[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a21abdc20cc646171ad70b4":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",249,"ណាឡាន!","\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានដើរកាត់ផ្លូវរូងក្រោមដីដ៏ជ្រៅ និងងងឹតនៅក្រោមជញ្ជាំងទីក្រុង ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ចាំង និងស្រឡះក៏បានជះមកភ្លាមៗ ធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន ត្រូវរួញភ្នែកទាំងទ្វេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មួយសន្ទុះក្រោយមក នៅពេលដែលកែវភ្នែករបស់គេស៊ាំទៅនឹងពន្លឺព្រះអាទិត្យហើយនោះ ភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន ក៏បើកធំៗ ខណៈដែលសំឡេងអ៊ូអរ និងអធិកអធមជាខ្លាំងចាប់ផ្ដើមបន្លឺឡើងពេញរន្ធត្រចៀក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលគេបើកភ្នែកមើលឱ្យច្បាស់ ទិដ្ឋភាពដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៃផ្ទៃខាងក្នុងទីក្រុងក៏បានលេចឡើងក្នុងចក្ខុ។ ពេលកំពុងឈរនៅច្រកចេញនៃជញ្ជាំងទីក្រុង សៀវ យ៉ាន បានងើបក្បាលឡើង សម្លឹងមើលទៅហាងទំនិញដ៏ប្រណីតៗដែលតម្រៀបគ្នាយ៉ាងណែនណាន់តាន់តាប់នៅសងខាងផ្លូវ រួមទាំងលំហូរមនុស្សម្នាដែលដើរខ្វាត់ខ្វែងទៅមកមិនដាច់។ គេមិនអាចទប់ចិត្តនឹងការកោតសរសើរចំពោះទំហំដ៏ធំធេងនៃទីក្រុងនេះបានឡើយ។ ទីក្រុងនេះពិតជាសមស្របនឹងកិត្តិនាមជាទីក្រុងធំបំផុតនៅភាគខាងកើតនៃចក្រភព ជា ម៉ា (Jia Ma Empire) ពិតមែន។ ចំនួនហ្វូងមនុស្ស និងកម្រិតនៃភាពស៊ីវិល័យអធិកអធមបែបនេះ គឺអាចប្រៀបផ្ទឹមបានទៅនឹងទីក្រុងថ្មខ្មៅ ដែល សៀវ យ៉ាន ធ្លាប់បានទៅទស្សនាកាលពីមុន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេលកំពុងឈរនៅលើដងផ្លូវ សៀវ យ៉ាន បានយកដៃអង្អែលត្រចៀកទាំងសងខាងរបស់គេ ដែលកំពុងតែមានអារម្មណ៍រោលរាល និងឈឺចាប់បន្តិចបន្តួច ដោយសារតែការផ្ទុះឡើងនៃសំឡេងដ៏ទ្រហឹងអឺងកងភ្លាមៗនោះ។ ស្នាមញញឹមមួយបានលេចឡើងនៅក្នុងកែវភ្នែកដែលលាក់បាំងនូវភាពហត់នឿយយ៉ាងខ្លាំង។ គេបានឈ្លីសងខាងថ្ងាស រួចងាកក្បាលទៅនិយាយទាំងញញឹមទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង ដែលនៅក្បែរខ្លួនថា៖ «ពួកយើងបានប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើដំណើរមកទីនេះឥតឈប់ឈរអស់រយៈពេលជិតពីរថ្ងៃទៅហើយ។ តើពួកយើងគួរស្វែងរកកន្លែងសម្រាកមួយសន្ទុះ និងស៊ើបសួរព័ត៌មានខ្លះៗអំពីត្រកូល មូ (Mo clan) ដែរឬទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ៊ឹម, បែបហ្នឹងក៏ល្អដែរ។» ឮបែបនេះ ហៃ ប៉ូដុង ក៏ងក់ក្បាលបន្តិច។ ទោះបីជាសមត្ថភាពក្នុងការទ្រាំទ្រនឹងភាពហត់នឿយរបស់គេ លើសពីមនុស្សធម្មតាឆ្ងាយណាស់ បន្ទាប់ពីបានឈានចូលដល់ លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ក៏ដោយ ប៉ុន្តែការហោះហើរឥតឈប់ឈរពេញពីរថ្ងៃនេះ បានធ្វើឱ្យកម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួនរបស់គេត្រូវខ្សោះអស់រលីងយ៉ាងខ្លាំង។ ដូច្នេះហើយ គេពិតជានឹងមិនបដិសេធចំពោះការបានសម្រាកមួយខណៈនោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញ ហៃ ប៉ូដុង ងក់ក្បាលយល់ព្រម សៀវ យ៉ាន ក៏ញញឹមរួចដើរនាំមុខចូលទៅក្នុងដងផ្លូវ។ បន្ទាប់មក ពួកការក៏បានដើរតម្រង់ទៅមុខយឺតៗតាមលំហូរនៃហ្វូងមនុស្ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅតាមផ្លូវ ហាងទំនិញដ៏ស្មុគស្មាញ និងសម្បូរបែបនៅជុំវិញខ្លួនដែលធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាវិលមុខវង្វេងភ្នែកនោះ គ្រាន់តែធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់ពីដើរទៅដល់ចុងដងផ្លូវមួយ សៀវ យ៉ាន ក៏បានជញ្ជក់មាត់លាន់សូរ «ជកៗ» រួចសើចតិចៗថា៖ «ខ្ញុំបានសង្កេតឃើញថា ផ្លូវមួយខ្សែនេះមានហាងទំនិញសរុបទាំងអស់ចំនួនមួយរយបីហាង។ ក្នុងចំណោមនោះ មានចិតសិបបួនហាងហើយ ដែលមានអក្សរ «មូ» សរសេរនៅលើស្លាកយីហោខាងលើហាង។ មនុស្សម្នាតែងតែនិយាយថាត្រកូល មូ គឺជាអម្ចាស់គ្រប់គ្រងទីក្រុងយ៉ាន (Yan city) នេះ។ មើលទៅតាមទិដ្ឋភាពនេះទៅ គឺពិតជាដូចមែន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បច្ចុប្បន្ននេះ ត្រកូល មូ ពិតជាកាន់តែរីកចម្រើនខ្លាំងឡើងៗហើយ។ កាលពីមុន ពេលដែលខ្ញុំមកទីនេះ គឺមានកម្លាំងឥទ្ធិពលជាច្រើននៅក្នុងទីក្រុងយ៉ាននេះ ដែលអាចប្រជែងតទល់ជាមួយនឹងត្រកូល មូ បាន។» ខ្សែភ្នែករបស់ ហៃ ប៉ូដុង បានសម្លឹងមើលទៅជុំវិញខ្លួន រួចងក់ក្បាលហើយនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើបក្សពពកអ័ព្ទពិតជាមានសមត្ថភាពដ៏អស្ចារ្យបែបនេះមែនទេ? ត្រកូលមួយដែលមិនសូវមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាកាលពីអតីតកាល បែរជាអាចរីកដុះដាលរហូតដល់កម្រិតនេះ ដោយគ្រាន់តែពឹងផ្អែកលើពួកគេ។» សៀវ យ៉ាន អង្អែលចង្ការបស់គេរួចសួរទាំងជ្រួញចិញ្ចើម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កម្លាំងដែលបង្ហាញនៅលើផ្ទៃខាងក្រៅរបស់បក្សពពកអ័ព្ទ គឺមិនសូវជាគួរឱ្យរន្ធត់ចិត្តប៉ុន្មានឡើយ។ ប៉ុន្តែ កម្លាំងដែលលាក់បាំងរបស់ពួកគេគឺពិតជាគួរឱ្យភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់។ ឯងត្រូវដឹងថា ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ មានអ្នកខ្លាំងពូកែដែលមិនអាចរាប់បាន ដែលបានដើរចេញពីបក្សពពកអ័ព្ទ។ អ្នកខ្លាំងទាំងនេះបានខ្ចាត់ខ្ចាយទៅគ្រប់ទិសទីនៅក្នុងចក្រភព ជា ម៉ា។ អ្នកខ្លះថែមទាំងលាតសន្ធឹងទៅដល់ក្រៅចក្រភពទៀតផង។ កម្លាំងឥទ្ធិពលភាគច្រើនដែលពួកគេបានបង្កើតឡើងសម្រាប់ខ្លួនឯង គឺសុទ្ធតែមានការពាក់ព័ន្ធតាមរបៀបណាមួយជាមួយនឹងបក្សពពកអ័ព្ទ។ ឯងថែមទាំងអាចប្រៀបធៀបពួកគេថាជាសាខាកម្លាំងរបស់បក្សពពកអ័ព្ទបានទៀតផង... ចូរឯងស្រមៃមើលបន្តិចទៅមើល តើមានអ្វីកើតឡើង ប្រសិនបើថ្ងៃណាមួយបក្សពពកអ័ព្ទបានប្រមូលផ្តុំអ្នកខ្លាំងទាំងអស់នេះ ឬកម្លាំងដែលពួកគេបានបង្កើតឡើងនោះ? តើអំណាចដ៏ធំសម្បើមមួយនេះនឹងគួរឱ្យរន្ធត់ចិត្តដល់កម្រិតណា? នៅពេលដែលពេលវេលនោះមកដល់ ខ្ញុំគិតថា ទោះបីជាមានបុព្វបុរសចាស់នៃរាជវង្សចក្រភព ជា ម៉ា នៅឈរជើងការពារក៏ដោយ ក៏រាជវង្សប្រហែលជាត្រូវដើរចេញទៅម្ខាងមិនខាន។» ភាពម៉ឺងម៉ាត់ដែលកម្រនឹងបានឃើញ បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ពេលដែលគេនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាពិតជាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់មែនតើ។» ឮបែបនេះ សៀវ យ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំតិចៗ រួចរអ៊ូរទាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំមិនដឹងថាឯងមានគំនុំសត្រូវបែបណាជាមួយនឹងបក្សពពកអ័ព្ទនោះទេ ប៉ុន្តែដោយឃើញថាឯងអាចចាត់ទុកជាអ្នកស្គាល់គ្នាម្នាក់របស់ខ្ញុំ ខ្ញុំគួរតែផ្តល់ដំបូន្មានខ្លះដល់ឯង។ ប្រសិនបើឯងមិនអាចជៀសវាងការប្រឈមមុខនឹងពួកគេបានទេ ចូរព្យាយាមបង្កជម្លោះជាមួយពួកគេឱ្យតិចបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ សំបុកឱម៉ាល់ គឺមិនអាចដើរទៅប៉ះពាល់ផ្ដេសផ្ដាសបានឡើយ។» ហៃ ប៉ូដុង គិតមួយសន្ទុះ មុននឹងត្រឡប់ទៅរកភាពស្ងប់ស្ងាត់វិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវ យ៉ាន ងាកក្បាលបន្តិច រួចយកបាតដៃរបស់គេមកគោះលើដៃអាវស្រាលៗ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ជំហានជើងរបស់គេក៏បានចាប់ផ្ដើមបោះទៅមុខបន្តទៀត។ បន្ទាប់ពីមួយរយៈកាលកន្លងផុតទៅ គេក៏បានងាកក្បាលមកវិញ ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «ប្រហែលជាអ្វីដែលលោកបាននិយាយគឺមានហេតុផល ប៉ុន្តែមានរឿងមួយចំនួនដែលខ្ញុំត្រូវតែធ្វើ។ ទោះបីជាចុងក្រោយ ខ្ញុំត្រូវតែរុកកកាយទម្លាយសំបុកឱម៉ាល់នោះឱ្យខ្ទេចខ្ទីក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនផ្លាស់ប្តូរចិត្តដែរ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសម្តីរបស់ សៀវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង មានតែគ្រវីក្បាលយ៉ាងទាល់តម្រិះប៉ុណ្ណោះ។ គេមិនដឹងថាហេតុអ្វីបានជាយុវជនម្នាក់នេះ ដែលមានអនាគតដ៏វែងឆ្ងាយគ្មានដែនកំណត់ បែរជាទទូចរឹងរូសចង់ទៅបង្កជម្លោះជាមួយបក្សពពកអ័ព្ទបែបនេះសោះ។ តើគេមិនដឹងទេឬថា ទង្វើបែបនេះគឺមានភាពល្ងង់ខ្លៅបន្តិច?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ជាងនេះទៅទៀត ប្រសិនបើពួកគេពិតជាមានបំណងចង់ធ្វើខ្លួនដូចជាហ្វូងឱម៉ាល់នៅក្នុងពេលអនាគត ហើយហោះមករកតែរឿងខ្ញុំឥតឈប់ឈរនោះ ពេលនោះ ខ្ញុំនឹងឱ្យពួកគេបានដឹងថា ខ្ញុំ សៀវ យ៉ាន មិនមែនជាដុំដីឥដ្ឋទន់ជ្រាយដែលចង់ច្របាច់ក៏បាននោះឡើយ។ ប្រសិនបើពួកគេហ៊ានមក ខ្ញុំក៏ហ៊ានសម្លាប់ដែរ។ ខ្ញុំនៅក្មេង នៅមានពេលវេលាច្រើនណាស់សម្រាប់ប្រើប្រាស់ផ្ដេសផ្ដាស។ គ្រាន់តែមានកម្លាំងលំដាប់អធិរាជ ប្រហែលជាមិនទាន់អាចកំទេចបក្សពពកអ័ព្ទបានទេ។ បើដូច្នោះមែន ខ្ញុំនឹងខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីឈានទៅដល់ លំដាប់បុព្វបុរស (Dou Zong)។ ប្រសិនបើលំដាប់បុព្វបុរសនៅមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ នោះខ្ញុំនឹងឡើងទៅដល់ លំដាប់សន្តជន (Dou Sheng)... ឬរហូតដល់ លំដាប់អាទិទេព (Dou Di) តែម្ដង!» សម្ដីដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ដែល សៀវ យ៉ាន បានងាកមកនិយាយភ្លាមៗនោះ បានធ្វើឱ្យជំហានជើងរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ត្រូវគាំងបន្តិច។ ផ្ទៃមុខរបស់គេពោរពេញដោយភាពធ្លុង និងភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ហ្មត់ចត់ និងសង្ហារបស់យុវជនម្នាក់នោះ ដែលកំពុងតែខាំបបូរមាត់យ៉ាងណែន បង្ហាញពីភាពរឹងរូស និងសាហាវឃោរឃៅជាទីបំផុត។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គំនិតមួយដែលធ្វើឱ្យគេមានតែការញញឹមយ៉ាងល្វីងជូរចត់ ក៏បានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តថា៖ «ប្រហែលជា បក្សពពកអ័ព្ទពិតជាបានទៅដាស់ឱម៉ាល់ពិតប្រាកដមួយក្បាលហើយ... ហើយជាឱម៉ាល់ដែលមានភាពឆ្កួតលីលាថែមទៀតផង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ មែនហើយ។ តើបុព្វបុរសចាស់នៃរាជវង្សចក្រភព ជា ម៉ា ដែលលោកម្ចាស់ ហៃ បាននិយាយមុននេះគឺជាអ្នកណា?» សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែសួរឡើងដោយមន្ទិល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ជាសត្វចម្លែកចាស់ម្នាក់។ ឯងអាចទៅស្វែងយល់ពីសត្វចម្លែកចាស់ម្នាក់នោះដោយខ្លួនឯងបាន នៅពេលដែលមានឱកាសទៅដល់រាជធានី (capital) នៅក្នុងពេលអនាគត។ តាចាស់ម្នាក់នោះ គឺជាអ្នកការពារនៃរាជវង្សចក្រភព ជា ម៉ា។ កម្លាំងរបស់គេគឺគួរឱ្យភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់។ បន្ទាប់ពីមិនបានជួបគេអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរមកនេះ ខ្ញុំមិនដឹងថាកម្លាំងរបស់គេកើនឡើងដល់កម្រិតណាហើយទេ?» ហៃ ប៉ូដុង អង្អែលពុកចការបស់គេ។ ទឹកមុខរបស់គេបង្ហាញពីភាពកោតញញើតបន្តិចបន្តួច។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏សើចថា៖ «កាលពីមុន គេក៏ធ្លាប់បានប្រយុទ្ធគ្នាជាមួយនឹងម្ចាស់ក្សត្រី មេឌូសា (Queen Medusa) ដែរ។ ប៉ុន្តែគេគ្រាន់បើជាងខ្ញុំ ដោយសារតែអាចប្រយុទ្ធស្មើគ្នាជាមួយនឹងម្ចាស់ក្សត្រី មេឌូសា ហើយថែមទាំងអាចដកថយមកវិញដោយគ្មានរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរទៀតផង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ភាពតក់ស្លុតក៏បានពេញលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន។ ម្ចាស់ក្សត្រី មេឌូសា គឺជាអ្នកខ្លាំងពូកែដែលឈរនៅលើកំពូលនៃលំដាប់អធិរាជ។ ការដែលអាចប្រយុទ្ធជាមួយនាងដោយមិនចាញ់នោះ តាចាស់ម្នាក់នេះយ៉ាងហោចណាស់ក៏ត្រូវតែស្ថិតនៅក្នុងកម្រិត លំដាប់អធិរាជផ្កាយប្រាំមួយ ឬខ្ពស់ជាងនេះមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវ យ៉ាន ឧទានឡើងរួចគ្រវីក្បាល។ ជំហានជើងរបស់គេបានឈប់យឺតៗ ហើយខ្សែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងទៅរកសណ្ឋាគារដ៏ប្រណីតមួយនៅក្បែរដងផ្លូវ ដែលមានឈ្មោះថា «សួន មូ ស៊ូ» (Mo Suo Garden)។ គេបានងាកទៅរក ហៃ ប៉ូដុង រួចសួរថា៖ «តើពួកយើងគួរសម្រាកនៅទីនេះជាបណ្ដោះអាសន្នដែរឬទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ៊ឹម។» ហៃ ប៉ូដុង ងក់ក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកទាំងពីរបានដើរចូលទៅក្នុងសណ្ឋាគារដ៏ប្រណីតនេះ រួចក្រឡេកមើលទៅខាងក្នុង។ ពួកគេមានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចបន្តួច ដោយដឹងថា សាលធំនៃសណ្ឋាគារនេះមានមនុស្សម្នាអង្គុយយ៉ាងច្រើនកុះករទៅហើយ។ បន្ទាប់ពីផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ការសន្ទនារបស់មនុស្សទាំងនេះ សៀវ យ៉ាន ក៏បានដឹងថា មនុស្សទាំងនេះពិតជាអ្នកដែលបានប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើដំណើរមកពីកន្លែងផ្សេងៗ ដើម្បីត្រៀមខ្លួនចូលរួមអបអរសាទរពិធីខួបកំណើតរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Elder) ទីមួយនៃត្រកូល មូ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលបន្តិច រួចដើរទៅកាន់បញ្ជរបង់ប្រាក់។ នៅពេលដែលគេនិយាយថាចង់បានបន្ទប់ពីរ ស្រីបម្រើដែលមានសម្រស់ស្រស់ស្អាតបន្តិចបន្តួចបានសម្លឹងមើលពួកគេពីលើចុះក្រោម រួចនិយាយយ៉ាងផ្អែមល្ហែមថា៖ «លោកម្ចាស់ (Grandmaster) តើខ្ញុំអាចស៊ើបសួរបានទេថា តើអ្នកមានលិខិតអញ្ជើញរបស់ត្រកូល មូ ដែរឬទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លិខិតអញ្ជើញ?» សៀវ យ៉ាន វង្វេងវង្វាន់បន្តិច។ គេជ្រួញចិញ្ចើមរួចគ្រវីក្បាល៖ «គ្មានទេ។ តើពួកយើងពិតជាត្រូវតែមានលិខិតអញ្ជើញពីត្រកូល មូ ទើបអាចមកទីក្រុងយ៉ានបានមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សូមអភ័យទោសផងលោកម្ចាស់។ សម្រាប់រយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ សណ្ឋាគារទាំងអស់នៅក្នុងទីក្រុងយ៉ាន ត្រូវបានកក់ទុកអស់ដោយត្រកូល មូ ទៅហើយ។ សណ្ឋាគារទាំងនេះនឹងទទួលតែភ្ញៀវរបស់ត្រកូល មូ ប៉ុណ្ណោះ។» ស្នាមញញឹមរបស់ស្រីបម្រើមានភាពគួរសមជាខ្លាំង ពេលដែលនាងឆ្លើយតប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឆឹស, មើលទៅត្រកូល មូ នេះពិតជាមានអំណាចគៀបសង្កត់ និងកាចខ្លាំងណាស់តើ?» សៀវ យ៉ាន សើចតិចៗ។ បន្ទាប់មក គេក៏បានលេងគ្រឿងលម្អនៅលើបញ្ជរបង់ប្រាក់ ទាំងនិយាយដោយឫកពាខ្ជិលច្រអូស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ទឹកមុខរបស់ស្រីបម្រើក៏ប្រែជាគាំងរឹង។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលនាងបានឮនរណាម្នាក់ហ៊ាននិយាយពាក្យមិនល្អអំពីត្រកូល មូ នៅក្នុងទីក្រុងយ៉ាន។ នៅខណៈពេលនោះ នាងមិនដឹងថាគួរញញឹម ឬមិនគួរញញឹមឡើយ ផ្ទៃមុខរបស់នាងពោរពេញដោយភាពអៀនខ្មាស និងទាល់ច្រកជាខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ផាច់!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឃើញទឹកមុខដ៏ទាល់ច្រករបស់ស្រីបម្រើ សៀវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់។ គេងាកខ្លួនបំណងចង់ដើរចេញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្រមោលខ្មៅមួយស្រាប់តែលេចមកយ៉ាងសាហាវឃោរឃៅ ហើយបានវាយសំពងទៅលើបញ្ជរដ៏ធំ បន្លឺសំឡេង «ផាច់» យ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើអាជនបទមកពីស្រុកស្រែចម្ការឯណាហ៊ានមកទីនេះ? ម៉េចក៏ឯងហ៊ានមកនិយាយបង្ខូចត្រកូល មូ របស់ខ្ញុំថាមានអំណាចគៀបសង្កត់នៅក្នុងទីក្រុងយ៉ានបែបនេះ?» នៅពីក្រោយស្រមោលខ្មៅនោះ សំឡេងសើចដ៏ត្រជាក់របស់នារីម្នាក់ក៏បានបន្លឺឡើងយ៉ាងលឿនពីខាងឆ្វេងរបស់ សៀវ យ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮទឹកដមសម្លេងដែលច្បាស់ជាជារបស់នារីដែលគ្មានសីលធម៌កាលពីមុននោះ ភាពមិនចង់អត់ធ្មត់ក៏បានឆាបឆេះឡើងនៅក្នុងភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន។ គេងាកខ្លួនមកវិញ រួចសម្លឹងមើលទៅក្រុមមនុស្សដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រុមមនុស្សដែលកំពុងដើរចូលមកនេះ សុទ្ធតែនៅក្មេងៗខ្លាំងណាស់។ អ្នកដឹកនាំគឺជាក្មេងស្រីម្នាក់ដែលស្លៀករ៉ូបពណ៌ក្រហមតឹងណែន។ រូបរាងដ៏ទ្រលុកទ្រលន់របស់នាងបានលេចចេញនូវអ្វីដែលគួរលេចចេញ និងផតចូលនូវអ្វីដែលគួរផតចូល មើលទៅពិតជាមានភាពទាក់ទាញខ្លាំងណាស់។ នៅផ្នែកខាងក្រោមរបស់នាង សំពត់តឹងណែនដែលប្រមូលផ្ដុំនៅត្រង់ភ្លៅ បានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវជើងវែងៗដ៏ស្រឡូន និងសខ្ចីដូចព្រិលទៅក្នុងអាកាស។ នៅក្នុងសាលធំ មានខ្សែភ្នែករបស់បុរសៗជាច្រើនដែលជួនកាលបានសម្លឹងមើលទៅកាន់ជើងដ៏ស្រស់ស្អាតមួយគូនេះ ដោយក្តីប្រាថ្នាចង់បានបានលេចឡើងនៅក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានសម្លឹងមើលទៅនារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមដែលកាន់រំពាត់វែងម្នាក់នេះ សៀវ យ៉ាន ក៏បានចំណាំនាងបាន។ នាងគឺជាអ្នកដែលគេហៅថា អ្នកនាងទីពីរនៃត្រកូល មូ ដែលបានជិះសេះបោះពួយយ៉ាងលឿននៅច្រកចូលទីក្រុងកាលពីមុននេះឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខ្សែភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលទៅនារីដ៏ក្រអឺតក្រទមម្នាក់នេះដោយព្រងើយកន្តើយតែម្តង មុននឹងបាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍ទាំងស្រុង។ គេគ្រវីក្បាល ងាកខ្លួនត្រឡប់មកវិញ ហើយដើរតម្រង់ទៅក្រៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាល្អិត (Brat)! ឯងចង់ងាប់មែនទេ!» ដោយឃើញឫកពាមិនខ្វល់ខ្វាយរបស់ សៀវ យ៉ាន នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមដែលតែងតែត្រូវបានគេលើកតម្កើងដូចជាកំណប់ទ្រព្យនៅក្នុងបាតដៃនោះ ស្រាប់តែចិញ្ចើមរបស់នាងប្រែជាបញ្ឈរឡើងភ្លាមៗ។ ជាមួយនឹងសំឡេង «ឈី» ពីរំពាត់វែងនៅក្នុងដៃរបស់នាង វាបានប្រែក្លាយទៅជាស្រមោលខ្មៅមួយ ហើយបានវាយសំពងយ៉ាងខ្លាំងសំដៅទៅរក សៀវ យ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលរំពាត់វែងជិតនឹងមកដល់រាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងស្រាប់តែលេចឡើងយ៉ាងចម្លែក។ មិនត្រឹមតែកម្តៅដ៏ក្តៅគគុកបានដុតរំពាត់វែងនោះឱ្យក្លាយទៅជាផេះផង់គ្មានសល់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែចំហាយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងតិចៗក៏បានបាញ់សំដៅទៅរកនារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមនោះភ្លាមៗផងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានលេចឡើង សីតុណ្ហភាពនៅក្នុងសាលធំស្រាប់តែហក់ឡើងខ្ពស់ភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានមនុស្សមួយចំនួនដែលមានចំណេះដឹងទូលំទូលាយនៅក្នុងសាលធំ។ នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ពួកគេមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏ឧទានឡើងដោយក្តីតក់ស្លុតថា៖ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flames)?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កំទេចអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងតូចមួយនោះ បានបាញ់ចំទៅលើក្បាលរបស់នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហម ក្រោមសំឡេងដ៏តក់ស្លុតរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ នៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ដែលនាងត្រូវចំ នោះទោះបីជានាងមានសំណាងអាចគេចផុតពីសេចក្តីស្លាប់ក៏ដោយ ក៏ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងនឹងត្រូវខូចខាតទាំងស្រុងមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភាពតក់ស្លុតបានលេចឡើងនៅក្នុងភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង។ នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមស្រឡាំងកាំង ពេលដែលនាងសម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលកំពុងតែរីកធំឡើងៗនៅក្នុងភ្នែករបស់នាងឥតឈប់ឈរ។ នាងចង់គេចចេញ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់នាង តើនាងអាចគេចផុតពីវាបានយ៉ាងដូចម្តេច? នៅខណៈពេលនោះ នាងមានតែអាចឈរធ្មឹងនៅលើទីតាំងនោះយ៉ាងល្ងង់ខ្លៅ និងបណ្តោយឱ្យអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនោះបាញ់សំដៅមកតាមចិត្តប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពេលដែលអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងជិតនឹងប៉ះចំគោលដៅរបស់នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមនោះ ស្រមោលមួយស្រាប់តែឆាបឆេះចូលមកពីខាងក្រៅយ៉ាងលឿន។ គេបានចាប់ទាញនារីម្នាក់នោះ រួចបោះទៅម្ខាងយ៉ាងលឿន ដោយគេចផុតពីអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការវាយប្រហារដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានខុសគោលដៅ។ ដោយបានបាត់បង់គោលដៅរបស់វា វាបានបុកចំទៅនឹងចម្លាក់ថ្មពណ៌បៃតងនៅពីក្រោយទីតាំងដែលនារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមឈរកាលពីមុន។ ភ្លាមៗនោះ ចម្លាក់ថ្មដ៏រឹងមាំបានប្រែក្លាយទៅជាតំណក់រាវក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ក្រោមខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ៊ីស។» ដោយឃើញថាកំទេចអណ្តាតភ្លើងនោះពិតជាគួរឱ្យភ័យខ្លាចដល់កម្រិតនេះ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលធំបានដកដង្ហើមធំចូលយ៉ាងត្រជាក់។ ភ្លាមៗនោះ ពួកគេបានងាកខ្សែភ្នែកដ៏តក់ស្លុតរបស់ពួកគេទៅរកយុវជនសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅនៅក្បែរបញ្ជរបង់ប្រាក់ ដែលមានទឹកមុខរាបស្មើមិនខ្វល់ខ្វាយអ្វីទាំងអស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្អូនប្រុសតូចម្នាក់នេះ សូមមេត្តាឈប់សិន!» មកពីទីតាំងមួយនៅក្នុងសាលធំ បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់បានដើរចេញមកយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។ នៅពីក្រោយគេ គឺជានារីដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង និងស្រស់ស្អាតនៅក្នុងរ៉ូបពណ៌ក្រហមនោះ។ ច្បាស់ណាស់ អ្នកដែលបានជួយសង្គ្រោះនាងកាលពីមុន គឺបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់នេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេលកំពុងសម្លឹងមើលទៅបុរសវ័យកណ្តាលដែលកំពុងឈរនៅចម្ងាយឆ្ងាយ ហើយមិនព្រមបោះជំហានទៅមុខសូម្បីតែមួយជំហានទៀតនោះ សៀវ យ៉ាន បានងាកក្បាលបន្តិច។ ដៃវែងរបស់គេត្រូវបានលាតសន្ធឹងយឺតៗពីក្រោមអាវគ្របពណ៌ខ្មៅ។ កំទេចអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានលេចឡើងម្តងទៀត ទាំងរត់លោតយ៉ាងឌឺដងនៅលើចុងម្រាមដៃរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្អូនប្រុសតូច អម្បាញ់មិញនេះ លីងលីន (Ling Lin) មានភាពរំជើបរំជួលខ្លាំងពេកហើយ។ ដោយយល់ដល់មុខមាត់របស់ត្រកូល មូ សូមឯងមេត្តាកុំប្រកាន់ខឹងនឹងនាងអី។» បុរសវ័យកណ្តាលបានសម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅលើចុងម្រាមដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន ទាំងមានអារម្មណ៍ព្រឺស្បែកក្បាល ពេលដែលគេលើកដៃសំពះ រួចសួរឡើងដោយគួរសម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឆឹស, ត្រកូល មូ?» ជ្រុងមាត់របស់ សៀវ យ៉ាន ទាញឡើងបន្តិច។ គេបានក្រឡេកមើលទៅបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់នេះ ដែលមានកម្លាំងស្ថិតនៅក្នុង លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) រួចសើចយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «ចូរប្រដៅមនុស្សនៅក្នុងត្រកូលរបស់ឯងឱ្យបានល្អផង។ កុំគិតថាត្រកូល មូ មិនបាច់បារម្ភពីអ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែដោយសារមានការគាំទ្រពីបក្សពពកអ័ព្ទនោះ។ ឯងមិនដែលដឹងឡើយថា ថ្ងៃណាមួយឯងនឹងត្រូវទៅបង្កជម្លោះជាមួយអ្នកដែលឯងមិនគួរបង្កជម្លោះនោះទេ។ នៅពេលនោះ សូម្បីតែបក្សពពកអ័ព្ទក៏មិនអាចការពារឯងបានដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងសើចដ៏ត្រជាក់របស់យុវជនម្នាក់នេះបានលាន់រំពងនៅក្នុងសាលធំ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវបានរង្គោះរង្គើដោយសម្តីដ៏ក្រអឺតក្រទមបន្តិចបន្តួចនេះ។ ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេបានសម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនៅលើចុងម្រាមដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានក្រឡេកមើលទៅ ហៃ ប៉ូដុង ដែលមានផ្ទៃមុខរាបស្មើ និងស្ងប់ស្ងាត់ទាំងស្រុងនៅពីក្រោយ សៀវ យ៉ាន។ ពួកគេសុទ្ធតែមានភាពវៃឆ្លាតក្នុងការរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ការដែលអាចមានអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចបែបនេះនៅអាយុដ៏ក្មេងបែបនេះ ពិតជាគ្មាននរណាម្នាក់ជឿថា គ្មានអ្នកខ្លាំងពូកែដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ជួយជ្រោមជ្រែងពីខាងក្រោយនោះឡើយ។ ប្រសិនបើពិតជាមានអ្នកខ្លាំងកម្រិតនោះនៅពីក្រោយខ្នងរបស់យុវជនម្នាក់នេះមែន នោះសម្តីដែលគេបាននិយាយកាលពីមុន គឺមិនអាចចាត់ទុកថាជាសម្តីក្រអឺតក្រទមបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កេកេ, ប្អូនប្រុសតូចនិយាយត្រូវហើយ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញនៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំពិតជានឹងសុំឱ្យមេត្រកូលដាក់ទណ្ឌកម្ម លីងលីន ឱ្យបានត្រឹមត្រូវមិនខាន។» បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់នេះ ច្បាស់ជាមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ឡើយ។ ដូច្នេះហើយ គេមិនបានខឹងសម្បារភ្លាមៗដោយសារតែសម្តីទាំងនោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេបែរជាសើចតាមសម្រួល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានក្រឡេកមើលទៅបុរសវ័យកណ្តាល សៀវ យ៉ាន ក៏បានបង្វែរខ្សែភ្នែកទៅរកនារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមដ៏ស្រស់ស្អាតនោះវិញ។ ដោយហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ដឹងថា ខ្សែភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន កំពុងតែសម្លឹងមើលមកលើខ្លួន នារីម្នាក់នេះដែលទើបតែមានឫកពាក្រអឺតក្រទមកាលពីមួយសន្ទុះមុននោះ ស្រាប់តែលាក់ផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់នាងនៅពីក្រោយខ្នងរបស់បុរសវ័យកណ្តាលភ្លាមៗ ដោយភ័យខ្លាចថាអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនោះ នឹងបើកការវាយប្រហារដោយមិនដឹងខ្លួនម្តងទៀត។ ឫកពាដ៏កំសាករបស់នាងនៅពេលនេះ គឺមិនមានសេសសល់នូវភាពក្រអឺតក្រទម ឬកាចឆ្នាសសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បាតដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន ត្រូវបានដកថយចូលទៅក្នុងអាវគ្របពណ៌ខ្មៅយឺតៗ។ គេជិតនឹងងាកខ្លួនត្រឡប់ទៅវិញហើយ ប៉ុន្តែបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់នោះបានបោះជំហានទៅមុខយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ រួចនិយាយដោយគួរសមថា៖ «លោកម្ចាស់ទាំងពីររូប ក្នុងកំឡុងពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ សណ្ឋាគារទាំងអស់ត្រូវបានកក់ទុកអស់ដោយត្រកូល មូ ទៅហើយ។ ដូច្នេះហើយ ទោះបីជាអ្នកទាំងពីរដើរកាត់ពេញទីក្រុងយ៉ានទាំងមូលក៏ដោយ ក៏អ្នកមិនអាចរកកន្លែងសម្រាកបានដែរ។ កេកេ, ចុះបែបនេះវិញទៅចុះ? ដើម្បីជាការសុំទោសចំពោះអ្នកទាំងពីរ ខ្ញុំនឹងបញ្ជាឱ្យទីកន្លែងនេះរៀបចំបន្ទប់ដ៏ប្រណីតបំផុតចំនួនពីរភ្លាមៗ។ តើខ្ញុំអាចដឹងបានទេថា តើអ្នកមានបំណងចង់ទទួលយកការសុំទោសរបស់ត្រកូល មូ យើងដែរឬទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជំហានជើងរបស់ សៀវ យ៉ាន បានគាំងបន្តិច។ គេងាកក្បាលមកវិញ រួចសម្លឹងមើលទៅបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់នេះ ដែលមានភាពរលូន និងវៃឆ្លាតខ្លាំងណាស់ក្នុងការចាត់ចែងកិច្ចការងារ។ បន្ទាប់ពីបានផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែកជាមួយ ហៃ ប៉ូដុង គេមិនមានពាក្យគួរសមអ្វីឡើយ។ គេងាកខ្លួន ដើរតម្រង់ទៅកាន់ជណ្តើរ រួចនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើថា៖ «នាំផ្លូវទៅ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ។» ដោយឃើញឫកពាដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់ សៀវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង បុរសវ័យកណ្តាលមានការវង្វេងវង្វាន់បន្តិច។ ភ្លាមៗនោះ គេបានដឹងខ្លួនឡើងវិញយ៉ាងលឿន។ គេបានលួងលោមនារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមនៅពីក្រោយខ្លួន រួចប្រញាប់ប្រញាល់ដើរតាមទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសម្លឹងមើលទៅ សៀវ យ៉ាន ដែលបានបាត់ខ្លួនយឺតៗនៅចុងជណ្តើរ បរិយាកាសដ៏តានតឹងនៅក្នុងសាលធំក៏បានធូរស្រាលបន្តិចម្តងៗ។ សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវតិចៗចាប់ផ្ដើមបន្លឺឡើង។ មើលទៅពួកគេទាំងអស់គ្នាកំពុងតែទាយពីប្រវត្តិខាងក្រោយរបស់តាចាស់ដ៏អាថ៌កំបាំង និងយុវជនដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់នេះហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពណ៌ផ្កាឈូកតិចៗបានលេចឡើងយឺតៗនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំង និងស្រស់ស្អាតរបស់នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហម បន្ទាប់ពី សៀវ យ៉ាន បានបាត់ខ្លួនទៅ។ ខ្នងដៃរបស់នាងបានជូតទឹកភ្នែកនៅក្នុងភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលនាងបានទទួលការប្រព្រឹត្តបែបនេះ ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្បែរក្មេងស្រីម្នាក់នេះ យុវជនទាំងឡាយដែលធ្លាប់តែឈរធ្មឹងដូចជាដុំទឹកកកកាលពីមុននោះ បានចាប់ផ្ដើមនិយាយពាក្យលួងលោមយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ និង យ៉ាងរវើករវាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចរិតលក្ខណៈរបស់នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមប្រហែលជាត្រូវបានគេយល់ចិត្ត និងលើកតម្កើងខ្លាំងពេក ប៉ុនែ្តយ៉ាងហោចណាស់នាងក៏ជានិស្សិតនៃត្រកូលដ៏មានឥទ្ធិពលម្នាក់ដែរ។ បន្ទាប់ពីមួយរយៈកាលកន្លងផុតទៅ នាងអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់ខ្លួនបាន។ ឫកពាដ៏រឹងរូសរបស់នាងនៅពេលនេះ ច្បាស់ជាបានថយចុះយ៉ាងខ្លាំង។ ទោះបីជាស្នាមញញឹមរបស់នាងនៅតែមានភាពបង្ខំខិតខំបន្តិចបន្តួចក៏ដោយ ប៉ុន្តែសម្រស់នៅតែជាសម្រស់ដដែល។ មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងនោះទេ បុរសៗដែលនៅជុំវិញខ្លួនសុទ្ធតែលើកជើង និងបញ្ជោរនាងយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លីងលីន អាម្នាក់កាលពីមុននេះពិតជាគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមខ្លាំងណាស់។ ឯងអាចទុកចិត្តបានហើយ។ ថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំពិតជានឹងស្វែងរកមនុស្សមួយចំនួនមកជួយឯងដើម្បីសងសឹកមិនខាន។» យុវជនទាំងឡាយដែលធ្លាប់តែឈរធ្មឹងដូចជាចម្លាក់កាលពីមុននោះ នៅខណៈពេលនេះបានចាប់ផ្ដើមបង្ហាញពីភាពក្លាហាន និងការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់ពួកគេនៅចំពោះមុខសម្រស់ម្នាក់នេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កេកេ, ប្អូនស្រី លីងលីន (Ling Lin mei-mei) ហេតុអ្វីបានជាឯងយំគួរឱ្យអាណិតបែបនេះ? កុំប្រាប់ខ្ញុំណាថា មាននរណាម្នាក់ហ៊ានមកធ្វើបាបឯងនៅក្នុងទីក្រុងយ៉ាននេះ?» ចំពេលដែលយុវជនទាំងឡាយកំពុងតែបង្ហាញពីភាពក្លាហានរបស់ពួកគេនៅចំពោះមុខនារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមនោះ សំឡេងសើចដ៏ស្រទន់មួយ ដែលដូចជារូបភាពជួងបុរាណដ៏ពិរោះរណ្តំ ស្រាប់តែបន្លឺឡើងពីខាងក្រៅទ្វារ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងសើចដ៏ស្រទន់ដែលហាក់ដូចជាចេញមកពីព្រៃភ្នំដ៏ជ្រៅនោះ បានបន្លឺចូលមកក្នុងសាលធំ ធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវញាប់ញ័រភ្លាមៗ។ ភ្លាមៗនោះ ខ្សែភ្នែកជាច្រើនបានងាកទៅរកច្រកចូលយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីសំឡេងសើចតិចៗរបស់នារីម្នាក់នោះបានបន្លឺឡើង សម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទដ៏ប្រណីត និងទន់ភ្លន់មួយ ក៏បានលេចឡើងយឺតៗនៅចំពោះមុខខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងខ្សែភ្នែកដែលសម្លឹងមើលទៅនារីម្នាក់នោះ ដែលកំពុងដើរចូលតាមទ្វារធំយ៉ាងទន់ភ្លន់នោះ នៅក្នុងសាលធំ ដង្ហើមរបស់បុរសៗទាំងអស់ស្រាប់តែគាំងង៉ក់។ ភ្នែកទាំងឡាយដែលធ្លាប់តែមានភាពចង់ដឹងចង់ឃើញកាលពីមុននោះ ត្រូវបានបំពេញដោយភាពស្ញប់ស្ញែង និងរន្ធត់ចិត្តភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នារីម្នាក់នោះបានស្លៀកអាវវែងពណ៌សព្រះច័ន្ទដែលមានដៃអាវធំទូលាយ និងរាងកាយតឹងណែន។ ចង្កេះដ៏តូចមួយក្តាប់របស់នាង ត្រូវបានចងភ្ជាប់ដោយខ្សែក្រវាត់ពណ៌ប្រាក់ ដែលបានបង្ហាញឱ្យឃើញយ៉ាងច្បាស់ និងល្អឥតខ្ចោះនូវចង្កេះដ៏ស្រឡូនរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដៃរបស់នារីម្នាក់នោះមានភាពទន់ល្វត់ល្វន់ជាខ្លាំង។ ស្បែករបស់នាងមានភាពម៉ដ្ឋខៃដូចទឹកដោះគោ ហើយចិញ្ចើមតូចៗរបស់នាងបានបង្ហាញពីភាពខ្ពង់ខ្ពស់ និងបរិសុទ្ធ ពេលដែលនាងញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្អាត។ ស្នាមញញឹមនោះមើលទៅមានភាពទន់ភ្លន់ ប៉ុន្តែវាមានភាពព្រងើយកន្តើយលាក់បាំង ដែលបានរក្សាមនុស្សគ្រប់គ្នាឱ្យនៅឆ្ងាយដាច់ស្រឡះពីនាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រវិលត្បូងពណ៌បៃតងមួយគូ បានព្យួរនៅលើស្លឹកត្រចៀកដ៏ទន់ភ្លន់របស់នារីម្នាក់នោះ។ សំឡេង «គោះគ្នា» ស្រាលៗ ពេលដែលក្រវិលត្បូងរេរាំទៅមកនោះ គឺដូចជាតន្ត្រីដ៏ពិរោះរណ្តំដែលបង្កើតឡើងដោយការហូរនៃទឹកជ្រោះភ្នំ និងថ្មប៉ប្រះទឹក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សដែលបានលេចឡើងភ្លាមៗនោះ មានឫកពា និងសម្រស់ដែលឆ្ងាយដាច់ស្រឡះពីអ្វីដែលនារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។ នៅពេលដែលអ្នកទាំងពីរឈរជាមួយគ្នា វាបានធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនទាបតូចបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងសាលធំ ខ្សែភ្នែកដ៏ក្តៅគគុកជាច្រើនបានផ្លាស់ប្តូរនៅលើរាងកាយដ៏ល្អឥតខ្ចោះ និងស្រស់ស្អាតរបស់នារីម្នាក់នោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេបានងាកទៅរកដាវវែងពណ៌ប្រាក់ដែលមានរូបរាងដូចពពក ដែលត្រូវបានគូរនៅលើដៃអាវដ៏ធំទូលាយរបស់នារីម្នាក់នោះ ភាពក្តៅគគុកនៅក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេស្រាប់តែត្រូវបានជះកំទេចដោយទឹកត្រជាក់មួយថាំងភ្លាមៗ។ ពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេខ្ចាត់ខ្ចាយចេញទៅ ពួកគេហាក់ដូចជាមានលាក់បាំងនូវភាពកោតខ្លាច និងគោរពកោតក្រញើតជាខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមស្រឡាំងកាំង ពេលដែលនាងសម្លឹងមើលទៅនារីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ និងទន់ភ្លន់ដែលបានដើរចូលតាមទ្វារធំ។ បន្ទាប់ពីមានការភ្ញាក់ផ្អើលមួយសន្ទុះ នាងបានលោតទៅមុខយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ រួចបញ្ចេញសំឡេងសើចដ៏រីករាយដែលពេញហៀរដោយក្តីស្រឡាញ់ថា៖ «បងស្រី ណាឡាន (Nalan)! ហេតុអ្វីបានជាបងមកទីនេះ?»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-06-04T16:46:20.077Z","6a21abdc20cc646171ad70b4","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"6a21972f20cc646171ad70a7",248,"ទីក្រុងយ៉ាន",{"id":25,"number":26,"title":27},"6a22cdca4a5f1dc9d78b0c37",250,"ការសម្រាកលំហែកាយ",322,1790177395286]