[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a145f5c3dbb2ea6f1ede84d":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",227,"ចាប់ផ្តើមលេបត្របាក់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌!","\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានស្តារកម្លាំងកាយឱ្យត្រលប់ទៅកាន់ស្ថានភាពកំពូលបន្តិចម្តងៗរួចមក ទីបំផុតចិត្តគំនិតរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏បានស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។ គេងើបក្បាលឡើង សម្លឹងមើលទៅព្រះច័ន្ទវៀចនៅលើមេឃអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។ បន្ទាប់មក គេក៏សើចថ្នមៗ ទាំងលើកជើងទម្រ ឮក៏បល្ល័ង្កផ្កាឈូកបៃតងនៅក្នុងដៃ រួចក្រោកឈរឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តោះស្វែងរកទីកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពជាងនេះសិន។» យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ពោលដាស់តឿនដោយសំឡេងស្រទន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា បាទលោកគ្រូ។» ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមទាំងងក់ក្បាល។ គេសម្លឹងពិនិត្យមើលភូមិសាស្ត្រជុំវិញខ្លួន។ នេះគឺជាភ្នំតែមួយគត់ដែលស្ថិតនៅជាយដែននៃវាលខ្សាច់។ ដោយសារតែវាអាចរាំងខ្ទប់វាលខ្សាច់ដ៏ធំធេងឱ្យនៅត្រឹមជើងភ្នំបាន ដូចនេះទំហំនៃភ្នំនេះពិតជាមិនតូចចង្អៀតឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅលើភ្នំ គេអាចឮសំឡេងលូដាច់ៗរបស់សត្វចចក និងសំឡេងគ្រហឹមព្រឺក្បាលរបស់សត្វខ្លាជាហូរហែ។ វាហាក់បីដូចជាពួកវាកំពុងតែប្រកាសប្រាប់គ្រប់គ្នាថា ទឹកដីនៅទីនេះគឺមានម្ចាស់គ្រប់គ្រងរួចទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឱបជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងយ៉ាងណែននៅក្នុងដៃ ចុងជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធាក់ដីយ៉ាងខ្លាំង។ សំឡេងផ្ទុះថាមពលកម្លាំងធាតុលាន់ឮឡើង ខណៈដែលរាងកាយរបស់គេហក់ឡើងខ្ពស់ ហើយចុះចតយ៉ាងរហ័សនៅលើកំពូលឈើដ៏ធំមួយនៅក្បែរនោះ។ រាងកាយរបស់គេយោលទៅតាមមែកឈើ ស្របពេលដែលខ្សែភ្នែកសម្លឹងកាត់ព្រៃភ្នំដ៏ខៀវស្រងាត់ជុំវិញខ្លួន។ ភ្លាមៗនោះ គេធាក់មែកឈើថ្នមៗ រាងកាយក៏ហោះកាត់ព្រៃដ៏ក្រាស់ឃ្មឹកដូចជាសត្វឥន្ទ្រីឆាបឆ្វាលលើមេឃនាពេលរាត្រី ដោយតម្រង់ទៅកាន់កំពូលភ្នំយ៉ាងលឿន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ប្រែប្រួលទៅជាស្រមោលខ្មៅមួយ ហោះឆ្វាលនៅជុំវិញកំពូលភ្នំដើម្បីពិនិត្យមើលពីរបីដង។ ទីបំផុត គេបានជ្រើសរើសទីតាំងមួយដែលគេពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង វាជារូងភ្នំដែលកើតឡើងពីធម្មជាតិ។ ទីតាំងនៃរូងភ្នំនេះស្ថិតនៅជិតចំកណ្តាលនៃច្រាំងថ្មចោទ ខណៈដែលជញ្ជាំងថ្មនោះមានភាពចោតខ្លាំងរហូតដល់ស្ទើរតែឈរត្រង់ ហើយគ្មានកន្លែងសម្រាប់ឱ្យមនុស្សដាក់ជើងជាន់ឡើយ។ ដូចនេះ វាពិតជាមិនអាចទៅរួចឡើយក្នុងការឡើងទៅកាន់រូងភ្នំនោះដោយការតោងឡើង។ ទោះជាយ៉ាងណា រូងភ្នំដែលមើលទៅហាក់ដូចជាពិបាកសម្រាប់អ្នកដទៃក្នុងការឡើងទៅនេះ គឺពិតជាមានភាពងាយស្រួល និងស្ទើរតែមិនបាច់ចំណាយកម្លាំងទាល់តែសោះសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមាន ស្លាបពពកពណ៌ស្វាយ (Purple Cloud Wings)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឈរនៅលើកំពូលនៃច្រាំងថ្មចោទ ស៊ាវ យ៉ាន ក្រឡេកមើលចុះទៅក្រោម ឆ្ពោះទៅកាន់ជ្រលងភ្នំដ៏ជ្រៅ និងស្ទើរតែគ្មានបាតដែលនៅខាងក្រោម។ វាត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអ័ព្ទស្រអាប់។ ទីកន្លែងនេះ ដែលមិនបើកចំហទៅកាន់មេឃ ហើយក៏មិនស្ថិតនៅបាតក្រោមពេក គឺជាទីតាំងហ្វឹកហាត់ដាំដុះដ៏ល្អឥតខ្ចោះបំផុតនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយងក់ក្បាលដោយភាពពេញចិត្ត ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានការស្ទាក់ស្ទើរឡើយ គេលោតចុះពីលើច្រាំងថ្មចោទភ្លាម។ សំឡេងខ្យល់បោកបក់យ៉ាងខ្លាំងលាន់ឮកាត់ត្រចៀក។ ខ្នងរបស់គេញ័របន្តិច ហើយស្លាបពពកពណ៌ស្វាយក៏បានលាតសន្ធឹងចេញមក។ ស្លាបទាំងនោះបក់បោក ធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែធ្លាក់ចុះយ៉ាងលឿននោះត្រូវបង្អង់ល្បឿនចុះ។ មួយខណៈក្រោយមក រាងកាយរបស់គេត្រូវបានអណ្តែតខ្លួនយ៉ាងរលូននៅខាងក្រៅរូងភ្នំ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេពិនិត្យមើលរូងភ្នំយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ លុះត្រាតែគេប្រាកដថា មិនមានដាននៃសត្វវេទមន្តណាមួយរស់នៅក្នុងរូងភ្នំនោះ ទើបគេឱបជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងហោះចូលទៅក្នុងរូងភ្នំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជារូងភ្នំនោះមិនសូវធំប៉ុន្មានក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាមានទំហំធំល្មមគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រើប្រាស់។ បន្ទាប់ពីបានដាក់ជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងនៅលើផ្ទាំងថ្មដ៏ធំមួយ ស៊ាវ យ៉ាន បានយក ថ្មពន្លឺព្រះច័ន្ទ (Moonlight Stones) ពីរបីដុំចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុក រួចយកទៅព្យួរនៅលើជញ្ជាំងថ្ម។ ភ្លាមៗនោះ ពន្លឺស្រអាប់ស្រទន់បានចាប់ផ្តើមបំភ្លឺឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមានជំនួយពីពន្លឺនោះ ស៊ាវ យ៉ាន ចាប់ផ្តើមសម្លឹងមើលទៅក្នុងរូងភ្នំដោយភាពប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់។ គ្រប់ជ្រុងតូចល្អិតទាំងអស់ ត្រូវបានខ្សែភ្នែករបស់គេពិនិត្យមើលទៅមកពីរបីដង...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេមិនអាចបន្ទោស ស៊ាវ យ៉ាន ចំពោះភាពប្រុងប្រយ័ត្នហួសហេតុបែបនេះឡើយ។ បំណងប្រាថ្នារបស់គេក្នុងការលេបត្របាក់ ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ គឺមានភាពពិបាក និងគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់ ដែលសូម្បីតែការលេបចូល ‘ភ្លើងពណ៌ស្វាយ’ កាលពីមុន ក៏មិនអាចយកមកប្រៀបធៀបបានដែរ។ ក្នុងកំឡុងពេលបែបនេះ ការរំខានបន្តិចបន្តួចណាមួយពីមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញ នឹងធ្វើឱ្យការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់គេត្រូវរលាយសាបសូន្យទាំងស្រុង។ ជាងនេះទៅទៀត គេក៏អាចនឹងត្រូវរងការវាយបក (Backlash) ពី ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ ហើយប្រែទៅជាគំនរភក់ផេះក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែកជាក់ជាមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ចំណាយពេលជិតមួយម៉ោង មុនពេលគេពិនិត្យមើលរូងភ្នំដែលមិនសូវធំទូលាយនេះបានសព្វគ្រប់។ ក្នុងកំឡុងពេលពិនិត្យ គេបានរកឃើញលាមកសត្វវេទមន្តតូចៗពីរបីកន្លែង ដែលលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយផ្ទាំងថ្មធំៗ។ របស់ទាំងនេះគួរតែត្រូវបានបន្សល់ទុកដោយសត្វវេទមន្តប្រភេទហោះហើរ ពីពេលខ្លះដែលពួកវាបានមកសម្រាកនៅទីនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានសម្អាតលាមកសត្វចេញពីរូងភ្នំរួចរាល់ ស៊ាវ យ៉ាន បានរំកិលផ្ទាំងថ្មធំៗពីផ្នែកខាងក្នុងនៃរូងភ្នំ មកបិទច្រកចូលទាំងស្រុង។ គេបានបន្សល់ទុកតែប្រហោងតូចៗពីរបីប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីឱ្យខ្យល់អាកាសអាចហូរចូលបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលបំពេញការងារដ៏ស្មុគស្មាញទាំងនេះរួចរាល់ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំមួយយ៉ាងវែង។ បន្ទាប់មក គេដើរមកចំកណ្តាលរូងភ្នំ រួចអង្គុយពែនភ្នែននៅពីមុខផ្ទាំងថ្មដ៏ធំមួយ។ អណ្តាតភ្លើងដ៏ក្តៅគគុកកំពុងតែរាំលេងនៅក្នុងភ្នែកពណ៌ខ្មៅរបស់គេ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងនៅចំពោះមុខ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកគ្រូ... តើខ្ញុំគួរធ្វើដូចម្តេច... បន្ទាប់ទៀត?» មានញើសស្រោចពេញបាតដៃ ខណៈដែល ស៊ាវ យ៉ាន លេបទឹកមាត់ រួចសួរថ្នមៗនៅក្នុងចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដំបូងឡើយ ត្រូវយករបស់គ្រប់យ៉ាងដែលឯងត្រូវការចេញមកសិន។» យ៉ាវ ឡៅ អណ្តែតខ្លួនចេញពីចិញ្ចៀន។ ភាពម៉ឺងម៉ាត់ដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជរារបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ ម្រាមដៃរបស់គេប៉ះចិញ្ចៀនផ្ទុក ហើយដកយកដបត្បូងភក់ថ្លាតូចមួយចេញមក។ នៅក្នុងនោះ មានថ្នាំគ្រាប់ពណ៌ឈាមមួយគ្រាប់ដែលមានទំហំប៉ុនភ្នែកនាគ កំពុងតែដេកនៅស្ងៀមគ្មានសំឡេងឡើយ។ តាមរយៈការឆ្លុះបញ្ចាំងនៃផ្ទៃដប ថ្នាំគ្រាប់ពណ៌ឈាមនោះមើលទៅហាក់ដូចជាមានអាថ៌កំបាំងគួរឱ្យខ្លាចបន្តិច។ នៅពេលដែលដបនោះរង្គើបន្តិច វាហាក់ដូចជាមានវត្ថុរាវមើលមិនឃើញកំពុងតែញ័រនៅក្នុងនោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថ្នាំគ្រាប់ពណ៌ឈាមរាងមូលនេះ គឺជាវត្ថុចាំបាច់បំផុតមួយក្នុងចំណោមវត្ថុទាំងឡាយដែលត្រូវបានរៀបចំឡើង ដើម្បីលេបត្របាក់ ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’៖ វាគឺ ថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាម (Blood Lotus Pill)! បន្ទាប់ពីបានយកថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាមចេញមកហើយ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានយកប្រអប់ត្បូងភក់តូចមួយទៀតចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុក រួចដាក់វាថ្នមៗនៅលើផ្ទៃថ្មដ៏ស្អាត។ ភ្លាមៗនោះ ខ្យល់ត្រជាក់ស្រអាប់មួយបានចាប់ផ្តើមបង្រួបបង្រួម និងបង្កើតជាស្រទាប់ទឹកកកស្តើងមួយ។ នៅពេលដែលប្រអប់ត្បូងភក់ត្រូវបានបើកចេញ ដបត្បូងភក់ពណ៌សដូចព្រិលមួយ ត្រូវបានដាក់យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ននៅក្នុងនោះ។ អ័ព្ទត្រជាក់ពណ៌សស្រអាប់បានគ្របដណ្តប់ដបត្បូងភក់ ដែលធ្វើឱ្យវាមើលទៅមានសភាពព្រិលៗ និងអាថ៌កំបាំងខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>របស់ដែលត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុងដបត្បូងភក់ពណ៌សដូចព្រិលនេះ គឺ ទឹកស្នូលត្រជាក់វិញ្ញាណទឹកកក (Icy Spirit Cold Fountain) ដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានប្រើប្រាស់រាល់ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់គេ ដើម្បីដណ្តើមយកវាបានពីដៃរបស់ គូ ថឺ (Gu Te)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ាវ ឡៅ ងក់ក្បាល ខណៈដែលខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងកាត់របស់ទាំងពីរនេះ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាវត្ថុទិព្វដ៏វិសេសវិសាល។ គេបានរលាស់ម្រាមដៃ ហើយពន្លឺពណ៌ប្រផេះស្រអាប់មួយ ស្រាប់តែហោះឡើងយឺតៗពីចុងម្រាមដៃ។ ពន្លឺពណ៌ប្រផេះនោះបានបង្វិលខ្លួនម្តងនៅលើអាកាស មុនពេលចុះចតថ្នមៗនៅលើផ្ទៃថ្ម។ ពន្លឺនោះក៏បានរលាយបាត់ទៅវិញ ដោយបន្សល់ទុកនូវរបស់ដែលលាក់ខ្លួននៅក្នុងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាគឺជាដុំថ្មពណ៌ប្រផេះមួយដុំដែលមានទំហំប៉ុនមេដៃ។ ដុំថ្មនោះមានភាពរលោងដូចជាត្បូងភក់ ហើយមិនមានស្លាកស្នាមសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។ នៅចំកណ្តាលដុំថ្ម មានពន្លឺពណ៌ខៀវស្រអាប់កំពុងតែធ្វើចលនាយឺតៗ មើលទៅដូចជាដង្កូវតូចមួយដែលមានកម្លាំងជីវិតអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើនេះគឺជាអ្វីដែលគេហៅថា ថ្មផ្ទុកព្រលឹង (Acceptance Soul) មែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តមិនសួរបានឡើយ ទាំងសភាពស្រឡាំងកាំង ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅដុំថ្មតូចដែលមើលទៅសាមញ្ញមួយនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ត្រូវហើយ នេះពិតជា ថ្មផ្ទុកព្រលឹង មែន វាជាវត្ថុធាតុធម្មជាតិដ៏ចម្លែក និងកម្ររកបានបំផុត។ មានតែនៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតខ្ពស់ប៉ុណ្ណោះ ទើបមនុស្សមានឱកាសបន្តិចបន្តួចក្នុងការជីកកកាយរកវាបាន។ វាអាចនឹងមើលទៅមានទំហំតូចល្អិតតែបន្តិច ប៉ុន្តែតម្លៃរបស់វាគឺលើសលប់ជាង ថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាម និង ទឹកស្នូលត្រជាក់វិញ្ញាណទឹកកក ទៅទៀត។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនមានសំណាងទទួលបានវាកាលពីពេលនោះទេ ខ្ញុំបារម្ភថា ទោះបីជាឯងទទួលបាន ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ ហើយក៏ដោយ ក៏ឯងបានត្រឹមតែឈរសម្លឹងមើលវាទាំងធ្មេចភ្នែកដដែល...» យ៉ាវ ឡៅ និយាយថ្នមៗទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយងក់ក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន បានក្រឡេកមើលទៅចិញ្ចៀនផ្ទុកនៅលើដៃរបស់គេ។ នេះគឺជាចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតទាប ប៉ុន្តែវាមានតម្លៃដល់ទៅរាប់ម៉ឺនកាក់មាសទៅហើយ។ ប្រសិនបើវាជាចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតមធ្យម តម្លៃរបស់វាយ៉ាងហោចណាស់ក៏នឹងកើនឡើងជាងដប់ដងនៃចំនួននោះដែរ។ ចំពោះចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតខ្ពស់វិញ... ចិញ្ចៀនផ្ទុកនៃកម្រិតនេះជាទូទៅគឺស្ថិតនៅក្នុងប្រភេទវត្ថុដែលគ្មានតម្លៃលើទីផ្សារឡើយ។ ត្រកូលធំៗមួយចំនួន សូម្បីតែប្រើប្រាស់ចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតខ្ពស់ជាវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ ឬជាទម្រង់តំណាងឱ្យទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេទៅទៀត។ នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent) មានតែអ្នកខ្លាំងពិតប្រាកដ ឬមេដឹកនាំនៃក្រុមដែលមានអំណាចខ្លាំងក្លាប៉ុណ្ណោះ ទើបមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការទទួលបានចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតខ្ពស់។ តាមរយៈការបកស្រាយនេះ កម្រិតនៃភាពកម្ររកបាននៃរបស់បែបនេះ គឺអាចត្រូវបានគេយល់ដឹងបានហើយ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលប្រៀបធៀបទៅនឹងចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតខ្ពស់ ថ្មផ្ទុកព្រលឹង នេះពិតជាមានភាពកម្ររកបានជាងឆ្ងាយណាស់... ស្ទើរតែដល់កម្រិតគួរឱ្យអាសូរទៅហើយ។ ការពណ៌នាវាថាជា រោមសត្វហង្ស ឬជាស្នែងសត្វនាគ ក៏មិនមែនជាការហួសហេតុពេកដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន បានពិនិត្យមើលរបស់ទាំងបីយ៉ាងម៉ត់ចត់ និងប្រុងប្រយ័ត្ន មុនពេលគេរំកិលខ្សែភ្នែករបស់គេទៅកាន់ផ្កាឈូកបៃតង។ ខ្សែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅចំកណ្តាលផ្កាឈូក រួចលិទ្ធបបូរមាត់របស់គេថ្នមៗ។ ក្តីប្រាថ្នា និងចំណង់ចង់បាន បានគ្របដណ្តប់ពេញផ្ទៃមុខរបស់គេទាំងស្រុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដោះលែងវាទៅ។» យ៉ាវ ឡៅ និយាយដោយម៉ឺងម៉ាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ។» ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល រួចកាន់ផ្នែកបាតនៃជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងដោយបាតដៃរបស់គេ។ ញាណដឹងខាងវិញ្ញាណ (Spiritual Perception) របស់គេបានជ្រៀតចូលទៅក្នុងនោះយ៉ាងលឿន ដោយបានធ្វើការបំបែកជើងទម្រផ្កាឈូក និង ‘អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង’ ចេញពីគ្នា។ បន្ទាប់ពីនោះមក គេបានដកយកជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងចេញមកវិញយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយបានបាត់បង់ការបង្ខាំងនៃជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតង កូនអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលធ្លាប់តែមានទំហំតូចល្អិតកាលពីដើម ស្រាប់តែរីកធំឡើងជាច្រើនដង។ ត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ កូនអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានប្រែប្រួលទៅជាដុំអណ្តាតភ្លើងមួយដុំ ដែលកំពុងតែអណ្តែតខ្លួននៅលើអាកាស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលទំហំនៃអណ្តាតភ្លើងបានរីកធំឡើង សីតុណ្ហភាពនៅក្នុងរូងភ្នំក៏បានកើនឡើងយ៉ាងលឿនបំផុតដែរ។ នៅផ្នែកខាងលើនៃរូងភ្នំ ជញ្ជាំងថ្មបានរលាយបាត់ទៅវិញដោយស្ងប់ស្ងាត់ ដោយបានបង្កើតជារន្ធមួយដែលមានទំហំប៉ុនក្បាលមនុស្ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានលាតដៃទៅជូតញើសចេញពីថ្ងូររបស់គេ ស៊ាវ យ៉ាន បានដើរថយក្រោយពីរជំហានតូច ហើយងើបក្បាលឡើង។ ផ្ទៃមុខរបស់គេពោរពេញទៅដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅលើអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលកំពុងតែឆាបឆេះឡើង។ ទោះបីជាបេះដូងរបស់គេបានខិតខំប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីស្ងប់ស្ងាត់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែបាតដៃរបស់គេនៅតែញ័រដោយមិនដឹងខ្លួនដដែល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើខ្ញុំត្រូវធ្វើដូចម្តេចបន្ទាប់ទៀត?» ស៊ាវ យ៉ាន បានបង្ខំចិត្តធ្វើជាស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈដែលសំឡេងដ៏ញ័ររបស់គេបានសួរឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ថាមពលដែលបង្កើតឡើងពីការលេបត្របាក់ ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ នឹងមានភាពខ្លាំងក្លាអស្ចារ្យបំផុត។ ដូចនេះ ខ្ញុំច្បាស់ជានឹងប្រើប្រាស់ ថាមពលខាងវិញ្ញាណ (Spiritual Strength) របស់ខ្ញុំ ដើម្បីឡោមព័ទ្ធរូងភ្នំទាំងមូលនេះ។ បើមិនដូច្នោះទេ ជាងពាក់កណ្តាលនៃភ្នំនេះ អាចនឹងត្រូវដុតបំផ្លាញដោយ ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ មុនពេលឯងអាចលេបត្របាក់វាបានទាំងស្រុងជាក់ជាមិនខាន។» យ៉ាវ ឡៅ និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ ខណៈដែលគេបានទះស្មារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដើម្បីលួងលោមគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ។» ស៊ាវ យ៉ាន ប្រញាប់ងក់ក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទោះបីជាការនិយាយបែបនេះអាចនឹងស្តាប់ទៅមិនសិរីសួស្តីក៏ដោយ ប៉ុន្តែដើម្បីជាការធានារ៉ាប់រង ឯងគួរតែអង្គុយនៅលើកំពូលនៃផ្កាឈូកបៃតងទៅចុះ។ ប្រសិនបើមានរឿងអ្វីមួយកើតឡើង ផ្កាឈូកបៃតងអាចការពារជីវិតរបស់ឯងបាន។ បើមិនដូច្នោះទេ ទោះបីជាមានខ្ញុំក៏ដោយ ក៏វាពិតជាមានភាពពិបាកក្នុងការជួយសង្គ្រោះឯងនៅក្នុងមួយរំពេច ដែលត្រូវការដើម្បីសង្គ្រោះជីវិតរបស់ឯងដែរ។ យ៉ាងណាមិញ ឯងត្រូវតែលេបត្របាក់ ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ ទៅក្នុងរាងកាយរបស់ឯង។ នោះគឺជាសកម្មភាពដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុត។» យ៉ាវ ឡៅ ស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត មុនពេលនិយាយទាំងទាល់តម្រិះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមទាំងល្វីងជូរចត់ រួចងក់ក្បាល។ ចុងជើងរបស់គេបានធាក់ដីថ្នមៗ ហើយរាងកាយរបស់គេបានអណ្តែតខ្លួនយ៉ាងស្រទន់ទៅលើជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតង។ បន្ទាប់ពីនោះមក គេបានងាកក្បាលទៅប្រឈមមុខនឹង យ៉ាវ ឡៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លេបត្របាក់​ ថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាម សិនទៅ។ បើគ្មានការការពារពីស្រទាប់ឈាមស្តើងដែលបង្កើតឡើងទេ វាពិតជាមិនអាចទៅរួចឡើយក្នុងការចូលទៅជិត ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់ឯងនាពេលនេះ។» យ៉ាវ ឡៅ និយាយដោយម៉ឺងម៉ាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ គេបានកោងបាតដៃរបស់គេបន្តិច ហើយស្រូបយកដបត្បូងភក់តូចមករកដៃរបស់គេ។ បន្ទាប់ពីបានផ្អៀងដបត្បូងភក់ ថ្នាំគ្រាប់ដែលមានទំហំប៉ុនភ្នែកនាគមួយគ្រាប់ ដែលកំពុងតែបញ្ចេញពន្លឺស្រអាប់ថ្នមៗ បានរមៀលចូលទៅក្នុងដៃរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយកាន់ ថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាម នៅក្នុងដៃ ស៊ាវ យ៉ាន បានដាក់វាចំហៀងច្រមុះរបស់គេ រួចហិតវា។ ក្លិនដ៏ចម្លែកមួយបានគ្របដណ្តប់ចុងច្រមុះរបស់គេ ខណៈដែលអារម្មណ៍ត្រជាក់មួយប្រភេទ បានធ្វើឱ្យវិញ្ញាណរបស់គេស្ទើរតែញ័រអស់ពីរបីដង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន បានប្រមូលផ្តុំខ្សែភ្នែករបស់គេទៅលើថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៥ មួយគ្រាប់នេះ។ គេបានក្តាប់កណ្តាប់ដៃរបស់គេភ្លាមៗ ធ្មេចភ្នែក រួចញាត់វាចូលទៅក្នុងមាត់របស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈពេលដែល ថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាម ចូលទៅក្នុងមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន វាបានប្រែប្រួលភ្លាមៗទៅជាថាមពលដ៏ត្រជាក់ និងងងឹតមួយខ្សែ ដែលបានចូលទៅក្នុងគ្រប់ ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ (Qi Paths) នៅក្នុងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងលឿន។ ទីបំផុត ស្រទាប់ស្តើងដូចជាឈាមជាច្រើន បានជ្រៀតចូលទៅក្នុង ផ្លូវថាមពលកម្លាំងធាតុ និងសូម្បីតែឆ្អឹងរបស់គេបន្តិចម្តងៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីការជ្រៀតចូលនៃស្រទាប់ឈាមស្តើង រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែញ័រយ៉ាងខ្លាំង។ ខ្សែឈាមស្រស់ៗបានចាប់ផ្តើមហូរចេញពីប្រហោងរោមរបស់គេ។ ត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ ស្រទាប់នៃឈាមស្រស់ពណ៌ក្រហមឆ្អៅ បានគ្របដណ្តប់ពេញរាងកាយរបស់គេ ដែលធ្វើឱ្យគេមានរូបរាងគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីឈាមស្រស់នេះបានលេចឡើង វាបានកកយ៉ាងលឿន ហើយទីបំផុតបានបង្កើតជា ស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាម (Blood-colored cuticle)។ ស្រទាប់ការពារទាំងនេះបានគ្របដណ្តប់ដៃ និងជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ សូម្បីតែភ្នែករបស់គេ ក៏ត្រូវបានគ្របដណ្តប់នៅក្នុងនោះទាំងស្រុងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមនោះ ហាក់ដូចជាបានបង្កើតជាគ្រឿងក្រោះពណ៌ឈាមដ៏ក្រាស់ឃ្មឹកមួយ ដែលមិនអាចឱ្យខ្យល់អាកាសបក់កាត់បានឡើយ ដោយបានការពារ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងណែននៅក្នុងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន បានលាតដៃរបស់គេយឺតៗ ដែលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាម រួចតម្រង់ទៅរក ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ នៅលើអាកាស។ កម្លាំងស្រូបមួយស្រាប់តែផ្ទុះឡើងចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីការលេចឡើងនៃកម្លាំងស្រូប អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅលើអាកាសស្រាប់តែរីកធំឡើងភ្លាមៗ។ ត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ ថាមពលបំផ្លិចបំផ្លាញដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ចិត្តមួយ បានរីករាលដាលយឺតៗពីក្នុងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ហាក់បីដូចជាវាទើបតែត្រូវបានដាស់ឱ្យភ្ញាក់ពីដំណេកអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន បានប្រមូលផ្តុំខ្សែភ្នែករបស់គេយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ទៅលើដុំអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលកំពុងតែរីកធំឡើង។ គេដឹងច្បាស់ណាស់ថា ប្រសិនបើគេចង់ឈរនៅលើកំពូលប្រាសាទមាសពីរ៉ាមីតនៃទ្វីបនេះ ការលេបត្របាក់ ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ ដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុតនេះ គឺជាជំហានដំបូងដែលមិនអាចជៀសវាងបានឡើយ!\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-05-25T14:40:28.937Z","6a145f5c3dbb2ea6f1ede84d","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"6a13182a4ae2659197f64547",226,"ផ្លែផ្កានៃការខិតខំ",{"id":25,"number":26,"title":27},"6a1461183dbb2ea6f1ede85a",228,"ទម្លុះយកស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើង",322,1790177392836]