រត់គេចខ្លួនជាមួយកំណប់ទ្រព្យ

ភ្លាមៗនៅពេលដែល គូ ហឺ (Gu He) និងអ្នកផ្សេងទៀតបានហោះឡើងពីកោះចូលទៅក្នុងអាកាស ពន្លឺបីខ្សែបានលេចឡើងយ៉ាងលឿនមកឃាត់ផ្លូវហោះហើររបស់ពួកគេ។ យូ មុី(Yu Mei) និងមេកុលសម្ព័ន្ធពីរនាក់ទៀតបានមកដល់ពីមុខក្រុមរបស់ គូ ហឺ ដោយមានទឹកមុខត្រជាក់ ហើយនៅពីក្រោយពួកគេមានហ្វូងមនុស្សពស់យ៉ាងច្រើនកុះករដែលគ្របដណ្តប់ពេញផ្ទៃមេឃនិងដី។

«អ្នកឯងនឹកឃើញចង់មកក៏មក នឹកឃើញចង់ទៅក៏ទៅ តើឯងចាត់ទុកកុលសម្ព័ន្ធមនុស្សពស់របស់ខ្ញុំជាកន្លែងបែបណា?» យ៉ាន ស៊ី (Yan Ci) មានថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌ក្រហមដូចភ្លើងគ្របដណ្តប់ពេញរាងកាយ។ គាត់មើលទៅដូចជាភ្នំភ្លើងដែលកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅ ខណៈពេលដែលសម្លឹងមើលទៅ គូ ហឺ និងអ្នកដទៃដោយកំហឹង ជាមួយនឹងសំឡេងដូចជាផ្គរលាន់លាន់ឮរំពងពេញទីក្រុង។

«ថយចេញទៅ!»

ដោយឃើញថាផ្លូវរបស់ខ្លួនត្រូវបានរារាំង គូ ហឺ បានងើបក្បាលឡើងទាំងកំហឹងដើម្បីសម្លឹងមើលទៅស្រមោលខ្មៅដែលឥឡូវនេះនៅឆ្ងាយដាច់កន្ទុយភ្នែក ហើយគាត់ក៏មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏ស្រែកឡើងដូចផ្គរលាន់។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌ខៀវស្លេកបានកកើតឡើងយ៉ាងលឿនជាដុំភ្លើងជាមួយនឹងការគ្រវីដៃរបស់គាត់ រួចគាត់ក៏បោះវាទៅរក យ៉ាន ស៊ី និងមនុស្សពស់ដទៃទៀតជាមួយនឹងកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លានិងផ្ទុះកញ្ជ្រោល។

ជាមួយនឹងការលេចឡើងនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌ខៀវស្លេក សីតុណ្ហភាពជុំវិញបានហក់ឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ មើលទៅអណ្តាតភ្លើងចេញពីបាតដៃរបស់ គូ ហឺ មិនមែនជាអណ្តាតភ្លើងថាមពលប្រយុទ្ធធម្មតានោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលអណ្តាតភ្លើងពណ៌ខៀវនេះត្រូវបានប្រៀបធៀបទៅនឹងអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ភាពខុសគ្នានៃថាមពលគឺធំធេងណាស់។ ថាមពលនៃអណ្តាតភ្លើងរបស់គាត់គឺអាចប្រៀបផ្ទឹមបានតែទៅនឹងថាមពលនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ប៉ុណ្ណោះ។

«ហឹម បើនិយាយពីរឿងចម្រាញ់ថ្នាំ គ្មាននរណាម្នាក់អាចប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកបានទេ គូ ហឺ។ ប៉ុន្តែបើនិយាយពីរឿងការប្រយុទ្ធវិញ អ្នកគួរតែឈរម្ខាងហើយមើលទៅ!» ទោះបីជាថាមពលនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌ខៀវរបស់ គូ ហឺ មិនធម្មតាក៏ដោយ ក៏ យ៉ាន ស៊ី មិនមានការភ័យខ្លាចឡើយ។ ជាមួយនឹងការញញឹមបែបមើលងាយ គាត់បានលូកបាតដៃចេញ ហើយជាមួយនឹងការក្តាប់ដៃរបស់គាត់ ថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌ក្រហមឆ្អៅស្រាប់តែបង្រួមនៅលើបាតដៃរបស់គាត់ បង្កើតបានជាដៃភ្លើងដែលមានទំហំប្រហែលបីម៉ែត្រ។ ជាមួយនឹងការរុញចេញទៅក្រៅ ដៃភ្លើងរបស់ យ៉ាន ស៊ី បានក្រសោបយកដុំភ្លើងពណ៌ខៀវនោះយ៉ាងងាយស្រួលរួចច្របាច់វា។ ជាមួយនឹងសំឡេងផ្ទុះងំស្រាលៗ ដុំភ្លើងពណ៌ខៀវដ៏ធំបានប្រែទៅជាអណ្តាតភ្លើងតូចៗ ហើយក៏រលាយបាត់ទៅបន្តិចម្តងៗ។

ពីការប្រឈមមុខគ្នាលើយកដំបូង វាច្បាស់ណាស់ថា យ៉ាន ស៊ី មានប្រៀបជាងផ្នែកកម្លាំង។ មើលទៅគាត់មានកម្លាំងខ្លាំងជាង គូ ហឺ យ៉ាងហោចណាស់មួយផ្កាយ។

យូ មុីបានសម្លឹងមើលទៅ គូ ហឺ និងអ្នកផ្សេងទៀតដោយភ្នែកត្រជាក់។ ដោយងាកក្បាលបន្តិច ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានក្រឡេកមើលទៅចំណុចខ្មៅដ៏ឆ្ងាយ ខណៈដែលចិញ្ចើមរបស់នាងបានជ្រួញចូលគ្នា។ នាងមិនដឹងថាហេតុអ្វីទេ ប៉ុន្តែរូបរាងដ៏ឆ្ងាយនោះបានផ្តល់អារម្មណ៍ស៊ាំដល់នាង។ នាងបានគ្រវីក្បាល ហើយបន្ទាប់ពីគិតយ៉ាងរហ័ស នាងបានសម្រេចចិត្តបោះបង់គំនិតក្នុងការបញ្ជាឱ្យមនុស្សរបស់នាងដេញតាមសម្លាប់រូបនោះ។ សត្រូវចម្បងរបស់នាងនៅតែជា គូ ហឺ និងអ្នកផ្សេងទៀតដដែល។ ម្យ៉ាងទៀតពួកមនុស្សពស់កំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពមិនសូវល្អ តើពួកគេអាចមានលទ្ធភាពបញ្ជូនអ្នកខ្លាំងកម្រិតលំដាប់ស្ដេច (Dou Wang) ទៅដេញតាមសម្លាប់ចំណុចខ្មៅនោះដោយរបៀបណា? បើគ្មានល្បឿនហោះហើររបស់កម្រិតលំដាប់ស្ដេចទេ សូម្បីតែពួកគេបញ្ជូនកម្រិតលំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ដែលគ្មានស្លាបថាមពលប្រយុទ្ធក៏ដោយ ក៏មិនអាចដេញទាន់រូបរាងដ៏ឆ្ងាយនោះដែរ។ យូ មុីគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីបោះបង់ចេតនាសម្លាប់របស់នាងចំពោះចំណុចខ្មៅនោះឡើយ។

«សម្លាប់ពួកវាទៅ! ពួកអាសត្វពស់កន្ទុយខ្លីទាំងនេះ!» ដោយឃើញថា គូ ហឺ ត្រូវបានវាយបក យ៉ាន ហ្ស៊ី (Yan Shi) ដែលកំពុងឈរក្បែរនោះបានចាប់ផ្តើមបញ្ចេញថាមពលប្រយុទ្ធដ៏ខ្លាំងក្លាចេញពីរាងកាយរបស់គាត់ បន្ទាប់ពីគាត់បានស្រែកឡើងយ៉ាងត្រជាក់។

«ខ្ញុំនឹងឃាត់ពួកវា អ្នកទៅដេញតាមបុរសម្នាក់នោះទៅ! បើយើងយឺតពេល អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌នឹងធ្លាក់ទៅក្នុងដៃមនុស្សខុសមិនខាន!» មនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅបានរំកិលខ្លួនបន្តិច ហើយស្ទុះទៅឈរនៅពីមុខ គូ ហឺ និងពីរនាក់ទៀត ព្រមទាំងស្រែកឡើងក្នុងសំឡេងតិចៗ។

គូ ហឺ មានការស្ទាក់ស្ទើរនៅពេលគាត់បានឮអ្វីដែលរូបនោះនិយាយជាលើកដំបូង ប៉ុន្តែគាត់បានងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់បន្ទាប់ពីនោះ។ ចំពោះកម្លាំងរបស់នាង គាត់គ្មានការសង្ស័យទេថានាងនឹងមិនទទួលរងការខូចខាតច្រើនឡើយនៅពេលប្រឈមមុខនឹងកម្រិតលំដាប់ស្ដេចបីនាក់ ដូច្នេះគាត់មិនបានខាតពេលនិយាយមិនសមហេតុផលឡើយ។ ជាមួយនឹងការគ្រវីដៃ គូ ហឺ និង យ៉ាន ហ្ស៊ី បានសម្រុកទៅទិសដៅមួយទៀត។

«ត្រលប់មកវិញមក!» ដោយឃើញថា គូ ហឺ និងអ្នកផ្សេងទៀតបានដកថយ យ៉ាន ស៊ី និងមនុស្សពស់ពីរនាក់ទៀតបានស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលរាងកាយរបស់ពួកគេបានស្ទុះយ៉ាងលឿនសំដៅទៅរកក្រុមរបស់ គូ ហឺ។ រូបរាងអាវឃ្លុំរបស់មនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅគឺដូចជាខ្មោចលង ដោយបានលេចឡើងនៅពីមុខពួកមនុស្សពស់។ ផ្នត់ដៃអាវឃ្លុំរបស់នាងបានគ្រវីថ្នមៗដើម្បីបង្កើតជាខ្យល់ព្យុះដ៏ខ្លាំងក្លានៅលើមេឃ។ នៅក្នុងចំណោមខ្យល់ដ៏ខ្លាំងនោះ ផ្លែកាំបិតខ្យល់ពណ៌បៃតងខ្ចីដ៏ធំធេងបានបាញ់ចេញមក ធ្វើឱ្យពួកមនុស្សពស់ទាំងបីនាក់ត្រូវខ្ទាតថយក្រោយទៅកាន់ចំណុចចាប់ផ្តើមដំបូងរបស់ពួកគេវិញយ៉ាងលឿន។

«គូប្រកួតរបស់អ្នកគឺខ្ញុំ» ដោយឈរនៅលើអាកាសយ៉ាងមានសេរីភាព មនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅបាននិយាយយ៉ាងធុញទ្រាន់។ ដោយគ្មាននរណាម្នាក់ដែលមានកម្រិតប្រយុទ្ធដូចម្ចាស់ក្សត្រី មេឌូសា (Queen Medusa) នោះទេ មនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅបានក្លាយជាអ្នកដែលខ្លាំងជាងគេនៅក្នុងតំបន់នេះ។ ការទប់ទល់នឹងកងទ័ពរាប់ម៉ឺននាក់ដោយដៃម្ខាង សម្រាប់មនុស្សកម្រិតដូចជានាង គឺមិនមែនជាការនិយាយបំផ្លើសនោះទេ។

«សម្លាប់វាទៅ!»

ដោយសម្លឹងមើលទៅមនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅនៅពីមុខគាត់ដោយភ្នែកត្រជាក់ សូម្បីតែ យ៉ាន ស៊ី ដែលមានចិត្តឆេវឆាវក៏ដឹងដែរថាគូប្រកួតនៅចំពោះមុខគាត់នេះមានសមត្ថភាពជាង គូ ហឺ មុននេះឆ្ងាយណាស់។ ជាមួយនឹងការស្រែកយ៉ាងខ្លាំងមួយ ចំហាយដ៏កាចសាហាវនិងគួរឱ្យកោតក្រែងទាំងបីបានហក់ឡើងទៅលើមេឃ ហើយបានប្រទាក់ក្រឡាគ្នា។ ដោយនាំមកនូវកម្លាំងដ៏សាហាវឃោរឃៅ ពួកគេបានវាយប្រហារយ៉ាងខ្លាំងក្លាទៅលើមនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅ។

ដោយឆ្លៀតឱកាសដែល យ៉ាន ស៊ី និងពីរនាក់ទៀតត្រូវបានរារាំងដោយមនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅ គូ ហឺ និងរូបរាងពីរផ្សេងទៀតបានស្ទុះចេញទៅយ៉ាងលឿន ដោយបានទម្លាយការការពាររបស់មនុស្សពស់យ៉ាងច្រើនកុះករ ហើយបានចាកចេញពីទីក្រុង។ ជាមួយនឹងទឹកមុខខឹងសម្បារ ពួកគេបានដេញតាមយ៉ាងឆ្កួតលីលាទៅតាមទិសដៅដែលស្រមោលខ្មៅនោះបានទៅ។

នៅលើមេឃខ្ពស់នៃទីក្រុង មនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅបានមើលការវាយប្រហាររបស់កម្រិតលំដាប់ស្ដេចទាំងបី។ មនុស្សខ្មៅនោះបានគេចខ្លួនយ៉ាងធូរស្រាល ហើយយូរៗម្តងនឹងបាញ់ចេញនូវរលកឆក់ដ៏ស្រួចស្រាវ ដែលបណ្តាលឱ្យកម្រិតលំដាប់ស្ដេចម្នាក់ត្រូវធ្លាក់ថយក្រោយទាំងការឈឺចាប់។ មានលំពែងពិសរាប់មិនអស់ត្រូវបានគប់ឡើងមកពីពួកមនុស្សពស់នៅខាងក្រោម ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រាល់ពេលដែលលំពែងទាំងនោះចូលមកជិតមនុស្សម្នាក់នោះ ខ្យល់បក់ស្រាលៗមួយបានបក់ឡើង ហើយបានបញ្ជូនពួកវាឱ្យហោះទៅទិសដៅផ្សេងៗគ្នាវិញ ដោយបង្កើតការលំបាកកាន់តែខ្លាំងសម្រាប់ យូ មុីនិងកម្រិតលំដាប់ស្ដេចពីរនាក់ទៀត។

ទោះបីជាមនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅអាចប្រឈមមុខនឹងកម្រិតលំដាប់ស្ដេចទាំងបីយ៉ាងងាយស្រួលក៏ដោយ ប៉ុន្តែការសម្លាប់ពួកគេឱ្យបានលឿនគឺជារឿងពិបាកបន្តិច។ អ្នកទាំងបីនេះមានការយល់ដឹងពីយុទ្ធសាស្ត្រគ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងល្អ។ រាល់ពេលដែលមនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅបញ្ជូនការវាយប្រហារដ៏ខ្លាំងក្លាមួយ អ្នកទាំងបីនឹងធ្វើការរួមគ្នាដើម្បីទប់ស្ដាត់វា។ ទោះបីជាការទប់ទល់របស់ពួកគេហាក់ដូចជាទន់ខ្សោយបន្តិចក៏ដោយ វាបានកាត់បន្ថយបរិមាណនៃការខូចខាតដែលទទួលបាន ហើយបានធ្វើឱ្យសមរភូមិនៅលើមេឃជាមួយនឹងកម្រិតលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពទាល់ច្រកបន្តិចម្តងៗ។

ខណៈពេលដែលនៅតែមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ មនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅបានដោះស្រាយជាមួយនឹងការវាយប្រហារដ៏សាហាវនិងអស់សង្ឃឹមរបស់ យូ មុីនិងពីរនាក់ទៀត។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលយ៉ាងយូរ មនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅបានគ្រវីក្បាលបន្តិច ភ្នែករបស់នាងបានក្រឡេកមើលទៅទិសដៅដែល គូ ហឺ និងអ្នកដទៃបានដេញតាមពីមុន ហើយបានរកឃើញថាពួកគេស្ទើរតែមើលមិនឃើញនៅលើគែមនៃជើងមេឃ។ ដោយដកដង្ហើមធំដោយការធូរស្រាល ដៃអាវរបស់កម្រិតលំដាប់អធិរាជបានគ្រវីយ៉ាងខ្លាំងក្លា ហើយសម្ពាធដែលបញ្ចេញដោយនាងបានប្រែជាកាន់តែវាយលុកខ្លាំងឡើង។ ចុងជើងរបស់នាងបានជាន់លើអាកាសស្រាលៗ ហើយនាងបានហោះឡើងលើកម្ពស់ដប់ម៉ែត្រ ខណៈដែលដៃរបស់នាងបានបង្កើតជាសញ្ញាផ្សារភ្ជាប់យ៉ាងលឿន។ ជាមួយនឹងសំឡេងទាបត្រជាក់ នាងបានស្រែកថា «ខ្យល់វិលត្រលប់ទៅកាន់ផែនដី!»

បន្ទាប់ពីការស្រែកនោះ ខ្យល់ពណ៌បៃតងស្រាប់តែចាប់ផ្តើមប្រមូលផ្តុំគ្នានៅលើអាកាសពីលើកម្រិតលំដាប់អធិរាជ ដោយបង្កើតជាស្រទាប់ពពកក្រាស់ៗរាងមូលពណ៌បៃតង ដែលនាំមកនូវសម្ពាធដ៏ធំធេង។

ជាមួយនឹងការគ្រវីដៃដ៏ស្រទន់របស់នាង ពពកពណ៌បៃតងនៅពីលើខ្យល់ដែលកំពុងបោកបក់បានចាប់ផ្តើមបង្រួមយ៉ាងលឿន បង្កើតបានជាផ្លែកាំបិតខ្យល់ពណ៌បៃតងចាស់។ ចុងក្រោយ ផ្លែកាំបិតខ្យល់ដែលគ្របដណ្តប់ពេញផ្ទៃមេឃបានចាប់ផ្តើមបាញ់ចុះមកដូចជាការធ្លាក់ភ្លៀងរលឹម។

ដោយមានអារម្មណ៍ពីការសង្កត់សង្កិនដ៏សាហាវឃោរឃៅនិងកម្លាំងដែលនៅពីក្រោយនៅលើមេឃខាងលើ យូ មុីនិងពីរនាក់ទៀតមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ដោយឈរដាក់ខ្នងទល់គ្ន។ ថាមពលប្រយុទ្ធបីប្រភេទខុសគ្នារបស់ពួកគេបានហក់ឡើងទៅលើមេឃ ហាក់ដូចជាពួកគេទាំងបីជាសសរទ្រទ្រង់មេឃ ហើយពពកខ្យល់ពណ៌បៃតងដែលកំពុងចុះមកយឺតៗនោះក៏បានឈប់មានចលនានៅកណ្តាលអាកាស។

ដោយសម្លឹងមើលទៅមនុស្សទាំងបីនាក់ដែលកំពុងត្រូវបានសង្កត់ជាប់ដោយពពកពណ៌បៃតង មនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅបានងាកក្បាលរបស់នាង សម្លឹងទៅទិសឦសាននៃវាលខ្សាច់ ហើយបានរអ៊ូរទាំតិចៗថា «មើលទៅដូចជាមានមនុស្សពីរនាក់ទៀតបានមកដល់ហើយ...... មើលទៅខ្ញុំត្រូវតែដកថយហើយ។»

ដៃដ៏ស្រទន់ដែលស្លេកនិងសដូចជាត្បូងថ្មត្រូវបានដកចូលទៅក្នុងអាវឃ្លុំខ្មៅវិញ។ មនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅមិនបានស្នាក់នៅយូរទៀតទេ នាងបានបក់ស្លាបថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងនៅលើខ្នងរបស់នាងស្រាលៗ ដោយប្រែទៅជាពន្លឺខ្មៅមួយខ្សែ ហើយបានលេចឡើងនៅខាងក្រៅទីក្រុងបន្ទាប់ពីរយៈពេលដ៏ខ្លី។ បន្ទាប់មកនាងបានបាត់ខ្លួនយ៉ាងលឿននៅក្នុងទិសដៅដែល គូ ហឺ និងអ្នកដទៃបានធ្វើដំណើរទៅមុននេះ។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីការបាត់ខ្លួនរបស់មនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅ ពន្លឺពីរខ្សែបានលេចឡើងពីផ្នែកខាងជើងឈៀងខាងកើត និងខាងត្បូងឈៀងខាងលិចនៃវាលខ្សាច់។ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះ ពួកគេបានលេចឡើងនៅលើទីក្រុង ហើយបានមើលចុះមកក្រោមជាមួយនឹងទឹកមុខអាក្រក់ទៅកាន់ទីក្រុងដែលកំពុងមានភាពភ័យស្លន់ស្លោ។ ដៃរបស់ពួកគេបានគ្រវីយ៉ាងលឿន ខណៈដែលថាមពលប្រយុទ្ធរបស់ពួកគេបានវាយប្រហារយ៉ាងខ្លាំងទៅលើពពកខ្យល់ពណ៌បៃតងដ៏ធំនោះ។ ក្រោមកិច្ចសហការរបស់ពួកគេ វាត្រូវបានរលាយបាត់ទៅ។

«ដេញតាម!» បន្ទាប់ពីបំបែកស្រទាប់ខ្យល់ហើយ យូ មុីនិងពីរនាក់ទៀតបានហោះឡើងទៅលើមេឃម្តងទៀត ហើយថែមទាំងគ្មានពេលគួរសមជាមួយបុរសពីរនាក់ដែលទើបតែមកដល់នោះឡើយ។ ជាមួយនឹងការស្រែកមួយ សំឡេងរបស់ពួកគេទាំងបីបានចាប់ផ្តើមដេញតាមយ៉ាងឆ្កួតលីលាក្នុងទិសដៅដែលមនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅបានដកថយទៅ។ មនុស្សពីរនាក់ដែលទើបតែមកដល់បានផ្អាកមួយភ្លែត មុននឹងចូលរួមក្នុងការដេញតាមនោះដែរ។

ពន្លឺប្រាំខ្សែ ដែលនាំមកនូវសម្ពាធកក្រើកមេឃ បានកាត់កាត់ផ្ទៃមេឃស្ទើរតែក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ពួកគេបានបាត់ខ្លួនយ៉ាងលឿនទៅក្នុងជើងមេឃ។

វាលខ្សាច់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយដែលមានខ្យល់ព្យុះខ្សាច់បោកបក់ និងពោរពេញទៅដោយពណ៌មាស បានលាតសន្ធឹងដាច់កន្ទុយភ្នែក។

នៅពីលើមេឃពណ៌ខៀវ ស្រាប់តែមានរូបរាងមួយបានហោះកាត់យ៉ាងឆ្កួតលីលា។ សម្ពាធខ្យល់ដ៏ធំមួយបានសង្កត់ចុះមកលើខ្សាច់ខាងក្រោម ដោយបន្សល់ទុកនូវស្នាមខ្សាច់រាក់ៗនៅលើដី។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលដ៏ខ្លី ស្នាមខ្សាច់ទាំងនោះត្រូវបាននាំយកទៅដោយខ្យល់ព្យុះ ដោយបានបិទបាំងដានជើងយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីរូបនោះបានហោះកាត់ ពន្លឺបីខ្សែបានមកដល់ភ្លាមៗ។ ខ្សាច់ដែលទើបតែនឹងស្ងប់មិនបានប៉ុន្មាន ស្រាប់តែមានស្នាមខ្សាច់ធំជាងមុនចំនួនបីបានលេចឡើង។

បន្ទាប់ពីពន្លឺបីខ្សែបានហោះចេញទៅ ស្រមោលមួយដែលមានល្បឿនកាន់តែគួរឱ្យភ័យខ្លាចបានលេចឡើង ហើយបន្ទាប់ពីការបាត់ខ្លួននៃស្រមោលនោះ ពន្លឺប្រាំខ្សែបានភ្លឺកាត់...... បន្ទាប់ពីត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញម្តងហើយម្តងទៀត ខ្យល់នៅពីលើខ្សាច់ហាក់ដូចជាកំពុងបញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរតិចៗ។

ស៊ាវ យ៉ាន បានបក់ស្លាបពពកស្វាយរបស់គាត់យ៉ាងឆ្កួតលីលា ដោយមានអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង (Green Lotus Core Flame) នៅក្នុងដៃម្ខាង។ ដោយខ្ចីល្បឿនពីខ្យល់ព្យុះ ល្បឿនរបស់គាត់គឺរឹតតែគួរឱ្យភ័យខ្លាចជាងសត្វហោះហើរដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតដែលមានកំណើតនៅក្នុងតំបន់វាលខ្សាច់នេះទៅទៀត។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារការណែនាំរបស់ យ៉ាវ ឡៅ (Lao Yao) ទេ នោះ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រាកដជាវង្វេងផ្លូវនៅក្នុងវាលខ្សាច់នេះ ដែលមិនមានចំណុចសម្គាល់សូម្បីតែបន្តិចឡើយ។

អណ្តាតរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានគ្រវី ខណៈដែលថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពលពីរគ្រាប់ត្រូវបានលេបចូលទៅក្នុងពោះរបស់គាត់។ ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពលដែលនៅក្នុងមាត់របស់គាត់ត្រូវបានកាត់បន្ថយអស់ជាងពាក់កណ្តាលនៅក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីនេះ។ តាមរយៈរឿងនេះតែមួយគត់ មនុស្សម្នាក់អាចស្រមៃមើលពីការប្រើប្រាស់ថាមពលប្រយុទ្ធដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចដោយការហោះហើរយ៉ាងព្រងើយដោយមិនគិតពីសុវត្ថិភាព។

ការហោះឡើងទៅមុខបានចម្ងាយមួយសន្ទុះទៀត ទឹកមុខដ៏តានតឹងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានផ្លាស់ប្តូរ។ ជាមួយនឹងការងាកក្បាលបន្តិច គាត់អាចមើលឃើញថារូបរាងខ្មៅទាំងបីនៅជិតគែមនៃខ្សែភ្នែករបស់គាត់កំពុងខិតជិតមកជិតគាត់ហើយ។

«ចង្រៃយ៍អើយ ពួកអាសត្វធាតុទាំងនេះគឺពិតជាមានការតស៊ូខ្លាំងពេកហើយ។» ដោយសម្លឹងមើលទៅរូបរាងរបស់ គូ ហឺ និងក្រុមរបស់គាត់កាន់តែខិតជិតមកដល់ ចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានចាប់ផ្តើមស្លន់ស្លោ ពួកវាទាំងបីនាក់សុទ្ធសឹងតែជាកម្រិតលំដាប់ស្ដេច។ តាមពិតទៅ ការទះមួយកំផ្លៀងពីពួកគេអាចវាយ ស៊ាវ យ៉ាន ឱ្យស្លាប់បាន។

«លោកម្ចាស់ គូ ហឺ នៃអាណាចក្រ ចា ម៉ា (Jia Ma Empire) សូមស្នើសុំឱ្យអ្នកប្រគល់អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ទៅកាន់ម្ចាស់ដើមវិញ។ សូមកុំបារម្ភ ជាមួយនឹងអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដែលមិនមានការប៉ះពាល់អ្វីសោះនេះ គូ ហឺ នឹងមិនបណ្តោយឱ្យអ្នករងការខាតបង់ណាមួយឡើយ!» ការស្រែកនោះត្រូវបានពង្រឹងដោយថាមពលប្រយុទ្ធ និងមានសំឡេងដូចជាផ្គរលាន់លាន់ឮរំពងពេញវាលខ្សាច់ ដោយមិនមានការថមថយឡើយ។

«ខ្ញុំពិតជាមនុស្សល្ងង់ហើយ បើខ្ញុំប្រគល់វាទៅឱ្យអ្នកនោះ......» ស៊ាវ យ៉ាន បានរអ៊ូក្នុងចិត្ត មុននឹងងាកភ្នែកត្រលប់ទៅក្រោយវិញ ហើយមិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីជេរប្រមាថយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកកម្រិតលំដាប់ស្ដេចនិយាយយ៉ាងទន់ភ្លន់ ប៉ុន្តែល្បឿនរបស់ពួកគេបានកើនឡើងកាន់តែខ្លាំងឡើង ខណៈដែលចម្ងាយរវាងភាគីទាំងពីរបានចាប់ផ្តើមរួមតូចយ៉ាងលឿន។

ដោយមិនឆ្លើយតបនឹងសំណួររបស់ គូ ហឺ ស៊ាវ យ៉ាន រៀបនឹងផ្តោតអារម្មណ៍ទៅមុខវិញ ប៉ុន្តែប្រស្រីភ្នែករបស់គាត់បានរួមតូចនៅពេលគាត់បានឃើញថានៅពីក្រោយក្រុមរបស់ គូ ហឺ មិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន មានស្រមោលមួយដែលមានល្បឿនគួរឱ្យភ័យខ្លាចជាខ្លាំងកំពុងតែមកដល់។