[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a15a93477c54253bdeecfe0":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",232,"អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដើមដំបូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន៖ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង!","\u003Cdiv>នៅក្នុងរូងភ្នំដ៏ធំទូលាយ យ៉ាវឡៅ កំពុងអណ្តែតខ្លួននៅលើអាកាស ខណៈខ្សែភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមើលទៅរបាំងពន្លឺពណ៌បៃតងយ៉ាងមិនដាក់ភ្នែក។ ម្រាមដៃរបស់គាត់បានចុចចុះឡើងៗទៅលើលំហអាកាសដើម្បីគណនាមើលពេលវេលា។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ចិញ្ចើមរបស់គាត់ក៏ចាប់ផ្តើមជ្រួញចូលគ្នា បន្ទាប់មកគាត់ក៏និយាយខ្សឹបៗម្នាក់ឯងថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាគេប្រើពេលយូរម្ល៉េះ? កុំប្រាប់ណាថាមានរឿងមិនស្រួលកើតឡើង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបន្តរង់ចាំមួយសន្ទុះធំទៀត ដោយឃើញថារបាំងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនោះនៅតែមិនទាន់មានសញ្ញាថានឹងរលាយបាត់ទៅទាល់តែសោះ ចិញ្ចើមរបស់ យ៉ាវឡៅ ក៏កាន់តែជ្រួញខ្លាំងជាងមុន។ គាត់បានគិតពិចារណាមួយភ្លែត រួចក៏សម្រេចចិត្តថានឹងប្រើកម្លាំងបំបែករបាំងពន្លឺពណ៌បៃតងនោះដោយបង្ខំតែម្តង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅមុនពេលដែល យ៉ាវឡៅ​ ត្រៀមនឹងធ្វើសកម្មភាព ស្រាប់តែមានរលកថាមពលមួយហើយមួយទៀត បានជះចេញមកយ៉ាងលឿន និងសន្ធោសន្ធៅនៅលើផ្ទៃនៃរបាំងពន្លឺពណ៌បៃតងដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់នោះ។ ភ្លាមៗនោះ កម្លាំងធាតុ (Qi) ដ៏ខ្លាំងក្លាមហិមាមួយ បានផ្ទុះរាលដាលចេញពីផ្នែកខាងក្នុងនៃរបាំងអណ្តាតភ្លើងមកខាងក្រៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលអារម្មណ៍ចាប់បាននូវចំហាយដង្ហើមថាមពលនេះ យ៉ាវឡៅ បានភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ គាត់ហាក់ដូចជាងឿងឆ្ងល់ ហើយគិតក្នុងចិត្តថា៖ «កម្លាំងធាតុមួយនេះ ហេតុអ្វីបានជាស្រាប់តែខ្លាំងជាងមុនឆ្ងាយម្ល៉េះ? ទោះបីជាការចម្រាញ់ \"អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌\" អាចជួយបង្កើនកម្លាំងប្រយុទ្ធបានមែន ប៉ុន្តែវាមិនគួរមានសមត្ថភាពជួយតម្លើងកម្រិត (Level) លឿនបែបនេះឡើយ...» យ៉ាវឡៅ គ្រវីក្បាលទាំងមិនយល់។ គាត់ដកដង្ហើមធំតិចៗ រួចនិយាយខ្សឹបថា៖ «ទោះបីជាវាចម្លែកបន្តិចមែន ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ ការចម្រាញ់ \"អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌\" ហាក់ដូចជាបានជោគជ័យហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ាវឡៅ ញញឹមស្រទន់ រួចក៏ងាកខ្សែភ្នែកទៅមើលរបាំងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ដែលកំពុងមានរលកថាមពលរំកិលខ្លួននៅលើផ្ទៃខាងក្រៅ។ គាត់ស៊កដៃទាំងពីរចូលទៅក្នុងស្លាបដៃអាវ ហើយបន្តរង់ចាំយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅលើផ្ទៃនៃរបាំងពន្លឺរាងមូល ស្រទាប់ស្នាមប្រេះតូចៗជាច្រើនស្រាប់តែចាប់ផ្តើមលេចឡើងយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត ទៅតាមទម្ងន់នៃរលកថាមពលដែលកំពុងញ័ររញ្ជួយ។ ស្នាមប្រេះទាំងនោះបានរីករាលដាលបន្តិចម្តងៗ រហូតដល់គ្របដណ្តប់ពេញរបាំងពន្លឺទាំងមូល។ បើក្រឡេកមើលមួយភ្លែត វាមើលទៅដូចជាស៊ុតមាន់យក្សពណ៌បៃតងមួយ ដែលពោរពេញដោយស្នាមប្រេះ ហើយជិតដល់ពេលញាស់ដូច្នោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កាច់...» សំឡេងស្រួយស្រាលមួយបានបន្លឺឡើង និងឆ្លុះបញ្ចាំងពេញរូងភ្នំ។ បំណែកថាមពលមួយផ្ទាំងនៃរបាំងពណ៌បៃតងបានរបូតជ្រុះចុះមកដី ហើយបានប៉ះចំថ្មដាដ៏ធំមួយ។ កំដៅដ៏ខ្លាំងក្លាដែលនៅសេសសល់លើបំណែកនោះ បានរំលាយផ្ទៃថ្មដានោះឱ្យក្លាយជាប្រហោងតូចមួយភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កាច់... កាច់...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបំណែកថាមពលដំបូងបានធ្លាក់ចុះមក របាំងថាមពលពណ៌បៃតងក៏ចាប់ផ្តើមញ័ររញ្ជួយយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ ការញ័ររញ្ជួយនោះកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ រហូតដល់ទីបំផុត របាំងពណ៌បៃតងទាំងមូលបានផ្ទុះបែកចេញពីគ្នាឮសូរ «បាំង!»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អមដោយសំឡេងផ្ទុះដ៏ខ្លាំងក្លានេះ បំណែកថាមពលតូចៗរាប់មិនអស់បានហោះខ្ទាតចេញទៅគ្រប់ទិសទី។ រំពេចនោះ ជញ្ជាំងភ្នំនៅជុំវិញត្រូវបានបំណែកទាំងនោះបុកចំ រហូតបង្កើតបានជាប្រហោងរលាយតូចៗរាប់មិនអស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ាវឡៅ ដែលកំពុងអណ្តែតខ្លួននៅលើអាកាស បានបើកភ្នែកចាស់ៗរបស់គាត់មើលទៅទិដ្ឋភាពនោះ។ រាល់បំណែកថាមពលទាំងអស់ដែលហោះសំដៅមកក្បែរខ្លួនគាត់ នឹងត្រូវរលាយក្លាយជាផ្សែងពណ៌បៃតងភ្លាមៗ នៅពេលពួកវាចូលមកដល់ចម្ងាយកន្លះហត្ថពីកាយរបស់គាត់ ដោយមិនអាចធ្វើឱ្យគាត់រងរបួសសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការផ្ទុះខ្ទាតនៃបំណែកថាមពលនៅក្នុងរូងភ្នំបានបន្តមួយសន្ទុះធំ ទើបពួកវាចាប់ផ្តើមរលាយបាត់ទៅវិញទាំងស្រុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលបំណែកថាមពលទាំងនោះបានរលាយបាត់អស់ ពន្លឺពណ៌បៃតងស្រទន់មួយបានជះចេញមកពីចំណុចកណ្តាលនៃការផ្ទុះនោះ។ ផ្កាឈូកបៃតងដ៏ល្អឥតខ្ចោះមួយបានអណ្តែតឡើងយឺតៗ ហើយក៏ឈប់ស្ងៀមនៅលើអាកាស ដែលមានកម្រិតកម្ពស់ស្មើនឹងកន្លែងដែល យ៉ាវឡៅ កំពុងអណ្តែតខ្លួនដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅលើផ្កាឈូកបៃតងនោះ មានយុវជនម្នាក់កំពុងអង្គុយពែនភ្នែនទាំងអាក្រាតកាយទាំងស្រុង។ ចិញ្ចើមដែលធ្លាប់តែជ្រួញចូលគ្នារបស់គេបានកម្រើកតិចៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បើកភ្នែកឡើងយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កែវភ្នែកពណ៌ខ្មៅ ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងស្រទន់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក អណ្តាតភ្លើងនោះស្រាប់តែផ្ទុះឡើង ហើយបានគ្របដណ្តប់លើគ្រាប់ភ្នែកទាំងមូលរបស់គេ។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានប្រែជាពណ៌បៃតងទាំងស្រុង ដែលមើលទៅមានលក្ខណៈអាថ៌កំបាំង និងគួរឱ្យខ្លាចបន្តិចបែបបិសាច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅក្នុងភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានស្ថិតនៅយូរឡើយ រួចវាក៏ចាប់ផ្តើមថយចុះទៅវិញបន្តិចម្តងៗ។ នៅពេលដែលភ្លើងពណ៌បៃតងបាត់អស់ ភ្នែករបស់គេក៏ត្រលប់មកជាពណ៌ខ្មៅងងឹតដូចដើមវិញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កែវភ្នែករបស់គេនាពេលនេះ មើលទៅមានភាពច្បាស់លាស់ និងមានពន្លឺជាងកាលពីមុនឆ្ងាយណាស់។ ជាក់ស្តែងណាស់ ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហាក់ដូចជាទទួលបានផលប្រយោជន៍ដ៏អាថ៌កំបាំងមួយ ពីការដុតរំលាយដោយ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» នេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបើកភ្នែកឡើង ស៊ាវ យ៉ាន បានពត់ករបស់គេបន្តិច។ សំឡេងឆ្អឹងលាន់ឮ «គ្រឹបៗ» យ៉ាងរលូនបានបន្លឺឡើងពីការកិតគ្នានៃសន្លាក់ឆ្អឹង។ នៅពេលបានឮសំឡេងដ៏ច្បាស់នេះ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ ខណៈផ្ទៃមុខរបស់គេពោរពេញទៅដោយភាពស្រស់ស្រាយ និងក្តីសុខជាពន់ពេក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេឱនក្បាលចុះ រួចទឹកមុខអស់សង្ឃឹមមួយក៏លេចឡើងនៅលើមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅពេលដែលគេឃើញស្បែកពណ៌សរលោងនៅលើខ្លួនរបស់គេ។ ស្បែកពណ៌សំរិទ្ធដ៏មានសុខភាពល្អ ដែលគេបានចំណាយកម្លាំងយ៉ាងច្រើនដើម្បីហ្វឹកហាត់នោះ ពេលនេះបានត្រលប់ទៅជាសភាពដើមវិញបាត់ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាលាភតូច! ឯងគិតថាវាជារឿងសប្បាយណាស់មែនទេ ដែលមកដោះសំលៀកបំពាក់អាក្រាតកាយនៅពីមុខយើងបែបនេះ?» ដោយឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែពិនិត្យមើលការផ្លាស់ប្តូរនៅលើរាងកាយរបស់ខ្លួនចុះឡើងៗនោះ យ៉ាវឡៅ ក៏ធ្វើភ្នែកស្លែតដាក់រួចនិយាយសើចចំអក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ...» ស៊ាវ យ៉ាន ដឹងខ្លួនឡើងវិញភ្លាមៗបន្ទាប់ពីបានឮការដាស់តឿនរបស់ យ៉ាវឡៅ។ គេសម្លឹងមើលរាងកាយដែលគ្មានសម្លៀកបំពាក់សូម្បីតែមួយដុំរបស់ខ្លួន រួចក៏ញញឹមទាំងអៀនខ្មាស មុននឹងប្រញាប់ដកយកសម្លៀកបំពាក់មួយកំប្លេចេញពីក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុកវត្ថុ ហើយប្រញាប់ប្រញាល់ស្លៀកពាក់ទាំងស្លន់ស្លោ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មើលទៅ... ឯងហាក់ដូចជាខ្លាំងជាងមុនឆ្ងាយណាស់មែនទេ? មានអារម្មណ៍ដូចជាបានកើតជាថ្មីអញ្ចឹង។» បន្ទាប់ពីហោះក្រឡឹងជុំវិញខ្លួន ស៊ាវ យ៉ាន ពីរជុំ យ៉ាវឡៅ ឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានបន្សល់ទុកនូវស្លាកស្នាមរបួសណាមួយឡើយ ធ្វើឱ្យគាត់លាន់មាត់ទាំងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «ឯងបានជាសះស្បើយពីរបួសទាំងអស់ហើយមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ...» ស៊ាវ យ៉ាន ស្លៀកពាក់បានត្រឹមត្រូវ រួចក៏ក្រោកឈរនៅលើផ្កាឈូកបៃតង។ គេក្តាប់ដៃយ៉ាងណែន រួចដាល់ចេញទៅពីរបីដៃ បង្កើតបានជាសំឡេងខ្យល់បក់បោកយ៉ាងខ្លាំង។ គេឆ្លើយទាំងញញឹមថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អខ្លាំងណាស់ ដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមកឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សាកបញ្ចេញកម្លាំងធាតុទាំងអស់របស់ឯងមកមើល៍ ដើម្បីឱ្យយើងដឹងថាពេលនេះឯងឈានដល់កម្រិតប៉ុន្មានផ្កាយហើយ។» យ៉ាវឡៅ និយាយសាកល្បង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ គេប្រមូលផ្តុំកម្លាំងក្នុងរាងកាយ មួយសន្ទុះក្រោយមក កម្លាំងធាតុ (Qi) ដែលខ្លាំងជាងមុនរាប់ដង ស្រាប់តែផ្ទុះចេញពីរាងកាយរបស់គេយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស្អីគេ...?» បន្ទាប់ពីភ្នែកផ្ដោតអារម្មណ៍ទៅលើកម្លាំងធាតុដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានបញ្ចេញមកនោះ ចិញ្ចើមរបស់ យ៉ាវឡៅ បានកម្រើកឡើងភ្លាមៗដោយភាពរន្ធត់ចិត្ត។ គាត់និយាយទាំងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «ចម្លែកណាស់... បើតាមអារម្មណ៍ចាប់យកកម្លាំងធាតុមួយនេះ កម្លាំងរាងកាយរបស់ឯងគួរតែឡើងដល់កម្រិត លំដាប់គ្រូ ផ្កាយបួន (4-Star Dou Shi) ទៅហើយ! តើឯងបានធ្វើអ្វីខ្លះទៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លំដាប់គ្រូ ផ្កាយបួន?» នៅពេលឮសម្តីរបស់ យ៉ាវឡៅ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ងឿងឆ្ងល់ដូចគ្នា ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ ក្តីរំភើបរីករាយយ៉ាងខ្លាំងបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ វាពិតជាហួសពីការរំពឹងទុកមែន ដែលការចម្រាញ់ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ផ្តល់ផលប្រយោជន៍ធំធេងដល់ថ្នាក់នេះ។ បើតាមល្បឿនហ្វឹកហាត់ធម្មតារបស់គេ ការលោតផ្លោះពី លំដាប់គ្រូ ផ្កាយពីរ ទៅដល់ ផ្កាយបួន ត្រូវចំណាយពេលយ៉ាងហោចណាស់ក៏ ៣ ទៅ ៤ ខែដែរ។ ប៉ុន្តែពេលនេះ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» បានផ្តល់រង្វាន់ដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនេះដល់គេភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន អង្អែលដៃចុះឡើង រួចក៏សើចស្ញេញ។ បន្ទាប់មក គេក៏រៀបរាប់យ៉ាងលម្អិតអំពីស្ថានភាពពាក់កណ្តាលសន្លប់របស់គេ ក៏ដូចជាសកម្មភាពមួយចំនួនរបស់ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» ប្រាប់ទៅគ្រូរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ជក់មាត់... អូហូ គឺបែបហ្នឹងសោះ។ ឯងពិតជាមនុស្សមានសំណាងមហាសាលមែន...» បន្ទាប់ពីបានស្ដាប់អ្វីដែល ស៊ាវ យ៉ាន រៀបរាប់រួច ទឹកមុខរបស់ យ៉ាវឡៅ ប្រែជាធ្លាក់ដកដង្ហើមធំទាំងស្រឡាំងកាំង។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ទើបគាត់ទះអណ្ដាតលាន់មាត់ទាំងកោតសរសើរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លាភសំណាងបែបនេះ គឺពិតជាកម្រនឹងជួបប្រទះខ្លាំងណាស់ក្នុងលោក។ បើទោះជាមិនគិតពីផលប្រយោជន៍ទាំងឡាយ ដែល «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» បានផ្តល់ឱ្យរាងកាយក៏ដោយ តែគ្រាន់តែត្រង់ចំណុចដែលអាភ្លើងល្ងង់នោះរត់ទៅលេងនៅក្បែរ «ត្បូងផ្ទុកវិញ្ញាណភ្លើង (Acceptance Spirit)» ដោយខ្លួនឯង ក៏ធ្វើឱ្យ យ៉ាវឡៅ ត្រូវលួចដកដង្ហើមធំស្រណោះនឹងសំណាងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជំហានចុងក្រោយនេះ កាលពីដើមឡើយគឺជាជំហានដ៏សំខាន់ និងគ្រោះថ្នាក់បំផុតនៃដំណើរការចម្រាញ់ទាំងមូល ប៉ុន្តែវាបែរជាត្រូវបានបញ្ចប់ទៅដោយគ្មានគ្រោះថ្នាក់សូម្បីតែបន្តិចសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន។ អ្វីដែលគេបានធ្វើ គឺគ្រាន់តែប្រើស្មារតីរបស់ខ្លួនទៅបុកអណ្តាតភ្លើងនោះយ៉ាងខ្លាំងតែប៉ុណ្ណោះ។ ក្រៅពីមានអារម្មណ៍ឈឺក្បាលយ៉ាងខ្លាំងមួយប្រាវ គេមិនបានបង់ថ្លៃអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ។ ការប្រៀបធៀបដែលមិនស្មើគ្នារវាងផលប្រយោជន៍ដែលទទួលបាន និងតម្លៃដែលបានបង់នេះ ធ្វើឱ្យ យ៉ាវឡៅ មានអារម្មណ៍ថា មិនដឹងជាគួរយំឬគួរខឹងសើចនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាលពីអតីតកាល ដើម្បីអាចបណ្ដេញ «អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ (Bone Chilling Flame)» ឱ្យចូលទៅក្នុង «ត្បូងផ្ទុកវិញ្ញាណភ្លើង» បាន គាត់ត្រូវបង់ថ្លៃយ៉ាងធំធេងដែលមិនអាចវាស់វែងបានឡើយ។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារសំណាងបន្តិចបន្តួចនៅនាទីចុងក្រោយទេនោះ គាត់ប្រហែលជាត្រូវបានដុតកម្ទេចក្លាយជាផេះផង់ដោយ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» នៅក្នុងជំហានចុងក្រោយនេះបាត់ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកគ្រូ... តើកម្រិតរបស់ខ្ញុំមិនមែនឡើងដោយស្វ័យប្រវត្ត ដោយសារតែការចម្រាញ់ \"អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌\" ទេមែនទេ?» ដោយឃើញទឹកមុខស្រឡាំងកាំងរបស់ យ៉ាវឡៅ ដែលហាក់ដូចជាមិនចង់ជឿនោះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏អូសក្បាល រួចសួរទាំងងឿងឆ្ងល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យល់សប្តិទាំងថ្ងៃហើយឯង...» យ៉ាវឡៅ ងាកទៅមើល ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងពេបជ្រាយ។ នៅពេលឃើញទឹកមុខដ៏ស្លូតត្រង់របស់សិស្ស គាត់បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត ហើយរំលឹកខ្លួនឯងថា បើមនុស្សយកទៅប្រៀបធៀបនឹងមនុស្ស គឺមុខជាដាច់ខ្យល់ស្លាប់ដោយសារតែការច្រណែនមិនខាន។ យ៉ាវឡៅ ពេបមាត់រួចនិយាយថា៖ «ផលប្រយោជន៍ដែលបានមកពីការចម្រាញ់ \"អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌\" គឺជាផលប្រយោជន៍យូរអង្វែង និងស៊ីជម្រៅ។ ទៅថ្ងៃអនាគត នៅពេលដែលឯងអាចគ្រប់គ្រងវាបានកាន់តែស្ទាត់ជំនាញ ផលប្រយោជន៍ដែលឯងទទួលបាននឹងកាន់តែធំធេងទៅតាមនោះដែរ... និយាយឱ្យចំ ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបន្ទាប់ពីឯងទើបតែចម្រាញ់វាបានសម្រេច កម្លាំងរបស់ឯងនឹងមិនបង្ហាញសញ្ញាចម្លែកណាមួយនៃការកើនឡើងភ្លាមៗ គ្រាន់តែដោយសារតែឯងបានលេបត្របាក់ \"អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌\" នោះឡើយ។ ដូច្នេះ ក្នុងរយៈពេលខ្លី \"អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌\" មិនអាចជួយតម្លើងកម្រិតកម្លាំងរបស់ឯងចំៗបានទេ។ ស្ថានភាពដូចជាឯងនេះ គឺរាប់ថាមានសំណាងមហាសាលហើយ។ ប៉ុន្តែវាគួរឱ្យស្តាយបន្តិច បើសិនជាកម្រិតរបស់ឯងពេលនេះស្ថិតនៅក្នុង លំដាប់វិញ្ញាណ (Dou Ling) ឬ លំដាប់ស្តេច (Dou Wang) ហើយកម្លាំងរបស់ឯងលោតឡើងពីរបីផ្កាយផ្ទួនៗបែបនេះ ឯងពិតជាដូចត្រូវឆ្នោតឡូតូធំមិនខាន...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ ប៉ុណ្ណេះគឺគ្រប់គ្រាន់ណាស់ទៅហើយ លោកគ្រូ។ ខ្ញុំពេញចិត្តខ្លាំងណាស់ដែលបានហក់ឡើងដល់កម្រិតនេះ។ បើវាឡើងខ្ពស់ជាងនេះទៀត រាងកាយរបស់ខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចបត់បែនទាន់នឹងការកើនឡើងនៃកម្លាំងនោះទេ។ យ៉ាងណាមិញ បើយើងមិនបានដើរឡើងម្តងមួយកាំៗទេនោះ កាំជណ្ដើរនៅថ្ងៃក្រោយនឹងមិនសូវរឹងមាំឡើយ។ វាអាចទៅរួចណាស់ដែលថាថ្ងៃណាមួយខ្ញុំនឹងធ្លាក់ចុះមកវិញភ្លាមៗ។ ការធ្លាក់ចុះបែបនោះ គឺជាអ្វីដែលមនុស្សទូទៅពិបាកនឹងទទួលយកខ្លាំងណាស់។» ស៊ាវ យ៉ាន និយាយទាំងញញឹមស្ញេញ។ ក្តីរីករាយ និងការស្កប់ស្កល់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ គឺចេញមកពីចិត្តពិតប្រាកដ មិនមែនជាការសម្តែងឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេ៎... អាលាភតូចនេះ បែរជាចេះស្គាល់ប្រមាណ និងដឹងថាប៉ុណ្ណាគ្រប់គ្រាន់។ មិនអន់ទេ!» នៅពេលឮសម្តីបែបនេះ យ៉ាវឡៅ បានកម្រើកចិញ្ចើម រួចសើចទាំងសរសើរ។ ជាក់ស្តែងណាស់ គាត់មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចចំពោះគំនិតរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ព្រោះការបង្កើនកម្លាំងឱ្យបានលឿន និងខ្លាំងក្លា គឺជាអ្វីដែលមនុស្សរាប់មិនអស់ស្រមៃចង់បាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាគ្រាន់តែជាការពិតប៉ុណ្ណោះលោកគ្រូ។» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីស្មា រួចនិយាយទាំងញញឹមម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កាត់ចិត្តចុះ អូខេ ល្អណាស់។ សាកល្បងប្រើប្រាស់គ្រាប់ពូជភ្លើងដើម (Origin Flame Seed) របស់ឯងមើល៍។ នេះគឺជា \"អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌\" ដំបូងបង្អស់របស់ឯងហើយ...» យ៉ាវឡៅ ញញឹម និងងក់ក្បាល។ គាត់ក៏មានការចង់ដឹងចង់ឃើញបន្តិចដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ លោកគ្រូ!» ឮការណែនាំរបស់ យ៉ាវឡៅ ក្តីរំភើប និងការចង់ដឹងចង់ឃើញដែលពិបាកនឹងលាក់បាំង បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេដុសបាតដៃចូលគ្នា បន្ទាប់មកក៏លាតដៃស្តាំរបស់គេចេញយឺតៗ រួចបិទភ្នែកចុះ។ ស្មារតីរបស់គេបានជ្រាបចូលទៅក្នុងរាងកាយយ៉ាងលឿន ហើយបានបញ្ចេញបញ្ជាភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបញ្ជាត្រូវបានបញ្ជូនចេញ ផ្ទៃក្នុងរាងកាយរបស់គេក៏មានប្រតិកម្មតបតវិញភ្លាម។ នៅចំកណ្តាលនៃគ្រឹះកម្លាំងធាតុ ចំណុចពន្លឺពណ៌ប្រផេះដ៏តូចនោះបានញ័ររញ្ជួយ។ វាស្ងប់ស្ងាត់មួយប៉ព្រិចភ្នែក មុនពេលដែលខ្សែស្រឡាយនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយ បានផ្ទុះចេញមកយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានឆ្លងកាត់គ្រឹះកម្លាំងធាតុ ហើយហូរយ៉ាងលឿនតាមផ្លូវថាមពល (Qi Paths) នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ថាមពលនោះបានចូលទៅដល់ផ្លូវថាមពលនៅក្នុងដៃស្តាំរបស់គេរួចជាស្រេច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងរូងភ្នំ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែបិទភ្នែកនោះ ស្រាប់តែបើកភ្នែកឡើងភ្លាមៗ។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងស្រទន់បានភ្លឺព្រិចៗនៅក្នុងភ្នែករបស់គេម្តងទៀត។ ដៃដែលក្តាប់ណែនរបស់គេត្រូវបានលាតសន្ធឹងឡើងលើ ដោយបាតដៃបែរទៅលើមេឃ។ ក្តីរំភើបបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់គេ ខណៈគេស្រែកហៅខ្សឹបៗថា៖ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង, បង្ហាញខ្លួនមក!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលសំឡេងស្រែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្លាក់ចុះ បាតដៃស្តាំរបស់គេបានញ័រតិចៗ។ ភ្លាមៗនោះ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏សន្ធោសន្ធៅបានផ្ទុះឡើង ហើយបានរុំព័ទ្ធបាតដៃរបស់គេទាំងស្រុងក្នុងល្បឿនដ៏លឿនបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងរូងភ្នំ យុវជនម្នាក់កំពុងឈរនៅលើផ្កាឈូកបៃតងដែលអណ្តែតលើអាកាស។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏អាថ៌កំបាំង និងគួរឱ្យខ្លាច បានឆេះសន្ធោសន្ធៅចេញពីបាតដៃដែលលាតសន្ធឹងរបស់គេ។ ទិដ្ឋភាពមួយនេះ ហាក់ដូចជាមានកម្លាំងទាញយកខ្សែភ្នែក និងបង្កើតនូវភាពរន្ធត់ចិត្តជាខ្លាំងដល់អ្នកដែលបានទស្សនា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្នាមញញឹមមួយបានលេចឡើងនៅជ្រុងមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ខណៈភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅលើបាតដៃរបស់ខ្លួនយ៉ាងមិនដាក់ភ្នែក។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ជ្រុងមាត់របស់គេកាន់តែរីកធំឡើងៗ។ សំឡេងសើចតិចៗបានបន្លឺចេញពីបំពង់ករបស់គេ។ បន្ទាប់ពីបន្តិចក្រោយមក សំឡេងសើចតិចៗនោះក៏បានប្រែប្រួលទៅជាការសើចក្អាកក្អាយយ៉ាងខ្លាំងក្លា ដោយមិនមានការលាក់បាំងអ្វីទាំងអស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាៗៗ! ខ្ញុំ ស៊ាវ យ៉ាន ទីបំផុតមាន \"អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌\" ជាកម្មសិទ្ធិហើយ! ហាៗៗ!»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-05-26T14:07:48.758Z","6a15a93477c54253bdeecfe0","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"6a159fa977c54253bdeecf60",231,"ការជួសជុល និងការពង្រឹង",{"id":25,"number":26,"title":27},"6a15b0c077c54253bdeecfed",233,"ការវិវត្តន៍វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុ",322,1790177393195]