ដំណើរឆ្លងកាត់វាលខ្សាច់

ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ងក់ក្បាល ហៃ ប៉ូតុង (Hai Bodong) ទីបំផុតបានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជ្រីវជ្រួញរបស់គាត់បានរីកធំជាងមុនបន្តិច។

«ប្រគល់រូបមន្តថ្នាំឱ្យខ្ញុំមក... អូ៎ មែនហើយ លោកដឹងពីច្បាប់នៅពេលជួលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំឱ្យចម្រាញ់ឱសថហើយមែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមដាក់ ហៃ ប៉ូតុង «រៀបចំគ្រឿងផ្សំដោយខ្លួនឯង!»

ហៃ ប៉ូតុង ងក់ក្បាលទាំងញញឹមជូរចត់។ គាត់ពិតជាដឹងពីច្បាប់នេះ ប៉ុន្តែបាតដៃដ៏ស្ងួតរបស់គាត់បានអង្អែលពុកចង្ការបន្តិចបន្តួច ខណៈដែលគាត់និយាយដោយភាពអៀនខ្មាសថា៖ «ខ្ញុំបានប្រមូលគ្រឿងផ្សំភាគច្រើនដែលរូបមន្តថ្នាំត្រូវការរួចហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំនៅខ្វះគ្រឿងផ្សំមួយមុខទៀត។»

«គ្រឿងផ្សំនេះមានឈ្មោះថា ផ្កាខ្សាច់មរណៈ (Sand’s Datura) ដែលអាចរកឃើញតែនៅក្នុង វាលខ្សាច់ ថាកឺ (Tager Desert) ប៉ុណ្ណោះ ហើយវាងាយស្រួលរកបំផុតនៅកន្លែងដែលមានសីតុណ្ហភាពខ្ពស់... លោកគួរតែដឹងថា ខ្ញុំហ្វឹកហាត់ដោយប្រើបច្ចេកទេសកម្លាំងធាតុប្រភេទទឹកកក។ លើសពីនេះ រាងកាយរបស់ខ្ញុំក៏មានត្រាដែល មហេសី មេឌូសា (Queen Medusa) បានបន្សល់ទុកដែរ។ ប្រសិនបើខ្ញុំឈានជើងចូលទៅក្នុងតំបន់ខាងក្នុងនៃវាលខ្សាច់ ថាកឺ នាងនឹងដឹងពីវត្តមានរបស់ខ្ញុំ... ដូច្នេះ...»

ឃើញទឹកមុខអៀនខ្មាសរបស់ ហៃ ប៉ូតុង ស៊ាវ យ៉ាន បានបង្រួមភ្នែក ហើយពេបមាត់និយាយថា៖ «លោកមិនមែនកំពុងសុំឱ្យខ្ញុំទៅតាមរកវាទេ មែនទេ? ខ្ញុំខាតបង់រួចទៅហើយក្នុងការជួយលោកចម្រាញ់ថ្នាំ ឥឡូវលោកចង់ឱ្យខ្ញុំជួយរកគ្រឿងផ្សំនៅក្នុងវាលខ្សាច់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយទៀត... តើបំណែកផែនទីតូចរបស់លោកមិនមានតម្លៃខ្ពស់ពេកទេឬ?»

ឮបែបនេះ ហៃ ប៉ូតុង ញញឹមដោយភាពអាម៉ាស់។ គាត់បានស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ មុននឹងនិយាយដោយអស់សង្ឃឹមថា៖ «មិនអីទេ ខ្ញុំប្រហែលជាអាចផ្តល់ព័ត៌មានអំពីអ្វីមួយដែលឯងប្រហែលជាចាប់អារម្មណ៍។»

«ព័ត៌មានអ្វី?» ស៊ាវ យ៉ាន សួរដោយភ្ញាក់ផ្អើល។

«វាពាក់ព័ន្ធនឹង អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame)...» ហៃ ប៉ូតុង គ្រវីដៃ ហើយសួរទាំងញញឹម «តើព័ត៌មាននេះគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីជំរុញឱ្យឯងជួយខ្ញុំរកផ្កាខ្សាច់មរណៈទេ?» នៅពេលដែលបានឮពាក្យ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» បេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានលោតយ៉ាងខ្លាំង។ បំពង់ករបស់គេកន្ត្រាក់បន្តិច ខណៈដែលក្រសែភ្នែកដ៏ក្តៅគគុករបស់គេសម្លឹងមើលទៅ ហៃ ប៉ូតុង នៅចំពោះមុខ។

«ឯងប្រហែលជាធ្លាប់ឮព័ត៌មានខ្លះៗអំពីអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ នេះមែនទេ?» ឃើញទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូតុង បានដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្តដោយក្តីធូរស្រាល ខណៈដែលគាត់និយាយទាំងញញឹម។

«បាទ។» ងក់ក្បាលបន្តិច ស៊ាវ យ៉ាន សួរដោយអន្ទះសា៖ «តើលោកដឹងច្បាស់ទេថា អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ស្ថិតនៅត្រង់ណាខ្លះក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ នេះ?»

«ក្នុងនាមជាអ្នកធ្វើផែនទី ខ្ញុំធ្លាប់បានដើរជុំវិញវាលខ្សាច់ ថាកឺ នេះ។ ដោយសំណាង ខ្ញុំទទួលបានព័ត៌មានខ្លះៗអំពីអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌។ ខ្ញុំបានចុះពិនិត្យទីតាំង និងផ្លូវមួយចំនួនតាមព័ត៌មាននេះ។ ទោះបីជាខ្ញុំនៅតែមិនទាន់ប្រាកដថាអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ស្ថិតនៅទីណាពិតប្រាកដក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចស្មានដឹងថា តំបន់ណាខ្លះដែលមានឱកាសខ្ពស់បំផុតដែលមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌។» ហៃ ប៉ូតុង និយាយទាំងស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្ត។

«ប្រសិនបើគ្មានការណែនាំពីខ្ញុំទេ ទោះបីជាឯងចំណាយពេលពេញមួយឆ្នាំដើរក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ ក៏វានៅតែស្ទើរតែមិនអាចទៅរួចឡើយដែលឯងនឹងរកអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ឃើញ។»

«ឯងគិតយ៉ាងម៉េចដែរ? ដរាបណាឯងព្រមជួយខ្ញុំរកផ្កាខ្សាច់មរណៈ ខ្ញុំនឹងផ្តល់ព័ត៌មានទាំងអស់ពីការស្រាវជ្រាវរបស់ខ្ញុំអំពីទីតាំងនៃអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ឱ្យឯង។» ហៃ ប៉ូតុង និយាយទាំងញញឹម។

«ព្រម!»

ស៊ាវ យ៉ាន យល់ព្រមភ្លាមៗដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរឡើយ។ ការទាក់ទាញនៃអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ចំពោះគេគឺខ្លាំងពេក។ ដើម្បីទទួលបានវា ស៊ាវ យ៉ាន សុខចិត្តបង់ថ្លៃច្រើនយ៉ាងណាក៏ដោយ។

ឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន យល់ព្រម ហៃ ប៉ូតុង ងក់ក្បាលទាំងញញឹម។ បាតដៃរបស់គាត់ស្ទាបកាបូបអាវ មុននឹងដកក្រដាសស្បែកពពែស្តើងមួយផ្ទាំងចេញមក ហើយហុចឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន។ គាត់បាននិយាយថា៖ «បន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលកន្លែងមួយចំនួនរួចមក ខ្ញុំសន្និដ្ឋានថាមានកន្លែងបី ដែលទំនងជាមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ នេះ។»

ទទួលយកក្រដាសស្បែកពពែ ស៊ាវ យ៉ាន បានបើកវាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយដឹងថាវាគឺជាផែនទីដ៏លម្អិតបំផុតនៃវាលខ្សាច់ ថាកឺ ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ ផែនទីនេះមិនមែនជាអ្វីដែលផែនទីផ្សេងៗនៅក្នុងហាងអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។ នៅលើនោះ មិនត្រឹមតែមានការបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ពីប្រភពទឹកនៅក្នុងវាលខ្សាច់ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងមានសម្គាល់យ៉ាងលម្អិតនូវទីតាំងនៃកុលសម្ព័ន្ធមនុស្សពស់ដែលនៅរាយប៉ាយក្នុងវាលខ្សាច់ទៀតផង។

«តើឯងឃើញសញ្ញារូបអណ្តាតភ្លើងបីនៅលើផែនទីទេ?» ហៃ ប៉ូតុង ញញឹម និងរំលឹក។

ឮបែបនេះ ខ្សែកែវភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានសម្លឹងកាត់ផែនទី ហើយរកឃើញថាមានសញ្ញារូបអណ្តាតភ្លើងយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងទិសដៅបី៖ ខាងកើត ខាងលិច និងខាងជើង។

«នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ កន្លែងទាំងបីនេះមានលទ្ធភាពខ្ពស់បំផុតដែលមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌វត្តមាន។» បង្អុលម្រាមដៃទៅកាន់រូបអណ្តាតភ្លើងទាំងបី ហៃ ប៉ូតុង ញញឹម ហើយនិយាយថា៖ «ជាការពិតណាស់ ទាំងនេះគឺជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានសន្និដ្ឋានបន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលវាលខ្សាច់ភាគច្រើន។ ភាពត្រឹមត្រូវប្រហែលជាមិនមែនមួយរយភាគរយទេ ប៉ុន្តែវាប្រសើរជាងការដែលឯងដើររកដោយគ្មានគោលដៅ។»

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ ទោះបីជាគេមានជំនួយពី យ៉ាវ ឡាវ (Yao Lao) ក៏ដោយ ក៏វានៅតែពិបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការស្វែងរកទីតាំងនៃអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ ដោយសារវាលធំល្វឹងល្វើយពេក។ ផែនទីដ៏លម្អិតរបស់ ហៃ ប៉ូតុង នេះ ប្រាកដជាជួយគេសន្សំពេលវេលា និងកម្លាំងបានច្រើន។

«ឯងគួរចងចាំថា វាជាការប្រសើរដែលឯងទៅកាន់កន្លែងដែលមានសញ្ញាអណ្តាតភ្លើងនៅខាងកើត និងខាងជើងមុនគេ។ ចំណែកខាងលិចវិញ... បើអាច គួរតែជៀសវាងកុំទៅទីនោះអី។» ហៃ ប៉ូតុង រំលឹកយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈដែលម្រាមដៃរបស់គាត់បញ្ឈប់ត្រង់សញ្ញាអណ្តាតភ្លើងនៅខាងលិច។

«ហេតុអ្វី?»

«ពីព្រោះតំបន់នោះនៅជិតតំបន់ខាងក្នុងនៃវាលខ្សាច់ ថាកឺ។ មហេសី មេឌូសា អាចដឹងពីដង្ហើមរបស់មនុស្សបន្ទាប់ពីពួកគេចូលទៅក្នុងទឹកដីរបស់នាង។ ទោះបីជាឯងមានរតនសម្បត្តិប្លែកៗជាច្រើនក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនគិតថាឯងមានឱកាសច្រើនក្នុងការគេចខ្លួនឱ្យរស់រានមានជីវិតឡើយ ប្រសិនបើឯងជួប មហេសី មេឌូសា ដ៏គួរឱ្យខ្លាចនោះ។» ហៃ ប៉ូតុង ដកដង្ហើមធំដោយនៅមានភាពភ័យខ្លាចក្នុងចិត្ត។

«បាទ... ខ្ញុំនឹងព្យាយាមឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។»

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេដឹងក្នុងចិត្តថា ប្រសិនបើគេមិនអាចរកឃើញដាននៃអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌នៅក្នុងកន្លែងពីរផ្សេងទៀតទេ នោះមានឱកាសខ្ពស់ដែលគេនឹងទៅកាន់សញ្ញាអណ្តាតភ្លើងនៅខាងលិច។ ទោះបីជាកន្លែងនោះពោរពេញដោយគ្រោះថ្នាក់ក៏ដោយ ក៏គេនឹងមិនរុញរាក្នុងការចូលទៅឡើយ។ នេះក៏ព្រោះតែអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌មានការទាក់ទាញខ្លាំងពេកសម្រាប់គេ...

«នេះគឺជាជំនួយទាំងអស់ដែលខ្ញុំអាចផ្តល់ឱ្យឯងបាន។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាឯងនឹងអាចទទួលបានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដោយជោគជ័យ និងត្រឡប់មកវិញជាមួយផ្កាខ្សាច់មរណៈ។» ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន រក្សាផែនទីយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ហៃ ប៉ូតុង និយាយទាំងញញឹម «ចំពោះរូបមន្តថ្នាំ និងបំណែកផែនទី សូមអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំរក្សាវាទុកឱ្យមានសុវត្ថិភាពក្នុងអំឡុងពេលនេះចុះ។ នៅពេលឯងត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំនឹងប្រគល់គ្រប់យ៉ាងជូនឯងវិញ។»

«បាទ។» ងក់ក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន បែរមុខទៅរក ហៃ ប៉ូតុង លើកដៃប្រណម្យ ហើយនិយាយថា៖ «បើដូច្នេះមែន ខ្ញុំសូមលាហើយ។ ខ្ញុំពិតជាសុំទោសដែលបានធ្វើឱ្យកន្លែងរបស់លោកម្ចាស់ចំណាស់មានភាពរញ៉េរញ៉ៃបែបនេះ។»

ក្រឡេកមើលបន្ទប់ដែលរញ៉េរញ៉ៃ ហៃ ប៉ូតុង គ្រវីក្បាល និងញញឹមជូរចត់។ «បំភ្លេចវាចុះ។ ខ្ញុំបានប្រើប្រាស់ភាពអត់ធ្មត់អស់ហើយក្នុងការរស់នៅដាច់ដោយឡែកទីនេះ។ ទោះបីជាឯងមិនកម្ទេចកន្លែងនេះ ក៏ខ្ញុំមិនគិតថាខ្ញុំនឹងបន្តនៅទីនេះយូរទៀតដែរ។»

ដោយស្នាមញញឹម ស៊ាវ យ៉ាន បានសុំទោសម្តងទៀត។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានគ្រវីដៃលា ហៃ ប៉ូតុង ខណៈដែលគេងាកខ្លួនដើរចេញពីទ្វារ។

ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន បើកទ្វារ និងបាត់ខ្លួនយឺតៗ ហៃ ប៉ូតុង បានបង្រួមភ្នែក និងនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏ចាប់ផ្តើមរៀបចំកន្លែងដែលរញ៉េរញ៉ៃនោះឡើងវិញ។

នៅខាងក្រៅទ្វារហាងដែលមានរូបរាងបុរាណ ស៊ាវ យ៉ាន បានងើបក្បាលឡើង ហើយបណ្តោយឱ្យពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅគគុកចាំងមកលើផ្ទៃមុខរបស់គេដូចជាទឹកកំពុងពុះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ដកដង្ហើមធំថ្នមៗ។ បទពិសោធន៍ក្នុងរយៈពេលពីរម៉ោងដ៏ខ្លីនេះ បានផ្តល់អារម្មណ៍ឱ្យគេដូចជាយល់សប្តិដូច្នោះដែរ។ គេទើបតែបានមកដល់ ទីក្រុងវាលខ្សាច់ (Desert City) ហើយក៏ចូលហាងមួយដោយចៃដន្យ។ ប៉ុន្តែ គេបែរជាបានជួបអ្នកខ្លាំងដែលរស់នៅដាច់ដោយឡែកទៅវិញ។ សាច់រឿងប្រភេទនេះដែលមានតែនៅក្នុងរឿងនិទាន បែរជាកើតឡើងក្នុងការពិតចំពោះមុខគេ។ គេមិនអាចជួយអ្វីបាន ក្រៅពីដកដង្ហើមធំដោយក្តីរំភើប។

«អឺ ខ្ញុំអាចជួបមនុស្សដែលធ្លាប់ជា លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ដោយគ្រាន់តែចូលកន្លែងណាមួយដោយចៃដន្យ... តើខ្ញុំសំណាង ឬស៊យទៅ?» ដោយបញ្ចេញសំណើចជូរចត់យ៉ាងខ្លី ស៊ាវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមចេញ និងដើរតាមដងផ្លូវ។ ដោយប៉ះចិញ្ចៀនថ្នមៗ គេក៏សួរក្នុងចិត្តយ៉ាងសាមញ្ញថា៖ «លោកគ្រូ តើលោកគិតថាគាត់អាចទុកចិត្តបានទេ?»

«វាគឺជាការពិតដែលគាត់មានជាប់ត្រា។ ប៉ុន្តែឯងកំពុងសួរថាតើមានបញ្ហាជាមួយផែនទីដែលគាត់ឱ្យមកយើងមែនទេ? កេកេ យើងត្រូវដើរតាមផ្លូវនៅលើនោះ ហើយប្រសិនបើគាត់មានបំណងអាក្រក់ យើងប្រហែលជាអាចជួបបញ្ហាខ្លះពិតមែន។» យ៉ាវ ឡាវ សើច មុននឹងបញ្ចេញមតិថា «ប៉ុន្តែផែនទីនេះនឹងផ្តល់ជំនួយដល់យើងច្រើនពិតមែន។ តំបន់ទាំងបីដែលមានសញ្ញារូបអណ្តាតភ្លើង គឺជាកន្លែងដែលខ្ញុំមិនបានទៅកាលពីមុន។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនអាចប្រាកដបានទេថាវាពិត ឬក្លែងក្លាយ...»

«ទោះបីជាយើងមិនអាចកំណត់បានថាគាត់មានបំណងអាក្រក់ឬអត់ ក៏យើងគួរតែមានការប្រុងប្រយ័ត្នជានិច្ច... នៅពេលដែលយើងចូលទៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ ព្យាយាមប្រុងប្រយ័ត្នឱ្យបានបន្តិច។ យើងមិនចាំបាច់ដើរតាមផែនទីទាំងស្រុងនោះទេ។ កាលនោះ ខ្ញុំធ្លាប់ដើរជុំវិញកន្លែងនេះមួយរយៈដែរ ដូច្នេះខ្ញុំក៏មានចំណេះដឹងខ្លះៗ ហើយនឹងជួយឯងកុំឱ្យវង្វេងផ្លូវ។» យ៉ាវ ឡាវ និយាយយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។

«បាទ...» ងក់ក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន និយាយទាំងញញឹម «បើដូច្នេះមែន ខ្ញុំនឹងទៅរៀបចំរបស់របរផ្សេងទៀតសិន មុននឹងសម្រាកក្នុងទីក្រុងមួយយប់។ យើងនឹងចូលទៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ នៅព្រឹកស្អែក។»

«បាទ។» យ៉ាវ ឡាវ ងក់ក្បាល ហើយក៏ស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។

ដោយបោសសំលៀកបំពាក់ថ្នមៗ ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម លើកជើងដើរសំដៅទៅកាន់ហាងលក់ថ្នាំដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។ អ្វីដែលគេទទួលបាននៅថ្ងៃនេះគឺលើសពីការរំពឹងទុករបស់គេឆ្ងាយណាស់។ មិនត្រឹមតែបានរកឃើញបំណែកផែនទីប៉ុណ្ណោះទេ គេថែមទាំងអាចទទួលបានព័ត៌មានអំពីអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ទៀតផង។ នេះមិនអាចជួយអ្វីបាន ក្រៅពីធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មានភាពរំភើប។

ដើរតាមដងផ្លូវមួយសន្ទុះ ស៊ាវ យ៉ាន បានចូលទៅក្នុងហាងលក់ថ្នាំមួយ។ នៅក្នុងនោះ គេបានទិញរុក្ខជាតិឱសថមួយចំនួនដែលការពារពស់។ នៅពេលដែលគេកំពុងទិញរុក្ខជាតិឱសថ គេបានសង្កេតមើលបុរសចំណាស់ដែលលក់ថ្នាំយ៉ាងលម្អិត រហូតដល់ធ្វើឱ្យបុរសចំណាស់នោះមានអារម្មណ៍មិនស្រួលបន្តិច។ បន្ទាប់មក ស៊ាវ យ៉ាន ក៏រើសរបស់របររបស់គេដោយភាពអៀនខ្មាស ហើយចាកចេញពីហាងលក់ថ្នាំទៅ។ ហាក់ដូចជាបន្ទាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍មុននេះ ចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហាក់មានការប្រុងប្រយ័ត្នជ្រុលបន្តិច។ គេពិតជាគិតថា អ្នកខ្លាំងដែលរស់នៅដាច់ដោយឡែកដូចជា ហៃ ប៉ូតុង សុទ្ធតែមានពាសពេញដងផ្លូវ...

បន្ទាប់ពីរៀបចំគ្រឿងផ្សំឱសថដែលត្រូវការសម្រាប់ការពារពស់រួចមក ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានទិញទឹកស្អាតគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបំពេញចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេ នៅហាងលក់ទឹកស្អាតមួយ មុននឹងគេពេញចិត្តនឹងការរៀបចំរបស់គេ ហើយសម្រេចចិត្តធ្វើដំណើរទៅកាន់ផ្ទះសំណាក់លំដាប់ខ្ពស់មួយដែលអ្នកដំណើរបានប្រាប់៖ ជាកន្លែងដែលគេនឹងសម្រាកមួយយប់។

ខណៈដែលរាត្រីដ៏ងងឹតបានកន្លងផុតទៅយឺតៗ ព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅគគុកបានគ្របដណ្តប់វាលខ្សាច់ដោយកម្តៅដ៏ខ្លាំងម្តងទៀត។

ដើរចេញពីផ្ទះសំណាក់ ស៊ាវ យ៉ាន បានពត់ខ្លួន។ បន្ទាប់មក គេបានប៉ះចិញ្ចៀនផ្ទុកនៅលើម្រាមដៃរបស់គេថ្នមៗ។ នៅក្នុងនោះមាន «ថ្នាំគ្រាប់ស្តារកម្លាំង» (Energy Recovery Pills) ចំនួនហាសិបគ្រាប់ ដែល យ៉ាវ ឡាវ បានចំណាយពេលពេញមួយយប់ដើម្បីចម្រាញ់។ របស់ទាំងនេះគឺជាការចាំបាច់សម្រាប់គេក្នុងការហ្វឹកហាត់នៅក្នុងវាលខ្សាច់។

ឈរនៅលើដងផ្លូវក្បែរច្រកចូលទីក្រុង ស៊ាវ យ៉ាន បានពិនិត្យមើលម្តងទៀតដើម្បីឱ្យប្រាកដថាគេមានរបស់គ្រប់យ៉ាងដែលត្រូវការ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេក៏បានដាក់ ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) នៅលើខ្នងរបស់គេ – ដែលមានកម្ពស់ជិតស្មើនឹងគេទៅហើយ – ដកដង្ហើមធំ ហើយចាប់ផ្តើមដំណើរឆ្លងកាត់វាលខ្សាច់។

«លើកនេះ ខ្ញុំត្រូវតែស្វែងរកអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ឱ្យឃើញ។»

ក្រោមក្រសែភ្នែករបស់ពួកទាហានយាមទីក្រុងដែលពោរពេញដោយការគោរព ស៊ាវ យ៉ាន បានដើរចេញពីទីក្រុង។ គេបានសម្លឹងមើលវាលខ្សាច់ពណ៌មាសដែលគ្មានទីបញ្ចប់ដែលលេចឡើងក្នុងកែវភ្នែករបស់គេ ខណៈដែលកំពុងតាំងចិត្តយ៉ាងមាំក្នុងចិត្ត។