[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6a00378808282634483f237c":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69760c82a5ba2989a9c50381",181,"ដំណើរឆ្លងកាត់វាលខ្សាច់","\u003Cdiv>ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ងក់ក្បាល ហៃ ប៉ូតុង (Hai Bodong) ទីបំផុតបានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជ្រីវជ្រួញរបស់គាត់បានរីកធំជាងមុនបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រគល់រូបមន្តថ្នាំឱ្យខ្ញុំមក... អូ៎ មែនហើយ លោកដឹងពីច្បាប់នៅពេលជួលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំឱ្យចម្រាញ់ឱសថហើយមែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមដាក់ ហៃ ប៉ូតុង «រៀបចំគ្រឿងផ្សំដោយខ្លួនឯង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហៃ ប៉ូតុង ងក់ក្បាលទាំងញញឹមជូរចត់។ គាត់ពិតជាដឹងពីច្បាប់នេះ ប៉ុន្តែបាតដៃដ៏ស្ងួតរបស់គាត់បានអង្អែលពុកចង្ការបន្តិចបន្តួច ខណៈដែលគាត់និយាយដោយភាពអៀនខ្មាសថា៖ «ខ្ញុំបានប្រមូលគ្រឿងផ្សំភាគច្រើនដែលរូបមន្តថ្នាំត្រូវការរួចហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំនៅខ្វះគ្រឿងផ្សំមួយមុខទៀត។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្រឿងផ្សំនេះមានឈ្មោះថា ផ្កាខ្សាច់មរណៈ (Sand’s Datura) ដែលអាចរកឃើញតែនៅក្នុង វាលខ្សាច់ ថាកឺ (Tager Desert) ប៉ុណ្ណោះ ហើយវាងាយស្រួលរកបំផុតនៅកន្លែងដែលមានសីតុណ្ហភាពខ្ពស់... លោកគួរតែដឹងថា ខ្ញុំហ្វឹកហាត់ដោយប្រើបច្ចេកទេសកម្លាំងធាតុប្រភេទទឹកកក។ លើសពីនេះ រាងកាយរបស់ខ្ញុំក៏មានត្រាដែល មហេសី មេឌូសា (Queen Medusa) បានបន្សល់ទុកដែរ។ ប្រសិនបើខ្ញុំឈានជើងចូលទៅក្នុងតំបន់ខាងក្នុងនៃវាលខ្សាច់ ថាកឺ នាងនឹងដឹងពីវត្តមានរបស់ខ្ញុំ... ដូច្នេះ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញទឹកមុខអៀនខ្មាសរបស់ ហៃ ប៉ូតុង ស៊ាវ យ៉ាន បានបង្រួមភ្នែក ហើយពេបមាត់និយាយថា៖ «លោកមិនមែនកំពុងសុំឱ្យខ្ញុំទៅតាមរកវាទេ មែនទេ? ខ្ញុំខាតបង់រួចទៅហើយក្នុងការជួយលោកចម្រាញ់ថ្នាំ ឥឡូវលោកចង់ឱ្យខ្ញុំជួយរកគ្រឿងផ្សំនៅក្នុងវាលខ្សាច់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយទៀត... តើបំណែកផែនទីតូចរបស់លោកមិនមានតម្លៃខ្ពស់ពេកទេឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ហៃ ប៉ូតុង ញញឹមដោយភាពអាម៉ាស់។ គាត់បានស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ មុននឹងនិយាយដោយអស់សង្ឃឹមថា៖ «មិនអីទេ ខ្ញុំប្រហែលជាអាចផ្តល់ព័ត៌មានអំពីអ្វីមួយដែលឯងប្រហែលជាចាប់អារម្មណ៍។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ព័ត៌មានអ្វី?» ស៊ាវ យ៉ាន សួរដោយភ្ញាក់ផ្អើល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាពាក់ព័ន្ធនឹង អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame)...» ហៃ ប៉ូតុង គ្រវីដៃ ហើយសួរទាំងញញឹម «តើព័ត៌មាននេះគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីជំរុញឱ្យឯងជួយខ្ញុំរកផ្កាខ្សាច់មរណៈទេ?» នៅពេលដែលបានឮពាក្យ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» បេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានលោតយ៉ាងខ្លាំង។ បំពង់ករបស់គេកន្ត្រាក់បន្តិច ខណៈដែលក្រសែភ្នែកដ៏ក្តៅគគុករបស់គេសម្លឹងមើលទៅ ហៃ ប៉ូតុង នៅចំពោះមុខ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងប្រហែលជាធ្លាប់ឮព័ត៌មានខ្លះៗអំពីអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ នេះមែនទេ?» ឃើញទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូតុង បានដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្តដោយក្តីធូរស្រាល ខណៈដែលគាត់និយាយទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ។» ងក់ក្បាលបន្តិច ស៊ាវ យ៉ាន សួរដោយអន្ទះសា៖ «តើលោកដឹងច្បាស់ទេថា អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ស្ថិតនៅត្រង់ណាខ្លះក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ នេះ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក្នុងនាមជាអ្នកធ្វើផែនទី ខ្ញុំធ្លាប់បានដើរជុំវិញវាលខ្សាច់ ថាកឺ នេះ។ ដោយសំណាង ខ្ញុំទទួលបានព័ត៌មានខ្លះៗអំពីអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌។ ខ្ញុំបានចុះពិនិត្យទីតាំង និងផ្លូវមួយចំនួនតាមព័ត៌មាននេះ។ ទោះបីជាខ្ញុំនៅតែមិនទាន់ប្រាកដថាអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ស្ថិតនៅទីណាពិតប្រាកដក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចស្មានដឹងថា តំបន់ណាខ្លះដែលមានឱកាសខ្ពស់បំផុតដែលមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌។» ហៃ ប៉ូតុង និយាយទាំងស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រសិនបើគ្មានការណែនាំពីខ្ញុំទេ ទោះបីជាឯងចំណាយពេលពេញមួយឆ្នាំដើរក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ ក៏វានៅតែស្ទើរតែមិនអាចទៅរួចឡើយដែលឯងនឹងរកអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ឃើញ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងគិតយ៉ាងម៉េចដែរ? ដរាបណាឯងព្រមជួយខ្ញុំរកផ្កាខ្សាច់មរណៈ ខ្ញុំនឹងផ្តល់ព័ត៌មានទាំងអស់ពីការស្រាវជ្រាវរបស់ខ្ញុំអំពីទីតាំងនៃអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ឱ្យឯង។» ហៃ ប៉ូតុង និយាយទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ព្រម!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន យល់ព្រមភ្លាមៗដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរឡើយ។ ការទាក់ទាញនៃអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ចំពោះគេគឺខ្លាំងពេក។ ដើម្បីទទួលបានវា ស៊ាវ យ៉ាន សុខចិត្តបង់ថ្លៃច្រើនយ៉ាងណាក៏ដោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន យល់ព្រម ហៃ ប៉ូតុង ងក់ក្បាលទាំងញញឹម។ បាតដៃរបស់គាត់ស្ទាបកាបូបអាវ មុននឹងដកក្រដាសស្បែកពពែស្តើងមួយផ្ទាំងចេញមក ហើយហុចឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន។ គាត់បាននិយាយថា៖ «បន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលកន្លែងមួយចំនួនរួចមក ខ្ញុំសន្និដ្ឋានថាមានកន្លែងបី ដែលទំនងជាមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ នេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទទួលយកក្រដាសស្បែកពពែ ស៊ាវ យ៉ាន បានបើកវាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយដឹងថាវាគឺជាផែនទីដ៏លម្អិតបំផុតនៃវាលខ្សាច់ ថាកឺ ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ ផែនទីនេះមិនមែនជាអ្វីដែលផែនទីផ្សេងៗនៅក្នុងហាងអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។ នៅលើនោះ មិនត្រឹមតែមានការបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ពីប្រភពទឹកនៅក្នុងវាលខ្សាច់ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងមានសម្គាល់យ៉ាងលម្អិតនូវទីតាំងនៃកុលសម្ព័ន្ធមនុស្សពស់ដែលនៅរាយប៉ាយក្នុងវាលខ្សាច់ទៀតផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឯងឃើញសញ្ញារូបអណ្តាតភ្លើងបីនៅលើផែនទីទេ?» ហៃ ប៉ូតុង ញញឹម និងរំលឹក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ខ្សែកែវភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានសម្លឹងកាត់ផែនទី ហើយរកឃើញថាមានសញ្ញារូបអណ្តាតភ្លើងយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងទិសដៅបី៖ ខាងកើត ខាងលិច និងខាងជើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ កន្លែងទាំងបីនេះមានលទ្ធភាពខ្ពស់បំផុតដែលមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌វត្តមាន។» បង្អុលម្រាមដៃទៅកាន់រូបអណ្តាតភ្លើងទាំងបី ហៃ ប៉ូតុង ញញឹម ហើយនិយាយថា៖ «ជាការពិតណាស់ ទាំងនេះគឺជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានសន្និដ្ឋានបន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលវាលខ្សាច់ភាគច្រើន។ ភាពត្រឹមត្រូវប្រហែលជាមិនមែនមួយរយភាគរយទេ ប៉ុន្តែវាប្រសើរជាងការដែលឯងដើររកដោយគ្មានគោលដៅ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ ទោះបីជាគេមានជំនួយពី យ៉ាវ ឡាវ (Yao Lao) ក៏ដោយ ក៏វានៅតែពិបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការស្វែងរកទីតាំងនៃអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ ដោយសារវាលធំល្វឹងល្វើយពេក។ ផែនទីដ៏លម្អិតរបស់ ហៃ ប៉ូតុង នេះ ប្រាកដជាជួយគេសន្សំពេលវេលា និងកម្លាំងបានច្រើន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងគួរចងចាំថា វាជាការប្រសើរដែលឯងទៅកាន់កន្លែងដែលមានសញ្ញាអណ្តាតភ្លើងនៅខាងកើត និងខាងជើងមុនគេ។ ចំណែកខាងលិចវិញ... បើអាច គួរតែជៀសវាងកុំទៅទីនោះអី។» ហៃ ប៉ូតុង រំលឹកយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈដែលម្រាមដៃរបស់គាត់បញ្ឈប់ត្រង់សញ្ញាអណ្តាតភ្លើងនៅខាងលិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេតុអ្វី?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពីព្រោះតំបន់នោះនៅជិតតំបន់ខាងក្នុងនៃវាលខ្សាច់ ថាកឺ។ មហេសី មេឌូសា អាចដឹងពីដង្ហើមរបស់មនុស្សបន្ទាប់ពីពួកគេចូលទៅក្នុងទឹកដីរបស់នាង។ ទោះបីជាឯងមានរតនសម្បត្តិប្លែកៗជាច្រើនក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនគិតថាឯងមានឱកាសច្រើនក្នុងការគេចខ្លួនឱ្យរស់រានមានជីវិតឡើយ ប្រសិនបើឯងជួប មហេសី មេឌូសា ដ៏គួរឱ្យខ្លាចនោះ។» ហៃ ប៉ូតុង ដកដង្ហើមធំដោយនៅមានភាពភ័យខ្លាចក្នុងចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ... ខ្ញុំនឹងព្យាយាមឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេដឹងក្នុងចិត្តថា ប្រសិនបើគេមិនអាចរកឃើញដាននៃអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌នៅក្នុងកន្លែងពីរផ្សេងទៀតទេ នោះមានឱកាសខ្ពស់ដែលគេនឹងទៅកាន់សញ្ញាអណ្តាតភ្លើងនៅខាងលិច។ ទោះបីជាកន្លែងនោះពោរពេញដោយគ្រោះថ្នាក់ក៏ដោយ ក៏គេនឹងមិនរុញរាក្នុងការចូលទៅឡើយ។ នេះក៏ព្រោះតែអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌មានការទាក់ទាញខ្លាំងពេកសម្រាប់គេ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នេះគឺជាជំនួយទាំងអស់ដែលខ្ញុំអាចផ្តល់ឱ្យឯងបាន។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាឯងនឹងអាចទទួលបានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដោយជោគជ័យ និងត្រឡប់មកវិញជាមួយផ្កាខ្សាច់មរណៈ។» ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន រក្សាផែនទីយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ហៃ ប៉ូតុង និយាយទាំងញញឹម «ចំពោះរូបមន្តថ្នាំ និងបំណែកផែនទី សូមអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំរក្សាវាទុកឱ្យមានសុវត្ថិភាពក្នុងអំឡុងពេលនេះចុះ។ នៅពេលឯងត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំនឹងប្រគល់គ្រប់យ៉ាងជូនឯងវិញ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ។» ងក់ក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន បែរមុខទៅរក ហៃ ប៉ូតុង លើកដៃប្រណម្យ ហើយនិយាយថា៖ «បើដូច្នេះមែន ខ្ញុំសូមលាហើយ។ ខ្ញុំពិតជាសុំទោសដែលបានធ្វើឱ្យកន្លែងរបស់លោកម្ចាស់ចំណាស់មានភាពរញ៉េរញ៉ៃបែបនេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រឡេកមើលបន្ទប់ដែលរញ៉េរញ៉ៃ ហៃ ប៉ូតុង គ្រវីក្បាល និងញញឹមជូរចត់។ «បំភ្លេចវាចុះ។ ខ្ញុំបានប្រើប្រាស់ភាពអត់ធ្មត់អស់ហើយក្នុងការរស់នៅដាច់ដោយឡែកទីនេះ។ ទោះបីជាឯងមិនកម្ទេចកន្លែងនេះ ក៏ខ្ញុំមិនគិតថាខ្ញុំនឹងបន្តនៅទីនេះយូរទៀតដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយស្នាមញញឹម ស៊ាវ យ៉ាន បានសុំទោសម្តងទៀត។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានគ្រវីដៃលា ហៃ ប៉ូតុង ខណៈដែលគេងាកខ្លួនដើរចេញពីទ្វារ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន បើកទ្វារ និងបាត់ខ្លួនយឺតៗ ហៃ ប៉ូតុង បានបង្រួមភ្នែក និងនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏ចាប់ផ្តើមរៀបចំកន្លែងដែលរញ៉េរញ៉ៃនោះឡើងវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខាងក្រៅទ្វារហាងដែលមានរូបរាងបុរាណ ស៊ាវ យ៉ាន បានងើបក្បាលឡើង ហើយបណ្តោយឱ្យពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅគគុកចាំងមកលើផ្ទៃមុខរបស់គេដូចជាទឹកកំពុងពុះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ដកដង្ហើមធំថ្នមៗ។ បទពិសោធន៍ក្នុងរយៈពេលពីរម៉ោងដ៏ខ្លីនេះ បានផ្តល់អារម្មណ៍ឱ្យគេដូចជាយល់សប្តិដូច្នោះដែរ។ គេទើបតែបានមកដល់ ទីក្រុងវាលខ្សាច់ (Desert City) ហើយក៏ចូលហាងមួយដោយចៃដន្យ។ ប៉ុន្តែ គេបែរជាបានជួបអ្នកខ្លាំងដែលរស់នៅដាច់ដោយឡែកទៅវិញ។ សាច់រឿងប្រភេទនេះដែលមានតែនៅក្នុងរឿងនិទាន បែរជាកើតឡើងក្នុងការពិតចំពោះមុខគេ។ គេមិនអាចជួយអ្វីបាន ក្រៅពីដកដង្ហើមធំដោយក្តីរំភើប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អឺ ខ្ញុំអាចជួបមនុស្សដែលធ្លាប់ជា លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ដោយគ្រាន់តែចូលកន្លែងណាមួយដោយចៃដន្យ... តើខ្ញុំសំណាង ឬស៊យទៅ?» ដោយបញ្ចេញសំណើចជូរចត់យ៉ាងខ្លី ស៊ាវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមចេញ និងដើរតាមដងផ្លូវ។ ដោយប៉ះចិញ្ចៀនថ្នមៗ គេក៏សួរក្នុងចិត្តយ៉ាងសាមញ្ញថា៖ «លោកគ្រូ តើលោកគិតថាគាត់អាចទុកចិត្តបានទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាគឺជាការពិតដែលគាត់មានជាប់ត្រា។ ប៉ុន្តែឯងកំពុងសួរថាតើមានបញ្ហាជាមួយផែនទីដែលគាត់ឱ្យមកយើងមែនទេ? កេកេ យើងត្រូវដើរតាមផ្លូវនៅលើនោះ ហើយប្រសិនបើគាត់មានបំណងអាក្រក់ យើងប្រហែលជាអាចជួបបញ្ហាខ្លះពិតមែន។» យ៉ាវ ឡាវ សើច មុននឹងបញ្ចេញមតិថា «ប៉ុន្តែផែនទីនេះនឹងផ្តល់ជំនួយដល់យើងច្រើនពិតមែន។ តំបន់ទាំងបីដែលមានសញ្ញារូបអណ្តាតភ្លើង គឺជាកន្លែងដែលខ្ញុំមិនបានទៅកាលពីមុន។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនអាចប្រាកដបានទេថាវាពិត ឬក្លែងក្លាយ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទោះបីជាយើងមិនអាចកំណត់បានថាគាត់មានបំណងអាក្រក់ឬអត់ ក៏យើងគួរតែមានការប្រុងប្រយ័ត្នជានិច្ច... នៅពេលដែលយើងចូលទៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ ព្យាយាមប្រុងប្រយ័ត្នឱ្យបានបន្តិច។ យើងមិនចាំបាច់ដើរតាមផែនទីទាំងស្រុងនោះទេ។ កាលនោះ ខ្ញុំធ្លាប់ដើរជុំវិញកន្លែងនេះមួយរយៈដែរ ដូច្នេះខ្ញុំក៏មានចំណេះដឹងខ្លះៗ ហើយនឹងជួយឯងកុំឱ្យវង្វេងផ្លូវ។» យ៉ាវ ឡាវ និយាយយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ...» ងក់ក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន និយាយទាំងញញឹម «បើដូច្នេះមែន ខ្ញុំនឹងទៅរៀបចំរបស់របរផ្សេងទៀតសិន មុននឹងសម្រាកក្នុងទីក្រុងមួយយប់។ យើងនឹងចូលទៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ នៅព្រឹកស្អែក។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ។» យ៉ាវ ឡាវ ងក់ក្បាល ហើយក៏ស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយបោសសំលៀកបំពាក់ថ្នមៗ ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម លើកជើងដើរសំដៅទៅកាន់ហាងលក់ថ្នាំដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។ អ្វីដែលគេទទួលបាននៅថ្ងៃនេះគឺលើសពីការរំពឹងទុករបស់គេឆ្ងាយណាស់។ មិនត្រឹមតែបានរកឃើញបំណែកផែនទីប៉ុណ្ណោះទេ គេថែមទាំងអាចទទួលបានព័ត៌មានអំពីអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ទៀតផង។ នេះមិនអាចជួយអ្វីបាន ក្រៅពីធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មានភាពរំភើប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដើរតាមដងផ្លូវមួយសន្ទុះ ស៊ាវ យ៉ាន បានចូលទៅក្នុងហាងលក់ថ្នាំមួយ។ នៅក្នុងនោះ គេបានទិញរុក្ខជាតិឱសថមួយចំនួនដែលការពារពស់។ នៅពេលដែលគេកំពុងទិញរុក្ខជាតិឱសថ គេបានសង្កេតមើលបុរសចំណាស់ដែលលក់ថ្នាំយ៉ាងលម្អិត រហូតដល់ធ្វើឱ្យបុរសចំណាស់នោះមានអារម្មណ៍មិនស្រួលបន្តិច។ បន្ទាប់មក ស៊ាវ យ៉ាន ក៏រើសរបស់របររបស់គេដោយភាពអៀនខ្មាស ហើយចាកចេញពីហាងលក់ថ្នាំទៅ។ ហាក់ដូចជាបន្ទាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍មុននេះ ចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហាក់មានការប្រុងប្រយ័ត្នជ្រុលបន្តិច។ គេពិតជាគិតថា អ្នកខ្លាំងដែលរស់នៅដាច់ដោយឡែកដូចជា ហៃ ប៉ូតុង សុទ្ធតែមានពាសពេញដងផ្លូវ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីរៀបចំគ្រឿងផ្សំឱសថដែលត្រូវការសម្រាប់ការពារពស់រួចមក ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានទិញទឹកស្អាតគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបំពេញចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេ នៅហាងលក់ទឹកស្អាតមួយ មុននឹងគេពេញចិត្តនឹងការរៀបចំរបស់គេ ហើយសម្រេចចិត្តធ្វើដំណើរទៅកាន់ផ្ទះសំណាក់លំដាប់ខ្ពស់មួយដែលអ្នកដំណើរបានប្រាប់៖ ជាកន្លែងដែលគេនឹងសម្រាកមួយយប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលរាត្រីដ៏ងងឹតបានកន្លងផុតទៅយឺតៗ ព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅគគុកបានគ្របដណ្តប់វាលខ្សាច់ដោយកម្តៅដ៏ខ្លាំងម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដើរចេញពីផ្ទះសំណាក់ ស៊ាវ យ៉ាន បានពត់ខ្លួន។ បន្ទាប់មក គេបានប៉ះចិញ្ចៀនផ្ទុកនៅលើម្រាមដៃរបស់គេថ្នមៗ។ នៅក្នុងនោះមាន «ថ្នាំគ្រាប់ស្តារកម្លាំង» (Energy Recovery Pills) ចំនួនហាសិបគ្រាប់ ដែល យ៉ាវ ឡាវ បានចំណាយពេលពេញមួយយប់ដើម្បីចម្រាញ់។ របស់ទាំងនេះគឺជាការចាំបាច់សម្រាប់គេក្នុងការហ្វឹកហាត់នៅក្នុងវាលខ្សាច់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈរនៅលើដងផ្លូវក្បែរច្រកចូលទីក្រុង ស៊ាវ យ៉ាន បានពិនិត្យមើលម្តងទៀតដើម្បីឱ្យប្រាកដថាគេមានរបស់គ្រប់យ៉ាងដែលត្រូវការ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេក៏បានដាក់ ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) នៅលើខ្នងរបស់គេ – ដែលមានកម្ពស់ជិតស្មើនឹងគេទៅហើយ – ដកដង្ហើមធំ ហើយចាប់ផ្តើមដំណើរឆ្លងកាត់វាលខ្សាច់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លើកនេះ ខ្ញុំត្រូវតែស្វែងរកអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ឱ្យឃើញ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រោមក្រសែភ្នែករបស់ពួកទាហានយាមទីក្រុងដែលពោរពេញដោយការគោរព ស៊ាវ យ៉ាន បានដើរចេញពីទីក្រុង។ គេបានសម្លឹងមើលវាលខ្សាច់ពណ៌មាសដែលគ្មានទីបញ្ចប់ដែលលេចឡើងក្នុងកែវភ្នែករបស់គេ ខណៈដែលកំពុងតាំងចិត្តយ៉ាងមាំក្នុងចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-05-10T07:45:12.687Z","2026-05-10T15:10:37.443Z","6a00378808282634483f237c","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"6a00101608282634483f235b",180,"បុគ្គលដែលធ្លាប់ស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកខ្លាំងទាំងដប់។ អធិរាជទឹកកក!",{"id":26,"number":27,"title":28},"6a00a51a08282634483f23b2",182,"ការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាកក្នុងវាលខ្សាច់",322,1790177389357]