[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a21972f20cc646171ad70a7":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",248,"ទីក្រុងយ៉ាន","កាំរស្មីពន្លឺខ្សោយពីរខ្សែបានហោះកាត់ផ្ទៃមេឃស្រទុំ ហាក់បីដូចជាផ្កាយដុះកន្ទុយដែលធ្លាក់ចុះមកយ៉ាងលឿន។ ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ ពួកវាបានរលាយបាត់រូបរាងទៅក្នុងជើងមេឃដ៏ឆ្ងាយ។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលកំពុងហោះហើរនៅក្បែរខាង សៀវ យ៉ាន នោះ ហៃ ប៉ូដុង បានងាកក្បាលមកបន្តិច រួចប្រើប្រាស់ពន្លឺព្រះច័ន្ទដ៏ស្រពិចស្រពិលដើម្បីសម្លឹងពិនិត្យមើលទៅយុវជនម្នាក់នេះ។ នាពេលនេះ ចំហាយថាមពលដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច និងចម្លែកប្រកបដោយការគៀបសង្កត់នៅក្នុងរាងកាយរបស់គេ បានរលាយបាត់អស់ទាំងស្រុងទៅហើយ ដោយជំនួសមកវិញនូវចំហាយថាមពលធម្មតាកម្រិតលំដាប់គ្រូដដែល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលសម្លឹងមើលទៅលើការប្រែប្រួលកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាទាំងពីរដំណាក់កាលរបស់ សៀវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង បានគិតពិចារណាអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ទាំងចិញ្ចើមទាំងគូជ្រួញចូលគ្នា។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បាននិយាយឡើងភ្លាមៗថា៖ «ប្អូនប្រុស សៀវ យ៉ាន ចំហាយថាមពលចម្លែកដែលអាចប្រៀបផ្ទឹមបានទៅនឹងអ្នកខ្លាំងកម្រិតលំដាប់អធិរាជកាលពីមុននេះ ប្រហែលជាមិនមែនជារបស់ឯងផ្ទាល់ឡើយ មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពាក្យសម្តីដ៏ទម្លាយអាថ៌កំបាំងភ្លាមៗរបស់ ហៃ ប៉ូដុង បានធ្វើឱ្យល្បឿនហោះហើររបស់ សៀវ យ៉ាន បន្ថយចុះបន្តិច។ យុវជនម្នាក់នោះបានងាកក្បាលមកសម្លឹងមើល ហៃ ប៉ូដុង វិញ រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមស្រាលថា៖ «លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ហៃ ហេតុអ្វីបានជាលោកពោលបែបនេះទៅវិញ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទោះបីជាខ្ញុំមិនបដិសេធនូវដុង និងទេវកោសល្យនៃការហ្វឹកហាត់ដ៏ឆ្នើមរបស់ប្អូនប្រុស សៀវ យ៉ាន ក៏ដោយ ប៉ុន្តែនិយាយតាមត្រង់ទៅ ចាប់តាំងពីខ្ញុំបានដើរហើរនៅក្នុងពិភពគុនអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំធ្លាប់បានជួបមនុស្សដែលមានទេវកោសល្យប្រហាក់ប្រហែលនឹងឯងដែរ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងវ័យរបស់ឯងនេះ ពួកគេយ៉ាងខ្លាំងបំផុតអាចឈានដល់ត្រឹមតែកម្រិតលំដាប់គ្រូ ឬលំដាប់គ្រូធំតែប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកឯកម្រិតលំដាប់អធិរាជវិញ គឺជារឿងដែលមិនអាចទៅរួចដាច់ខាត។» ហៃ ប៉ូដុង ឆ្លើយតបទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «ហេតុនេះហើយ បន្ទាប់ពីបានប៉ះដឹងពីចំហាយថាមពលចម្លែកនៅក្នុងខ្លួនរបស់ឯងមុននេះ ខ្ញុំគិតថាឯងច្បាស់ជាបានប្រើប្រាស់ស្នៀនសម្ងាត់ ណាមួយដែលគ្មានអ្នកណាដឹងហើយ។ និយាយម្យ៉ាងទៀត កម្លាំងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនោះ មិនមែនជារបស់ឯងពិតប្រាកដឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិញ្ចើមរបស់ សៀវ យ៉ាន ញាក់បន្តិច។ គេបានក្រឡេកមើល ហៃ ប៉ូដុង មួយភ្លែត រួចឆ្លើយតបទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ហៃ ពិតជាសមឈ្មោះជាអ្នកខ្លាំងកម្រិតលំដាប់អធិរាជមែន ខ្សែភ្នែករបស់លោកពិតជាមុតស្រួចខ្លាំងណាស់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពោះចំណុចមួយនេះ សៀវ យ៉ាន មិនបានធ្វើការបដិសេធដោយផ្ទាល់ឡើយ។ គេយល់ដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា អ្នកខ្លាំងនៅក្នុងកម្រិតលំដាប់អធិរាជ គឺអាចចាប់អារម្មណ៍ដឹងពីភាពខុសគ្នារវាងចំហាយថាមពលផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ និងញាណវិញ្ញាណរបស់លោកគ្រូ យ៉ៅ ឡាវ (Yao Lao) បានយ៉ាងងាយ។ យ៉ាងណាមិញ វាជារឿងដ៏មានសំណាងមួយដែល ហៃ ប៉ូដុង មិនមែនជាគ្រូថ្នាំឱសថ។ បើមិនដូន្នេះទេ ជាមួយនឹងការយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណដ៏ធំធេង និងខ្លាំងក្លារបស់គ្រូថ្នាំកម្រិតលំដាប់អធិរាជ វិញ្ញាណរបស់លោកគ្រូ យ៉ៅ ឡាវ មុខជាគ្មានកន្លែងលាក់ខ្លួន ហើយត្រូវបានគេរកឃើញជាមិនខាន។ នេះក៏ជាមូលហេតុដែលលោកគ្រូ យ៉ៅ ឡាវ បានជ្រើសរើសរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នបំផុតកាលពីនៅក្នុងវាលខ្សាច់ នៅពេលដែលស្តេចថ្នាំ គូ ហឺ (Pill-King Gu He) បានបង្ហាញខ្លួន។ ទោះបីជា គូ ហឺ អាចនឹងមិនចាប់បានពីអត្ថិភាពទាំងស្រុងរបស់ យ៉ៅ ឡាវ ក៏ដោយ ប៉ុន្តែដោយពឹងផ្អែកលើការយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណដ៏មានឥទ្ធិពលរបស់គេ គេច្បាស់ជាអាចដឹងភ្លាមថា កម្លាំងដ៏មហិមានោះមិនមែនជារបស់ សៀវ យ៉ាន ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលបានឮថា សៀវ យ៉ាន មិនមានបំណងបដិសេធនូវអ្វីដែលគេបាននិយាយនោះ សេចក្តីតក់ស្លុតមួយបានភ្លឺឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង យ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត។ ទោះជាយ៉ាងណា គេក៏ជាមនុស្សឆ្លាតដឹងខុសត្រូវ និងមិនដេញដោលសួរនាំដឹងរឿងរ៉ាវសម្ងាត់ផ្ទាល់ខ្លួននេះបន្តទៀតដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កម្លាំងនោះអាចនឹងមិនមែនជារបស់ខ្ញុំពិតប្រាកដមែន ប៉ុន្តែលោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ហៃ គ្រាន់តែចាំបាច់ត្រូវដឹងថា ខ្ញុំអាចគ្រប់គ្រងវាដើម្បីប្រយុទ្ធតតាំងជាមួយអ្នកខ្លាំងកម្រិតលំដាប់អធិរាជបាន គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។» សៀវ យ៉ាន និយាយទាំងស្នាមញញឹមប្រកបដោយអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហៃ ប៉ូដុង ញញឹម រួចងក់ក្បាលយល់ស្រប។ ពិតណាស់ មិនថាប្រភពដើមនៃកម្លាំងនោះមកពីណាឡើយ យ៉ាងហោចណាស់ សៀវ យ៉ាន គឺអាចបញ្ជា និងគ្រប់គ្រងវាបាន។ ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ គេក៏មិនខុសអ្វីពីអ្នកខ្លាំងម្នាក់ដែលអាចតតាំងជាមួយកម្រិតលំដាប់អធិរាជដែរ។ ឱ្យតែនៅក្នុងដៃមានកម្លាំងពិតប្រាកដ រាល់ការសង្ស័យ និងការឌឺដងទាំងឡាយច្បាស់ជានឹងត្រូវរលាយសាបសូន្យទៅវិញដោយខ្លួនឯង ដោយមិនបាច់ចំណាយកម្លាំងវាយបកឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលឃើញថា ហៃ ប៉ូដុង មិនបាននិយាយអ្វីបន្ថែមទៀត សៀវ យ៉ាន ក៏ញញឹមស្រាលៗ។ ភាគីម្ខាងទៀតគឺជាមនុស្សឆ្លាតវៃ។ គេដឹងច្បាស់ថា អ្វីដែលហៅថាកម្លាំង គឺមិនបែងចែកប្រភពដើមឡើយ ឱ្យតែអ្នកណាមានវា ម្នាក់នោះមានសិទ្ធិអំណាចក្នុងការនិយាយស្តីហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តោះពួកយើងទៅបន្តទៀត។ ពួកយើងត្រូវតែព្យាយាមប្រញាប់ធ្វើដំណើរទៅដល់ទីក្រុងយ៉ាន (Yan City) ឱ្យបានមុនពេលមេឃភ្លឺ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនសូវស្គាល់ផ្លូវទៅទីក្រុងយ៉ានច្បាស់ឡើយ ដូច្នេះហើយ លើកនេះត្រូវពឹងផ្អែកលើលោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ហៃ ហើយ។» សៀវ យ៉ាន និយាយទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទោះបីជាខ្ញុំបានរស់នៅក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់អស់រយៈពេលរាប់សិបឆ្នាំក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានគូរ និងផលិតផែនទីជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ខ្ញុំស្គាល់ផ្លូវទាំងនេះច្បាស់ដូចបាតដៃអញ្ជឹង។ ហោះតាមខ្ញុំមក!» ហៃ ប៉ូដុង ញញឹម រួចបក់ស្លាបថាមពលទឹកកកដ៏ត្រជាក់មួយគូរបស់គេ ស្រាប់តែល្បឿនរបស់គេបានស្ទុះឡើងយ៉ាងលឿន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលសម្លឹងមើលទៅ ហៃ ប៉ូដុង ដែលបានបង្កើនល្បឿនភ្លាមៗនោះ សៀវ យ៉ាន បានងក់ក្បាលបន្តិច។ ស្លាបពពកស្វាយនៅពីក្រោយខ្នងរបស់គេបានបក់ភ្លាមៗ ហើយគេក៏បានប្រញាប់ហោះដេញតាមពីក្រោយយ៉ាងលឿន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងផ្ទៃមេឃនាពេលរាត្រី កាំរស្មីពន្លឺពីរខ្សែបានហោះកាត់ទៅយ៉ាងលឿន ខណៈពេលដែលព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់ដ៏ខ្ពស់ត្រដែតនៅលើមេឃបានចាប់ផ្តើមលិចចុះបន្តិចម្តងៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទីក្រុងយ៉ាន គឺស្ថិតនៅលើតំបន់ភាគខាងកើតនៃអាណាចក្រជាម៉ា (Jia Ma Empire)។ ផ្លូវថ្នល់ដ៏ធំទូលាយដែលតភ្ជាប់ទៅមក បានធ្វើឱ្យទីក្រុងមួយនេះក្លាយជាច្រកផ្លូវដ៏សំខាន់មួយដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាដាច់ខាតត្រូវតែឆ្លងកាត់ ប្រសិនបើចង់ធ្វើដំណើរពីតំបន់កណ្តាលនៃអាណាចក្រទៅកាន់តំបន់ភាគខាងកើត។ ទីតាំងភូមិសាស្ត្រដែលវាគ្រប់គ្រងគឺមានអំណោយផលខ្លាំងណាស់។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទីក្រុងមួយនេះដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាទីក្រុងធំបំផុតនៅភាគខាងកើតនៃអាណាចក្រជាម៉ា ត្រូវបានការពារ និងយាមកាមយ៉ាងតឹងរ៉ឹងបំផុតពីសំណាក់កងទ័ពអាណាចក្រអស់ពេញមួយឆ្នាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងទីក្រុងយ៉ាន ក្រៅពីកម្លាំងផ្លូវការរបស់អាណាចក្រ កម្លាំងដែលមានឥទ្ធិពលខ្លាំងក្លាបំផុតនោះ គឺច្បាស់ជាគោលដៅនៃដំណើររបស់ សៀវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង ហើយ នោះគឺ ត្រកូលម៉ូ!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារតែការក្តោបក្តាប់ និងគ្រប់គ្រងផ្តាច់មុខយ៉ាងសាហាវឃោរឃៅរបស់ត្រកូលម៉ូ អចលនទ្រព្យ និងអាជីវកម្មជិតហុកសិបភាគរយនៅក្នុងទីក្រុងយ៉ាន គឺសុទ្ធសឹងតែជារបស់ត្រកូលម៉ូទាំងអស់។ ប្រាក់ចំណេញពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ បន្ទាប់ពីបានដកចេញនូវទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មហិមាដែលត្រូវបង់ពន្ធជូនរដ្ឋ និងលុយកាក់មួយចំនួនធំដែលត្រូវប្រើប្រាស់ដើម្បីសម្រួលទំនាក់ទំនងខ្សែរយៈផ្សេងៗហើយនោះ វានៅតែគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការធ្វើឱ្យត្រកូលម៉ូកាន់តែមានការរីកចម្រើន និងមានឥទ្ធិពលកាន់តែខ្លាំងឡើងៗពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដើមឈើធំតែងតែងាយនឹងរងការវាយប្រហារពីខ្យល់ព្យុះ ប៉ុន្តែដោយសារតែមានខ្នងបង្អែកដ៏រឹងមាំពីសំណាក់បក្សពពកអ័ព្ទ (Misty Cloud Sect) ដែលជាសត្វចម្លែកដ៏មានអំណាចដ៏មហិមានោះ សូម្បីតែរាជវង្សនៃអាណាចក្រជាម៉ា ក៏មិនហ៊ានរករឿង ឬបង្កើតជម្លោះជាមួយត្រកូលម៉ូដោយងាយៗដែរ។ ហេតុដូច្នេះហើយ តាមរយៈការអភិវឌ្ឍទៅមុខដោយគ្មានការព្រួយបារម្ភបែបនេះ កម្លាំងដែលគេស្គាល់ថាជាត្រកូលម៉ូ បានក្លាយជាស្តេចត្រួតត្រាទឹកដីនៃទីក្រុងយ៉ានទាំងស្រុងបាត់ទៅហើយ។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែមានត្រកូលធំៗចំនួនបីផ្សេងទៀតនៅក្នុងតំបន់ភាគខាងកើតជួយទប់ទល់ និងត្រួតពិនិត្យទេនោះ កម្លាំងរបស់ត្រកូលម៉ូមុខជាបានរីកសាយភាយទៅកាន់ទីក្រុងធំៗផ្សេងទៀតបាត់ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាមានត្រកូលធំៗទាំងបីផ្សេងទៀតព្យាយាមរារាំងការអភិវឌ្ឍរបស់ខ្លួនក៏ដោយ ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ត្រកូលម៉ូបានចាប់ផ្តើមសង្កត់សង្កិនត្រកូលធំៗទាំងបីនោះជាលំដាប់ ដោយពឹងផ្អែកលើខ្នងបង្អែកដ៏រឹងមាំរបស់ខ្លួន ហាក់ដូចជាស្តេចកំពូលដែលស្ថិតនៅលើចំណុចខ្ពស់បំផុតអញ្ជឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីការធ្វើដំណើរយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ដោយមិនឈប់ឈរអស់រយៈពេលមួយថ្ងៃពេញ សៀវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង ទីបំផុតបានចូលទៅជិតដែនដីនៃទីក្រុងយ៉ានបន្តិចម្តងៗ។ នៅពេលដែលព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់នៅលើមេឃបានផ្លាស់ប្តូរទៅជាព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅវិញនោះ ទម្រង់ និងសណ្ឋាននៃទីក្រុងដ៏ធំមួយដែលបញ្ចេញនូវដាននៃភាពកាចសាហាវ ទីបំផុតបានលេចឡើងនៅចុងកែវភ្នែករបស់ពួកគេ។ នៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ចែងចាំង ទីក្រុងដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៅពីចម្ងាយនោះ មើលទៅហាក់ដូចជាសត្វសាហាវបុរាណដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចមួយក្បាលដែលកំពុងតែក្រាបដេកនៅលើដីអញ្ជឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង បានចុះចតនៅចម្ងាយពីរបីរយម៉ែត្រពីទីក្រុងយ៉ាន។ ពួកគេបានសម្រាកមួយសន្ទុះ មុននឹងម្នាក់ៗយកអាវឃ្លុំវែងពណ៌ខ្មៅដ៏ធំមកពាក់។ អាវឃ្លុំវែងដ៏ធំទូលាយនោះបានគ្របដណ្តប់រាងកាយរបស់មនុស្សទាំងពីរនាក់ទាំងស្រុងនៅខាងក្នុង។ ចំណែកឯមួកក្រណាត់បិទមុខដែលទម្លាក់ចុះមកពីលើក្បាលរបស់ពួកគេ បានរារាំងមិនឱ្យអ្នកដទៃអាចមើលឃើញផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា សៀវ យ៉ាន មិនខ្លាចញញើតនឹងត្រកូលម៉ូក៏ដោយ ប៉ុន្តែការដែលអាចដោះស្រាយរឿងរ៉ាវទាំងឡាយឱ្យបានល្អឥតខ្ចោះ ខណៈពេលដែលលាក់បាំងអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួនបាននោះ គឺជារឿងដែលល្អបំផុតហើយ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ហៃ ប៉ូដុង ក៏បាននិយាយដែរថា គេមិនចង់ចេញមុខទៅបង្កើតជម្លោះ ឬប្រមាថបក្សពពកអ័ព្ទដោយផ្ទាល់ឡើយ។ វាច្បាស់ណាស់ថា សត្វចម្លែកដ៏មហិមាដែលបានត្រួតត្រាអាណាចក្រជាម៉ាមួយនេះ គឺជាអ្វីដែលសូម្បីតែមនុស្សដែលធ្លាប់ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាអធិរាជទឹកកក (Ice Emperor) ដូចជាគេ ក៏មានសេចក្តីកោតក្រែង និងភ័យខ្លាចដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់រួចរាល់ មនុស្សទាំងពីរនាក់បានដើរតាមផ្លូវថ្នល់ដ៏ធំទូលាយ ហើយធ្វើដំណើរយឺតៗឆ្ពោះទៅកាន់ទីក្រុងដ៏ធំស្កឹមស្កៃដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាននោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលពួកគេដើរទៅជិតទ្វារក្រុង សៀវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចនៅពេលបានឃើញទាហានពាក់អាវក្រោះពេញខ្លួនរាប់សិបនាក់ឈរយាមនៅច្រកចូលទីក្រុង។ ពួកគេបានឈរនៅសងខាងនៃកំផែងក្រុង ហើយខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់ពួកគេបានបន្តពិនិត្យមើលយ៉ាងម៉ត់ចត់ទៅលើអ្នកដំណើរដែលដើរឆ្លងកាត់ទៅមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលឃើញការការពារដ៏តឹងរ៉ឹងខុសធម្មតាបែបនេះ ចិញ្ចើមរបស់ សៀវ យ៉ាន បានជ្រួញចូលគ្នាបន្តិច។ ទីកន្លែងនេះអាចរាប់បានថាស្ថិតនៅឆ្ងាយពីព្រំដែននៃអាណាចក្រជាម៉ាណាស់ ចុះហេតុអ្វីបានជាការការពារនៅទីនេះ បែរជាតឹងរ៉ឹងជាងទីក្រុងវាលខ្សាច់ទៅទៀត?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយគ្រវីក្បាលទាំងក្តីសង្ស័យ សៀវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង បានផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែកគ្នា។ ពួកគេបានទាញមួកក្រណាត់បិទមុខចុះបន្តិច រួចចូលទៅតម្រង់ជួរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅពីក្រោយអ្នកដទៃ ដោយដើរតាមជួរយឺតៗឆ្ពោះទៅកាន់ផ្នែកខាងក្នុងនៃទីក្រុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូហូ! ពិតជាអស្ចារ្យមែន។ ត្រកូលម៉ូពិតជាសមឈ្មោះជាត្រកូលធំបំផុតនៅក្នុងទីក្រុងយ៉ានមែន។» ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងតែតម្រង់ជួរនោះ បុរសពីរបីនាក់ដែលពាក់សម្លៀកបំពាក់ទាហានស៊ីឈ្នួលនៅពីមុខ សៀវ យ៉ាន បានចាប់ផ្តើមជជែកគ្នាទៅវិញទៅមក ប្រហែលជាមកពីអារម្មណ៍អផ្សុកពេកហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ! ថ្ងៃនេះហាក់ដូចជាថ្ងៃប្រារព្ធពិធីបុណ្យចម្រើនព្រះជន្មរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយនៃត្រកូលម៉ូ គឺលោកម្ចាស់ ម៉ូ ឆឹង (Mo Cheng) ហ្នឹងណា។ ខ្ញុំឮមកថា មិនត្រឹមតែកម្លាំង និងបក្សពួកជាច្រើននៅក្នុងតំបន់ភាគខាងកើតនេះប្រញាប់ប្រញាល់មកចូលរួមអបអរសាទរឡើយ សូម្បីតែបក្សពពកអ័ព្ទក៏បានបញ្ជូនមនុស្សមកដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ? បក្សពពកអ័ព្ទក៏បានបញ្ជូនមនុស្សមកដែរមែនទេ? លោកម្ចាស់ ម៉ូ ឆឹង ម្នាក់នេះ ពិតជាមានឥទ្ធិពល និងកិត្តិយសធំធេងណាស់តើ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ៊ឹស! ត្រកូលម៉ូប្រហែលជាធំមែន ប៉ុន្តែនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់បក្សពពកអ័ព្ទ តើពួកគេជាអ្វីទៅ? ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែត្រកូលម៉ូបានបង់ដង្វាយ និងលុយកាក់មួយចំនួនធំទៅឱ្យបក្សពពកអ័ព្ទជារៀងរាល់ឆ្នាំទេនោះ បក្សពពកអ័ព្ទដែលមានកម្រិតខ្ពង់ខ្ពស់បែបនោះ មិនដែលបន្ទាបខ្លួនមកប្រឡូកប្រឡាក់ជាមួយត្រកូលម៉ូឡើយ។» ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះបានពេបមាត់និយាយឡើងដោយក្តីមើលងាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ! វាក៏ពិតមែនអញ្ជឹងដែរ។» ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងនោះហាក់ដូចជាមិនសូវមានចិត្តជ្រះថ្លា ឬចូលចិត្តត្រកូលម៉ូប៉ុន្មានឡើយ ហើយពួកគេទាំងអស់គ្នាក៏បានសើចតិចៗ និងយល់ស្របតាមគ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឈរនៅពីក្រោយក្រុមមនុស្សទាំងនោះ សៀវ យ៉ាន បានឮការសន្ទនារបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងនោះ រួចគេក៏បានបង្រួមកែវភ្នែករបស់គេចុះ។ គេបានសើចតិចៗដោយសំឡេងស្រាលថា៖ «ពួកយើងពិតជាមកដល់ចំពេលដ៏អ៊ូអរ ។ អាសត្វចម្លែកចាស់ម្នាក់នោះ បែរជាកំពុងតែរៀបចំពិធីខួបកំណើតទៅវិញ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដោយសារតែមានកម្លាំង និងបក្សពួកជាច្រើនបានមកដល់បែបនេះ មើលទៅវានឹងមិនមែនជារឿងងាយស្រួលឡើយសម្រាប់ពួកយើងក្នុងការធ្វើសកម្មភាព។» ហៃ ប៉ូដុង ជ្រួញចិញ្ចើម រួចនិយាយឡើងទាំងមានភាពរារែកបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ! លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ហៃ ជាមួយនឹងកម្លាំងរួមគ្នារបស់ពួកយើងទាំងពីរនាក់ កុំថាឡើយត្រឹមតែត្រកូលម៉ូ សូម្បីតែបក្សពពកអ័ព្ទក៏ពួកយើងមិនបាច់ភ័យខ្លាចដែរ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត តើលោកពិតជាគិតថា មេបក្សពពកអ័ព្ទនឹងមកចូលរួមអបអរសាទរដោយផ្ទាល់មែនទេ?» សៀវ យ៉ាន សើចស្រាលៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រសិនបើវាទៅជាបែបនោះមែន នោះវាពិតជាការលើកតម្កើង ម៉ូ ឆឹង ហួសហេតុពេកហើយ។» ហៃ ប៉ូដុង ញញឹម រួចគ្រវីក្បាល។ ក្នុងនាមជាមេបក្សពពកអ័ព្ទ ដែលជាអ្នកខ្លាំងដ៏មានអំណាចកំពូលនៃបក្សដ៏មហិមាមួយនេះ តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់នៅក្នុងអាណាចក្រជាម៉ាដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីឱ្យនាងមកចូលរួមអបអរសាទរដោយផ្ទាល់នោះ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អុញ... ខ្ញុំមិនចាំថាខ្ញុំបានសន្យានឹងធ្វើសកម្មភាពរួមគ្នាជាមួយឯងឡើយ មែនទេ?» បន្ទាប់ពីសើចបានមួយសន្ទុះ ហៃ ប៉ូដុង ស្រាប់តែគាំងស្មារតីបន្តិច រួចនិយាយឡើងភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ! លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ហៃ នៅពេលដែលពេលវេលានោះមកដល់ ហើយខ្ញុំត្រូវការឱ្យលោកជួយ លោកគ្រាន់តែធ្វើសកម្មភាពទៅគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ខ្ញុំដឹងថាការជួលលោកឱ្យធ្វើសកម្មភាពគឺមានតម្លៃថ្លៃខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាខ្ញុំគួរតែមានលទ្ធភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការបង់ថ្លៃសេវានោះហើយ។» សៀវ យ៉ាន ញញឹម រួចឆ្លើយតប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្រូថ្នាំឱសថដែលអាចចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ឱសថថ្នាក់ទី ៦បាន... ខ្ញុំពិតជាសង្ឃឹមថាឯងនឹងជំពាក់គុណខ្ញុំមួយលើកណាស់។» ហៃ ប៉ូដុង ទះស្មារបស់ សៀវ យ៉ាន ស្រាលៗ រួចនិយាយដោយសំឡេងតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម សៀវ យ៉ាន បានងើបក្បាលឡើង ហើយសម្លឹងមើលទៅជួរដែលជិតនឹងដល់វេនរបស់គេហើយ។ គេរៀបនឹងដើរទៅមុខទៅហើយ ស្រាប់តែមានសំឡេងស្នូរជើងសេះរត់យ៉ាងលឿនបានបន្លឺឡើងពីខាងក្រោយខ្នងរបស់គេមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។ គេបានងាកក្បាលទៅមើល ហើយបានឃើញថានៅចម្ងាយដ៏ខ្លីមួយ មានបុរស និងស្ត្រីពីរបីនាក់កំពុងតែជិះសេះបោលយ៉ាងលឿនតម្រង់មកទីនេះ។ ធូលីដីដែលពួកគេបានបក់បោកឡើងនៅតាមផ្លូវ បានធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នដែលកំពុងតែតម្រង់ជួរមានអារម្មណ៍ខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ យ៉ាងណាមិញ នៅពេលដែលខ្សែភ្នែកដ៏ខឹងសម្បាររបស់ពួកគេបានសម្លឹងចំទៅលើតួអង្គដឹកនាំដែលកំពុងជិះសេះនោះ កំហឹងនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្ខំឱ្យលេបចូលទៅក្នុងពោះវិញភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកដឹកនាំដែលកំពុងតែជិះសេះនោះ គឺជានារីវ័យក្មេងម្នាក់។ នាងកំពុងតែពាក់សម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមដ៏តឹងណែន ដែលបានរុំព័ទ្ធរាងកាយដ៏ស្រឡូន និងទាក់ទាញរបស់នាងយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។ ផ្ទៃមុខរបស់នាងគឺមានភាពស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់ ហើយនាងបានពាក់គ្រឿងលម្អគ្រីស្តាល់តូចមួយនៅលើថ្ងាសដ៏ស្អាត និងភ្លឺថ្លារបស់នាង។ នៅពេលដែលនាងរង្គើខ្លួនបន្តិច ផ្ទៃមុខដែលបង្កប់ទៅដោយឫកពារបស់មនុស្សដែលត្រូវបានគេតាមយកចិត្តហួសហេតុនោះ បែរជាមានភាពវៃឆ្លាតប្លែកបន្ថែមទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខ្សែភ្នែករបស់នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមម្នាក់នោះ មិនបានបង្អង់ ឬឈប់សម្លឹងមើលដោយសារតែបញ្ហាដែលការជិះសេះលឿនរបស់នាងបានបង្កឡើងចំពោះមនុស្សដែលកំពុងតម្រង់ជួរនោះឡើយ។ នាងគ្រាន់តែក្រឡេកមើលទៅក្រោយម្តង រួចហើយក៏បន្តជិះសេះទៅមុខទៀត ដោយដឹកនាំក្រុមមនុស្សឱ្យបោសសំរុកចូលទៅក្នុងទីក្រុងយ៉ាងក្រអឺតក្រទម នៅក្រោមខ្សែភ្នែកដ៏ទាល់ច្រករបស់ទាហានដែលកំពុងតែយាមទ្វារក្រុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងជើងសេះដែលរត់បោលនោះបានចាប់ផ្តើមឆ្ងាយទៅៗជាលំដាប់។ ភ្លាមៗនោះ ទើបមានសំឡេងជេរប្រមាថមិនសុខចិត្តបានបន្លឺឡើងពីសំណាក់មនុស្សដែលកំពុងតម្រង់ជួរទាំងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចង្រៃយក្ស! អ្វីដែលនាងពឹងផ្អែក គឺគ្រាន់តែជាអត្តសញ្ញាណជាអ្នកនាងទីពីរនៃត្រកូលម៉ូប៉ុណ្ណោះ។ ក្រអឺតក្រទមម៉្លេះ។ ត្រកូលម៉ូរបស់នាង គឺមិនខុសអ្វីពីឆ្កែបម្រើរបស់បក្សពពកអ័ព្ទឡើយ ដើម្បីទទួលបានតំណែងដូចជាថ្ងៃនេះ។ ពេលណាមួយដែលបក្សពពកអ័ព្ទមិនពេញចិត្តនឹងការបម្រើរបស់ពួកគេ ពួកគេមុខជានឹងធាក់ក្បាលត្រកូលម៉ូចេញមិនខាន មិនយូរមិនឆាប់ឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលឮពាក្យជេរប្រមាថតិចៗដែលបន្លឺឡើងនៅពីក្រោយខ្នងរបស់គេ សៀវ យ៉ាន បានញញឹមស្រាលៗ។ ខ្សែភ្នែកដែលបង្រួមតូចរបស់គេត្រូវបានបង្វែរទៅកាន់ច្រកផ្លូវដ៏ងងឹតនៃទ្វារក្រុង។ បន្ទាប់ពីនោះមក គេបានសម្រួលអាវឃ្លុំវែងពណ៌ខ្មៅរបស់គេ រួចហើយដើរចូលទៅខាងក្នុងយឺតៗ នៅក្រោមការសម្លឹងពិនិត្យមើលពីសំណាក់ទាហានដែលនៅជុំវិញខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-06-04T15:18:07.722Z","6a21972f20cc646171ad70a7","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"6a1ef572dfca484c7367e074",247,"ការលេបត្របាក់",{"id":25,"number":26,"title":27},"6a21abdc20cc646171ad70b4",249,"ណាឡាន!",322,1790177395219]