គ្រោះថ្នាក់ដែលបង្កឡើងដោយថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៥

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានចំណាយពេលធ្វើដំណើរហោះហើររយៈពេល ៣ ថ្ងៃនៅលើបក្សីយក្សនៅក្នុងបន្ទប់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់។ ទោះបីជាមានការឈប់សម្រាកពីរដងក្នុងអំឡុងពេលធ្វើដំណើរដើម្បីសម្រាកក៏ដោយ ក៏គាត់មិនបានបោះជំហានចេញទៅក្រៅដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានបន្តស្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់ ដើម្បីសង្កេតមើល និងកត់ត្រាទុកនូវរាល់ជំហានដែល លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) បានធ្វើនៅពេលចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ចូលទៅក្នុងខួរក្បាលរបស់គាត់យ៉ាងម៉ត់ចត់។

លើកនេះ លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) ចំណាយពេលពីរថ្ងៃកន្លះដើម្បីចម្រាញ់ថ្នាំ។ លទ្ធផលនេះសម្រេចបានតែក្រោមលក្ខខណ្ឌដែល លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) មានជំនួយពី អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame) ប៉ុណ្ណោះ។ តាមរយៈចំណុចនេះ គេអាចមើលឃើញថា ប្រសិនបើអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំធម្មតាមានបំណងចម្រាញ់ ថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាម (Blood Lotus Pill) នេះឱ្យបានជោគជ័យ វាមិនអាចទៅរួចឡើយប្រសិនបើគ្មានរយៈពេលជាងដប់ថ្ងៃនោះ។

បន្ទាប់ពីបានសង្កេតមើលដំណើរការទាំងមូលនៃកាសម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៥ របស់ លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) រួចមក ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) មានអារម្មណ៍ថាគាត់ទទួលបានចំណេះដឹងយ៉ាងច្រើន។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ គាត់ក៏បានដឹងថា សមត្ថភាពរបស់គាត់ក្នុងការគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើង និងរឿងផ្សេងៗដែលទាក់ទងនឹងការចម្រាញ់ថ្នាំដែលគាត់ធ្លាប់មានមោទនភាពនោះ គឺគ្មានតម្លៃអ្វីទាល់តែសោះនៅចំពោះមុខអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំកម្រិតខ្ពស់ពិតប្រាកដ។ លើកឧទាហរណ៍ដូចជាដំណើរការនៃការចម្រាញ់ ថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាម (Blood Lotus Pill) ជាដើម។ ទោះបីជាមានគ្រឿងផ្សំតែបីមុខក៏ដោយ ប៉ុន្តែដំណើរការដ៏ស្មុគស្មាញដែលពាក់ព័ន្ធ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) លេបទឹកមាត់ដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានគិតក្នុងចិត្តថា ប្រសិនបើជាគាត់វិញ គាត់ប្រហែលជាធ្វើឱ្យគ្រឿងផ្សំថ្នាំក្លាយជាភក់ផេះបាត់ទៅហើយ តាំងពីការចម្រាញ់គ្រឿងផ្សំដំបូងម្ល៉េះ។

ពីក្នុងបន្ទប់តូច ពពកនៅខាងក្រៅបានហោះកាត់ដោយល្បឿនយ៉ាងលឿន។

បន្ទាប់ពីត្រូវបានរំងាស់ដោយ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame) អស់រយៈពេលពីរថ្ងៃយ៉ាងយូរ ថ្នាំគ្រាប់រាងមូលពណ៌ក្រហមដូចឈាមដែលមានទំហំប៉ុនភ្នែកនាគ កំពុងវិលវល់យ៉ាងលឿននៅពីលើបាតដៃរបស់ លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) ប្រហែលពីរអ៊ីញ។ តាមរយៈពន្លឺនៃផ្ទៃរបស់វា ច្បាស់ណាស់ថាវាបានឈានដល់ដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃការប្រមូលផ្តុំ និងរឹងដែលជិតក្លាយជាគ្រាប់ថ្នាំហើយ។

លិតបបូរមាត់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានច្របាច់ជើងដែលស្ពឹកស្រពន់របស់គាត់។ ក្រសែភ្នែករបស់គាត់បានក្រឡេកទៅក្រៅបង្អួចដោយចៃដន្យ ហើយមានអារម្មណ៍ថាខ្យល់ស្រាប់តែប្រែជាកក់ក្តៅជាងមុន។

«ជិតដល់ហើយមែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ញីភ្នែកដែលខ្មៅដូចខ្លាឃ្មុំផេនដារបស់គាត់ ខណៈដែលគាត់រអ៊ូរទាំម្នាក់ឯង។ គាត់បានឈ្លីក មុននឹងបង្វែរក្រសែភ្នែកម្តងទៀតទៅកាន់ លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) ដែលនៅលើតុ។ ទោះបីជាគាត់បានចំណាយពេលពីរថ្ងៃដោយគ្មានការសម្រាកក៏ដោយ ក៏ទឹកមុខរបស់ លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) នៅតែមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ដូចពីមុន។ វាហាក់ដូចជាការចំណាយថាមពលយ៉ាងយូរនេះ មិនបានធ្វើឱ្យគាត់ចុះខ្សោយឡើយ។

«ថ្នាំគ្រាប់ហៀបនឹងក្លាយជាជារូបរាងហើយ...» នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) កំពុងកោតសរសើរក្នុងចិត្ត លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) ស្រាប់តែនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើ។

ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ប្រញាប់ដកដបត្បូងខ្ពស់មួយចេញមក។ បន្ទាប់មក គាត់បានដាក់វាដោយប្រុងប្រយ័ត្ននៅលើតុ ហើយថយក្រោយពីរបីជំហាន។

ក្រឡេកមើលដបត្បូងនៅលើតុ លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) ងក់ក្បាល។ បាតដៃរបស់គាត់ញ័រតិចៗ ហើយអណ្តាតភ្លើងពណ៌សដ៏ក្រាស់បានឆេះឡើង គ្របដណ្តប់គ្រាប់ថ្នាំពណ៌ក្រហមឈាមទាំងស្រុង។

អណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់បានរមួលខ្លួនពីរបីដង ខណៈដែលរលកថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានជះចេញពីក្នុងអណ្តាតភ្លើង។ មួយរំពេចក្រោយមក វាបានសាយភាយចេញពីបន្ទប់តូចដូចជារលកទឹក។

នៅពេលដែលរលកថាមពលនេះរីករាលដាល សត្វវេទមន្តហោះហើរដែលកំពុងតែហោះហើរ ក៏ត្រូវបានរំខានដោយវា។ ភ្លាមៗនោះ រាងកាយដ៏ធំរបស់វាញ័រទទាក់ពីរបីដង ខណៈដែលសំឡេងស្រែកដោយភាពភ័យខ្លាចរបស់វាក៏បានបន្លឺឡើងនៅលើអាកាស។

ដោយមានអារម្មណ៍ពីរលកថាមពលដ៏ស្រុតចុះភ្លាមៗ និងការប្រែប្រួលរបស់សត្វវេទមន្តហោះហើរ ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ប្រែប្រួលបន្តិច។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ថ្នាំគ្រាប់ពណ៌ក្រហមឈាមដែលកំពុងត្រូវបានបង្កើតឡើង ក៏បានបញ្ចេញក្លិនថ្នាំដ៏ក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់បំផុត។ ក្លិនថ្នាំនោះថែមទាំងនាំមកនូវពណ៌ក្រហមព្រាលៗ ខណៈដែលវាហូរចេញពីបន្ទប់ ហើយចុងក្រោយបានគ្របដណ្តប់លើផ្ទះតូចទាំងមូល។

«នេះគឺជាបាតុភូតដែលនឹងកើតឡើងនៅពេលដែលថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៤ និងលើសពីនេះត្រូវបានបង្កើតឡើង។ យាមទ្វារឱ្យជាប់។ ទុកពេលឱ្យខ្ញុំពីរបីនាទីដើម្បីបញ្ចប់ថ្នាំគ្រាប់នេះឱ្យស្ងប់ស្ងាត់»។ លោកគ្រូ យ៉ាវ (Yao Lao) និយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងនៅក្នុងបាតដៃរបស់គាត់ដោយមិនប្រែប្រួលទឹកមុខ៖ «ប្រយ័ត្នពួកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលធ្វើដំណើរជាមួយយើងផង»។

«បាទ»។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។ នៅពេលដែលក្លិនដ៏ចម្លែកត្រូវបានបញ្ចេញ គាត់បានរកឃើញរួចហើយថា មានចលាចលខ្លះនៅក្នុងបន្ទប់ផ្សេងទៀតនៅលើសត្វបក្សីយក្សនេះ។ ថ្នាំគ្រាប់ដែលស្ថិតក្នុងថ្នាក់ទី ៤ និងលើសពីនេះ មានភាពទាក់ទាញដល់ថ្នាក់ស្លាប់រស់សម្រាប់មនុស្សជាច្រើន។ មនុស្សខ្លះថែមទាំងសុខចិត្តប្រថុយជីវិតដើម្បីទទួលបានវា។

ដោយបាតដៃកាន់ ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) នៅលើខ្នងយ៉ាងណែន ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានងាកក្រោយ ហើយបើកទ្វារ។ បន្ទាប់មក គាត់បានចេញទៅក្រៅដោយទឹកមុខរាបស្មើ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គាត់បានទាញទ្វារបិទយ៉ាងខ្លាំងដោយដៃម្ខាង។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីគាត់ឈរនៅមុខទ្វារ រូបរាងមនុស្សបួននាក់មកពីបន្ទប់បួនផ្សេងទៀត បានប្រញាប់ប្រញាល់ចេញមកដោយសម្លៀកបំពាក់មិនរៀបរយ។ ក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេបានសម្លឹងមើលច្រកផ្លូវ ហើយចុងក្រោយបានឈប់នៅត្រង់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលកំពុងមានទឹកមុខមិនខ្វល់ខ្វាយ។

ក្រសែភ្នែកទាំងបួនបានសម្លឹងមើលផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ២ នៅលើទ្រូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ជាមុនសិន មុននឹងភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេ។ ពួកគេបានដោះដូរកែភ្នែកគ្នាដែលបង្កប់ដោយអត្ថន័យ។

ខណៈដែលបុរសទាំងបួននាក់កំពុងវាយតម្លៃ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) នោះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏បានក្រឡេកមើលពួកគេទាំងបួននាក់យ៉ាងរហ័សផងដែរ។ ក្នុងចំណោមពួកគេបួននាក់ មានបុរសចំណាស់ម្នាក់ និងបុរសវ័យកណ្តាលបីនាក់ដែលមានអាយុខ្ទង់ ៣០ ឆ្នាំ។ នៅលើទ្រូងរបស់បុរសចំណាស់ មានផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣។ ពីរនាក់ទៀតគឺជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ២ កម្រិតដូចគ្នានឹង ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។ ម្នាក់ចុងក្រោយគឺជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ១។

«ក្អែក ក្អែក មិត្តវ័យក្មេង ខ្ញុំឈ្មោះ ហា ឡាំង (Ha Lang)»។ បុរសចំណាស់បានសម្លឹងមើលខ្សែនៃក្លិនពណ៌ផ្កាឈូកដែលកំពុងហូរចេញពីបន្ទប់នៅពីក្រោយ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។ ភ្នែករបស់គាត់រួមតូច ហើយភាពលោភលន់បានលេចឡើង។ បន្ទាប់ពីគាត់ក្អកពីរដង គាត់បានដើរចូលទៅជិត ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) យឺតៗ ហើយនិយាយដោយសំឡេងរាក់ទាក់។

ក្រឡេកមើលបុរសចំណាស់ឈ្មោះ ហា ឡាំង (Ha Lang) នេះដោយក្រសែភ្នែកគ្មានអារម្មណ៍ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) មិនបានឆ្លើយតបឡើយ ប៉ុន្តែបាតដៃដែលកាន់ ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) កាន់តែណែនជាងមុន។

«ក្អែក ក្អែក មិត្តវ័យក្មេង។ តើរលកថាមពលដែលស្រាប់តែលេចឡើងអម្បាញ់មិញនេះ មានប្រភពចេញពីទីនេះមែនទេ? ពួកយើងមិនមានបំណងអ្វីផ្សេងឡើយ។ អ្វីដែលយើងចង់ធ្វើគឺគ្រាន់តែសួរនាំប៉ុណ្ណោះ។ ក្អែក ក្អែក យ៉ាងណាមិញ ពួកយើងទាំងអស់គ្នាកំពុងស្ថិតនៅកម្ពស់រាប់ពាន់ម៉ែត្រលើមេឃ។ ប្រសិនបើមានអ្វីកើតឡើង ពួកយើងទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវស្លាប់»។ ដោយមិនខ្វល់ពីអាកប្បកិរិយាត្រជាក់ស្រពន់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បុរសចំណាស់នោះនៅតែបន្តញញឹម ខណៈដែលនិយាយ។

«ត្រូវហើយ ប្អូនប្រុស ពួកយើងទាំងអស់គ្នាអាចនិយាយបានថាស្ថិតនៅលើទូកតែមួយ។ សូមកុំបង្កអ្វីដែលនាំឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ សូម្បីតែបន្តិចក៏ដោយ។ បើមិនដូច្នោះទេ ហេហេ... វាមិនផ្តល់ផលចំណេញដល់ពួកយើងទាំងអស់គ្នានៅទីនេះទេ»។ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ២ ម្នាក់ក៏បានបញ្ចេញស្នាមញញឹមបែបក្លែងក្លាយ ខណៈដែលដើរចូលមក។ ក្រសែភ្នែករបស់គាត់បានសម្លឹងឆ្វេកឆ្វាចទៅលើបន្ទប់តូចនោះ ខណៈដែលបំពង់ករបស់គាត់ញ័រតិចៗដោយការលេបទឹកមាត់។

ឃើញអ្នកទាំងពីរនេះនិយាយបែបនេះ បុរសវ័យកណ្តាលពីរនាក់ទៀតក៏បានដើរទៅមុខដែរ ដោយមិនចង់ចាញ់ប្រៀបឡើយ។ សំឡេងរួមរបស់ពួកគេបានឆ្លើយឆ្លងគ្នា។ ខណៈដែលពួកគេនិយាយដដែលៗនូវអ្វីដែលបាននិយាយរួច ពួកគេថែមទាំងបានស្នើឱ្យចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដើម្បីធ្វើការពិនិត្យទៀតផង។

«លោកគ្រូរបស់ខ្ញុំកំពុងស្ថិតនៅខាងក្នុងដើម្បីចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់។ ពួកលោកសុទ្ធតែជាមនុស្សដឹងក្តី ដូច្នេះមិនចាំបាច់ធ្វើពុតជាល្ងង់នៅពីមុខខ្ញុំឡើយ។ ពួកយើងនឹងមិនប៉ះពាល់ដល់ការហោះហើររបស់បក្សីយក្សឡើយ។ សូមផ្តល់មុខមាត់ឱ្យខ្ញុំខ្លះ ហើយត្រលប់ទៅបន្ទប់របស់ពួកលោកវិញទៅ។ កុំរំខានផ្តេសផ្តាស។ បើមិនដូច្នោះទេ...» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ ខណៈដែលគាត់ក្រឡេកមើលមនុស្សទាំងបួននៅពីមុខគាត់ ដែលច្បាស់ណាស់ថាមានបំណងមិនល្អ។

«ក្អែក ក្អែក មិត្តវ័យក្មេងពិតជាចេះលេងសើចមែន។ ពួកយើងមិនមានបំណងបែបនោះឡើយ។ ដូចដែលឯងដឹងស្រាប់ហើយ ពួកយើងទាំងអស់គ្នាមិនអាចទទួលយកផលវិបាកបានឡើយ ប្រសិនបើមានអ្វីកើតឡើងនៅកម្ពស់រាប់ពាន់ម៉ែត្រលើអាកាស។ លើសពីនេះទៅទៀត ដោយសារឯង និងលោកគ្រូរបស់ឯងបានជ្រើសរើសជិះសត្វបក្សីហោះហើរ វាជារឿងធម្មតាដែលឯងមិនទាន់ឈានដល់ដំណាក់កាលដែល ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) របស់ឯងអាចប្រែជារូបរាងស្លាបបាន។ ប្រសិនបើមានអ្វីកើតឡើង....» បុរសចំណាស់ឈ្មោះ ហា ឡាំង (Ha Lang) និយាយទាំងមុខពេញដោយស្នាមញញឹម។ ស្នាមញញឹមរបស់គាត់ប្រហែលជាមើលទៅស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែវាមិនអាចលាក់បាំងភាពលោភលន់ និងភាពសាហាវយង់ឃ្នងរបស់គាត់បានឡើយ។

ទោះបីជាគាត់យល់ច្បាស់ថា អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏អាថ៌កំបាំងនៅខាងក្នុងនោះ នឹងមិនមានកម្រិតទាបជាងគាត់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែភាគីម្ខាងទៀតកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការចម្រាញ់ថ្នាំ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ការបង្វែរអារម្មណ៍គឺជាបម្រាម។ ប្រសិនបើម្នាក់នោះមិនស្ថិតក្នុងស្ថានភាពល្អបំផុត ការធ្វើឱ្យខូចថ្នាំគ្រាប់ជារឿងតូចតាច និងងាយស្រួលបំផុត។ ក្នុងករណីមានការបកត្រលប់នៃថាមពល វាអាចបណ្តាលឱ្យអ្នកចម្រាញ់ក្លាយជាមនុស្សពិការ។ នេះគឺជាមូលហេតុដែល ហា ឡាំង (Ha Lang) មានភាពក្លាហានបែបនេះ...

«ប្អូនប្រុស ពួកយើងគ្រាន់តែចង់ចូលទៅខាងក្នុង និងបញ្ជាក់ដោយខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។ ពួកយើងនឹងមិនបង្កើតបញ្ហាអ្វីឡើយ។ សូមជៀសចេញទៅ»។ បុរសវ័យកណ្តាលដែលជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ២ ក៏ដឹងដែរថាឥឡូវនេះគឺជាឱកាសល្អបំផុត ដូច្នេះគាត់មិនហ៊ានបង្អែបង្អង់ឡើយ។ គាត់បានបោះជំហានទៅមុខ លាក់ ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) នៅក្នុងបាតដៃរបស់គាត់ ហើយរុញទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។

«ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ!»

ឃើញសកម្មភាពដ៏ហ៊ានរបស់មនុស្សម្នាក់នេះ ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ប្រែជាត្រជាក់។ បាតដៃរបស់គាត់ស្រាប់តែរឹតបន្តឹង ហើយអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយក៏បានឆេះឡើងភ្លាមៗ។ នាំមកនូវកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លា ដៃរបស់គាត់បានដាល់ទៅលើបុរសវ័យកណ្តាលនោះ មុនពេលម្នាក់នោះអាចការពារខ្លួនបាន។

«ផាំង!» សំឡេងផ្ទុះមួយបានបន្លឺឡើង។ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានប្រញាប់ថយក្រោយរហូតដល់ខ្លួនគាត់ផ្អឹបជាប់នឹងទ្វារបន្ទប់ មុននឹងគាត់អាចទប់លំនឹងខ្លួនប្រាណបាន។ កម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គឺជា លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ធម្មតាម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ខណៈដែលបុរសធំនោះបានឈានចូលដល់កម្រិត លំដាប់គ្រូផ្កាយ ៣ ជាយូរមកហើយ។ ទោះបីជា ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) អាចទទួលបានប្រៀបដោយសារតែការប្រើប្រាស់ អណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយ (Purple Flame Dou Qi) ក៏ដោយ ក៏ការទទួលបានជ័យជម្នះមិនមែនជារឿងងាយស្រួលឡើយ។

«អា...» បន្ទាប់ពីបានទទួលការវាយប្រហាររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) អ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ២ នោះក៏បានថយក្រោយពីរបីជំហានយ៉ាងលឿនដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់ស្រាប់តែកាន់កណ្តាប់ដៃរបស់គាត់ ហើយស្រែកឡើងដោយការឈឺចាប់។ បីនាក់ទៀតបានក្រឡេកមើលទៅ ហើយមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឃើញថា កណ្តាប់ដៃរបស់មនុស្សម្នាក់នោះបានប្រែជាក្រហមទាំងស្រុង។ ថែមទាំងមានសញ្ញាព្រាលៗនៃឈាមជ្រាបចេញមកទៀតផង។ វាពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។

«អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame)? ទេ... អាល្អិតម្នាក់នេះរាងចម្លែកបន្តិច។ វាយប្រហារទៅ! តា ហ្គូ (Ta Gu)! ថ្នាំគ្រាប់នៅខាងក្នុងជិតនឹងត្រូវបានចម្រាញ់រួចរាល់ហើយ!» ឃើញអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដែលកំពុងឆេះនៅលើកណ្តាប់ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ទឹកមុខរបស់បុរសចំណាស់នោះបានប្រែប្រួល។ បន្ទាប់មក គាត់បានងាកក្រោយ ហើយបញ្ជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ២ ម្នាក់ទៀត។ មើលទៅ បុរសចំណាស់នោះហាក់ដូចជាស្គាល់គ្នាជាមួយអ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ២ ម្នាក់នោះ។

ឮសម្តីរបស់បុរសចំណាស់ បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ទៀតដែលមានកម្លាំងខ្លាំងជាងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ២ ម្នាក់មុននោះ បានងក់ក្បាល។ គាត់បានបោះជំហានទៅមុខ ហើយទាត់ទៅលើ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ជាមួយនឹងជើងស្តាំរបស់គាត់។ នៅលើជើងរបស់គាត់ មាន ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) ពណ៌លឿងចាស់ដ៏ក្រាស់ និងសំឡេងខ្យល់បោកបក់មកជាមួយ។ ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់។

«ចង្រៃយ៍មែន!» ជេរប្រទេចក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ស្រាប់តែដក ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ចេញពីខ្នងរបស់គាត់។ គាត់បានបង្វិលបាតដៃ ហើយទុកវាចូលក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុកវិញ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ជើងរបស់គាត់បានជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគាត់ឱនខ្លួន។ ចុងក្រោយ គាត់បានស្ទុះទៅរកបុរសវ័យកណ្តាលនោះភ្លាមៗ។

«កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស (Octane Blast)!»

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ស្រាប់តែស្រែកឡើងយ៉ាងត្រជាក់ក្នុងចិត្ត។ កណ្តាប់ដៃស្តាំរបស់គាត់រឹតបន្តឹង ហើយត្រូវបានដាល់ទៅមុខយ៉ាងខ្លាំង។ កម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចនោះថែមទាំងបានបង្កើតឱ្យមានរលកសំឡេងជាច្រើន។

«ផាំង!»

កណ្តាប់ដៃ និងជើងបានប៉ះគ្នាដំៗយ៉ាងខ្លាំង។ ក្រោមការវាយប្រហារពេញកម្លាំងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បុរសវ័យកណ្តាលដែលមិនបានមើលងាយ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ទោះបីជាកម្រិតរបស់គាត់ទាបក៏ដោយ ក៏ត្រូវបានខ្ទាតចេញទៅដោយកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចដែលបង្កប់ក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។

«ផាំង!»

បុរសវ័យកណ្តាលនោះបានហោះទៅបុកបន្ទប់មួយយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ កម្ទេចឈើបានខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយបន្ទប់តូចនោះក៏បានខ្ទេចខ្ទី។ នៅផ្នែកខាងក្រោយនៃបន្ទប់ មេឃពណ៌ខៀវ និងពពកពណ៌សនៅខាងក្រៅត្រូវបានលេចចេញមក។

ឃើញទឹកមុខស្លេកស្លាំងរបស់បុរសវ័យកណ្តាលដែលបានឈប់នៅជ្រុងម្ខាងនៃផ្នែកខាងក្រោយរបស់បក្សីហោះ ពន្លឺដ៏សាហាវមួយបានឆេះឡើងក្នុងភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។ គាត់ហៀបនឹងចាប់ផ្តើមការវាយប្រហារដ៏រហ័សមួយទៀតដើម្បីបោះបុរសម្នាក់នោះចុះពីលើខ្នងបក្សី ស្រាប់តែសំឡេងសើចបែបត្រជាក់ និងមានជ័យជម្នះបានបន្លឺឡើងពីខាងក្រោយគាត់ ធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់គាត់មានការតក់ស្លុត។

គាត់បានងាកក្បាលភ្លាមៗ ហើយឃើញថាបុរសចំណាស់ដែលមានទឹកមុខត្រជាក់ម្នាក់នោះ បានលេចមុខនៅពីមុខទ្វារបាត់ទៅហើយ។ ម្នាក់នោះបានផ្អៀងក្បាល ហើយញញឹមដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) យ៉ាងឌឺដង ខណៈដែលនិយាយតាមបែបសាហាវឃោរឃៅថា៖ «អាល្អិត។ នៅពេលដែលខ្ញុំកម្ចាត់ម្នាក់នៅខាងក្នុងរួច ខ្ញុំនឹងបោះឯងចុះទៅក្រោមដែរ!»

បន្ទាប់ពីនិយាយពាក្យទាំងនោះរួច បុរសចំណាស់បានដាល់មួយកណ្តាប់ដៃទៅលើទ្វារឈើ។ មួយរំពេចនោះ បំណែកឈើបានខ្ទាតចេញគ្រប់ទិសទី ខណៈដែលទ្វារបន្ទប់បានផ្ទុះបែកក្រោមសំឡេងសើចរបស់បុរសចំណាស់។

មុខរបស់បុរសចំណាស់ពោរពេញដោយស្នាមញញឹម ខណៈដែលគាត់បានច្រានកម្ទេចឈើដែលខ្ទាតមករកគាត់ចេញដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ។ គាត់ទើបតែឈានជើងចូលក្នុងបន្ទប់ ស្រាប់តែស្រមោលដូចបិសាចបានលេចឡើងនៅពីមុខគាត់យ៉ាងចម្លែកដូចជាខ្មោចព្រាយ។ ដើមដៃដ៏ចំណាស់មួយបានលូកចេញមកដូចផ្លេកបន្ទោរ ហើយចាប់ករបស់បុរសចំណាស់នោះជាប់។

«ឯងចង់កម្ចាត់ខ្ញុំមែនទេ?»

សំឡេងរាបស្មើមួយបានបន្លឺឡើងក្បែរត្រចៀករបស់បុរសចំណាស់ ធ្វើឱ្យភ្នែករបស់បុរសចំណាស់ដែលកំពុងវង្វេងនោះ ស្រាប់តែរួមតូចភ្លាមៗ។