលនៃដង្ហើមដ៏ខ្សោយនីមួយៗរបស់គេគឺវែងខ្លាំងណាស់ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកដទៃមិនអាចទប់ចិត្តនឹងបារម្ភថានៅខណៈណាមួយ ដង្ហើមរបស់គេនឹងត្រូវកាត់ផ្តាច់ភ្លាមៗ ដែលនឹងបង្កើតនូវលទ្ធផលដ៏សោកសៅបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលយុវជនម្នាក់នេះកំពុងតែគេងសន្លប់បាត់ស្មារតីនៅលើគ្រែ គេអាចដឹងខ្សោយៗថាមានមនុស្សកំពុងតែដើរចុះឡើងនៅជុំវិញខ្លួនគេ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក សំឡេងដកដង្ហើមធំស្រាលៗពីរបីដងបានបន្លឺឡើង រួចហើយក៏រលាយបាត់ទៅវិញយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីមិនដឹងជាប៉ុន្មានលើកដែលទ្វារបន្ទប់ត្រូវបានបិទជិត ម្រាមដៃរបស់យុវជននៅលើគ្រែដែលមើលទៅដូចជាមនុស្សស្លាប់ទៅហើយនោះ ស្រាប់តែកម្រើកឡើងស្រាលៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ដង្ហើមដ៏ខ្សោយរបស់គេទីបំផុតបានប្រែជាមានកម្លាំងជាងមុនបន្តិច។ មួយសន្ទុះក្រោយមកទៀត រោមភ្នែករបស់គេបានញ័រតិចៗ។ ត្របកភ្នែករបស់គេបានប្រយុទ្ធតស៊ូខណៈពេលដែលពួកវាបើកឡើងខ្សោយៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពន្លឺចង្កៀងដ៏ទន់ភ្លន់ខ្សោយៗបានជះចូលមកក្នុងភ្នែករបស់គេ។ ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែក្តាប់ណែនភ្លាមៗ ខណៈពេលដែលគេព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីងាកខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន។ បន្ទាប់ពីបានពិនិត្យមើលបន្ទប់ដែលមើលទៅមានភាពស៊ាំភ្នែកមួយនេះទាំងស្រុងរួចមក ទីបំផុតគេបានដកដង្ហើមធំមួយយ៉ាងវែងដោយក្តីធូរស្រាល។ រាងកាយទាំងមូលរបស់គេគឺទន់ជ្រាយនិងអស់កម្លាំងខ្លាំងណាស់ ខណៈពេលដែលគេដេកនៅលើគ្រែដ៏ទន់ ដោយគ្មានសេសសល់កម្លាំងសូម្បីតែបន្តិចដើម្បីកម្រើកខ្លួនឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមចូលនិងដកដង្ហើមចេញស្រាលៗ។ នៅពេលដែលចិត្តរបស់គេបានភ្ញាក់ដឹងខ្លួនទាំងស្រុង រលកនៃការចងចាំជាច្រើនបានបោកបក់ចេញពីជម្រៅចិត្តរបស់គេយ៉ាងលឿន ធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន នឹកឃើញរាល់ព្រឹត្តិការណ៍នៃរឿងរ៉ាវទាំងអស់ឡើងវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំច្បាស់ជារងរបួសហើយ។» នៅពេលនឹកឃើញដល់ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងក្លាដែលគេមានអារម្មណ៍ នៅពេលដែលអណ្តាតភ្លើងបំផ្លិចបំផ្លាញបានបោកបក់កាត់ ស៊ាវ យ៉ាន សើចយ៉ាងល្វីងជូរចត់។ គេបានដកដង្ហើមស្រូបយកខ្យល់អាកាសមួយដង្ហើមធំដែលផ្ទុកទៅដោយក្លិនក្រអូបខ្សោយៗនៃឈើចន្ទន៍។ នៅពេលដែលក្បាលរបស់គេមានភាពស្រឡះបន្តិច គេបានបិទភ្នែករបស់គេយឺតៗ ហើយបណ្តោយឱ្យចិត្តរបស់គេលិចចុះទៅក្នុងរាងកាយខាងក្នុងរបស់ខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលចិត្តរបស់គេបានលិចចុះទៅក្នុងរាងកាយ ស្ថានភាពរាងកាយខាងក្នុងដ៏បាក់បែកខ្ទេចខ្ទីដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រឡាំងកាំង ភ្លាមៗនោះបានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសម្លឹងមើលទៅរាងកាយខាងក្នុងរបស់ខ្លួន ដែលត្រូវបានបំផ្លាញយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដោយថាមពលដ៏គួរឱ្យរន្ធត់នោះ បេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែស្រុតចុះយ៉ាងខ្លាំង។ ទោះបីជាគេអាចទស្សន៍ទាយដឹងថា របួសរបស់គេគឺមានភាពធ្ងន់ធ្ងរក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេមិននឹកស្មានថា «ភាពធ្ងន់ធ្ងរ» របស់វា ពិតជាបានឈានដល់កម្រិតបែបនេះឡើយ។ ប្រសិនបើវាជាអ្នកដទៃដែលមានស្ថានភាពដ៏ទន់ជ្រាយនិងដុនដាបនៅក្នុងរាងកាយបច្ចុប្បន្នបែបនេះ វាមានវាសនាតែមួយគត់សម្រាប់គេឬនាង។ នោះគឺត្រូវក្លាយជាមនុស្សពិការទាំងស្រុង!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«រឿងនេះនឹងក្លាយជាបញ្ហាធំហើយ!» ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូរទាំយ៉ាងល្វីងជូរចត់នៅក្នុងចិត្ត។ ចិត្តរបស់គេបានដើរតាម «ចរន្តកម្លាំងធាតុ» ដែលបានបាក់បែកខ្ទេចខ្ទី និងហូរទៅមុខយឺតៗ។ ទីបំផុត វាបានមកដល់ «គ្រឹះកម្លាំងធាតុ» នៅត្រង់ពោះខាងក្រោមរបស់គេ។ ដោយសម្លឹងមើលទៅខាងក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ ដែលមានសេសសល់ត្រឹមតែតំណក់ថាមពលរាវពណ៌បៃតងពីរបីតំណក់ប៉ុណ្ណោះ គេបានដកដង្ហើមធំនៅក្នុងចិត្ត។ នេះពិតជាធ្វើឱ្យស្ថានភាពកាន់តែអាក្រក់ទៅៗហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅចំកណ្តាលនៃគ្រឹះកម្លាំងធាតុ ពន្លឺដ៏តូចមួយកំពុងតែកម្រើកខ្លួនស្រាលៗ។ នៅក្នុងពន្លឺនោះមានលាក់បាំងនូវសន្លឹកបៀរចុងក្រោយដ៏អស្ចារ្យបំផុតរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នោះគឺ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង»។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស៊ាវ យ៉ាន បច្ចុប្បន្នមិនហ៊ានដក និងប្រើប្រាស់សូម្បីតែចំហាយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបន្តិចណាឡើយ។ បច្ចុប្បន្ននេះ ចរន្តកម្លាំងធាតុ នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេបានឈានដល់ចំណុចដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុតទៅហើយ។ គេមិនមានការសង្ស័យឡើយថា ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់មកទះកំផ្លៀងរាងកាយរបស់គេយ៉ាងខ្លាំងនោះ គេច្បាស់ជាត្រូវចប់សព្វគ្រប់ទាំងស្រុងជាមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងអារម្មណ៍ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ស៊ាវ យ៉ាន បានដកចិត្តរបស់គេចេញពីរាងកាយ និងបើកភ្នែករបស់គេយឺតៗ។ គេបានសើចយ៉ាងល្វីងជូរចត់ គ្រវីក្បាល និងដកដង្ហើមធំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលទៅពិដានបន្ទប់ទាំងភាំងស្មារតីអស់មួយសន្ទុះ មុនពេលដែលបេះដូងរបស់គេស្រាប់តែញ័របន្តិច។ ចាប់តាំងពីគេភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងរហូតមកដល់ពេលនេះ គេមានអារម្មណ៍ដូចជាមានខ្វះអ្វីមួយអញ្ចឹង។ ឥឡូវនេះ ទីបំផុតគេបាននឹកឃើញហើយ។ ពិតជាមិនមានសកម្មភាពណាមួយពី យ៉ាវឡៅ (Yao Lao) ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនឹកឃើញដល់រឿងរ៉ាវមួយនេះ ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ភ្លាមៗនោះបានប្រែជាអាក្រក់ខ្លាំងណាស់។ ចិត្តរបស់គេបានប្រញាប់ប្រញាល់ស្រែកហៅថា៖ «លោកគ្រូ? លោកគ្រូ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការស្រែកហៅបានបន្តអស់ពីរបីនាទី ប៉ុន្តែគេមិនទទួលបានការឆ្លើយតបបន្តិចណាឡើយ។ វាហាក់ដូចជាសំឡេងរបស់គេជាដុំថ្មដែលលិចចូលទៅក្នុងមហាសមុទ្រដ៏ធំល្វឹងល្វើយអញ្ចឹង។ បេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ចាប់ផ្តើមស្រុតចុះកាន់តែខ្លាំង ខណៈពេលដែលពេលវេលាដែល យ៉ាវឡៅ ត្រូវឆ្លើយតបកាន់តែអូសបន្លាយវែងទៅៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងមែនទេ?» កាច់ជ្រុងមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានញ័រ។ គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាមាត់របស់គេឡើងស្ងួតទាំងស្រុង។ អារម្មណ៍ស្លន់ស្លោមួយបានរីករាលដាលចេញពីជម្រៅចិត្តរបស់គេយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ ភាពស្លន់ស្លោបែបនេះ គឺមានភាពស្រដៀងគ្នាទៅនឹងភាពស្លន់ស្លោដែលបានកើតឡើង កាលពីពេលដែលគេដែលជាអ្នកមានទេពកោសល្យពីមុន បានប្រែក្រឡាទៅជាមនុស្សគ្មានប្រយោជន៍ត្រឹមតែមួយយប់អញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចាប់តាំងពីគេនិង យ៉ាវឡៅ បានស្គាល់រាប់អានគ្នាមក បេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នឹងមានអារម្មណ៍រឹងមាំនិងប្រាកដប្រជាជាខ្លាំង ដរាបណាមានវត្តមានរបស់លោកគ្រូនៅក្បែរ។ នេះគឺដោយសារតែមិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ ស៊ាវ យ៉ាន ដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាដរាបណាមាន យ៉ាវឡៅ នៅក្បែរ លោកគ្រូច្បាស់ជាមិនបណ្តោយឱ្យគេត្រូវស្លាប់ពិតប្រាកដឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បច្ចុប្បន្ននេះ ស្រាប់តែគ្មានព័ត៌មានណាមួយពី យ៉ាវឡៅ ឡើយ។ នេះបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលតែងតែពឹងផ្អែកលើលោកគ្រូរហូតមក មានអារម្មណ៍ស្លន់ស្លោពិតប្រាកដមួយ ដែលគេមានភាពលំបាកក្នុងការលាក់បាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន បានខាំបបូរមាត់របស់គេយ៉ាងណែន ខណៈដែលគេប្រើប្រាស់រាល់កម្លាំងទាំងអស់នៅក្នុងខ្លួនដើម្បីលើកបាតដៃរបស់គេឡើង។ នៅពេលដែលគេបានឃើញចិញ្ចៀនចាស់ជរាពណ៌ខ្មៅងងឹតស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពមានសុវត្ថិភាពទាំងស្រុងនៅលើម្រាមដៃរបស់គេ ទីបំផុតគេបានដកដង្ហើមធំស្រាលៗដោយក្តីធូរស្រាល។ គេបានព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីសង្កត់សង្កិនភាពស្លន់ស្លោនៅក្នុងចិត្ត និងបានបិទភ្នែករបស់គេម្តងទៀត។ ថាមពលវិញ្ញាណ បានរួបរួមគ្នានៅចំពោះមុខរាងកាយរបស់គេដើម្បីបង្កើតជាសរសៃពួរមួយ។ បន្ទាប់ពីនោះមក វាបានទៅប៉ះនឹងចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅងងឹតនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែល ថាមពលវិញ្ញាណ របស់គេទើបតែបានទៅប៉ះនឹងចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅងងឹតភ្លាម កម្លាំងបឺតស្រូបដ៏មហិមាដ៍ខ្លាំងក្លាមួយបានផ្ទុះឡើងចេញពីខាងក្នុងវា។ នៅខណៈពេលនោះ ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានពេលវេលាដើម្បីការពារខ្លួនប្រឆាំងនឹងវាឡើយ ហើយវាបានបឺតស្រូបគេចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅងងឹតនោះបាត់ទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អារម្មណ៍ចេញពី ថាមពលវិញ្ញាណ របស់គេគឺដំបូងឡើយមានភាពងងឹតសូន្យឈឹង។ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីរឿងនេះមក វាបានលេចឡើងនៅក្នុងរង្វង់ការពារមួយដែលពេញទៅដោយពន្លឺពណ៌ស។ នៅក្នុងរង្វង់ការពារនោះ រូបរាងដ៏ព្រិលៗរបស់ យ៉ាវឡៅ កំពុងតែអណ្តែតខ្លួននៅលើអាកាស ដោយមានស្នាមញញឹមខណៈពេលដែលគាត់សម្លឹងមើលមកសរសៃ ថាមពលវិញ្ញាណ ដ៏ទន់ខ្សោយមួយនេះរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាល្អិត ទីបំផុតឯងភ្ញាក់ហើយមែនទេ?» យ៉ាវឡៅ បានអណ្តែតខ្លួនចូលមកជិត ស៊ាវ យ៉ាន ខណៈដែលគាត់និយាយទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកគ្រូ តើអ្នកមិនអីទេមែនទេ?» ដោយបានឃើញរូបរាងរបស់ យ៉ាវឡៅ បន្ទុកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវបានសម្រាល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើទោះបីជាចិត្តរបស់គេបានប្រែជាស្រាលជាងមុនបន្តិចក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវ យ៉ាន មិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ដែរ។ កាលពីមុន នៅពេលដែល យ៉ាវឡៅ និយាយជាមួយគេ គាត់អាចនិយាយដោយផ្ទាល់នៅក្នុងចិត្តរបស់គេតែម្តង។ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ននេះ ផ្ទុយទៅវិញ គេត្រូវតែចូលមកក្នុងចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅងងឹតដើម្បីធ្វើការសន្ទនា។ តាមរយៈរឿងនេះ គេអាចដឹងបានថាស្ថានភាពរបស់ យ៉ាវឡៅ គឺច្បាស់ជាមិនសូវល្អឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្រូនឹងប្រាប់ឯងនូវព័ត៌មានល្អខ្លះ និងព័ត៌មានអាក្រក់ខ្លះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ាវឡៅ បានញញឹម។ បាតដៃរបស់គាត់បានទះទៅលើរូបរាងមនុស្សនិមិត្តដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានប្រើប្រាស់ ថាមពលវិញ្ញាណ របស់គេដើម្បីបង្កើតឡើង។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្ត យ៉ាវឡៅ បាននិយាយថា៖ «ព័ត៌មានល្អគឺ គ្រូពិតជាកោតសរសើរឯងខ្លាំងណាស់។ \"អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ\" ដែលឯងបានបង្កើតឡើង មានកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញមួយដែលសូម្បីតែគ្រូផ្ទាល់ក៏មានភាពភ្ញាក់ផ្អើលដែរ។ ថ្ងៃក្រោយ ប្រសិនបើឯងអាចបង្កើតវាបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះមែននោះ គ្រូគិតថាឯងច្បាស់ជាគ្មានគូប្រកួតដែលមានកម្រិតថ្នាក់ប្រហាក់ប្រហែលគ្នាណាដែលអាចវាយឈ្នះឯងបានឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានភាពរីករាយបន្តិចណាឡើយ។ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ពិតជាមានកម្លាំងដ៏មហិមាមែន ប៉ុន្តែតម្លៃនៃការប្រើប្រាស់វាគឺមានភាពគួរឱ្យរន្ធត់ដូចគ្នា និងមានភាពលំបាកក្នុងការទទួលយកខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចំពោះព័ត៌មានអាក្រក់វិញ ប្រហែលជាឯងបានរកឃើញរួចទៅហើយនូវរាងកាយខាងក្នុងរបស់ឯង ដែលត្រូវបានបំផ្លាញរហូតដល់ក្លាយជាគំនរបាក់បែកដ៏រញ៉េរញ៉ៃនោះ?» យ៉ាវឡៅ ញញឹមនិងសួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ វាមានភាពធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំងណាស់។» ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលរបស់គេនិងដកដង្ហើមធំ៖ «ជាមូលដ្ឋាន វាគឺហៀបនឹងបាក់បែកទាំងស្រុងទៅហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា របួសប្រហែលជាមានភាពធ្ងន់ធ្ងរមែន ប៉ុន្តែដរាបណាឯងសម្រាកព្យាបាលឱ្យបានត្រឹមត្រូវ វានឹងស្តារឡើងវិញបន្តិចម្តងៗ។ គ្រូបានរៀបចំវិធីសម្រាកព្យាបាលរួចរាល់ហើយ។ បន្តិចទៀត គ្រូនឹងបញ្ជូនវាទៅឱ្យឯង។ ដរាបណាឯងធ្វើតាមអ្វីដែលគ្រូនិយាយ ឯងនឹងត្រឡប់ទៅរកស្ថានភាពកំពូលរបស់ឯងវិញមិនខាន។» យ៉ាវឡៅ និយាយទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចុះអ្នកវិញលោកគ្រូ?» ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមានភាពរហ័សរហួន បានឮនូវសំឡេងដែលខុសប្លែកពីធម្មតាបន្តិចរបស់ យ៉ាវឡៅ ហើយគេបានប្រញាប់ប្រញាល់សួរភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្រូអ្ហេះ? នេះប្រហែលជាព័ត៌មានអាក្រក់បំផុតហើយ។ ទោះបីជាឯងបានទទួលបានជោគជ័យក្នុងការបង្កើតនូវពិធីជប់លៀងផ្ទុះដ៏ធំមួយដែលអាចហៅថាឥតខ្ចោះក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាបានស្រូបយកជិតចិតសិបភាគរយនៃ ថាមពលវិញ្ញាណ របស់គ្រូទៅហើយ។ បូករួមផ្សំនឹងតម្រូវការក្នុងការការពារឯងនៅក្នុងរលកអណ្តាតភ្លើងចុងក្រោយទៀតនោះ ថាមពលវិញ្ញាណ របស់គ្រូគឺជិតនឹងអស់ទាំងស្រុងទៅហើយ។» យ៉ាវឡៅ សើចយ៉ាងល្វីងជូរចត់ និងឆ្លើយតប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលឮបែបនេះ ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ រូបរាងមនុស្សនិមិត្តដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងពីការរួមផ្តុំនៃ ថាមពលវិញ្ញាណ របស់គេស្រាប់តែមានភាពរង្គើភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កុំបារម្ភអី។ ទោះបីជា ថាមពលវិញ្ញាណ របស់គ្រូត្រូវបានអស់ទាំងស្រុងមែន ប៉ុន្តែវាមិនមានន័យថាវាមិនអាចស្តារឡើងវិញបានឡើយ។ គ្រគ្រាន់តែត្រូវធ្លាក់ចូលទៅក្នុងគេងលង់លក់ អស់មួយរយៈពេលដូចកាលពីមុនប៉ុណ្ណោះ។» យ៉ាវឡៅ បានសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែខាំបបូរមាត់របស់គេយ៉ាងណែនដោយក្តីអាណិតអាសូរ និងនិយាយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «ក្នុងកំឡុងពេលមួយនាពេលអនាគត លោកគ្រូប្រហែលជាមិនអាចបន្តការពារឯងទៀតឡើយ។ ឯងត្រូវតែពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯងសម្រាប់រាល់គ្រប់កិច្ចការទាំងអស់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសម្លឹងមើលទៅ យ៉ាវឡៅ ដែលកំពុងតែញញឹមយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែប្រែជាក្រហមខ្លាំងណាស់។ គេបានក្តាប់កណ្តាប់ដៃរបស់គេយ៉ាងណែន និងនិយាយដោយសំឡេងស្អកៗខ្សោយៗថា៖ «ខ្ញុំសុំទោស លោកគ្រូ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ដឹងយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងចិត្តថា ប្រសិនបើគេមិនមានភាពរឹងរូសក្នុងការធ្វើតាមតែចិត្តខ្លួនឯង និងរួមបញ្ចូល «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ទេនោះ ថាមពលវិញ្ញាណ របស់ យ៉ាវឡៅ ច្បាស់ជាមិនត្រូវបានស្រូបយកទាំងស្រុងឡើយ។ គាត់ក៏មិនចាំបាច់ត្រូវធ្លាក់ចូលទៅក្នុងការដេកលង់លក់នៅពេលនេះ ដើម្បីស្តារកម្លាំងរបស់គាត់ឡើងវិញដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា ឯងមិនចាំបាច់មានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយឡើយ។ គ្រូគ្រាន់តែចូលទៅក្នុងការដេកលង់លក់អស់មួយរយៈពេលប៉ុណ្ណោះ មិនមែនរលាយបាត់ទាំងស្រុងឡើយ។ គ្រូមានភាពពេញចិត្តខ្លាំងណាស់ជាមួយនឹង \"អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ\" ដែលឯងបានបង្កើតឡើង។ សិស្សរបស់គ្រូគឺពិតជាខុសប្លែកពីមនុស្សធម្មតាមែន!» យ៉ាវឡៅ បានទះស្មារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន និងសើចឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនអីទេ ថាមពលវិញ្ញាណ ដែលនៅសេសសល់គឺហៀបនឹងត្រូវប្រើប្រាស់អស់ទាំងស្រុងហើយ។ ឯងគួរតែចាកចេញទៅ។ ចំពោះរឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹង ឈីង លីន (Qing Lin) ឯងមិនចាំបាច់បារម្ភខ្លាំងពេកឡើយ។ លូ ម៉ាន ម្នាក់នោះ នឹងមិនធ្វើបាបនាងដូចជាត្រកូលម៉ូឡើយ។ ឯងអាចទុកចិត្តបាន។» រាងកាយរបស់ យ៉ាវឡៅ ស្រាប់តែប្រែជាមានភាពព្រិលៗកាន់តែខ្លាំង ខណៈពេលដែលគាត់គ្រវីដៃទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន និងនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកគ្រូ សូមថែរក្សាខ្លួនផង!» ជង្គង់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានលុតចុះយឺតៗនៅក្នុងលំហទទេរនោះ។ ភ្នែករបស់គេប្រែជាក្រហម ខណៈពេលដែលក្បាលរបស់គេបែរទៅរក យ៉ាវឡៅ និងបានលំឱនក្បាលគោរពចុះក្រោមយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ាវឡៅ មានភាពពេញចិត្តជាខ្លាំងខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបានឆ្លងកាត់របត់នៃព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះ និងបានរំដោះខ្លួនទាំងស្រុងចេញពីភាពជាយុវជនដ៏ទន់ជ្រាយកាលពីមុន។ គាត់បានញញឹម និងងក់ក្បាលរបស់គាត់។ រាងកាយនិមិត្តរបស់គាត់ទីបំផុតបានរលាយបាត់ទៅបន្តិចម្តងៗចេញពីរង្វង់ពន្លឺពណ៌ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាល្អិត គ្រូសង្ឃឹមថានៅពេលដែលគ្រូភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងវិញនៅទីបំផុត គ្រូនឹងអាចឃើញសិស្សម្នាក់ដែលបានប្រែជានិយមន័យនៃកំពូលអ្នកខ្លាំងទាំងស្រុង។ គ្រូបានរក្សាទុក \"អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់\" ខ្លះនៅក្នុងចិញ្ចៀនហើយ។ ក្នុងគ្រាអាសន្ន ឯងអាចប្រើប្រាស់វាបាន។ លើសពីនេះទៅទៀត ចាប់តាំងពីគ្រូបានស្គាល់ឯងរហូតមកដល់ពេលនេះ គ្រូមានភាពពេញចិត្តខ្លាំងណាស់ចំពោះឯង។» សំឡេងសើចខ្សោយៗដែលផ្ទុកទៅដោយការរំពឹងទុកខ្លះ បានបន្លឺឡើងយឺតៗនៅក្នុងរង្វង់ពន្លឺ និងមិនបានរលាយបាត់ទៅវិញឡើយអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន បានក្រោកឈរឡើងយឺតៗ។ គេបានសម្លឹងមើលទៅរង្វង់ពន្លឺដ៏ទទេស្អាត និងដកដង្ហើមធំដោយក្តីទុក្ខសោកជាខ្លាំង។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ គេត្រូវតែប្រឈមមុខនឹងពិភពលោកទាំងមូលនេះតែម្នាក់ឯងហើយ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-06-10T05:31:14.761Z","2026-06-10T13:03:51.562Z","6a28f6a2854d234ccbbc8cae","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"6a283fcbd46dbf55ceef8471",263,"កម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញដ៏គួរឱ្យរន្ធត់",{"id":26,"number":27,"title":28},"6a2969fe94c85c061adebd29",265,"ទីពឹងលើខ្លួនឯង",322,1790177396454]