មនុស្សអាថ៌កំបាំងគ្របអាវធំខ្មៅ (The Mysterious Black-Robed Person)

សៀវ យ៉ាន (Xiao Yan) សម្លឹងមើលសមរភូមិពីចម្ងាយដោយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល។ រលកថាមពលដែលនៅសេសសល់ដែលជះចេញពីការប្រយុទ្ធម្តងម្កាល បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ សៀវ យ៉ាន ញ័រ។ តាមការគណនារបស់គាត់ ប្រសិនបើគាត់មិនមានការប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយត្រូវបានប៉ះទង្គិចដោយរលកថាមពលទាំងនេះ គាត់ច្បាស់ជាទទួលរងរបួសធ្ងន់ជាមិនខាន។

«តើនេះគឺជាការប្រយុទ្ធគ្នារវាងអ្នកខ្លាំង លំដាប់ស្ដេច (Dou Wang) ឬ?» សៀវ យ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏លេបទឹកមាត់ ខណៈពេលដែលគាត់សម្លឹងមើលស្នាមប្រេះដ៏ធំដែលរីករាលដាលពីកន្លែងដែលការប្រយុទ្ធគ្នារវាងអ្នកទាំងបីកំពុងកើតឡើង។

«បាំង!» ការផ្ទុះថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានបន្លឺឡើង ធ្វើឱ្យខ្សាច់ពណ៌លឿងខ្ចាត់ខ្ចាយពេញមេឃ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ខ្សាច់ក៏ចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចុះមកក្រោមវិញ ហើយស្រមោលបីក៏បានហោះដកថយក្រោយរៀងៗខ្លួនចេញពីសមរភូមិ។

ភ្នែកបីគូបានសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមកនៅលើអាកាស ដែលសុទ្ធតែបង្កប់ដោយចេតនាសម្លាប់ដោយមិនលាក់លៀម។

ដោយសម្លឹងមើលសមរភូមិដែលស្រាប់តែស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ សៀវ យ៉ាន បានដឹងថា ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងបី យូ ម៉ី (Yue Mei) ដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងបន្តិច ច្បាស់ជាកំពុងចាញ់ប្រៀប។ ចំណែកឯ យ៉ាន ស៊ី (Yan Shi) និង ហ្វឹង លី (Feng Li) វិញ មានត្រឹមតែសម្លៀកបំពាក់រហែកបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះដោយសារការសហការគ្នា។ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) របស់ពួកគេនៅតែស្ងប់ស្ងាត់ និងរឹងមាំ ដែលបញ្ជាក់ថាពួកគេមិនបានរងរបួសធ្ងន់ឡើយ។

«ពួកមនុស្សឥតអៀនខ្មាស... បើឱ្យខ្ញុំតទល់តែម្នាក់ឯង ខ្ញុំពិតជាមិនមែនជាគូប្រកួតរបស់អ្នកទាំងពីរទេ។ ប៉ុន្តែ បើខ្ញុំចង់ចាកចេញពីវាលខ្សាច់នេះ អ្នកទាំងពីរមិនទាន់មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីឃាត់ខ្ញុំឡើយ!» ទ្រូងដ៏ទ្រលុកទ្រលន់របស់ យូ ម៉ី ឡើងចុះៗតិចៗ។ បន្ទាប់ពីវាស់ស្ទង់កម្លាំងគូប្រកួតរួច នាងបានបោះបង់ចោលទាំងស្រុងនូវគំនិតចង់ប្រយុទ្ធស្លាប់រស់។ នាងចំអកដោយស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់ ហើយដៃរបស់នាងបានបង្កើតជាត្រា (Seal) យ៉ាងរហ័សនៅចំពោះមុខ។

«ឃាត់នាង!» ដោយឃើញ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ស្រាប់តែហក់ឡើងពីរាងកាយរបស់ យូ ម៉ី យ៉ាន ស៊ី ជ្រួញចិញ្ចើមហើយស្រែកឡើង។

ភ្លាមៗនោះ ហ្វឹង លី ដែលនៅក្បែរគាត់បានប្រែទៅជាខ្យល់បក់ស្រាលៗ ហើយស្ទុះទៅរក យូ ម៉ី ដូចរន្ទះ។

«បច្ចេកទេសពស់៖ បំបែកខ្លួន! (Snake’s Technique: Split!)» ដោយសម្លឹងមើលខ្សែខ្យល់ដែលកំពុងស្ទុះមករកនាង យូ ម៉ី ញ័រខ្លួនបន្តិច។ បន្ទាប់មក នៅក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏ភ្ញាក់ផ្អើលរបស់អ្នកគ្រប់គ្នា នាងក៏ស្រាប់តែផ្ទុះឡើង...

ក្នុងអំឡុងពេលនៃការផ្ទុះ គ្មានឈាម ឬសាច់ខ្ទាតចេញមកឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ សត្វពស់ថាមពលពណ៌បៃតងចាស់ដ៏ធំរាប់មិនអស់ បានវារចេញពីកន្លែងផ្ទុះនោះ។ នៅពេលដែលសត្វពស់ដ៏ធំទាំងនេះលេចឡើង ពួកវាក៏ចាប់ផ្តើមហោះទៅគ្រប់ទិសទីយ៉ាងលឿន។

«ពិតជាបច្ចេកទេសពស់ដ៏ចម្លែកមែន...» យ៉ាន ស៊ី គ្រវីដៃបញ្ចេញ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) បាញ់កម្ទេចសត្វពស់ថាមពលរាប់រយក្បាលឱ្យរលាយបាត់។ ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលចំនួនពស់ដែលមើលទៅដូចជាគ្មានទីបញ្ចប់ ទឹកមុខរបស់គាត់ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់។

នៅពេលដែលសត្វពស់ថាមពលគ្របដណ្តប់ពេញទីកន្លែង មនុស្សពីរបីនាក់ដែលឈរសម្លឹងមើលពីចម្ងាយ លើកលែងតែអ្នកគ្របអាវធំខ្មៅ ក៏បានចាប់ផ្តើមធ្វើសកម្មភាពភ្លាមៗដែរ។ ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី ពួកគេបានកម្ទេចសត្វពស់ថាមពលអស់ជាងពាក់កណ្តាល។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ក៏នៅតែមានមួយចំនួនធំដែលរត់គេចរួច ហើយបានមុជចូលទៅក្នុងស្រទាប់ខ្សាច់។

«ហ៊ឺ... ការប៉ុនប៉ងសម្លាប់អ្នកខ្លាំងរបស់ពួកមនុស្សពស់នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ពិតជាពិបាកមែន។ បច្ចេកទេសរត់គេចបែបនេះ ពិតជាពិបាកទប់ទល់ណាស់»។ ដោយសម្លឹងមើលសត្វពស់ថាមពលដែលកំពុងរត់គេចគ្រប់ទិសទី បុរសវ័យកណ្តាលមានតែញញឹមដោយជូរចត់ និងអស់សង្ឃឹម។

ដោយឮបែបនេះ មនុស្សពីរបីនាក់ទៀតដែលកំពុងខិតខំសម្លាប់សត្វពស់ ក៏ងក់ក្បាលយល់ស្រប។ លុះត្រាតែមានការរៀបចំទុកជាមុនទាំងស្រុង ទើបអាចរារាំងបច្ចេកទេសពស់ដ៏ចម្លែកនេះបាន។ ដោយអង្គុយនៅលើភ្នំខ្សាច់ សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលសត្វពស់ថាមពលដែលមុជចូលទៅក្នុងខ្សាច់គ្រប់កន្លែងដោយភាពស្រឡាំងកាំង។ តើនារីម្នាក់នេះមិនពូកែពេកទេឬ? នាងពិតជាមានសមត្ថភាពរក្សាជីវិតបែបនេះសោះ។ មិនឆ្ងល់ទេដែលនាងមិនរត់គេចភ្លាមៗនៅពេលឃើញកងកម្លាំងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចរបស់ម្ខាងទៀត ព្រោះនាងមានសន្លឹកបៀរលាក់ទុកបែបនេះឯង...

«អឺ... ប៉ុន្តែសំណាងល្អណាស់ ដែលចុងក្រោយខ្ញុំបានរួចផុតពីនារីម្នាក់នោះ...» ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នារីដែលចង់យកជីវិត សៀវ យ៉ាន ត្រូវបានបង្ខំឱ្យរត់គេចបាត់ទៅហើយ។ សៀវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយធូរទ្រូង។ គាត់បានលូកដៃទៅរក ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) នៅក្បែរខ្លួន ហើយទាញវាឡើង។ នៅពេលដែលគាត់ទើបតែក្រោកឈរ ទឹកមុខរបស់គាត់ក៏ប្រែប្រួលភ្លាមៗ។

ពីភ្នំខ្សាច់ដែលនៅឆ្ងាយពី សៀវ យ៉ាន ត្រឹមតែប៉ុន្មានម៉ែត្រ សត្វពស់ថាមពលពណ៌បៃតងដ៏ធំមួយស្រាប់តែបាញ់ចេញមក។ វាបើកមាត់ដ៏សាហាវ ហោះកាត់ខ្សាច់ពណ៌លឿង ហើយស្ទុះសំដៅទៅរកបំពង់ករបស់ សៀវ យ៉ាន ក្នុងបំណងខាំសម្លាប់។

«ចង្រៃយក៍!» ការឆ្មក់វាយប្រហារភ្លាមៗនេះបានធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន មិនអាចតបតបានទាន់ពេលវេលា។ នៅខណៈនោះ គាត់បានត្រឹមតែមើលសត្វពស់ថាមពលខិតចូលមកកាន់តែជិតដោយក្តីរន្ធត់។

នៅខណៈដែលសត្វពស់ថាមពលស្ទុះចេញពីភ្នំខ្សាច់ បុរសវ័យកណ្តាល និងអ្នកផ្សេងទៀតបានដឹងមុន សៀវ យ៉ាន ទៅទៀត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលពួកគេឃើញថាគោលដៅរបស់ពស់នោះគឺជាយុវជនម្នាក់ ពួកគេបែរជាស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការជួយសង្គ្រោះទៅវិញ។

អ្នកខ្លាំងទាំងនេះមិនស្គាល់ សៀវ យ៉ាន ឡើយ។ រួមផ្សំនឹងចរិតលក្ខណៈរាបស្មើ និងមិនមែនជាមនុស្សចិត្តធម៌ផងនោះ នៅពេលឃើញថាអ្នកដែលត្រូវគេវាយប្រហារគឺជាមនុស្សដែលគ្មានទំនាក់ទំនងជាមួយខ្លួន ពួកគេក៏មានអារម្មណ៍ធូរស្រាល។ ទោះបីជាពួកគេបានបញ្ចេញការវាយប្រហារតាមបែបសីលធម៌ក៏ដោយ ប៉ុន្តែល្បឿននៃការវាយប្រហារនោះច្បាស់ណាស់ថាមិនអាចជួយ សៀវ យ៉ាន បានទាន់ពេលឡើយ។

ទោះបីជាកំពុងប្រឈមមុខនឹងសេចក្តីស្លាប់ក៏ដោយ ក៏ សៀវ យ៉ាន នៅតែមានសតិស្មារតីគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការសង្កេតមើលស្ថានភាពជុំវិញខ្លួនដែរ។។ នៅពេលឃើញការប្រែប្រួលរបស់មនុស្សទាំងនេះ បេះដូងរបស់គាត់ក៏ធ្លាក់ចុះដល់បាត ហើយជ្រុងមាត់របស់គាត់ញ័រតិចៗ។ គាត់កំពុងត្រៀមខ្លួនប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីទប់ទល់ ស្រាប់តែមនុស្សម្នាក់ដែលគ្មាននរណានឹកស្មានដល់បានចេញមុខជួយ។

ចាប់តាំងពីថាមពលសត្វពស់បាញ់សំដៅទៅរក សៀវ យ៉ាន ជំហានជើងដែលមើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានទម្ងន់របស់មនុស្សអាថ៌កំបាំងនៅចម្ងាយ បានបន្សល់ទុកនូវស្នាមជើងយ៉ាងជ្រៅនៅលើផ្ទៃខ្សាច់។ ជាពិសេសនៅពេលដែលមនុស្សអាថ៌កំបាំងនោះបានឃើញសកម្មភាពរបស់អ្នកជុំវិញខ្លួន សំឡេងហុឺស តិចៗដែលឮតែខ្លួនឯងបានបន្លឺឡើងនៅក្នុងអាវគ្របខ្មៅ។

នៅពេលដែលថាមពលសត្វពស់នៅសល់តែប្រហែលកន្លះម៉ែត្រពី សៀវ យ៉ាន មនុស្សអាថ៌កំបាំងគ្របអាវខ្មៅក៏មិនអាចអត់ធ្មត់បានទៀតដែរ។ ចុងជើងរបស់គាត់បានជាន់ដីស្រាលៗ រាងកាយរបស់គាត់បានប្រែទៅជាខ្សែពន្លឺដ៏ស្តើង ហើយហាក់ដូចជាបានផ្លាស់ទីក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក (Teleport) មកឈរនៅពីមុខ សៀវ យ៉ាន។ កម្លាំងដែលគ្មានរូបរាងដ៏សាហាវបានបាញ់ចេញមក ខណៈដែលគាត់គ្រវីជាយអាវ ហើយបានកម្ទេចសត្វពស់ថាមពលដ៏អាក្រក់នោះឱ្យក្លាយជាធូលីក្នុងមួយរំពេច។

បន្ទាប់ពីកម្ទេចសត្វពស់នោះរួច មនុស្សគ្របអាវខ្មៅហាក់ដូចជាមានកំហឹងដែលពិបាកនឹងរំងាប់។ គាត់បានហុឺសម្តងទៀត ហើយជាន់ជើងលើដីយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ កម្លាំងដ៏សាហាវលើសលប់បានជ្រាបចូលទៅក្នុងស្រទាប់ខ្សាច់ ហើយស្ទុះសំដៅទៅទិសដៅមួយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក សំឡេងថ្ងូរដោយការឈឺចាប់បានបន្លឺឡើងនៅចម្ងាយជាងមួយរយម៉ែត្រ។ តាមរយៈការកម្រើកនៃខ្សាច់ពណ៌លឿង ម្ចាស់សំឡេងថ្ងូរនោះបានប្រញាប់រត់គេចខ្លួនជាមួយនឹងរបួសខ្លះៗ។

មនុស្សគ្របអាវខ្មៅដែលស្រាប់តែលេចមុខមកនៅចំពោះមុខ សៀវ យ៉ាន បានជួយឱ្យគាត់គេចផុតពីគ្រោះថ្នាក់ដែលជិតនឹងរងរបួសធ្ងន់។ ចង្វាក់បេះដូងដែលលោតញាប់របស់គាត់បានធូរស្រាលភ្លាមៗ។ នៅពេលដែលគាត់ជូតថ្ងាស គាត់មានការស្រឡាំងកាំងដោយដឹងថាថ្ងាសរបស់គាត់សុទ្ធតែញើសត្រជាក់។

ដោយភាពភ័យខ្លាចដែលនៅសេសសល់ សៀវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំពីរបីដង។ បន្ទាប់មកគាត់បានសម្លឹងមើលមនុស្សអាថ៌កំបាំងគ្របអាវខ្មៅដោយខ្សែភ្នែកគោរព ហើយនិយាយថា៖ «លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ (Elder) អរគុណសម្រាប់ការជួយសង្គ្រោះខ្ញុំ»។

អាវគ្របខ្មៅបានរង្គើបន្តិច ប៉ុន្តែមនុស្សនៅក្នុងនោះមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។ មើលទៅហាក់ដូចជាគាត់កំពុងងក់ក្បាល។

«អឺ...» នៅលើវាលខ្សាច់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ បុរសវ័យកណ្តាល និងមនុស្សពីរបីនាក់ទៀតសុទ្ធតែមានផ្ទៃមុខស្រឡាំងកាំង ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលមនុស្សអាថ៌កំបាំងដែលស្រាប់តែចេញមុខជួយ។ ពួកគេស្គាល់មនុស្សម្នាក់នេះច្បាស់ណាស់។ គាត់គឺជាមនុស្សដែលមានចរិតរាបស្មើ និងឯកោបំផុតក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា។ កុំថាឡើយមនុស្សចម្លែកម្នាក់ស្លាប់នៅចំពោះមុខ ទោះបីជាមានមនុស្សស្លាប់ច្រើនជាងនេះ ក៏គាត់នៅតែតាមដានដោយមិនខ្វល់ដែរ។ ក្រៅពីអ្នកដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយគាត់ គាត់កម្រនឹងជួយសង្គ្រោះនរណាម្នាក់ណាស់។ ដូច្នេះហើយ នៅពេលដែលគ្រប់គ្នាឃើញថាគាត់ពិតជាបានជួយយុវជនម្នាក់ដែលមិនស្គាល់គ្នា ពួកគេពិតជាមានភាពងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។

«ខេ ខេ ប្អូនប្រុសតូច តើឯងមិនអីទេឬ? ឯងពិតជាមានភាពក្លាហានណាស់ដែលហ៊ានចូលមកក្នុងតំបន់ស្នូលនៃវាលខ្សាច់តែម្នាក់ឯង។ ប្រសិនបើពួកយើងមិនមានអារម្មណ៍ដឹងពីការរញ្ជួយនៃថាមពលនៅទីនេះយប់នេះទេ ឯងប្រហែលជាត្រូវនារីម្នាក់នោះចាប់ខ្លួនយកទៅបាត់ហើយ»។ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលនៅលើផ្ទៃមុខបុរសវ័យកណ្តាលបានបាត់ទៅវិញភ្លាមៗ ហើយគាត់បានដើរចូលមកនិយាយជាមួយ សៀវ យ៉ាន ទាំងញញឹម។

«ខ្ញុំមិនអីទេ។ អរគុណអស់លោកចាស់ទុំទាំងឡាយ»។ សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលបុរសវ័យកណ្តាលហើយនិយាយទាំងញញឹម។

«កុំនៅទីនេះយូរពេកអី។ ទីនេះនឹងលែងមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ ចាកចេញពីវាលខ្សាច់ឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន»។ មនុស្សអាថ៌កំបាំងគ្របអាវខ្មៅបានបែរខ្នងដាក់ សៀវ យ៉ាន ខណៈដែលគាត់រៀបចំអាវគ្របរបស់គាត់ស្រាលៗ។ សំឡេងដ៏ស្រទន់ និងស្អកបន្តិចបានបន្លឺចេញពីខាងក្នុង។

«ហុះ?» នៅពេលឮសំឡេងដែលស្អកខ្លាំងដូចជាការកិនធ្មេញបែបនេះ បុរសវ័យកណ្តាល និង សៀវ យ៉ាន សុទ្ធតែមានភាពស្រងាកចិត្ត។

«សំឡេង... សំឡេងរបស់អ្នក?» បុរសវ័យកណ្តាលព្រិចភ្នែកដោយការភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈដែលពាក្យសង្ស័យទាំងនោះបានរបូតចេញពីមាត់ដោយមិនបានគិត។

«ខ្ញុំមិនអីទេ។ តោះទៅ! កុំខាតពេល!» មនុស្សគ្របអាវខ្មៅបានគ្រវីដៃទៅក្រោយភ្លាមៗ។ រលកខ្សាច់ពណ៌លឿងបានហោះឡើង ហើយរារាំងសម្តីរបស់បុរសវ័យកណ្តាលភ្លាមៗ។ សំឡេងស្អករបស់គាត់បង្ហាញពីភាពមិនអត់ធ្មត់បន្តិច។

បុរសវ័យកណ្តាលមានការយល់ច្រឡំជាខ្លាំងចំពោះមនុស្សគ្របអាវខ្មៅដែលស្រាប់តែប្រែជាចម្លែកបែបនេះ។ បេះដូងដែលភ័យអររបស់គាត់កំពុងឆ្ងល់ថា តើគាត់បានធ្វើអ្វីខុសដែលធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់នេះខឹងឬអត់។

បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ បុរសវ័យកណ្តាលហាក់ដូចជាមិនដឹងថាខ្លួនខុសនៅកន្លែងណានោះទេ។ គាត់បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម ហើយបានផ្លុំកញ្ចែទៅលើមេឃ។ ភ្លាមៗនោះ សត្វវេទមន្ត (Magic Beast) ពណ៌បៃតងចាស់ដ៏ធំនៅលើមេឃបានវាយស្លាបដ៏ធំរបស់វា ហើយចុះមកក្រោមយឺតៗ។

មនុស្សគ្របអាវខ្មៅបានងាកក្រោយ ហើយរៀបនឹងហោះឡើង ស្រាប់តែខ្សែភ្នែកដែលសម្លឹងមើលពីក្រោមអាវគ្របបានក្រឡេកមើល ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) នៅក្នុងដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន។ បន្ទាប់ពីការស្ទាក់ស្ទើរមួយរយៈខ្លី កណ្តាប់ដៃនៅក្នុងអាវគ្របបានក្តាប់ឡើង ហើយបានស្រូបយកដាវធំរបស់ សៀវ យ៉ាន ចេញពីដៃដោយមិនបានប៉ះផ្ទាល់ឡើយ។

«លោក...» ដោយមានអារម្មណ៍ពីសកម្មភាពរបស់ម្ខាងទៀត សៀវ យ៉ាន មានភាពស្រងាកចិត្ត។ ភ្នែករបស់គាត់បើកធំៗ ដោយគិតថាម្ខាងទៀតកំពុងប្លន់យក ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) របស់គាត់។

«ដាវរបស់អ្នកត្រូវបានប្រឡាក់ដោយពិសពស់របស់នារីម្នាក់នោះពីមុនមក។ ប្រសិនបើអ្នកប្រើ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) របស់អ្នកខណៈពេលដែលកាន់វា ពិសនោះនឹងឆ្លៀតឱកាសចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់អ្នក»។ ខ្យល់បក់ស្រាលៗបានធ្វើឱ្យ ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) អណ្តែតនៅពីមុខមនុស្សគ្របអាវខ្មៅ ហើយ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ពណ៌បៃតងបានហក់ឡើងពីមនុស្សគ្របអាវខ្មៅមកគ្របដណ្តប់លើដាវធំ។ ចុងក្រោយ វាបានជម្រះជាតិពិសពស់បន្តិចបន្តួចដែលជាប់នៅលើដាវធំនោះចេញអស់។

ឮបែបនេះ សៀវ យ៉ាន ស្រឡាំងកាំង ហើយផ្ទៃមុខរបស់គាត់ក៏ប្រែជាអៀនខ្មាសភ្លាមៗ។

បន្ទាប់ពីពិសពស់ត្រូវបានជម្រះចេញ ដាវធំក៏បានធ្លាក់ចុះ ហើយដោតយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងភ្នំខ្សាច់។ បន្ទាប់ពីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងរួចរាល់ មនុស្សគ្របអាវខ្មៅមិនបាននៅបន្តទៀតទេ ហើយបានហោះឡើងទៅលើខ្នង សត្វវេទមន្ត ដ៏ធំភ្លាមៗ។ គាត់បានអង្គុយពែនភ្នែន ហើយនៅស្ងៀមមិននិយាយអ្វីឡើយ។

អ្នកខ្លាំងជុំវិញខ្លួនបានសម្លឹងមើលមនុស្សគ្របអាវខ្មៅដែលឡើងទៅលើមុនគេ។ បន្ទាប់មកពួកគេបានប្រើខ្សែភ្នែកចម្លែកសម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន។ ក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេពោពេញទៅដោយភាពសង្ស័យ និងរអ៊ូរទាំថា៖ «ពិតជាចម្លែកមែន។ តាំងពីពេលណាដែលនាងចូលចិត្តជួយមនុស្សបែបនេះ? មិនត្រឹមតែជួយសង្គ្រោះទេ ថែមទាំងជួយជម្រះជាតិពិសទៀត។ ពិតជាយប់ដែលមិនគួរឱ្យជឿមែន...»

«ពិតជាក្មេងដែលមានសំណាងមែន»។ នៅពេលដែលការគិតរបស់ពួកគេមិនអាចរកចម្លើយបាន គ្រប់គ្នាបានត្រឹមតែរអ៊ូដោយអស់សង្ឃឹម។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានលោតឡើងទៅលើខ្នង សត្វវេទមន្ត នៅក្រោមខ្សែភ្នែកដ៏ងឿងឆ្ងល់របស់ សៀវ យ៉ាន ហើយអមដោយខ្យល់បក់បោកយ៉ាងខ្លាំង ពួកគេក៏បានបាត់ខ្លួនទៅជើងមេឃនៃវាលខ្សាច់យ៉ាងលឿន។

នៅក្នុងវាលខ្សាច់ដ៏ល្វឹងល្វើយ ខ្យល់ពេលរាត្រីបានបក់កាត់ ហើយខ្សាច់ពណ៌លឿងស្រទន់បានជះមកលើ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក សៀវ យ៉ាន បានញោចបបូរមាត់ ហើយរអ៊ូដោយស្នាមញញឹមជូរចត់ថា៖ «ពិតជាយប់ដ៏ចម្លែកមែន...»