[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a22d5644a5f1dc9d78b0c44":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",251,"ការជួលអ្នកប្រយុទ្ធរយៈពេលវែង","\u003Cdiv>នៅពេលដែលពន្លឺព្រះអាទិត្យដំបូងនៃពេលព្រឹកព្រលឹមបានចាំងឆ្លុះកាត់តាមចម្លាក់បង្អួច ចំណុចពន្លឺព្រិចៗបានចាំងឆ្លុះដេញពណ៌គ្នានៅលើផ្ទៃក្តារកម្រាល មើលទៅប្រៀបដូចជាផ្កាដ៏ស្រស់បំព្រងមួយទងកំពុងតែរីកស្កុះស្កាយ ទាំងមានភាពកក់ក្តៅ និងស្រស់ស្អាតជាពន់ពេក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងបន្ទប់ សៀវ យ៉ាន ដែលកំពុងអង្គុយពែនភ្នែនយ៉ាងរឹងមាំនៅលើគ្រឹះផ្កាឈូកបៃតង បានបើកភ្នែករបស់គេឡើងយឺតៗ។ ចំហាយពន្លឺពណ៌បៃតងស្រទន់ដែលជះចេញពីប្រស្រីភ្នែកពណ៌ខ្មៅស្រទំ បានភ្លឺស្រពាប់មួយខណៈ រួចក៏រលាយបាត់ទៅវិញក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេលលាតសន្ធឹងរាងកាយ សៀវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមចូលស្រាលៗស្រូបយកខ្យល់អាកាសដ៏ត្រជាក់ត្រជុំនៃពេលព្រឹកព្រលឹម អារម្មណ៍ដ៏ស្រស់ស្រាយ និងផាសុកភាពមួយបានបាញ់ឆ្ពោះទៅកាន់ចន្លោះបេះដូង និងសួត រួចរាលដាលពេញរាងកាយរបស់គេទាំងមូលជាបណ្តើរៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីការសម្រាកអស់មួយរាត្រី ភាពហត់នឿយនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន ត្រូវបានរលាយបាត់អស់គ្មានសល់។ គេបានបោះជំហានចុះពីលើគ្រឹះផ្កាឈូកបៃតងយ៉ាងស្រាលស្រទន់ រួចគ្រវីបាតដៃមួយរំពេច គ្រឹះផ្កាឈូកបៃតងក៏ប្រែជាចំហាយពន្លឺពណ៌បៃតងព្រិលៗ ហើយត្រូវបានស្រូបទាញត្រលប់ចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ខ្លួនវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីតម្រង់សម្លៀកបំពាក់ឱ្យបានរៀបរយ សៀវ យ៉ាន បានរុញទ្វារដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។ ពេលក្រឡេកខ្សែភ្នែកមើលទៅ គេបានប្រទះឃើញថា ហៃ ប៉ូដុង បានភ្ញាក់ដឹងខ្លួនមុនទៅហើយ ដោយកំពុងឈរនៅក្បែរបង្អួច ព្រមទាំងដាក់ដៃទាំងសងខាងទៅពីក្រោយខ្នង សម្លឹងមើលទៅច្រកផ្លូវដ៏អ៊ូអរនៅខាងក្រៅដោយស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយដឹងថា សៀវ យ៉ាន បានដើរចេញមក ហៃ ប៉ូដុង ងាកខ្លួនមកវិញទាំងបញ្ចេញធ្មេញញញឹម រួចនិយាយថា៖ «មើលទៅតាមស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ឯង ឯងហាក់ដូចជាបានសម្រួលខ្លួនបានល្អណាស់មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលទាំងញញឹម គេបានគ្រវីអាវគ្របដណ្តប់ពណ៌ខ្មៅដ៏ធំទូលាយមួយ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «តោះពួកយើង! ឆ្លៀតពេលដែលត្រកូល មូ កំពុងតែរវល់នៅថ្ងៃនេះ ពួកយើងនឹងចូលទៅស្វែងរក ឈីង លីន មុនសិន បន្ទាប់មកសឹមផ្តល់ការអបអរសាទរពិធីខួបកំណើតដ៏ធំមួយជូនដល់អាត្រកូលចាស់ម្នាក់នោះ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សម្លឹងមើលទៅទឹកមុខដែលពោរពេញដោយចំហាយសម្លាប់របស់ឯងទៅ មើលទៅពិធីជប់លៀងដ៏សប្បាយរីករាយរបស់ត្រកូល មូ ច្បាស់ជាត្រូវប្រែប្រួលទៅជាពិធីបុណ្យសពយ៉ាងលឿនមិនខានឡើយ។» ហៃ ប៉ូដុង សម្លឹងមើលទៅទឹកមុខដ៏ត្រជាក់របស់ សៀវ យ៉ាន រួចលើកចិញ្ចើមនិយាយលេងសើច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក្នុងពេលដែលគេអាចបញ្ជាមនុស្សឱ្យទៅកម្ទេចក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់បាន គេច្បាស់ជាត្រូវមានការត្រៀមលក្ខណៈទុកជាមុនសម្រាប់ការសងសឹកហើយ។ ទោះបីជាពេលនេះខ្ញុំមិនទាន់ចង់បំផ្លាញត្រកូលរបស់គេទាំងមូលក៏ដោយ ប៉ុន្តែគ្មានហេតុផលអ្វីដែលត្រូវរុញរាថយក្រោយក្នុងការសម្លាប់អាខ្មោចចាស់ម្នាក់នោះឡើយ។» សៀវ យ៉ាន លូកដៃទាំងសងខាងចូលទៅក្នុងដៃអាវ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ជាងនេះទៅទៀត នៅពេលដែលត្រកូល មូ បាត់បង់បង្អែកដ៏ធំរបស់ពួកគេ ខ្ញុំខ្លាចថាឋានៈនៃត្រកូលរបស់ពួកគេនឹងធ្លាក់ចុះដុនដាបយ៉ាងលឿនមិនខាន។ នៅពេលនោះ ត្រកូលធំៗទាំងបីនៃខេត្តភាគខាងកើត ច្បាស់ជាមិនបោះបង់ឱកាសក្នុងការលេបត្របាក់ទឹកដីរបស់ត្រកូល មូ ឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឯងមិនខ្លាចថាបក្សពពកអ័ព្ទនឹងចេញមុខមកជួយគេសងសឹកទេឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកតា ហៃ... តើលោកគិតថាបក្សពពកអ័ព្ទ នឹងបញ្ជូនមនុស្សមកសម្លាប់អ្នកខ្លាំងពូកែក្នុងលំដាប់អធិរាជពីររូប គ្រាន់តែដោយសារតែការស្លាប់របស់មន្ត្រីក្រៅផ្លូវការតូចតាចម្នាក់មែនទេ?» សៀវ យ៉ាន ញញឹមតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកខ្លាំងពូកែក្នុងលំដាប់អធិរាជពីររូប?» ហៃ ប៉ូដុង បើកភ្នែកធំៗ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេបានគ្រវីកែវភ្នែករួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំធ្លាប់និយាយរួចហើយថា ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យឯងអូសខ្ញុំចូលទៅក្នុងរឿងនេះឡើយ។ នេះជារឿងរ៉ាវរវាងឯង និងពួកគេ វាមិនមានពាក់ព័ន្ធអ្វីជាមួយខ្ញុំឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើលោកតា ហៃ មានការភ័យខ្លាចចំពោះបក្សពពកអ័ព្ទមែនទេ?» សៀវ យ៉ាន និយាយទាំងញញឹមឌឺដង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដកដង្ហើមធំ... កុំប្រើវិធីសាស្ត្រថោកទាបបែបនេះមកដេញជើងខ្ញុំឱ្យចូលរួមប្រយុទ្ធអី។ ទោះបីជាខ្ញុំមានភាពក្រោធខឹង និងប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះបក្សពពកអ័ព្ទក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅឆ្ងាយពីពាក្យថាភ័យខ្លាចណាស់។ ខ្ញុំគ្រាន់តែមិនចង់ទៅបង្កជម្លោះជាមួយពួកគេដោយគ្មានហេតុផល ព្រោះតែរឿងរបស់ឯងប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលបំណុលរវាងខ្ញុំ និងឯងត្រូវបានបញ្ចប់ ខ្ញុំនឹងទទួលបានសេរីភាពឡើងវិញ ហើយនឹងចាកចេញទៅកាន់ផ្ទៃមេឃដ៏ខ្ពស់ និងទឹកដីដ៏ធំល្វឹងល្វើយមិនខាន។» ហៃ ប៉ូដុង និយាយបដិសេធយ៉ាងដាច់អហង្ការ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលកំពុងលេងពែងតែនៅលើតុឈើដ៏ប្រណិត សៀវ យ៉ាន បានរុញរាមួយខណៈ មុននឹងក្រឡែកខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលទៅរាងកាយរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ពីលើចុះក្រោម រួចញញឹមយ៉ាងមានល្បិចថា៖ «លោកតា ហៃ... តើបច្ចុប្បន្ននេះ លោកស្ថិតនៅក្នុងលំដាប់អធិរាជកម្រិតប៉ុន្មានផ្កាយដែរ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពីរផ្កាយ។ ហេតុអ្វីបានជាឯងសួររឿងនេះ?» នៅពេលដែលត្រូវជួបប្រទះនឹងសំណួរនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ប្រែជាកកស្ទះ រួចក៏ឆ្លើយតបវិញទាំងល្វីងជូរចត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ... បែបនេះតើខ្ញុំអាចសួរបានទេថា កាលពីមុនពេលដែលលោកត្រូវគេដាក់ត្រាផ្សាភ្ជាប់ តើលោកមានកម្លាំងកម្រិតប៉ុន្មានផ្កាយដែរ?» សៀវ យ៉ាន បញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏មានល្បិចកល បង្កប់នូវភាពក្រឡេចក្រឡុះ មិនខុសអីពីសត្វកញ្ជ្រោងចាស់ ដែលកំពុងតែលបសម្លឹងមើលទៅសត្វទន្សាយដ៏មានឱជារស់ ដែលខ្លួនប៉ងប្រាថ្នានោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ផ្កាយប្រាំ។» ហៃ ប៉ូដុង និយាយទាំងក្រឡេកមើលទៅ សៀវ យ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លំដាប់អធិរាជផ្កាយប្រាំ...... មើលទៅទោះបីជាត្រារបស់លោកតា ហៃ ត្រូវបានបំបែករួចរាល់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែលោកនៅតែមិនទាន់អាចត្រលប់ទៅកាន់ចំណុចកំពូលកាលពីអតីតកាលបានឡើយ។» សៀវ យ៉ាន និយាយដោយភាពស្តាយក្រោយបន្តិចបន្តួច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហៃ ប៉ូដុង ញញើតបបូរមាត់ រួចគ្រវីដៃអាវទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំត្រូវគេដាក់ត្រាផ្សាភ្ជាប់អស់រយៈពេលរាប់សិបឆ្នាំមកហើយ វាមិនអាចទៅរួចឡើយដែលថាមពលរបស់ខ្ញុំនឹងត្រលប់មកវិញក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែកនោះ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រូវការពេលវេល... ប្រហែលជាបួនទៅប្រាំឆ្នាំទៀត ទើបកម្លាំងរបស់ខ្ញុំអាចត្រលប់ទៅកាន់ចំណុចកំពូលបាន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា... ខ្ញុំខ្លាចថាសូម្បីតែលោកម្ចាស់ ហៃ ខ្លួនឯង ក៏មិនសូវជាមានទំនុកចិត្តលើសម្តីរបស់ខ្លួនឯងប៉ុន្មានដែរ។ ដូចដែលពួកយើងបានដឹងហើយថា ជួនកាលការស្តារកម្លាំងឡើងវិញបន្ទាប់ពីបាត់បង់ វាអាចនឹងត្រូវចំណាយពេលយូរជាងពេលវេលាដែលត្រូវការសម្រាប់ការឡើងលំដាប់ថាមពលទៅទៀត។ តើអ្នកណាទៅដឹងថានឹងត្រូវចំណាយពេលយូរប៉ុណ្ណា?» សៀវ យ៉ាន ញញឹមរួចគ្រវីក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សៀវ យ៉ាន... តើឯងចង់និយាយអ្វីឱ្យប្រាកដ?» ហៃ ប៉ូដុង សួរទាំងជ្រួញចិញ្ចើម និងសម្លឹងមើលទៅស្នាមញញឹមដ៏ចម្លែកនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់និយាយថា... ខ្ញុំប្រហែលជាអាចជួយឱ្យលោកម្ចាស់ ហៃ ស្តារកម្លាំងដែលបានបាត់បង់ដោយសារត្រាផ្សាភ្ជាប់នោះ ឱ្យត្រលប់មកវិញក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ហើយថែមទាំងមិនមានផលប៉ះពាល់អ្វីធ្ងន់ធ្ងរដល់រាងកាយទៀតផង។» ម្រាមដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន បានគោះស្រាលៗទៅលើពែងតែឈើ ទាំងសើចតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជ្រីវជ្រួញរបស់ ហៃ ប៉ូដុង មានការប្រែប្រួលបន្តិចបន្តួចភ្លាមៗ នៅពេលដែលបានឮសម្តីរបស់ សៀវ យ៉ាន។ កែវភ្នែកដ៏ស្រអាប់របស់គេបានបង្ហាញនូវភាពភ្ញាក់ផ្អើលមួយខណៈ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានត្រលប់មកជាធម្មតាវិញយ៉ាងលឿន។ គេបានសម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដោយភាពប្រុងប្រយ័ត្ន រួចរុញរាសួរថា៖ «តើមានវិធីសាស្ត្រអ្វី?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើលោកធ្លាប់លឺពី «ឱសថពណ៍ស្វាយស្តារវិញ្ញាណ» ដែរឬទេ?» សៀវ យ៉ាន សួរទាំងម្រាមដៃដ៏ស្រឡូនរបស់គេកំពុងតែគោះស្រាលៗ។ នៅពេលដែលឃើញឫកពាស្រឡាំងកាំង និងវង្វេងវង្វាន់របស់ ហៃ ប៉ូដុង គេក៏មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏សើចឡើង៖ «នេះគឺជាឱសថកម្រិតថ្នាក់ទី ៥ ទោះបីជាវាមិនមែនជាថ្នាក់ខ្ពស់បំផុតក៏ដោយ ប៉ុន្តែវត្ថុធាតុដើមដែលត្រូវការសម្រាប់ចម្រាញ់ថ្នាំប្រភេទនេះ គឺមានភាពលំបាកក្នុងការស្វែងរកខ្លាស់ណាស់។ តួនាទីរបស់វាគឺអាចធ្វើឱ្យត្រាផ្សាភ្ជាប់ ឬការធ្លាក់ចុះនៃកម្លាំងធាតុនៅក្នុងរាងកាយដែលបង្កឡើងដោយសាររបួស ត្រូវបានជួសជុល និងស្តារឡើងវិញទាំងស្រុង។ ឱសថប្រភេទនេះ គឺពិតជាមានភាពសមស្របបំផុតសម្រាប់លោកម្ចាស់ ហៃ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឱសថពណ៍ស្វាយស្តារវិញ្ញាណ?» ហៃ ប៉ូដុង រអ៊ូរទាំពាក្យនេះពីរបីដង ទាំងផ្ទៃមុខលេចឡើងនូវក្តីរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងចំទៅលើ សៀវ យ៉ាន ទាំងលិទ្ធបបូរមាត់រួចនិយាយថា៖ «អញ្ចឹង... តើឯងត្រូវការអ្វីមកធ្វើជាការដោះដូរ?» ហៃ ប៉ូដុង មិនជឿដាច់ខាតថា សៀវ យ៉ាន ដែលជាមនុស្សប្រភេទ “បើគ្មានផលចំណេញ គឺមិនព្រមភ្ញាក់ពីព្រលឹម” នោះ នឹងមានចិត្តសប្បុរសមកជួយគេដោយគ្មានមូលហេតុបែបនេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ......» បន្ទាប់ពីបានឮបែបនេះ សៀវ យ៉ាន ញញឹមឡើងដូចជាសត្វកញ្ជ្រោងដ៏មានល្បិចកលម្នាក់៖ «ដោយសារតែរុក្ខឱសថសម្រាប់ចម្រាញ់ ឱសថពណ៍ស្វាយស្តារវិញ្ញាណ មានភាពលំបាកក្នុងការប្រមូលផ្តុំ វានឹងត្រូវចំណាយពេលច្រើនដើម្បីប្រមូលវា។ ខ្ញុំនឹងទទួលបន្ទុករ៉ាប់រងលើរុក្ខឱសថដែលត្រូវការទាំងអស់ ប៉ុន្តែមុនពេលដែលខ្ញុំចម្រាញ់ឱសថនេះរួចរាល់ លោកម្ចាស់ ហៃ ត្រូវតែស្ថិតនៅក្បែរខ្លួនខ្ញុំជានិច្ច......»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«......អ្វីដែលឯងកំពុងតែស្វែងរក គឺអ្នកប្រយុទ្ធរយៈពេលវែងមែនទេ?» ហៃ ប៉ូដុង និយាយទាំងកែវភ្នែកបើកបិទម្តងៗ គេអាចទាយដឹងពីគោលបំណងរបស់ សៀវ យ៉ាន ភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវ យ៉ាន មានស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខ ហើយមិនបានបដិសេធសម្តីរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ញញឹមញញែមរបស់ សៀវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង ជ្រួញចិញ្ចើម ផ្ទៃមុខបង្ហាញនូវភាពមិនសប្បាយចិត្តបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ហៃ ប៉ូដុង គឺជាអ្នកខ្លាំងពូកែម្នាក់នៅក្នុងលំដាប់អធិរាជ គេច្បាស់ជាមិនមានអារម្មណ៍រីករាយឡើយ ក្នុងការបណ្តោយឱ្យ សៀវ យ៉ាន ប្រើប្រាស់គេធ្វើជាអ្នកការពារ ឬអ្នកប្រយុទ្ធបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកម្ចាស់ ហៃ លោកគួរតែដឹងច្បាស់ ប្រសិនបើពឹងផ្អែកលើកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោក បើគ្មានសំណាងល្អអ្វីជាពិសេសទេនោះ ខ្ញុំខ្លាចថាវាពិតជាមានភាពលំបាកខ្លាំងណាស់សម្រាប់លោកក្នុងការត្រលប់ទៅកាន់ចំណុចកំពូលវិញក្នុងរយៈពេលដប់ឆ្នាំ។ ដរាបណាលោកស្ថិតនៅក្បែរខ្លួនខ្ញុំធ្វើជាអ្នកការពារក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីមួយ លោកអាចចំណេញពេលវេលាបានដល់ទៅដប់ឆ្នាំឯណោះ។ ការដោះដូរនេះពិតជាមានផលចំណេញខ្លាំងណាស់ តើលោកដឹងទេថាមានរឿងរ៉ាវជាច្រើនប៉ុណ្ណាដែលលោកអាចធ្វើបានក្នុងរយៈពេលដប់ឆ្នាំនោះ?» សៀវ យ៉ាន និយាយឌឺដង ទាំងបន្តវាយប្រហារទៅលើរបាំងការពារផ្លូវចិត្តចុងក្រោយដ៏ខ្សោយរបស់ ហៃ ប៉ូដុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រក្សាទឹកមុខឱ្យនៅរាបស្មើ បេះដូងរបស់ ហៃ ប៉ូដុង នៅតែបន្តការតស៊ូ និងរារែក។ សៀវ យ៉ាន មិនបាននិយាយអ្វីបន្ថែមទៀតឡើយ គេបានអង្គុយនៅលើកៅអីដោយស្ងប់ស្ងាត់ រង់ចាំការឆ្លើយតបរបស់ ហៃ ប៉ូដុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដ៏ធំទូលាយ មានបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ និងកកស្ទះបន្តិច។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលមួយសន្ទុះធំកន្លងផុតទៅ ហៃ ប៉ូដុង បានដកដង្ហើមធំទាំងទាល់ច្រក រួចងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើលទៅ សៀវ យ៉ាន។ គេបាននិយាយដោយសំឡេងទាបថា៖ «ខ្ញុំមិនខ្វល់ឡើយថាថ្ងៃក្រោយរុក្ខឱសថទាំងនោះមានភាពកម្រកម្រិតណា ខ្ញុំនឹងផ្តល់ពេលវេលាឱ្យឯងមួយឆ្នាំ។ នៅក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំនេះ ខ្ញុំនឹងការពារឯង និងរក្សាសុវត្ថិភាពរបស់ឯង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឯងត្រូវតែប្រមូលរុក្ខឱសថទាំងនោះឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ រួចជួយខ្ញុំចម្រាញ់ ឱសថពណ៍ស្វាយស្តារវិញ្ញាណ នៅក្នុងអំឡុងពេលនេះឱ្យបាន! បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើឯងចំណាយពេលរាប់ឆ្នាំដើម្បីប្រមូលឱសថ តើមិនមែនមានន័យថាខ្ញុំត្រូវបន្តស្ថិតនៅក្បែរខ្លួនឯងរាប់ឆ្នាំដែរទេឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ... គ្មានបញ្ហាឡើយ!» ឮបែបនេះ សៀវ យ៉ាន គ្រវីដៃបន្តិចរួចឆ្លើយតប។ គេបានងក់ក្បាលទាំងញញឹម រួចគិតនៅក្នុងចិត្តថា៖ អ្នកការពារម្នាក់នៅក្នុងលំដាប់អធិរាជ នេះអាចរាប់បានថាជាឱកាសដ៏កម្រមួយ។ នាពេលអនាគត គេអាចនឹងទៅបង្កជម្លោះជាមួយបក្សពពកអ័ព្ទដ៏ធំធេង និងមានអំណាចខ្លាំងក្លា ដូច្នេះការមានមនុស្សម្នាក់ដែលមានកម្លាំងខ្លាំង និងបទពិសោធន៍ខ្ពស់នៅក្បែរខ្លួន នឹងជួយសម្រាលកម្លាំងរបស់គេបានយ៉ាងច្រើន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា លោកគ្រូ យ៉ៅ ឡាវ និង សៀវ យ៉ាន បានលបលួករុញច្រានអ្វីមួយចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ក៏ដោយ ប៉ុន្តែ សៀវ យ៉ាន មិនហ៊ាននិយាយរឿងបែបនេះចេញមកក្រៅឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ហៃ ប៉ូដុង នៅតែជាអ្នកខ្លាំងពូកែក្នុងលំដាប់អធិរាជដែលមានមោទនភាព និងកិត្តិយសខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ គេអាចធ្វើការដោះដូរផលប្រយោជន៍ជាមួយអ្នកដទៃបាន ប៉ុន្តែដាច់ខាតមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការគំរាមកំហែងបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រសិនបើ សៀវ យ៉ាន ពិតជាបង្ខំចិត្តប្រើប្រាស់វត្ថុដែលនៅក្នុងខ្លួនរបស់ ហៃ ប៉ូដុង មកធ្វើការគាបសង្កត់ និងបង្ខំគេឱ្យធ្វើជាអ្នកការពារមែននោះ ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក អតីតអធិរាជទឹកកកដ៏ល្បីល្បាញនៃចក្រភព ជា ម៉ា ម្នាក់នេះ ច្បាស់ជានឹងមិនខ្វល់ខ្វាយពីជីវិតរបស់ខ្លួនឡើយ ហើយនឹងបើកការវាយប្រហារទាំងកំហឹងភ្លាមៗមិនខាន។ ពីការប្រយុទ្ធជាមួយលំដាប់អធិរាជដែលកំពុងតែឆ្កួតវង្វេង ទោះបីជាមានការការពារពី លោកគ្រូ យ៉ៅ ឡាវ ក៏ដោយ ក៏លទ្ធផលច្បាស់ជាមិនល្អឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដូច្នេះហើយ ប្រសិនបើអាចប្រើប្រាស់លក្ខខណ្ឌដែលពេញចិត្តទាំងសងខាងដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះ វាគឺជាលទ្ធផលដ៏ល្អបំផុតដោយធម្មជាតិ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ទាល់ច្រករបស់ ហៃ ប៉ូដុង បាតដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន បានលបអង្អែលដាវធំខ្មៅដែលលាក់បាំងនៅក្រោមអាវគ្របដណ្តប់ពណ៌ខ្មៅរបស់គេស្រាលៗ ផ្ទៃមុខបង្ហាញនូវស្នាមញញឹមដ៏មានមោទនភាព។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានគិតគូរអំពីការងារដ៏លំបាកដែលគេនឹងត្រូវជួបប្រទះក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំនេះរួចរាល់ ហៃ ប៉ូដុង បានទាញយកផ្ទាំងផែនទីស្បែកសត្វមួយផ្ទាំងចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ខ្លួន រួចគ្រវីបោះវាទៅលើតុ ទាំងនិយាយទាំងទាល់តម្រិះថា៖ «...នេះគឺជាលទ្ធផលនៃការដើរចេញទៅក្រៅតាមច្រកផ្លូវកាលពីយប់មិញ ក្នុងពេលដែលឯងកំពុងតែហ្វឹកហាត់។ នេះគឺជាផែនទីត្រុៗនៃត្រកូល មូ ជាមួយនឹងផែនទីនេះ ឯងគួរតែមានឱកាសទទួលបានជោគជ័យក្នុងការស្វែងរកក្មេងស្រីតូចដែលហៅថា ឈីង លីន នោះហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលមួយខណៈបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន។ គេបានចាប់យកផែនទីនោះមកពិនិត្យមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ គេមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏គ្រវីក្បាលរួចលាន់មាត់សរសើរថា៖ «មើលទៅការជួលលោកម្ចាស់ ហៃ មកធ្វើជាអ្នកការពារ ពិតជាការសម្រេចចិត្តដ៏ឆ្លាតវៃបំផុត។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅចំពោះមុខការសរសើររបស់ សៀវ យ៉ាន បបូរមាត់របស់ ហៃ ប៉ូដុង ញញើតបន្តិច គេមិនសូវជាខ្វល់ខ្វាយច្រើនឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានពិនិត្យមើលទំហំនៃផែនទីរួចរាល់ សៀវ យ៉ាន បានទុកដាក់ផែនទីនោះដោយប្រុងប្រយ័ត្ន រួចក្រោកឈរឡើង។ មួកអាវគ្របដណ្តប់ពណ៌ខ្មៅដ៏ធំរបស់គេត្រូវបានទាញទម្លាក់ចុះ ដែលធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន ហាក់ដូចជាត្រូវបានគ្របដណ្តប់ទៅដោយស្រមោលងងឹតមួយរំពេច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តោះពួកយើង ឆ្ពោះទៅកាន់ត្រកូល មូ។» ជាមួយនឹងរាងកាយដែលត្រូវបានរុំព័ទ្ធយ៉ាងជិត សៀវ យ៉ាន ញញឹមទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង រួចងាកខ្លួនដើរតម្រង់ទៅកាន់ទ្វារបន្ទប់ដើម្បីចាកចេញ។ នៅពីក្រោយគេ ហៃ ប៉ូដុង ក៏បានគ្របដណ្តប់អាវពណ៌ខ្មៅទាំងទាល់ច្រក រួចដើរតាម សៀវ យ៉ាន ចេញពីបន្ទប់ទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលដើរចេញពីបន្ទប់ សៀវ យ៉ាន បានបិទរុញទ្វារពីក្រោយខ្នង មុននឹងដើរកាត់តាមច្រកផ្លូវដើរ រួចចុះតាមកាំជណ្តើរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្បែរទ្វារនៃផ្ទះសំណាក់ នារីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ដែលស្លៀកពាក់ឯកសណ្ឋានតឹងណែនដែលមានពណ៌សព្រះច័ន្ទ កំពុងតែឈរយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ រូបរាងដ៏ស្រស់សោភា និងទាក់ទាញចិត្តរបស់នាង ដែលត្រូវបានរុំព័ទ្ធទៅដោយអាវពណ៌សព្រះច័ន្ទ មានភាពទាក់ទាញយ៉ាងប្លែកគ្មានពីរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈពេលនេះ នាងកំពុងតែញញឹម និងឈរនិយាយលេងជាមួយ លីងលីន យ៉ាងរីករាយ។ នៅក្នុងសាលធំ ខ្សែភ្នែកដ៏ក្តៅគគុកជាច្រើនបានលបផ្តោតអារម្មណ៍ទៅលើរាងកាយដ៏ទន់ល្វត់ល្វន់ និងថ្លៃថ្នូរម្នាក់នោះដោយស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីការដើរចុះយឺតៗមកដល់កាំជណ្តើរចុងក្រោយ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែងើបក្បាលឡើងបន្តិច សម្លឹងមើលទៅខាងក្រៅទ្វារធំដោយចៃដន្យ។ នៅពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់គេបានក្រឡេកកាត់ គេបានប្រទះឃើញស្រមោលព្រិលៗនៃនារីម្នាក់ដែលមានឫកពាដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់មិនអាចឈានដល់ នៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទម្នាក់នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មួយរំពេចនោះជំហានជើងរបស់គេក៏បានកកស្ទះរឹងកំព្រឹង! វាមើលទៅប្រៀបដូចជា សៀវ យ៉ាន ត្រូវរន្ទះបាញ់ចំកណ្តាល រួចក៏ឈរធ្មឹងរឹងស្តូកនៅនឹងកន្លែងទាំងស្រឡាំងកាំង!\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-06-05T13:55:48.360Z","6a22d5644a5f1dc9d78b0c44","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"6a22cdca4a5f1dc9d78b0c37",250,"ការសម្រាកលំហែកាយ",{"id":25,"number":26,"title":27},"6a22dc104a5f1dc9d78b0c51",252,"ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន",322,1790177395471]