បំណែកផែនទីដ៏អាថ៌កំបាំង?

នៅពេលទៅដល់ទីតាំងមួយដែលមានចម្ងាយប្រហែលពីរបីរយម៉ែត្រពីទីក្រុង ល្បឿនហោះហើររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏ចាប់ផ្តើមថយចុះបន្តិចម្តងៗ។ រាងកាយរបស់គាត់បានញ័រតិចៗ ហើយ ស្លាបពពកស្វាយ (Purple Cloud Wings) នៅលើខ្នងរបស់គាត់បានបញ្ចេញរលកពន្លឺពណ៌ស្វាយព្រាលៗ មុនពេលរួមតូចទៅៗ។ បន្ទាប់ពីនោះ ពួកវាបានប្រែរូបរាងទៅជាសាក់ជាប់នឹងខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានបង្វិលខ្លួននៅលើអាកាស មុនពេលជើងរបស់គាត់ចុះចតលើដីយ៉ាងមានលំនឹង។ បន្ទាប់ពីបានទះដីចេញពីសម្លៀកបំពាក់តិចៗ គាត់បានងើបក្បាលសម្លឹងមើលទីក្រុងពណ៌លឿងដ៏ធំដែលនៅឆ្ងាយ។ គាត់ដកដង្ហើមធំដោយក្ដីធូរស្រាល និងមានស្នាមញញឹម។

ប្រហែលជាដោយសារតែកន្លែងនេះស្ថិតនៅកៀកនឹងវាលខ្សាច់ ទើបខ្យល់អាកាសនៅទីនេះស្ងួត និងក្តៅខ្លាំងបំផុត។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅហែងបានចាំងចុះពីលើមេឃ និងដុតកម្ដៅដីដ៏ធំល្វឹងល្វើយ បណ្តាលឱ្យវាបញ្ចេញចំហាយក្តៅដែលស្ទើរតែដុតមនុស្សឱ្យឆ្អិន។ រលកកម្ដៅនោះបានហក់ឡើងយឺតៗ បង្កើតឱ្យមានភាពរង្គើនៃចំហាយទឹកនៅក្នុងតំបន់ជុំវិញ។

តាមធម្មតា នេះមិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាបរិស្ថានល្អឡើយ ហើយក៏មិនគួរមានមនុស្សដែលមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយក្នុងបរិយាកាសបែបនេះដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចនៅពេលដឹងថា ចាប់តាំងពីជើងរបស់គាត់បានជាន់លើទឹកដីនេះមក ថាមពលប្រយុទ្ធអណ្តាតភ្លើងស្វាយ (Purple Flame Dou Qi) ដែលហូរក្នុងខ្លួនរបស់គាត់ ស្រាប់តែប្រែជាមានភាពស្រស់ស្រាយ និងរស់រវើកជាងមុនយ៉ាងខ្លាំង។

បន្ទាប់ពីមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលមួយភ្លែត ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានលូកដៃចាប់ខ្យល់នៅពីមុខគាត់។ គាត់បានខាំបបូរមាត់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់ស្រាប់តែខ្សឹបតិចៗថា៖ «មិនឆ្ងល់ទេ... ប្រហែលជា ៨០ ភាគរយនៃខ្យល់នៅទីនេះ គឺជាថាមពលកម្លាំងធាតុប្រភេទដី និងភ្លើង...»

«អឹម។ ដោយសារមូលហេតុនេះហើយ ទើបវាលខ្សាច់ ថាហ្គើ (Tager Desert) ស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់អ្នកដែលហ្វឹកហាត់ វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុ (Qi Methods) ប្រភេទភ្លើង និងដី។ លើសពីនេះ អណ្តាតភ្លើងស្វាយនៅក្នុងខ្លួនរបស់ឯង គឺជាអណ្តាតភ្លើងពិសេសដែលមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធនឹងព្រះអាទិត្យ។ តាមធម្មជាតិ ឯងច្បាស់ជាមានភាពរហ័សរហួនជាងអ្នកដទៃបន្តិចហើយ»។ សំឡេងសើចតិចៗរបស់ លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) បានបន្លឺចេញពីក្នុងចិញ្ចៀន។

«ហើយនេះក៏ជាមូលហេតុដែលខ្ញុំឱ្យឯងមកហ្វឹកហាត់នៅវាលខ្សាច់នេះដែរ។ លក្ខខណ្ឌនៅទីនេះពិតជាលំបាកណាស់។ ប្រសិនបើចង់ហ្វឹកហាត់ គ្មានកន្លែងណាដែលល្អជាងទីនេះឡើយ»។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ងក់ក្បាល និងដកដង្ហើមចេញ។ គាត់បានបោសអង្អែលអាវវែងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ប្រណីតដែលស្ទើរតែដូចជាវត្ថុសិល្បៈ មុននឹងបោះជំហានដើរយឺតៗឆ្ពោះទៅកាន់ទីក្រុងដីលឿង។

នៅពេលដែលគាត់ដើរកាន់តែជិតទៅដល់ទីក្រុង ចំនួនអ្នកថ្មើរជើងនៅជុំវិញក៏កើនឡើងដែរ។ ក្នុងចំណោមអ្នកថ្មើរជើងទាំងនេះ បុរសភាគច្រើនបានបញ្ចេញរាងកាយផ្នែកខាងលើ ដើម្បីបង្ហាញថាស្បែករបស់ពួកគេខ្មៅស្រអាប់ និងរឹងមាំ។ នៅពេលមើលទៅ ពួកគេហាក់ដូចជាមនុស្សត្រង់ៗ។ ចំណែកឯស្ត្រីដែលជួបប្រទះម្តងម្កាល ស្បែករបស់ពួកគេក៏រាងខ្មៅបន្តិចដែរ ប៉ុន្តែវាជាពណ៌សំរិទ្ធ។ ស្ត្រីនៅទីនេះមិនមានភាពអៀនខ្មាស និងមានរបៀបរៀបរយដូចស្ត្រីនៅតំបន់កណ្តាលនៃអាណាចក្រឡើយ។ អាវខ្លីរឹបដែលពួកគេស្លៀក គឺគ្របដណ្តប់តែផ្នែកទ្រូង និងផ្នែកខាងក្រោមបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ ចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹងរបស់ពួកគេត្រូវបានបញ្ចេញយ៉ាងក្លាហាន។ សំពត់ខ្លី ឬខោខ្លីគ្របដណ្តប់លើភ្លៅដ៏វែង និងហាប់ណែនរបស់ពួកគេ។ នៅពេលដែលពួកគេដើរ ចង្កេះដែលដូចជាសត្វពស់របស់ពួកគេបានរង្គើ បង្ហាញពីមន្តស្នេហ៍ដ៏ទាក់ទាញ និងភាពស្រស់ស្អាតប្លែកភ្នែក។

ក្នុងអំឡុងពេលដើរ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានសម្លឹងមើលដោយក្តីរីករាយ។ គាត់បានលិតបបូរមាត់ ហើយងើបក្បាលមើលទំហំដ៏ធំនៃទីក្រុងពណ៌លឿង។ នៅត្រង់ច្រកទ្វារក្រុង មានពាក្យពណ៌ក្រហមឆ្អៅដ៏ធំពីរបិតជាប់នឹងជញ្ជាំងក្រុង។ មើលពីចម្ងាយ វាមានអារម្មណ៍ដូចជាពណ៌ឈាមស្រស់ៗ។

«ទីក្រុងវាលខ្សាច់ (Desert City)...» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) អានតិចៗ ខណៈដែលគាត់ញញឹម និងដើរយឺតៗឆ្ពោះទៅកាន់ច្រកចូលទីក្រុង។

នៅច្រកចូលទីក្រុង មានទាហានជាងដប់នាក់ពាក់អាវក្រោះ និងកាន់លំពែងវែង ខណៈដែលពួកគេកំពុងស្រែកប្រាប់មនុស្សដែលចូលទីក្រុងឱ្យបង់ពន្ធចូលក្រុង។ ឃើញទាហានទាំងនេះមិនខ្វល់ពីកម្តៅ និងពាក់អាវក្រោះពេញខ្លួនបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) មានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលក្នុងចិត្តបន្តិច។ ហេតុអ្វីបានជាការការពារនៅទីនេះរឹងមាំជាងទីក្រុងធំៗដូចជា ទីក្រុងថ្មខ្មៅ (Black Rock City) ទៅទៀត?

ប្រហែលជាដោយសារតែអាកាសធាតុក្តៅខ្លាំងពេក ទើបទាហានដែលកំពុងយាមនៅកន្លែងនេះមានអារម្មណ៍មួម៉ៅបន្តិច។ សំឡេងជេរប្រមាថដ៏អាក្រក់ និងខ្លាំងៗជាច្រើនបានបន្តដេញដោលអ្នកថ្មើរជើងដែលកំពុងចូលទីក្រុង។

ដើរឆ្ពោះទៅច្រកចូលទីក្រុង និងឮសំឡេងជេរប្រមាថដែលចេញពីមាត់ទាហាន ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច។ គាត់គ្រវីក្បាល ហើយដើរត្រង់ចូលទៅក្នុងទីក្រុង។ នៅក្នុងអាណាចក្រ ជា ម៉ា (Jia Ma Empire) អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំគឺជាអាជីពមួយដែលទទួលបានការផ្ដល់កិត្តិយសស្ទើរតែដូចជាវណ្ណៈអភិជន។ ពន្ធចូលក្រុងដែលប្រមូលនៅច្រកចូលទីក្រុង ក៏ត្រូវបានលើកលែងដោយអាណាចក្រផងដែរ។ ទោះបីជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់មិនខ្វល់ខ្វាយពីប្រាក់បន្តិចបន្តួចនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែឋានៈដែលពួកគេត្រូវបានផ្តល់ឱ្យនេះ គឺជាអ្វីដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំទាំងអស់ពេញចិត្ត។

«ហេរ អាល្អិត។ ឯងមិនឃើញអ្វីដែលសរសេរនៅទីនេះទេអី...» ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដើរត្រង់ចូលទីក្រុងដូចជាគ្មានមនុស្សម្នាក់ ទាហានម្នាក់បានសម្លឹងមើលគាត់មួយភ្លែត។ មុនពេលសម្តីជេរប្រមាថរបស់គាត់និយាយចប់ ក្រសែភ្នែករបស់គាត់ក៏បានក្រឡេកឃើញអាវវែងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ប្រណីតនៅលើខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។ ភ្លាមៗនោះ សម្តីជេរពីបបូរមាត់របស់គាត់ត្រូវបានលេបចូលវិញ។ ទឹកមុខខឹងសម្បារក៏បានប្រែទៅជាស្នាមញញឹមជំនួសវិញយ៉ាងរហ័ស៖ «លោកម្ចាស់ លោកមានបំណងចូលទីក្រុងមែនទេ?»

«បាទ»។ ដោយមិនបង្អង់ជំហាន ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដើរយឺតៗឆ្ពោះទៅរកទាហានម្នាក់នោះ។ គាត់ក្រឡេកមើលទាហាននោះដោយរាបស្មើ។ បន្ទាប់មក ស្មារបស់គាត់បានដើរកាត់អ្នកយាម ហើយឆ្ពោះទៅខាងក្នុងទីក្រុងតាមចិត្តចង់។

«អុក...» ឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) មិនបានប្រកាន់ទោសកំហុសអម្បាញ់មិញ ភាពត្រេកអរបានលេចឡើងនៅលើមុខទាហាន។ គាត់បានលេបទឹកមាត់ ហើយប្រញាប់ងាកក្រោយហៅដោយក្តីគោរព៖ «លោកម្ចាស់ ថ្មីៗនេះមានពួកមនុស្សពស់មួយចំនួននៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាហ្គើ (Tager Desert) កំពុងបង្កបញ្ហា។ ប្រសិនបើលោកមានបំណងចាកចេញពីទីក្រុង លោកត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នឱ្យបានច្រើន»។

បង្អង់ជំហាន ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ងក់ក្បាល នៅពេលដែលគាត់ទទួលបានព័ត៌មានដែលមិនបានរំពឹងទុកនេះ។ បន្ទាប់មក រូបរាងពីក្រោយរបស់គាត់ក៏បាត់បង់បន្តិចម្តងៗចូលទៅក្នុងភាពងងឹតនៃច្រកផ្លូវជញ្ជាំងក្រុង។

«ចង្រៃយ៍មែន ស្ទើរតែចប់បាត់ទៅហើយ។ ប្រសិនបើមេដឹងថាខ្ញុំបានប្រមាថអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ បែបនេះ វានឹងជារឿងចម្លែកណាស់ប្រសិនបើគាត់មិនយកខ្ញុំទៅឱ្យឆ្កែស៊ីនោះ»។ សម្លឹងមើលរូបរាងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលបាត់ទៅ ទាហានម្នាក់នោះចុងក្រោយក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្ដីធូរស្រាល។ គាត់បានជូតញើសត្រជាក់ចេញ ហើយត្រលប់ទៅកន្លែងយាមរបស់គាត់វិញ។ វាប្រហែលជាដោយសារតែការភ័យខ្លាចអម្បាញ់មិញ ទើបបច្ចុប្បន្នគាត់បានទប់ចិត្តមួម៉ៅរបស់គាត់ មិនហ៊ានជេរប្រមាថអ្នកចូលក្រុងផ្តេសផ្តាសទៀតឡើយ។

បន្ទាប់ពីចេញពីច្រកផ្លូវជញ្ជាំងក្រុងដ៏ងងឹតបន្តិច ចក្ខុវិស័យរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏ភ្លឺឡើង។ អគារដែលមានលក្ខណៈពិសេសនៃវាលខ្សាច់បានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់គាត់។ ផ្ទះ និងអគារដែលមានរូបរាងចម្លែកៗជាច្រើនទាំងនេះ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បើកភ្នែកធំៗ។

ដើរនៅលើដងផ្លូវ ក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានសម្លឹងមើលមនុស្សដែលដើរនៅលើផ្លូវ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលមានអារម្មណ៍ភាន់ភាំង ក៏សួរក្នុងចិត្តថា៖ «លោកគ្រូ។ តើពួកយើងទៅទីណាឥឡូវនេះ? តើពួកយើងដើរត្រង់ចូលទៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាហ្គើ (Tager Desert) តែម្តងមែនទេ?»

«ប្រសិនបើឯងដើរចូលទៅក្នុងវាលខ្សាច់ផ្តេសផ្តាសតាមចិត្តឯង ទោះបីជាឯងមិនវង្វេងផ្លូវក្នុងវាលខ្សាច់ក៏ដោយ ក៏ឯងនឹងស្លាប់ដោយសារខ្វះប្រភពទឹកមិនខានឡើយ»។ សំឡេងអស់សង្ឃឹមរបស់ លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) បានបន្លឺចេញពីក្នុងចិញ្ចៀន។

បញ្ចេញស្នាមញញឹមបែបអៀនខ្មាស ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) សើចស្ងួតៗ៖ «នេះគឺជាលើកដំបូងដែលខ្ញុំបានជួបនឹងវាលខ្សាច់... អ៊ីចឹងតើពួកយើងគួរធ្វើអ្វីបន្តទៀត?»

«ទៅទិញផែនទីដែលលម្អិតបំផុតនៃវាលខ្សាច់ ថាហ្គើ (Tager Desert)។ នៅក្នុងទីក្រុងនេះ គួរតែមានហាងដែលលក់ផែនទីជាពិសេស។ នេះគឺសំខាន់ណាស់! បន្ថែមពីលើនេះ ត្រូវត្រៀមទឹកឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់។ ហើយរឿងមួយទៀត ត្រូវទៅហាងថ្នាំនៅទីនេះ និងទិញថ្នាំសម្រាប់បណ្តេញពស់ខ្លះមក។ ពួកមនុស្សពស់នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាហ្គើ (Tager Desert) ពូកែបំផុតក្នុងការបញ្ជាពស់ពិសឱ្យមកវាយប្រហារ។ វាជារឿងត្រឹមត្រូវដែលត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នបន្តិច»។ លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) បានគិត និងនិយាយខ្លាំងៗ។

«បន្ទាប់ពីត្រៀមរបស់ទាំងអស់នេះហើយ យើងមិនគួរនៅសល់ពេលទៀតទេសម្រាប់ថ្ងៃនេះ ដើម្បីចូលទៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាហ្គើ (Tager Desert)។ ដូច្នេះ យើងនឹងសម្រាកមួយយប់នៅក្នុងទីក្រុង។ អូ ត្រូវហើយ ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល (Energy Recovery Pills) របស់ឯងត្រូវបានប្រើអស់ហើយ។ នេះគឺជាអ្វីដែលចាំបាច់ត្រូវត្រៀមសម្រាប់ការហ្វឹកហាត់។ សំណាងល្អដែលឯងបានប្រមូលគ្រឿងផ្សំថ្នាំបានគ្រប់គ្រាន់ពីជ្រលងភ្នំតូចនៅក្នុងជួរភ្នំសត្វវេទមន្ត។ យប់នេះ ខ្ញុំនឹងរកពេលជួយឯងចម្រាញ់មួយចំនួន។ នៅពេលដែលយើងសម្រេចកិច្ចការទាំងអស់នេះរួចរាល់ យើងនឹងចូលទៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាហ្គើ (Tager Desert) នៅព្រឹកស្អែក»។

ឮការណែនាំជាច្រើនពីមាត់របស់ លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏បានត្រឹមតែងក់ក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ គាត់ដកដង្ហើមធំ ហើយបានសួរអ្នកដំណើរម្នាក់ដើម្បីសាកសួរអំពីហាងដែលលក់ផែនទីនៃវាលខ្សាច់ ថាហ្គើ (Tager Desert)។

អ្នកដំណើរដែល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានសួរនាំនោះ ដំបូងមានទឹកមុខមិនពេញចិត្តឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលគាត់កត់សម្គាល់ឃើញផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនៅលើទ្រូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គាត់ក៏ប្រញាប់ដកទឹកមុខនោះចេញ ហើយមានភាពគួរសមបំផុតក្នុងការបង្ហាញផ្លូវទៅកាន់ហាងនោះ។ សូម្បីតែបន្ទាប់ពី ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានអរគុណរួចហើយ ក៏មនុស្សម្នាក់នេះនៅតែប្រាប់គាត់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់អំពីតម្លៃប្រហាក់ប្រហែលនៃផែនទីទាំងនោះទៀតផង។

បន្ទាប់ពីបានអរគុណអ្នកដំណើរម្នាក់នោះរួច ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានឈ្លីផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនៅលើទ្រូងរបស់គាត់ដោយបាតដៃ។ គាត់ដកដង្ហើមធំ ហើយគ្រវីក្បាល។ ត្រូវតែនិយាយថា អត្តសញ្ញាណនេះពិតជាងាយស្រួលប្រើខ្លាំងណាស់។

ដកដង្ហើមធំម្តងទៀតក្នុងចិត្ត ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានដើរយ៉ាងលឿនកាត់តាមជ្រុងនៃដងផ្លូវ ហើយឆ្ពោះទៅរកទិសដៅនៃហាងផែនទីដ៏ល្អបំផុតនៅក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់ដែលអ្នកដំណើរបានបង្ហាញ។

ដើរមួយសន្ទុះដោយល្បឿនមិនលឿនមិនយឺត ហាងផែនទីដែលមានឈ្មោះថា «ផែនទីបុរាណ» (Ancient Map) ក៏បានលេចឡើងក្នុងចក្ខុវិស័យរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។ ក្រសែភ្នែករបស់គាត់បានសម្លឹងមើលហាងនេះ ហើយមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ ហាងនេះមិនមានភាពអស្ចារ្យ ឬមានការផ្សព្វផ្សាយខ្លាំងដូចហាងដទៃទៀតឡើយ។ មើលទៅ វាមានបរិយាកាសបែបបុរាណ និងស្ងប់ស្ងាត់។

ជាមួយនឹងភាពភ្ញាក់ផ្អើលក្នុងចិត្ត ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានដើរចូលទៅក្នុងហាងយឺតៗ។ ផ្នែកខាងក្នុងនៃហាងមិនធំទូលាយប៉ុន្មានឡើយ។ ថ្មពន្លឺព្រះច័ន្ទ (Moonlight Stones) ពីរគ្រាប់កំពុងបញ្ចេញពន្លឺព្រាលៗដែលបំភ្លឺហាងទាំងមូលឱ្យមានភាពភ្លឺច្បាស់។ ក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានសម្លឹងមើលផ្នែកខាងក្នុងនៃហាង; មិនមានមនុស្សច្រើនឡើយនៅទីនេះដើម្បីទិញផែនទី។ ស្ថានភាពស្ងាត់ជ្រងំនេះបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) សង្ស័យថា តើគាត់មកដល់កន្លែងត្រឹមត្រូវដែរឬទេ។

ដើរចូលទៅក្នុងហាងយឺតៗ ក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានអណ្តែតអណ្តូង និងចុងក្រោយបានឈប់នៅបុរសចំណាស់ម្នាក់នៅពីក្រោយតុ ដែលកំពុងឱនក្បាល និងកំពុងគូរផែនទី។ បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះច្បាស់ជាមានអាយុច្រើនហើយ។ ទោះបីជាក្បាលរបស់គាត់ពោរពេញដោយសក់សក៏ដោយ ប៉ុន្តែដៃដ៏ស្ងួតដែលគាត់ប្រើដើម្បីកាន់ប៊ិចពណ៌ខ្មៅសម្រាប់គូរផែនទី នៅតែមានភាពរឹងមាំ។

ដោយមិនបញ្ចេញសំឡេងរំខានដល់បុរសចំណាស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានសម្លឹងមើលផែនទីមួយចំនួនធំនៅលើតុ។ គាត់បានលើកវាឡើងដោយក្តីចង់ដឹង ហើយបង្វិលចុះឡើងដើម្បីមើល។ ផ្លូវដ៏ច្បាស់លាស់នៅលើផែនទីបានធ្វើឱ្យគាត់ងក់ក្បាលដោយក្ដីពេញចិត្ត។

បន្ទាប់ពីបានសង្កេតមើលផែនទីមួយសន្ទុះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ឃើញថាបុរសចំណាស់នៅតែមិនមានបំណងឈប់សម្រាកឡើយ។ គាត់បានខាំបបូរមាត់ ហើយដើរយឺតៗទៅកាន់ជ្រុងម្ខាងនៃហាង នៅក្បែរធ្នើឈើដែលមានរូបរាងបុរាណមួយ។

ធ្នើនេះច្បាស់ជាចាស់ខ្លាំងណាស់ ហើយពោរពេញដោយប្រហោងពុកផុយ។ ផែនទីពណ៌លឿងមួយចំនួនត្រូវបានគរទុកដោយមិនយកចិត្តទុកដាក់នៅខាងលើវា។ មើលទៅតាមស្លាកស្នាមដែលបាក់បែកនៅលើផ្ទៃផែនទី វាហាក់ដូចជាពួកវាគឺជាផលិតផលដែលបរាជ័យក្នុងកំឡុងពេលផលិតផែនទី។

ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានត្រឡប់ផែនទីពណ៌លឿងទាំងនោះដោយចៃដន្យ ហើយក្លិនផ្អូមបានបោកបក់មករកគាត់។ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានលើកគំនរផែនទីដែលបរាជ័យមួយគំនរឡើង។ ដៃរបស់គាត់ញ័រតិចៗ ហើយបំណែកផែនទីទំហំប៉ុនបាតដៃមួយបានធ្លាក់ចេញពីគំនរផែនទីដែលបរាជ័យនោះភ្លាមៗ។

ដោយមិនខ្វល់ខ្វាយខ្លាំងពេកពីបំណែកផែនទីដែលធ្លាក់នោះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានត្រឡប់ផែនទីដែលបរាជ័យនៅក្នុងដៃរបស់គាត់។ បន្ទាប់មក គាត់បានដាក់វាត្រលប់ទៅវិញដោយភាពធុញទ្រាន់។ នៅពេលដែលគាត់ធ្វើបែបនេះ ក្រសែភ្នែករបស់គាត់ក៏បានអណ្តែតទៅរកបំណែកផែនទីតូចនោះ។ គាត់បានព្រិចភ្នែកជាមុនសិន... បន្ទាប់មក ដៃដែលកំពុងធ្វើចលនា ក៏ស្រាប់តែរឹងនៅនឹងកន្លែង។

«នេះគឺ...» បាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ញ័រតិចៗ ខណៈដែលគាត់រើសបំណែកផែនទីនោះដោយប្រុងប្រយ័ត្នដោយប្រើម្រាមដៃពីរ។ គាត់មានអារម្មណ៍ថាបេះដូងរបស់គាត់កំពុងលោតយ៉ាងខ្លាំង។ បង្ខំចិត្តលេបទឹកមាត់ គាត់បានដាក់បំណែកផែនទីបុរាណនោះនៅលើដៃរបស់គាត់។ ក្រសែភ្នែករបស់គាត់ពោរពេញដោយភាពរីករាយដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន ខណៈដែលគាត់បានពិនិត្យមើលខ្សែបន្ទាត់អាថ៌កំបាំងដែលហាក់ដូចជាស៊ាំភ្នែកនៅលើផែនទី។

មួយសន្ទុះក្រោយមក ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានរួមភ្នែកយឺតៗ។ គាត់ដកដង្ហើមចូលយ៉ាងខ្លាំង និងញ័រខ្លួន ខណៈដែលគាត់រអ៊ូរទាំថា៖ «វាពិតជាជារបស់នោះមែន...»