[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69fa14ec372d1609154e7529":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",161,"ការលាគ្នា","\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីលោតចេញពីរូងភ្នំមក ក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) បានស្កេនមើលជុំវិញជ្រលងភ្នំ។ នៅខណៈនោះ ចង្កៀងនៅក្នុងផ្ទះស្បូវតូចនៅតែមានពន្លឺភ្លើងនៅឡើយ។ នៅខាងក្រៅផ្ទះស្បូវ រូបរាងដ៏ទន់ភ្លន់ និងស្រស់ស្អាតម្នាក់ដែលស្លៀករ៉ូបពណ៌ស កំពុងអង្គុយលើកៅអីតូចមួយ។ ដោយផ្អែកខ្នងនឹងទ្វារ និងខ្ចីពន្លឺភ្លើងពីខាងក្រោយនាង រូបរាងនោះបានឱនក្បាលចុះ ជក់ចិត្តនឹងរមូរក្រដាសមានពណ៌ប្រាំពីរនៅក្នុងដៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហាក់ដូចជាបានឮសំឡេងជើងដើរមកពីចម្ងាយ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor) បានជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា ហើយដកក្រសែភ្នែកចេញពីរមូរនោះ។ នាងបានសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងដើរមកយឺតៗក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទ ហើយមិនអាចទប់សំណើចបាន៖ \"តើអ្នកហ្វឹកហាត់ជោគជ័យហើយឬនៅ? នៅមានអាហារក្តៅៗខ្លះនៅក្នុងផ្ទះ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឮសំឡេងដ៏កក់ក្តៅ និងស្រទន់នេះ ចិត្តរបស់ស៊ាវយ៉ានមានភាពរំភើបបន្តិច។ ពាក្យសម្តី និងទិដ្ឋភាពនេះ បានធ្វើឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរមើលទៅដូចជាប្រពន្ធវ័យក្មេងដែលកំពុងរង់ចាំប្តីត្រលប់មកផ្ទះវិញ បន្ទាប់ពីធ្វើការពេញមួយថ្ងៃ។ សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ និងស្រទន់នោះ បង្កប់ដោយក្តីបារម្ភ និងការរំពឹងទុក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខរបស់គាត់កាន់តែមានភាពទន់ភ្លន់ឡើង នៅពេលដែលស៊ាវយ៉ានដើរចូលទៅជិត។ គាត់បានអង្គុយក្បែរគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក្រឡេកមើល សៀវភៅថ្នាំបំពុលប្រាំពីរពណ៌ (Seven colored Poison Book) នៅក្នុងដៃរបស់នាង និងស្កេនមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់ហាក់ដូចជាបានរកឃើញអ្វីម្យ៉ាង ហើយជ្រួញចិញ្ចើម។ ជាមួយនឹងការដកដង្ហើមធំយ៉ាងអស់សង្ឃឹម និងទន់ភ្លន់ គាត់បានលូកដៃចេញទៅជូតម្សៅពណ៌ខ្មៅបន្តិច ដែលពិបាកនឹងរកឃើញ ចេញពីជ្រុងមាត់ពណ៌ក្រហមតូចដ៏មានសំណើមរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ គាត់បានញញឹមជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមើលទៅតាមរូបរាងរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ វាគឺជាការច្បាស់ណាស់ថា នាងបានលេបថ្នាំបំពុលក្នុងអំឡុងពេលដែលគាត់កំពុងហ្វឹកហាត់...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលសកម្មភាពរបស់ស៊ាវយ៉ាន ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានឡើងក្រហមព្រឿងៗជាមុនសិន។ ភ្លាមៗនោះ នាងក៏ចាប់អារម្មណ៍ឃើញម្សៅពណ៌ខ្មៅបន្តិចនៅលើដៃរបស់ស៊ាវយ៉ាន ហើយក៏បែរភ្នែកចេញភ្លាមៗដោយក្តីអៀនខ្មាស។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានប្រញាប់យកកន្សែងពណ៌សចេញមក ហើយជូតម្សៅពណ៌ខ្មៅទាំងអស់នៅលើម្រាមដៃរបស់ស៊ាវយ៉ានចេញដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"...ខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវទៅនៅថ្ងៃស្អែកហើយ។\" ស៊ាវយ៉ានស្រាប់តែនិយាយឡើង ខណៈដែលគាត់មើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរជូតម្សៅថ្នាំបំពុលចេញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដៃដែលកំពុងជូតនោះបាននៅស្ងៀមមួយរយៈពេលខ្លី។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ភាពទន់ភ្លន់បានត្រលប់មកគ្រូពេទ្យទេពអប្សរវិញ ខណៈដែលនាងងក់ក្បាលបន្តិច។ ក្នុងសំឡេងដ៏ស្រទន់ នាងបាននិយាយថា៖ \"បន្ទាប់ពីរស់នៅទីនេះអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ វាគួរតែដល់ពេលដែលត្រូវចាកចេញហើយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"បន្ទាប់ពីចាកចេញពីទីនេះ តើអ្នកមានគម្រោងទៅទីណា?\" បរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់បានបន្តមួយសន្ទុះ មុនពេលវាត្រូវបានបំបែកដោយសំណួររបស់ស៊ាវយ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ខ្ញុំគិតថា ប្រហែលជាខ្ញុំនឹងទៅកាន់ អាណាចក្រ ឈូយុន (Chu Yun Empire) ហើយដើរមើលនៅទីនោះ បន្ទាប់ពីចាកចេញពីអាណាចក្រ ជាម៉ា។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងដើររុករកជុំវិញទ្វីបកម្លាំងធាតុ។\" គ្រូពេទ្យទេពអប្សរនិយាយទាំងស្នាមញញឹមបង្ខំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អាណាចក្រ ឈូយុន...\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ានខ្សឹបក្នុងចិត្ត ហើយញញឹមជូរចត់ម្តងទៀត។ ទោះបីជាគាត់មិនដែលបានទៅអាណាចក្រនោះក៏ដោយ ក៏គាត់បានឮព័ត៌មានខ្លះៗអំពីអាណាចក្រ ឈូយុន ដែរ។ នៅក្នុងអាណាចក្រនោះ ចំនួនគ្រូថ្នាំបំពុលគឺលើសពីអាណាចក្រផ្សេងៗទៀតទាំងអស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ខ្ញុំនឹងទៅកាន់វាលខ្សាច់ ថាហ្គ័រ ដើម្បីហ្វឹកហាត់។ ទីនោះគឺស្ថិតនៅភាគខាងកើតនៃព្រំដែនអាណាចក្រ ជាម៉ា ខណៈដែលអាណាចក្រ ឈូយុន ស្ថិតនៅភាគខាងលិចនៃអាណាចក្រ ជាម៉ា។ ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីយើងចាកចេញនៅថ្ងៃស្អែក យើងនឹងត្រូវបែកផ្លូវគ្នាហើយ។\" ស៊ាវយ៉ាននិយាយទាំងអង្អែលថ្ងាស និងងើបក្បាលសម្លឹងមើលផ្កាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អូ។\" គ្រូពេទ្យទេពអប្សរងក់ក្បាលបន្តិច មើលទៅនាងមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អឡើយ។ នាងនិយាយតិចៗថា៖ \"ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកនឹងថែរក្សាខ្លួនឯងឱ្យបានល្អ។ បន្ទាប់ពីយើងបែកគ្នាថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំមិនដឹងថាពេលណាទើបយើងជួបគ្នាទៀតនោះទេ។ ប្រហែលជា នាពេលអនាគត ខ្ញុំប្រហែលជាមិនវិលត្រលប់មកវិញឡើយ... អា ប៉ុន្តែវាមិនប្រាកដទេ។ ប្រសិនបើខ្ញុំអាចឈានដល់ដំណាក់កាលដែលគ្រប់គ្នាខឹងសម្បារ និងភ័យខ្លាចខ្ញុំ... ហាៗ ខ្ញុំនឹងត្រលប់មកជ្រលងភ្នំតូចនេះវិញ ហើយរង់ចាំការបញ្ចប់នៃ រូបកាយពិសមរណៈ (Woeful Poison Body) នេះ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពោះមុខផ្ទៃមុខដ៏រាបស្មើ និងស្រងូតស្រងាត់បន្តិចរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ស៊ាវយ៉ានបានហើបមាត់បន្តិច ចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្មានពាក្យសម្តីណាមួយចេញមកឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ យោងតាមសម្តីរបស់យ៉ាវឡាវ ស្ត្រីដែលមាន \"រូបកាយពិសមរណៈ\" កាលពីពេលនោះ បានធ្វើរឿងដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល និងមហន្តរាយយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីនៅស្ងៀមអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ស៊ាវយ៉ានអាចត្រឹមតែទះស្មារបស់នាងស្រាលៗ និងលួងលោមនាងដោយនិយាយថា \"វានឹងមិនកើតឡើងបែបនោះទេ។ រូបកាយពិសមរណៈដែលពេញវ័យគឺពិតជាគួរឱ្យខ្លាចមែន ប៉ុន្តែដរាបណាអ្នកអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបាន និងមិនសម្លាប់មនុស្សរាប់សែននាក់ក្នុងពេលមានកំហឹងមួយឆាវ នោះមិនគួរមាននរណាម្នាក់ដែលល្ងង់ខ្លៅហ៊ានមកបញ្ឆេះកំហឹងអ្នកឡើយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រូពេទ្យទេពអប្សរសើចជូរចត់ និងគ្រវីក្បាលបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងនៅតែស្ងៀមស្ងាត់។ នាងមិនបានប្រាប់ស៊ាវយ៉ានទេថា នៅពេលដែល \"រូបកាយពិសមរណៈ\" ពេញវ័យ ពិសដែលប្រមូលផ្តុំនៅក្នុងខ្លួននឹងធ្វើឱ្យម្ចាស់របស់វាប្រែជាឆ្កួតម្តងម្កាល។ នៅពេលដែលនាងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបនោះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរមិនហ៊ានធានាទេថានាងនឹងមិនធ្វើរឿងដ៏គួរឱ្យខ្លាចនោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយគ្រវីក្បាលស្រាលៗ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានគិតយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់មួយសន្ទុះ មុនពេលនាងស្រាប់តែក្រោកឈរឡើង ហើយដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះស្បូវ ក្រោមក្រសែភ្នែកងឿងឆ្ងល់របស់ស៊ាវយ៉ាន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានយកកញ្ចប់តូចមួយដែលត្រូវបានវេចខ្ចប់យ៉ាងម៉ត់ចត់ និងដបត្បូងតូចមួយចេញមកដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"របស់នៅក្នុងនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា 'ម្សៅព្រលឹងជ្រុះ (Falling Soul Powder)'។ ឈ្មោះរបស់វាប្រហែលជាគួរឱ្យខ្លាចបន្តិច ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាថ្នាំបំពុលសុទ្ធសាធឡើយ។ នេះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំបានរកឃើញនៅក្នុងសៀវភៅថ្នាំបំពុលប្រាំពីរពណ៌ ហើយវាគឺជាម្សៅថ្នាំកម្រិតខ្ពស់បំផុតដែលខ្ញុំអាចផលិតបាននាពេលបច្ចុប្បន្ន។\" ដោយគ្រវីកញ្ចប់នោះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានញញឹមហើយនិយាយថា \"ម្សៅព្រលឹងជ្រុះនេះបញ្ចេញក្លិនដែលធ្វើឱ្យរមាស់ភ្នែក។ លើសពីនេះ ខ្ញុំក៏បានបន្ថែមរបស់ពិសេសមួយចំនួននៅក្នុងវាផងដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកជួបមនុស្សខ្លាំងណាដែលអ្នកមិនអាចទប់ទល់បាននាពេលអនាគត អ្នកអាចបាចវាទៅលើភាគីម្ខាងទៀត។ ប្រសិនបើគេមិនបានប្រុងប្រយ័ត្ន ទោះបីជាអ្នកម្ខាងទៀតជាលំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ក៏ដោយ ក៏ក្លិនដែលភាយចេញពីវា នឹងធ្វើឱ្យពួកគេត្រូវបិទភ្នែកជាបណ្តោះអាសន្ន។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ អ្នកនឹងមានឱកាសរត់គេចខ្លួន។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយទទួលយកកញ្ចប់នោះដោយចង់ដឹងចង់ឃើញ ស៊ាវយ៉ានមានបំណងចង់បើកវា ប៉ុន្តែត្រូវបានគ្រូពេទ្យទេពអប្សរប្រញាប់បញ្ឈប់ភ្លាមៗ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នាងបានហុចដបត្បូងនៅក្នុងដៃរបស់នាង និងនិយាយទាំងខឹងថា៖ \"ថ្នាំបំពុលនេះមិនបែងចែករវាងសត្រូវ និងអ្នកប្រើប្រាស់ឡើយ។ នៅពេលអ្នកប្រើវា វាជាការល្អបំផុតដែលត្រូវលេបថ្នាំបន្សាបដែលខ្ញុំបានបង្កើត។ បើមិនដូច្នោះទេ ភ្នែករបស់អ្នកក៏នឹងត្រូវបិទជាបណ្តោះអាសន្នដែរ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកក្លាយជាមនុស្សខ្វាក់មួយរយៈ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ានដកដៃចេញទាំងអៀនខ្មាស ហើយរក្សារបស់ទាំងពីរយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ នាពេលអនាគត គាត់ប្រហែលជាពិតជាត្រូវប្រើពួកវាពិតមែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីហុចរបស់ទាំងនោះទៅឱ្យស៊ាវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានយកដបត្បូងមួយទៀតចេញមក គ្រវែងវាទៅឱ្យស៊ាវយ៉ាន ហើយនិយាយថា៖ \"វាលខ្សាច់ ថាហ្គ័រ គឺជាទឹកដីរបស់ មនុស្សពស់មេឌូសា (Medusa Snake People)។ ពួកគេគឺជាអ្នកជំនាញក្នុងការប្រើពិសពស់។ នេះគឺជាថ្នាំគ្រាប់បន្សាបពិសដែលខ្ញុំបានបង្កើត។ វាប្រហែលជាមិនអាចទប់ទល់នឹងពិសពស់បានទាំងស្រុងនោះទេ ប៉ុន្តែវាអាចបន្សាបពិសពស់របស់ពួកមនុស្សពស់ដែលខ្សោយៗបានយ៉ាងងាយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយស្ទាបដបត្បូងដែលនៅមានភាពកក់ក្តៅបន្តិច ស៊ាវយ៉ានបានញញឹមខ្សោយៗ។ ទោះបីជាថ្នាំគ្រាប់បន្សាបពិសនេះមិនសូវមានប្រយោជន៍ចំពោះអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដូចជាគាត់ក៏ដោយ ក៏ទឹកចិត្តរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានធ្វើឱ្យគាត់មានភាពរំភើបបន្តិចដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"មិនអីទេ ទាំងនេះគឺជាអ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្ញុំមាន។ ខ្ញុំបានឱ្យអ្នកទាំងអស់ហើយ ដូច្នេះកុំព្យាយាមកេងចំណេញពីខ្ញុំទៀត។\" ដោយគ្រវីដៃ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរនិយាយទៅកាន់ស៊ាវយ៉ានយ៉ាងក្រមិចក្រមើម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ានញញឹម និងងក់ក្បាល។ គាត់បានលូកដៃទៅអង្អែលចិញ្ចៀន ហើយដបត្បូងតូចមួយបានលេចឡើងនៅក្នុងបាតដៃរបស់គាត់។ ដបត្បូងនោះមានផ្ទុក 'ថ្នាំគ្រាប់ស្តារកម្លាំង (Energy Recovery Pills)' ចំនួនប្រាំពីរគ្រាប់ ដែលសេសសល់ពីការហ្វឹកហាត់របស់គាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយលើកដបត្បូងនៅក្នុងដៃ ស៊ាវយ៉ានបានគ្រវីទៅកាន់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ និងញញឹមថា៖ \"ខ្ញុំគិតថាអ្នកប្រហែលជាមិនដែលឃើញថ្នាំគ្រាប់ពិតប្រាកដនៅក្នុង ទីក្រុងឈីងសាន (Qingshan Town) ទេ មែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮដូច្នេះ កែវភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លារបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានភ្លឺឡើងបន្តិច។ នាងបានសម្លឹងមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើដបត្បូងនៅក្នុងដៃរបស់ស៊ាវយ៉ាន ហើយសួរក្នុងសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ \"មានថ្នាំគ្រាប់នៅក្នុងនោះមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អា បាទ។ ពេលនេះវាជារបស់អ្នកហើយ។\" ស៊ាវយ៉ានងក់ក្បាលទាំងញញឹម និងគ្រវែងវាទៅឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ នាងបានចាប់វាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន និងរហ័សបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ប្រយ័ត្នបន្តិចមើល៍ ចុះបើអ្នកធ្វើឱ្យវាបែកទៅ? \" បន្ទាប់ពីចាប់ដបត្បូងតូចនោះបាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានសម្លឹងមើលស៊ាវយ៉ានដោយក្រសែភ្នែកមើលងាយបន្តិច។ បន្ទាប់ពីនោះ នាងបានបើកដបយ៉ាងលឿន និងចាក់ថ្នាំគ្រាប់រាងមូលរលោងពណ៌បៃតងចាស់ចេញមក។ ដោយដាក់វានៅក្រោមច្រមុះដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង និងហិតក្លិនវា ក្លិនក្រអូបស្រស់នៃឱសថបានធ្វើឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរមានអារម្មណ៍ស្រវាំងភ្នែក និងសោកសៅ។ ក្លិនប្រភេទនេះគឺជាអ្វីដែលនាងបានតាមរកអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ជាអកុសល នាងអាចហិតបានតែក្រអូបនៃថ្នាំបំពុលដែលមិនល្អប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"តើនេះជាថ្នាំគ្រាប់មែនទេ? ពិតមែនហើយ ថ្នាំដែលខ្ញុំធ្វើដោយប្រើភ្លើងធម្មតាដើម្បីលាយគ្រឿងផ្សំឱសថចូលគ្នា គឺមិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយវាបានឡើយ។\" ដោយឃើញផ្ទៃរាងមូលរលោង ក៏ដូចជាភាពភ្លឺរលោងរបស់វា គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានដកដង្ហើមធំ និងនិយាយយ៉ាងអស់សង្ឃឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"មិនអីទេ វាមិនមែនជាបំណងរបស់ខ្ញុំដែលចង់ធ្វើឱ្យអ្នកបាក់ទឹកចិត្តដោយការឱ្យថ្នាំគ្រាប់នេះទេ។ ឈ្មោះរបស់ថ្នាំគ្រាប់នេះគឺ 'ថ្នាំគ្រាប់ស្តារកម្លាំង'។ វាអាចស្តារកម្លាំងធាតុដែលបានប្រើអស់នៅក្នុងខ្លួនរបស់អ្នកយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ជាមួយនឹងជំនួយពី 'ថ្នាំគ្រាប់ស្តារកម្លាំង' ក្នុងអំឡុងពេលប្រយុទ្ធជាមួយអ្នកដទៃ អ្នកអាចសន្សំសំចៃកម្លាំងបានច្រើន។\" ដោយឃើញអាការៈអាណិតខ្លួនឯងរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ស៊ាវយ៉ានបានគ្រវីក្បាលខណៈដែលគាត់និយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"មិនឆ្ងល់ទេដែលអ្នកអាចតស៊ូបានយូរបែបនេះ ក្នុងអំឡុងពេលប្រយុទ្ធជាមួយមូសឺ។ វាគឺដោយសារតែរតនសម្បត្តិមួយនេះសោះ។\" គ្រូពេទ្យទេពអប្សរនិយាយទាំងញញឹម ខណៈដែលនាងរក្សាដបត្បូងនោះទុកយ៉ាងលឿន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ានញញឹម ប៉ុន្តែមិនបានចាប់ផ្តើមជជែកវែកញែកលើបញ្ហានេះឡើយ។ គាត់បានផ្អែកខ្នងនឹងទ្វារ និងងើបក្បាលសម្លឹងមើលមេឃដែលពោរពេញដោយផ្កាយដោយស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយត្រូវបានជះឥទ្ធិពលពីបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរក៏បានប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ដែរ។ ដៃរបស់នាងឱបជុំវិញជើងដ៏វែងទាំងពីររបស់នាង ហើយកែវភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លារបស់នាងបានព្រិចភ្នែកសម្ងាត់ៗជាមួយផ្កាយនៅលើមេឃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទដ៏គួរឱ្យជក់ចិត្ត បុរសម្នាក់ និងស្ត្រីម្នាក់បានសម្លឹងមើលមេឃពេលយប់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ រហូតដល់ព្រះច័ន្ទនៅលើមេឃចាប់ផ្តើមស្រអាប់បន្តិចម្តងៗ។ អ្នកទាំងពីរដែលងងុយដេកបានផ្អែកលើគ្នា និងផ្អែកលើក្របខ័ណ្ឌទ្វារ ខណៈដែលពួកគេបានលង់លក់ក្នុងដំណេកយ៉ាងជ្រៅបន្តិចម្តងៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលស៊ាវយ៉ានភ្ញាក់ពីដំណេកយឺតៗនៅព្រឹកបន្ទាប់ គាត់បានរកឃើញថាខ្លួនឯងកំពុងដេកនៅលើគ្រែដោយមិនដឹងខ្លួន។ ដោយផ្អៀងក្បាល គាត់បានស្កេនមើលពេញបន្ទប់ដែលទំនេរ។ គាត់បានគ្រវីក្បាល បណ្តេញភាពងងុយដេកចេញពីចិត្ត និងអង្គុយឡើង មុនពេលដើរចេញពីផ្ទះតូច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលគាត់ចេញពីផ្ទះ ស៊ាវយ៉ានបានរកឃើញថា ឥន្ទ្រីខៀវ (Blue Eagle) កំពុងហោះអណ្តែតយឺតៗនៅលើមេឃនៃជ្រលងភ្នំតូច។ សំឡេងយំរបស់ឥន្ទ្រីដែលឮច្បាស់ៗបានបន្តបន្លឺឡើង ហាក់ដូចជាឥន្ទ្រីខៀវកំពុងប្រកាសថា វានឹងចាកចេញពីទីនេះនៅថ្ងៃនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"តើអ្នកភ្ញាក់ហើយឬនៅ?\" នៅពេលដែលស៊ាវយ៉ានហៀបនឹងមើលជុំវិញដោយក្តីរំពឹងទុក សំឡេងនារីដ៏ស្រទន់ម្នាក់ស្រាប់តែបន្លឺឡើងពីខាងឆ្វេងរបស់គាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយបែរក្បាលទៅ ស៊ាវយ៉ានបានសម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងយួរកន្ត្រកពោរពេញដោយគ្រឿងផ្សំឱសថ និងមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យគ្រវីក្បាលបានឡើយ។ គាត់បានលូកដៃចូលទៅក្នុងហោប៉ៅ ហើយយក ចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ (Storage Ring) មួយដែលគាត់ទទួលបានពី ទីក្រុងវូថាន (Wu Tan City) ចេញមក។ គាត់បានដើរទៅមុខពីរជំហាន ចាប់ដៃគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ និងបំពាក់វាឱ្យនាង។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម គាត់បាននិយាយថា៖ \"ចាត់ទុកថាជារបស់កែច្នៃសម្រាប់លាគ្នាចុះ។ ជាមួយនឹងវា វានឹងមានភាពងាយស្រួលសម្រាប់អ្នកក្នុងការទុកដាក់គ្រឿងផ្សំឱសថរបស់អ្នក។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយលេងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់នៅលើដៃ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានញញឹម។ ទោះបីជានាងដឹងថារបស់នេះមានតម្លៃថ្លៃបន្តិចក៏ដោយ ក៏នាងមិនបានបដិសេធដែរ។ នាងបានដាក់គ្រឿងផ្សំឱសថម្តងមួយៗចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន មុនពេលដាក់សៀវភៅថ្នាំបំពុលប្រាំពីរពណ៌ និងរបស់ផ្សេងៗទៀតចូលទៅក្នុងនោះ។ ដោយងើបក្បាលឡើង នាងបាននិយាយទៅកាន់ស៊ាវយ៉ានក្នុងសំឡេងខ្សោយៗ និងទន់ភ្លន់ថា៖ \"តើអ្នកមិនទៅរៀបចំគ្រឿងផ្សំឱសថខ្លះទេឬ? បន្ទាប់ពីអ្នកចាកចេញពីទីនេះ វានឹងពិបាកក្នុងការស្វែងរកកន្លែងល្អបែបនេះណាស់។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ហាៗ ខ្ញុំបានរៀបចំអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវការតាំងពីពីរថ្ងៃមុនមកម្ល៉េះ។\" ស៊ាវយ៉ានគ្រវីដៃដោយមោទនភាព និងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កែវភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានសម្លឹងមើលស្នាមញញឹមដ៏ត្រចះត្រចង់របស់ស៊ាវយ៉ាន និងងើបច្រមុះបន្តិច។ ជាមួយនឹងការដកដង្ហើមធំ នាងបានដាក់ខ្លុយកញ្ចែឫស្សីនៅក្បែរមាត់ក្រហមតូចដ៏មានសំណើមរបស់នាង និងផ្លុំវាស្រាលៗ បញ្ចេញសំឡេងខ្សោយៗដែលលឺទៅដល់មេឃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឮសំឡេងនេះ ឥន្ទ្រីខៀវនៅលើមេឃបានហោះឆ្វែលចុះមកក្រោមភ្លាមៗ។ វាបានវាយស្លាបរបស់វា បង្កើតជាសម្ពាធយ៉ាងខ្លាំងទៅលើរុក្ខជាតិ រហូតដល់ពួកវាត្រូវឱនក្រាបទៅនឹងដី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"តោះយើងទៅ។ នេះគឺជាលើកចុងក្រោយដែលយើងនឹងជិះវាជាមួយគ្នា។\" គ្រូពេទ្យទេពអប្សរនិយាយទាំងស្នាមញញឹម ខណៈដែលនាងបោះជំហានទៅមុខ និងដាក់រាងកាយដ៏ទន់ភ្លន់ដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងលើស៊ាវយ៉ានយ៉ាងសមសួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ងក់ក្បាលទាំងញញឹម ស៊ាវយ៉ានបានលាតដៃចេញ និងអោបចង្កេះដ៏តូចដូចរបស់នាង។ គាត់បានធាក់ដី រុញរាងកាយរបស់ពួកគេឡើងពីដី និងចុងក្រោយ បានចុះចតយ៉ាងមាំ និងស្ថិតស្ថេរនៅលើខ្នងរបស់ឥន្ទ្រីខៀវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឈរនៅលើខ្នងឥន្ទ្រី ស៊ាវយ៉ានបានមើលផ្ទះស្បូវដែលកាន់តែតូចទៅៗនៅក្នុងជ្រលងភ្នំ និងដកដង្ហើមធំស្រាលៗ។ គាត់បានរអ៊ូតិចៗថា៖ \"លាហើយ!\"\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-05-05T16:03:56.580Z","69fa14ec372d1609154e7529","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69fa059d372d1609154e750f",160,"ភាពខុសគ្នារវាង លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) និង លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69fb4d1a5728e816b4f5b9e5",162,"របស់បីយ៉ាងចាំបាច់ដើម្បីចម្រាញ់អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌",322,1790177387844]