[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69f3577bb6551925ab475752":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",150,"ជ្រលងភ្នំតូច","\u003Cdiv>គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor) សម្លឹងចុះទៅកាន់ទីធ្លាដែលស្ទើរតែប្រែទៅជាគំនរកម្ទេចកម្ទី ហើយឈរភាំង។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងពោរពេញដោយពន្លឺត្រចះត្រចង់ នៅពេលដែលនាងឃើញយុវជនម្នាក់កំពុងលីដាវធ្ងន់អាថ៌កំបាំង (Heavy Xuan Ruler)។ ដៃរបស់នាងអង្អែលរោមឥន្ទ្រីខៀវ (Blue Eagle) ថ្នមៗ ខណៈដែលវាចុះចតយឺតៗទៅក្នុងទីធ្លា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោតចុះពីលើខ្នងឥន្ទ្រីយ៉ាងរហ័ស គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានដើរទៅក្បែរ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ហើយសម្លឹងទៅកាន់កន្លែងដែល មូសឺ (Mu She) ត្រូវបានខ្ទាតទៅ។ នាងសួរតិចៗថា៖ «តើគាត់យ៉ាងម៉េចហើយ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យ៉ាងហោចណាស់ក៏របួសធ្ងន់ដែរ។» សៀវយ៉ានញញឹម មុននឹងស្រាប់តែក្អកយ៉ាងខ្លាំងពីរបីដង។ ដៃរបស់គេខ្ទប់មាត់ ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក ស្នាមឈាមក៏លេចឡើងនៅលើបាតដៃរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើអ្នកមិនអីទេឬ?» ឃើញទឹកមុខស្លេកស្លាំងរបស់សៀវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរប្រញាប់អង្អែលខ្នងរបស់គេ ហើយសួរដោយក្តីបារម្ភ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្មានបញ្ហាធំដុំទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែប្រើកម្លាំងហួសកម្រិតបន្តិច។» សៀវយ៉ានគ្រវីដៃក្នុងន័យថាមិនអីទេ។ បន្ទាប់មក គេបែរបាតដៃទៅរកជ្រុងជញ្ជាំងដែលពោរពេញដោយធូលី ហើយរុញចេញ។ ខ្យល់បានបក់បោកធូលីចេញ បង្ហាញឱ្យឃើញនូវគំនរបាក់បែកនៅខាងក្រោម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវយ៉ានសម្លឹងមើលរាងកាយដែលកំពុងកន្ត្រាក់តិចៗនៅក្រោមគំនរបាក់បែកដោយភាពព្រងើយកន្តើយ។ គេក្អកតិចៗពីរបីដង មុននឹងអូសដាវធ្ងន់របស់គេយឺតៗទៅក្បែរគំនរបាក់បែកនោះ។ ជាមួយនឹងសំឡេងប៉ះទង្គិច ដាវធ្ងន់នៅក្នុងដៃរបស់គេបានរុញថ្មដែលបែកបាក់ចេញ និងបង្ហាញឱ្យឃើញនូវមូសឺដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង និងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពគួរឱ្យវេទនាបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំសោកស្តាយផង ប៉ុន្តែអ្នកចាញ់ហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនេះ ជើងរបស់មូសឺត្រូវបានកិនកំទេចអស់ហើយ។ ផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងរបស់គាត់មើលទៅគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់ ហើយសំឡេងដកដង្ហើមរបស់គាត់កាន់តែខ្សោយទៅៗ រហូតស្ទើរតែស្តាប់មិនឮ។ វាច្បាស់ណាស់ថាគាត់កំពុងឈានដល់ទីបញ្ចប់នៃជីវិតហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាល្អិត... ខ្ញុំនៅតែមើលងាយឯងពេក! » សំឡេងដ៏ខ្សោយ និងដាច់ៗចេញពីមាត់របស់មូសឺ។ ទោះបីជាសំឡេងខ្សោយ ប៉ុន្តែការស្អប់ខ្ពើមមិនបានថយចុះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវយ៉ានគ្រាន់តែញញឹម និងមិននិយាយអ្វីទាំងអស់។ ភ្នែករបស់គេនៅតែរាបស្មើ ដោយមិនបង្ហាញសញ្ញានៃការអាណិតអាសូរឡើយ នៅចំពោះមុខស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់មូសឺ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាប្អូន... បើខ្ញុំមានឱកាសនៅថ្ងៃអនាគត ខ្ញុំនឹងឱ្យឯងជួបវាសនាដែលអាក្រក់ជាងស្លាប់ទៅទៀត។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហាក់ដូចជាយល់ថា សៀវយ៉ាននឹងមិនផ្តល់ក្តីអាណិតដល់ខ្លួន មសម្តីរបស់មូសឺមិនបានបង្ហាញពីការសុំក្តីមេត្តាឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ វាពោរពេញដោយចេតនាសម្លាប់ដ៏សាហាវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំគិតថា អ្នកនឹងមិនមានឱកាសនោះម្តងទៀតឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវយ៉ាននិយាយយ៉ាងរាបស្មើ។ គេបន្ទាបខ្លួនចុះ ហើយស្វែងរកលើខ្លួនរបស់មូសឺ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ដៃរបស់គេត្រលប់មកវិញដោយដៃទទេ ហើយគេផ្អៀងក្បាលសួរថា៖ «តើបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំង ដែលអ្នកបានរកឃើញក្នុងប្រអប់ថ្មនោះនៅឯណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាៗ! ឯងក៏ចាប់អារម្មណ៍វាដែរមែនទេ? គួរឱ្យស្តាយណាស់ បើខ្ញុំស្លាប់ ឯងនឹងមិនអាចប៉ះវាបានឡើយ។» ងើបក្បាលឡើងដោយការលំបាក ទឹកមុខចំអកដ៏ក្រាស់បានលេចឡើងនៅលើមុខមូសឺ។ ឃើញសកម្មភាពរបស់សៀវយ៉ាន គាត់មានអារម្មណ៍ថា គាត់ប្រហែលជាបានរកឃើញអ្វីមួយដែលផ្តល់សិទ្ធិឱ្យគាត់តថ្លៃជាមួយភាគីម្ខាងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្អៀងក្បាលបន្តិច សៀវយ៉ានក្រោកឈរយឺតៗ ហើយលាដៃដោយអស់សង្ឃឹម។ គេនៅស្ងៀមមួយភ្លែត ហើយស្រាប់តែញញឹម៖ «ក្នុងន័យនេះ... អ្នកអាចទៅងាប់បានហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីនិយាយពាក្យទាំងនោះ ទឹកមុខរបស់សៀវយ៉ានស្រាប់តែប្រែជាត្រជាក់ដូចទឹកកក។ ដាវធ្ងន់អាថ៌កំបាំងនៅក្នុងដៃរបស់គេ បានបោកផ្ទប់យ៉ាងខ្លាំង និងខឹងសម្បារទៅលើទ្រូងរបស់មូសឺ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលសៀវយ៉ានដែលដាច់ខាតបែបនេះ ភាពតក់ស្លុត និងភ័យខ្លាចបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់មូសឺ។ គាត់មិននឹកស្មានថា សៀវយ៉ានសុខចិត្តបោះបង់ចោលបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំងដ៏ទាក់ទាញនោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លែងខ្ញុំទៅ ហើយខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកពីកន្លែងលាក់បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំងនោះ។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ យើងនឹងមិនជំពាក់គ្នាទៀតទេ!» ស្ថិតនៅក្រោមស្រមោលនៃសេចក្តីស្លាប់ មូសឺស្រាប់តែស្រែកឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បំភ្លេចវាទៅ។ ប្រៀបធៀបនឹងបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំង ខ្ញុំមិនចូលចិត្តឱ្យសត្វឈាមត្រជាក់ដូចជាពស់ពិស ចងចាំក្នុងចិត្តឡើយ។» ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ក្រាស់ ដាវធ្ងន់នៅក្នុងដៃរបស់សៀវយ៉ានបានបោកផ្ទប់ទៅលើទ្រូងរបស់មូសឺដោយគ្មានមេត្តា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប៊ាំង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីសំឡេងផ្ទុះតិចៗ ភ្នែករបស់មូសឺបានលានចេញមកក្រៅ ខណៈដែលរាងកាយរបស់គាត់បានផតចូលទៅខាងក្នុងយ៉ាងខ្លាំង។ ឈាមមួយពេញមាត់ជាមួយនឹងកម្ទេចសរីរាង្គបានខ្ជាក់ចេញមកយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នែកដែលសម្លឹងមើលយុវជននោះពោរពេញដោយភាពអាក្រក់។ ទីបំផុតរាងកាយរបស់មូសឺបានទន់ជ្រាយយឺតៗ ហើយជីវិតនៅក្នុងនោះក៏រលាយបាត់ទៅយ៉ាងលឿន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលសពដ៏ត្រជាក់ដែលត្រូវបានកិនកំទេចក្រោមគំនរបាក់បែក សៀវយ៉ានបិទភ្នែកតិចៗ និងដកដង្ហើមចេញ។ បន្ទាប់មក គេងាកក្រោយ ហើយសំដៅទៅរកគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលនៅក្បែរនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តោះទៅ។ មូសឺស្លាប់ហើយ។ ដើមឈើរលំ សត្វស្វាក៏ខ្ចាត់ខ្ចាយ (The apes scatter when the tree falls)។ បើគ្មានអ្នកដឹកនាំ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក (Wolf Head Mercenary Company) ត្រូវបានរំសាយបាត់ទៅហើយ...» សៀវយ៉ាននិយាយតិចៗ ខណៈដែលគេដើរទៅក្បែរគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ ទឹកមុខរបស់គេហាក់ដូចជាហត់នឿយបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចាស៎។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់បានឆ្លើយតប។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានពិនិត្យមើលជុំវិញខ្លួន ហើយរកឃើញថា ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលនៅរស់រានមានជីវិត លែងមានឆន្ទៈប្រយុទ្ធទៀតហើយ បន្ទាប់ពីមូសឺស្លាប់។ ពួកគេបានរត់គេចខ្លួនទៅគ្រប់ទិសទីជាមួយនឹងផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង ហាក់ដូចជាខ្លាចថា សៀវយ៉ានអាចនឹងសម្លាប់ពួកគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រូពេទ្យទេពអប្សរដកដង្ហើមធំតិចៗ។ ជាមួយនឹងការស្លាប់របស់មូសឺ រាល់គំនុំដែលអ្នកទាំងបីមាន ក៏បានរលាយបាត់ទៅដែរ។ នាងពេបមាត់ពណ៌ក្រហមដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាង ហើយនិយាយតិចៗថា៖ «វាដល់ពេលដែលត្រូវចាកចេញហើយ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ងាកក្រោយមក គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានជួយគ្រាសៀវយ៉ានឡើងលើខ្នងឥន្ទ្រីខៀវដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ នាងឡើងតាមក្រោយគេ ហើយគ្រវីដៃ។ បន្លឺសំឡេងយំម្តង ឥន្ទ្រីខៀវក៏ហោះឡើងទៅលើមេឃយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឥន្ទ្រីខៀវបានហោះក្រឡឹងលើមេឃម្តង មុននឹងវាយស្លាបយ៉ាងលឿន និងហោះចេញទៅ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក វាបានបាត់ខ្លួនទៅក្នុងមេឃពណ៌ខៀវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីសៀវយ៉ាន និងគ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានធ្វើឱ្យទីធ្លានោះច្របូកច្របល់ ព័ត៌មាននៃការស្លាប់របស់មូសឺបានចាប់ផ្តើមរីករាលដាលពេញទីរួមស្រុកឈីងសាន (Qingshan Town) ទាំងមូល។ ចំពោះព័ត៌មាននេះ គ្រប់គ្នាពោរពេញដោយភាពតក់ស្លុត។ ភាពតក់ស្លុតនេះបានប្រែទៅជាភាពរន្ធត់ នៅពេលដែលពួកគេបានដឹងថា អ្នកដែលសម្លាប់មូសឺ គឺជាយុវជនម្នាក់ដែលត្រូវបានដេញតាមរហូតចូលទៅក្នុងតំបន់ខាងក្នុងនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវជនម្នាក់ដែលមើលទៅក្មេងជាងម្ភៃឆ្នាំ តាមពិតអាចសម្លាប់មេដឹកនាំទាំងបីនាក់នៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកបាន។​​ ស្ថានភាពដ៏សាហាវនេះបានធ្វើឱ្យមនុស្សភាគច្រើនមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀនបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការស្លាប់របស់មូសឺ ក៏ជាការប្រកាសពីការរំសាយនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកផងដែរ។ បើគ្មានការដឹកនាំរបស់មូសឺ កម្លាំងដ៏ធំនេះដែលធ្លាប់បានធ្វើឫកពាច្រងេងច្រងាំងនៅក្នុងស្រុកឈីងសាន បានធ្លាក់ចុះបន្តិចម្តងៗទៅជាកម្លាំងដែលមិនសំខាន់។ នេះគឺដោយសារតែយុវជនម្នាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមពិតទៅ ការបញ្ចប់នៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក មិនមានអត្ថន័យអ្វីសម្រាប់សៀវយ៉ានឡើយ។ ស្រុកឈីងសាន គ្រាន់តែជាជំហានដំបូងក្នុងការហ្វឹកហាត់របស់គេប៉ុណ្ណោះ។ ប្រហែលជានៅថ្ងៃអនាគត នៅពេលដែលការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាករបស់គេបានបញ្ចប់ គេអាចនឹងនឹកឃើញម្តងម្កាលនូវទីរួមស្រុកតូចមួយនេះ ដែលស្ថិតនៅក្បែរជួរភ្នំសត្វចម្លែក។ នៅទីនេះ ជាលើកដំបូងក្នុងជីវិតរបស់គេ គេបានជួបបទពិសោធន៍នៃការត្រូវបានដេញតាមដោយក្រុមក្មេងទំនើងដែលចង់បានជីវិតរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីចាកចេញពីស្រុកឈីងសាន សៀវយ៉ានមិនបានប្រញាប់ប្រញាល់ឆ្លងកាត់ជួរភ្នំសត្វចម្លែកឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេត្រូវបាននាំផ្លូវដោយគ្រូពេទ្យទេពអប្សរទៅកាន់កន្លែងមួយដែលមានថាមពលធាតុក្រាស់បំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវយ៉ានមិនចម្លែកនឹងទីតាំងនេះឡើយ។ កន្លែងនេះគឺជាអាងទឹកដែលរុក្ខឱសថជាច្រើនដុះលូតលាស់ គេធ្លាប់បានអមដំណើរក្រុមប្រមូលរុក្ខឱសថទៅកាន់តំបន់ខាងក្រៅរបស់វា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនេះ ក្រោមការដឹកនាំរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ពួកគេបានហោះកាត់មេឃ និងចូលទៅក្នុងតំបន់ខាងក្នុងនៃអាងទឹកនោះផ្ទាល់តែម្តង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពួកគេបានចុះចតយឺតៗនៅក្នុងជ្រលងភ្នំតូចមួយក្នុងតំបន់ខាងក្នុងនៃអាងទឹក ដែលភាពក្រាស់នៃថាមពលបានធ្វើឱ្យសៀវយ៉ានបង្ហាញភាពរីករាយដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ ភ្លាមៗនោះ ស្មារតីរបស់គេក៏បានងើបឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើអ្នកគិតយ៉ាងម៉េចដែរ? កន្លែងនេះល្អមែនទេ? ជ្រលងភ្នំតូចនៅទីនេះត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ទាំងស្រុងពីពិភពខាងក្រៅ ហើយមេឃត្រូវបានបិទបាំងដោយអ័ព្ទដ៏ក្រាស់។ ប្រសិនបើកាលនោះ សៀវឡាន (Xiao Lan - ឈ្មោះឥន្ទ្រីខៀវ) មិនបានហោះចូលមកទីនេះទេ ខ្ញុំខ្លាចថាខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចរកឃើញកន្លែងចម្លែកនេះឡើយ។» ឃើញទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលរបស់សៀវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរមានអារម្មណ៍រីករាយ ហើយនាងបានសើចដោយមោទនភាព។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាពិតជាល្អខ្លាំងណាស់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវយ៉ានបន្តសរសើរកន្លែងនោះ ខណៈដែលគេងក់ក្បាល។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលកាត់ជ្រលងភ្នំដែលពោរពេញទៅដោយអ័ព្ទនៃថាមពលធាតុខ្សោយៗ និងមានការភ្ញាក់ផ្អើលដែលឃើញរុក្ខឱសថដ៏មានតម្លៃជាច្រើនប្រភេទដុះនៅក្នុងជ្រលងភ្នំនេះ។ ក្លិនក្រអូបម្តងហើយម្តងទៀតលាយឡំជាមួយអ័ព្ទ ធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើយើងគួររស់នៅទីនេះបណ្តោះអាសន្នមួយរយៈដែរឬទេ? រុក្ខឱសថមួយចំនួនដែលត្រូវការសម្រាប់រូបមន្តខ្លះនៅក្នុងរមូរថ្នាំពិសប្រាំពីរពណ៌ (Seven Colored Poison Book) របស់ខ្ញុំ អាចរកបាននៅទីនេះ...» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរសម្លឹងមើលសៀវយ៉ាន សំឡេងរបស់នាងបង្ហាញពីបំណងចង់ពិភាក្សាលើបញ្ហានេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្មានបញ្ហាទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮការស្នើរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ សៀវយ៉ានមិនស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការយល់ព្រមឡើយ។ កន្លែងហ្វឹកហាត់ដ៏ល្អបែបនេះ មិនមែនជាអ្វីដែលគេអាចជួបប្រទះបានងាយស្រួលនោះទេ។ ក្នុងចិត្តរបស់គេ គេសង្ឃឹមថាគេអាចនឹងត្រូវបានដំឡើងឋានៈដល់លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) នៅក្នុងកន្លែងនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាជ្រលងភ្នំនោះត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ ហើយគេអាចពឹងផ្អែកបានត្រឹមតែឥន្ទ្រីខៀវដើម្បីហោះចេញក៏ដោយ ក៏សៀវយ៉ានមិនសូវព្រួយបារម្ភដែរ។ ជាមួយនឹងយ៉ាវឡាវ (Yao Lao) និងស្លាបពពកស្វាយ (Purple Cloud Wings) ជាមួយគេ គេក៏អាចហោះចេញបានដែរ ប្រសិនបើមានបញ្ហាអ្វីកើតឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញថាសៀវយ៉ានបានយល់ព្រម គ្រូពេទ្យទេពអប្សរក៏ងក់ក្បាលដោយស្នាមញញឹម។ នាងបែរទៅរកឥន្ទ្រីខៀវ និងផ្លុំខ្លុយឫស្សីរបស់នាង ដើម្បីឱ្យវាហោះហើរដោយសេរី។ បន្ទាប់ពីនោះ នាងបាននាំសៀវយ៉ានទៅកាន់ជ្រុងនៃជ្រលងភ្នំ។ ម្រាមដៃរាងស្លីមរបស់នាងចង្អុលទៅរោងស្មៅនៅទីនោះ ហើយនិយាយថា៖ «នេះត្រូវបានសាងសង់ដោយខ្ញុំ។ យើងនឹងស្នាក់នៅទីនេះក្នុងអំឡុងពេលដែលយើងនៅក្នុងជ្រលងភ្នំ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាៗ ទោះបីជាវាជារោងស្មៅ ប៉ុន្តែដោយមានស្រីស្អាតស្នាក់នៅជាមួយខ្ញុំ ថ្ងៃទាំងឡាយគួរតែកន្លងផុតទៅដោយសប្បាយរីករាយ។» សៀវយ៉ានងក់ក្បាល ខណៈដែលភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលកាត់រោងស្មៅ។ នៅពេលដែលគេផ្អៀងក្បាល ហើយឃើញផ្ទៃមុខដ៏រលោងរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ សៀវយ៉ានមិនអាចទប់ទល់នឹងការលេងសើចបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានប្រែជាក្រហម នៅពេលដែលនាងឮសម្តីរបស់គេ។ នាងបានសម្លឹងមើលសៀវយ៉ានដោយក្រសែភ្នែកខឹងតែគួរឱ្យស្រលាញ់ មុននឹងបង្ហាញកណ្តាប់ដៃរបស់នាង។ នាងបានព្រមានដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «កុំហ៊ានធ្វើរឿងផ្តេសផ្តាសឱ្យសោះ ព្រោះតែអ្នកគិតថាខ្ញុំទន់ខ្សោយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អឺ... ខ្ញុំមិនចង់រងគ្រោះដោយសារថ្នាំពិសដែលមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណ ដោយដែលខ្ញុំមិនទាំងដឹងខ្លួននោះទេ។» សៀវយ៉ានគ្រវីដៃ និងនិយាយដោយស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហឹម។» ច្រមុះដ៏ស្អាតរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរជ្រួញ ខណៈដែលនាងលើកដៃទៅរកសៀវយ៉ាន និងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅបេះឱសថខ្លះ។ អ្នកអាចដើរមើលកន្លែងនេះបាន។» បន្ទាប់ពីនិយាយពាក្យទាំងនោះ នាងក៏ងាកក្រោយ និងសំដៅទៅរករុក្ខឱសថដែលនៅឆ្ងាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវយ៉ានងាកក្រោយ និងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងដើរចេញទៅបន្តិចម្តងៗ។ គេញញឹម និងដើរទៅទិសដៅផ្ទុយគ្នា ខណៈដែលគេខ្សឹបថា៖ «លោកគ្រូ កន្លែងនេះមិនមានបញ្ហាអ្វីទេ មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កន្លែងនេះមានភូមិសាស្ត្រចម្លែក។ នៅក្នុងពិភពខាងក្រៅ វាមិនងាយនឹងមានរុក្ខឱសថដ៏មានតម្លៃដុះលូតលាស់ជាមួយគ្នាលើទ្រង់ទ្រាយធំបែបនេះឡើយ។ ហើយដោយហេតុផលខ្លះ ថាមពលនៅទីនេះក៏មានភាពបរិសុទ្ធខ្លាំងណាស់ដែរ ដែលវាល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់ការហ្វឹកហាត់របស់ឯង។» សំឡេងចាស់របស់យ៉ាវឡាវចេញមកពីក្នុងចិញ្ចៀន៖ «បន្ទាប់ពីហ្វឹកហាត់រយៈពេលមួយ ឬពីរខែទៀតនៅទីនេះ ខ្ញុំគិតថាអ្នកគួរតែអាចក្លាយជាលំដាប់គ្រូពិតប្រាកដបានហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«...លំដាប់គ្រូ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជំហានរបស់សៀវយ៉ានស្រាប់តែឈប់។ គេងើបក្បាលឡើង សង្កេតមើលអ័ព្ទដ៏ក្រាស់នៅលើមេឃខាងលើ ខណៈដែលគេនិយាយយឺតៗថា៖ «បើគិតពីពេលវេលា វាមានរយៈពេលជាងកន្លះឆ្នាំហើយ ចាប់តាំងពីខ្ញុំចាកចេញមក។ នៅសល់ពេលតិចជាងមួយឆ្នាំទៀត រហូតដល់កិច្ចព្រមព្រៀងបីឆ្នាំ (Three Year Agreement)។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អឺ! បើអ៊ីចឹងខំប្រឹងឡើង។ ការហ្វឹកហាត់នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកជិតដល់ទីបញ្ចប់ហើយ។ ចំណតបន្ទាប់របស់អ្នកគឺវាលខ្សាច់ថាហ្គើ (Tager Desert)។ ហាៗ ការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាកនៅទីនោះ នឹងកាន់តែលំបាក និងគ្រោះថ្នាក់ជាងអ្វីដែលមាននៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកទៅទៀត។» មានសំឡេងចំអកនៅក្នុងសំណើចរបស់យ៉ាវឡាវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម សៀវយ៉ាននិយាយថា៖ «តើខ្ញុំមិនបានស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាកច្រើនណាស់ទៅហើយទេឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេហេ អ្នកអាចសម្រាក និងហ្វឹកហាត់ចុះ។ វាលខ្សាច់ថាហ្គើអាចនឹងគ្រោះថ្នាក់ ប៉ុន្តែនារីពស់ (Snake women) នៅទីនោះគឺជាលក្ខណៈពិសេសនៃទ្វីបកម្លាំងធាតុ។ ប្រសិនបើអ្នកសំណាង អ្នកថែមទាំងអាចទទួលបាននារីពស់ម្នាក់ធ្វើជាទាសករស្រីទៀតផង ហាៗ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវយ៉ានគ្រវីភ្នែក និងខ្ជិលខ្វល់ខ្វាយជាមួយយ៉ាវឡាវ ដែលកំពុងធ្វើខ្លួនមិនសមជាព្រឹទ្ធាចារ្យសោះ។ គេបន្តឱនក្បាល និងសិក្សាពីមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញជ្រលងភ្នំ។ ក្នុងរយៈពេលខាងមុខ គេនឹងស្នាក់នៅទីនេះ និងហ្វឹកហាត់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ រហូតដល់គេត្រូវបានដំឡើងឋានៈជាលំដាប់គ្រូពិតប្រាកដ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-30T13:22:03.857Z","69f3577bb6551925ab475752","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69f35290b6551925ab475744",149,"ការសម្លាប់លំដាប់គ្រូផ្កាយពីរ",{"id":25,"number":26,"title":27},"69f35c1db6551925ab47575c",151,"ភ្លើងពណ៌ស្វាយ (Purple Flame)",322,1790177386260]