ជ្រលងភ្នំតូច

គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor) សម្លឹងចុះទៅកាន់ទីធ្លាដែលស្ទើរតែប្រែទៅជាគំនរកម្ទេចកម្ទី ហើយឈរភាំង។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងពោរពេញដោយពន្លឺត្រចះត្រចង់ នៅពេលដែលនាងឃើញយុវជនម្នាក់កំពុងលីដាវធ្ងន់អាថ៌កំបាំង (Heavy Xuan Ruler)។ ដៃរបស់នាងអង្អែលរោមឥន្ទ្រីខៀវ (Blue Eagle) ថ្នមៗ ខណៈដែលវាចុះចតយឺតៗទៅក្នុងទីធ្លា។

លោតចុះពីលើខ្នងឥន្ទ្រីយ៉ាងរហ័ស គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានដើរទៅក្បែរ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ហើយសម្លឹងទៅកាន់កន្លែងដែល មូសឺ (Mu She) ត្រូវបានខ្ទាតទៅ។ នាងសួរតិចៗថា៖ «តើគាត់យ៉ាងម៉េចហើយ?»

«យ៉ាងហោចណាស់ក៏របួសធ្ងន់ដែរ។» សៀវយ៉ានញញឹម មុននឹងស្រាប់តែក្អកយ៉ាងខ្លាំងពីរបីដង។ ដៃរបស់គេខ្ទប់មាត់ ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក ស្នាមឈាមក៏លេចឡើងនៅលើបាតដៃរបស់គេ។

«តើអ្នកមិនអីទេឬ?» ឃើញទឹកមុខស្លេកស្លាំងរបស់សៀវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរប្រញាប់អង្អែលខ្នងរបស់គេ ហើយសួរដោយក្តីបារម្ភ។

«គ្មានបញ្ហាធំដុំទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែប្រើកម្លាំងហួសកម្រិតបន្តិច។» សៀវយ៉ានគ្រវីដៃក្នុងន័យថាមិនអីទេ។ បន្ទាប់មក គេបែរបាតដៃទៅរកជ្រុងជញ្ជាំងដែលពោរពេញដោយធូលី ហើយរុញចេញ។ ខ្យល់បានបក់បោកធូលីចេញ បង្ហាញឱ្យឃើញនូវគំនរបាក់បែកនៅខាងក្រោម។

សៀវយ៉ានសម្លឹងមើលរាងកាយដែលកំពុងកន្ត្រាក់តិចៗនៅក្រោមគំនរបាក់បែកដោយភាពព្រងើយកន្តើយ។ គេក្អកតិចៗពីរបីដង មុននឹងអូសដាវធ្ងន់របស់គេយឺតៗទៅក្បែរគំនរបាក់បែកនោះ។ ជាមួយនឹងសំឡេងប៉ះទង្គិច ដាវធ្ងន់នៅក្នុងដៃរបស់គេបានរុញថ្មដែលបែកបាក់ចេញ និងបង្ហាញឱ្យឃើញនូវមូសឺដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង និងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពគួរឱ្យវេទនាបំផុត។

«ខ្ញុំសោកស្តាយផង ប៉ុន្តែអ្នកចាញ់ហើយ។»

នៅពេលនេះ ជើងរបស់មូសឺត្រូវបានកិនកំទេចអស់ហើយ។ ផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងរបស់គាត់មើលទៅគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់ ហើយសំឡេងដកដង្ហើមរបស់គាត់កាន់តែខ្សោយទៅៗ រហូតស្ទើរតែស្តាប់មិនឮ។ វាច្បាស់ណាស់ថាគាត់កំពុងឈានដល់ទីបញ្ចប់នៃជីវិតហើយ។

«អាល្អិត... ខ្ញុំនៅតែមើលងាយឯងពេក! » សំឡេងដ៏ខ្សោយ និងដាច់ៗចេញពីមាត់របស់មូសឺ។ ទោះបីជាសំឡេងខ្សោយ ប៉ុន្តែការស្អប់ខ្ពើមមិនបានថយចុះឡើយ។

សៀវយ៉ានគ្រាន់តែញញឹម និងមិននិយាយអ្វីទាំងអស់។ ភ្នែករបស់គេនៅតែរាបស្មើ ដោយមិនបង្ហាញសញ្ញានៃការអាណិតអាសូរឡើយ នៅចំពោះមុខស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់មូសឺ។

«អាប្អូន... បើខ្ញុំមានឱកាសនៅថ្ងៃអនាគត ខ្ញុំនឹងឱ្យឯងជួបវាសនាដែលអាក្រក់ជាងស្លាប់ទៅទៀត។»

ហាក់ដូចជាយល់ថា សៀវយ៉ាននឹងមិនផ្តល់ក្តីអាណិតដល់ខ្លួន មសម្តីរបស់មូសឺមិនបានបង្ហាញពីការសុំក្តីមេត្តាឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ វាពោរពេញដោយចេតនាសម្លាប់ដ៏សាហាវ។

«ខ្ញុំគិតថា អ្នកនឹងមិនមានឱកាសនោះម្តងទៀតឡើយ។»

សៀវយ៉ាននិយាយយ៉ាងរាបស្មើ។ គេបន្ទាបខ្លួនចុះ ហើយស្វែងរកលើខ្លួនរបស់មូសឺ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ដៃរបស់គេត្រលប់មកវិញដោយដៃទទេ ហើយគេផ្អៀងក្បាលសួរថា៖ «តើបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំង ដែលអ្នកបានរកឃើញក្នុងប្រអប់ថ្មនោះនៅឯណា?»

«ហាៗ! ឯងក៏ចាប់អារម្មណ៍វាដែរមែនទេ? គួរឱ្យស្តាយណាស់ បើខ្ញុំស្លាប់ ឯងនឹងមិនអាចប៉ះវាបានឡើយ។» ងើបក្បាលឡើងដោយការលំបាក ទឹកមុខចំអកដ៏ក្រាស់បានលេចឡើងនៅលើមុខមូសឺ។ ឃើញសកម្មភាពរបស់សៀវយ៉ាន គាត់មានអារម្មណ៍ថា គាត់ប្រហែលជាបានរកឃើញអ្វីមួយដែលផ្តល់សិទ្ធិឱ្យគាត់តថ្លៃជាមួយភាគីម្ខាងទៀត។

ផ្អៀងក្បាលបន្តិច សៀវយ៉ានក្រោកឈរយឺតៗ ហើយលាដៃដោយអស់សង្ឃឹម។ គេនៅស្ងៀមមួយភ្លែត ហើយស្រាប់តែញញឹម៖ «ក្នុងន័យនេះ... អ្នកអាចទៅងាប់បានហើយ។»

បន្ទាប់ពីនិយាយពាក្យទាំងនោះ ទឹកមុខរបស់សៀវយ៉ានស្រាប់តែប្រែជាត្រជាក់ដូចទឹកកក។ ដាវធ្ងន់អាថ៌កំបាំងនៅក្នុងដៃរបស់គេ បានបោកផ្ទប់យ៉ាងខ្លាំង និងខឹងសម្បារទៅលើទ្រូងរបស់មូសឺ។

សម្លឹងមើលសៀវយ៉ានដែលដាច់ខាតបែបនេះ ភាពតក់ស្លុត និងភ័យខ្លាចបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់មូសឺ។ គាត់មិននឹកស្មានថា សៀវយ៉ានសុខចិត្តបោះបង់ចោលបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំងដ៏ទាក់ទាញនោះឡើយ។

«លែងខ្ញុំទៅ ហើយខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកពីកន្លែងលាក់បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំងនោះ។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ យើងនឹងមិនជំពាក់គ្នាទៀតទេ!» ស្ថិតនៅក្រោមស្រមោលនៃសេចក្តីស្លាប់ មូសឺស្រាប់តែស្រែកឡើង។

«បំភ្លេចវាទៅ។ ប្រៀបធៀបនឹងបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំង ខ្ញុំមិនចូលចិត្តឱ្យសត្វឈាមត្រជាក់ដូចជាពស់ពិស ចងចាំក្នុងចិត្តឡើយ។» ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ក្រាស់ ដាវធ្ងន់នៅក្នុងដៃរបស់សៀវយ៉ានបានបោកផ្ទប់ទៅលើទ្រូងរបស់មូសឺដោយគ្មានមេត្តា។

«ប៊ាំង!»

បន្ទាប់ពីសំឡេងផ្ទុះតិចៗ ភ្នែករបស់មូសឺបានលានចេញមកក្រៅ ខណៈដែលរាងកាយរបស់គាត់បានផតចូលទៅខាងក្នុងយ៉ាងខ្លាំង។ ឈាមមួយពេញមាត់ជាមួយនឹងកម្ទេចសរីរាង្គបានខ្ជាក់ចេញមកយ៉ាងខ្លាំង។

ភ្នែកដែលសម្លឹងមើលយុវជននោះពោរពេញដោយភាពអាក្រក់។ ទីបំផុតរាងកាយរបស់មូសឺបានទន់ជ្រាយយឺតៗ ហើយជីវិតនៅក្នុងនោះក៏រលាយបាត់ទៅយ៉ាងលឿន។

សម្លឹងមើលសពដ៏ត្រជាក់ដែលត្រូវបានកិនកំទេចក្រោមគំនរបាក់បែក សៀវយ៉ានបិទភ្នែកតិចៗ និងដកដង្ហើមចេញ។ បន្ទាប់មក គេងាកក្រោយ ហើយសំដៅទៅរកគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលនៅក្បែរនោះ។

«តោះទៅ។ មូសឺស្លាប់ហើយ។ ដើមឈើរលំ សត្វស្វាក៏ខ្ចាត់ខ្ចាយ (The apes scatter when the tree falls)។ បើគ្មានអ្នកដឹកនាំ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក (Wolf Head Mercenary Company) ត្រូវបានរំសាយបាត់ទៅហើយ...» សៀវយ៉ាននិយាយតិចៗ ខណៈដែលគេដើរទៅក្បែរគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ ទឹកមុខរបស់គេហាក់ដូចជាហត់នឿយបន្តិច។

«ចាស៎។»

សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់បានឆ្លើយតប។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានពិនិត្យមើលជុំវិញខ្លួន ហើយរកឃើញថា ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលនៅរស់រានមានជីវិត លែងមានឆន្ទៈប្រយុទ្ធទៀតហើយ បន្ទាប់ពីមូសឺស្លាប់។ ពួកគេបានរត់គេចខ្លួនទៅគ្រប់ទិសទីជាមួយនឹងផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង ហាក់ដូចជាខ្លាចថា សៀវយ៉ានអាចនឹងសម្លាប់ពួកគេ។

គ្រូពេទ្យទេពអប្សរដកដង្ហើមធំតិចៗ។ ជាមួយនឹងការស្លាប់របស់មូសឺ រាល់គំនុំដែលអ្នកទាំងបីមាន ក៏បានរលាយបាត់ទៅដែរ។ នាងពេបមាត់ពណ៌ក្រហមដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាង ហើយនិយាយតិចៗថា៖ «វាដល់ពេលដែលត្រូវចាកចេញហើយ...»

ងាកក្រោយមក គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានជួយគ្រាសៀវយ៉ានឡើងលើខ្នងឥន្ទ្រីខៀវដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ នាងឡើងតាមក្រោយគេ ហើយគ្រវីដៃ។ បន្លឺសំឡេងយំម្តង ឥន្ទ្រីខៀវក៏ហោះឡើងទៅលើមេឃយឺតៗ។

ឥន្ទ្រីខៀវបានហោះក្រឡឹងលើមេឃម្តង មុននឹងវាយស្លាបយ៉ាងលឿន និងហោះចេញទៅ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក វាបានបាត់ខ្លួនទៅក្នុងមេឃពណ៌ខៀវ។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីសៀវយ៉ាន និងគ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានធ្វើឱ្យទីធ្លានោះច្របូកច្របល់ ព័ត៌មាននៃការស្លាប់របស់មូសឺបានចាប់ផ្តើមរីករាលដាលពេញទីរួមស្រុកឈីងសាន (Qingshan Town) ទាំងមូល។ ចំពោះព័ត៌មាននេះ គ្រប់គ្នាពោរពេញដោយភាពតក់ស្លុត។ ភាពតក់ស្លុតនេះបានប្រែទៅជាភាពរន្ធត់ នៅពេលដែលពួកគេបានដឹងថា អ្នកដែលសម្លាប់មូសឺ គឺជាយុវជនម្នាក់ដែលត្រូវបានដេញតាមរហូតចូលទៅក្នុងតំបន់ខាងក្នុងនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range)។

យុវជនម្នាក់ដែលមើលទៅក្មេងជាងម្ភៃឆ្នាំ តាមពិតអាចសម្លាប់មេដឹកនាំទាំងបីនាក់នៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកបាន។​​ ស្ថានភាពដ៏សាហាវនេះបានធ្វើឱ្យមនុស្សភាគច្រើនមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀនបន្តិច។

ការស្លាប់របស់មូសឺ ក៏ជាការប្រកាសពីការរំសាយនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកផងដែរ។ បើគ្មានការដឹកនាំរបស់មូសឺ កម្លាំងដ៏ធំនេះដែលធ្លាប់បានធ្វើឫកពាច្រងេងច្រងាំងនៅក្នុងស្រុកឈីងសាន បានធ្លាក់ចុះបន្តិចម្តងៗទៅជាកម្លាំងដែលមិនសំខាន់។ នេះគឺដោយសារតែយុវជនម្នាក់។

តាមពិតទៅ ការបញ្ចប់នៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក មិនមានអត្ថន័យអ្វីសម្រាប់សៀវយ៉ានឡើយ។ ស្រុកឈីងសាន គ្រាន់តែជាជំហានដំបូងក្នុងការហ្វឹកហាត់របស់គេប៉ុណ្ណោះ។ ប្រហែលជានៅថ្ងៃអនាគត នៅពេលដែលការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាករបស់គេបានបញ្ចប់ គេអាចនឹងនឹកឃើញម្តងម្កាលនូវទីរួមស្រុកតូចមួយនេះ ដែលស្ថិតនៅក្បែរជួរភ្នំសត្វចម្លែក។ នៅទីនេះ ជាលើកដំបូងក្នុងជីវិតរបស់គេ គេបានជួបបទពិសោធន៍នៃការត្រូវបានដេញតាមដោយក្រុមក្មេងទំនើងដែលចង់បានជីវិតរបស់គេ។

បន្ទាប់ពីចាកចេញពីស្រុកឈីងសាន សៀវយ៉ានមិនបានប្រញាប់ប្រញាល់ឆ្លងកាត់ជួរភ្នំសត្វចម្លែកឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេត្រូវបាននាំផ្លូវដោយគ្រូពេទ្យទេពអប្សរទៅកាន់កន្លែងមួយដែលមានថាមពលធាតុក្រាស់បំផុត។

សៀវយ៉ានមិនចម្លែកនឹងទីតាំងនេះឡើយ។ កន្លែងនេះគឺជាអាងទឹកដែលរុក្ខឱសថជាច្រើនដុះលូតលាស់ គេធ្លាប់បានអមដំណើរក្រុមប្រមូលរុក្ខឱសថទៅកាន់តំបន់ខាងក្រៅរបស់វា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនេះ ក្រោមការដឹកនាំរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ពួកគេបានហោះកាត់មេឃ និងចូលទៅក្នុងតំបន់ខាងក្នុងនៃអាងទឹកនោះផ្ទាល់តែម្តង។

ពួកគេបានចុះចតយឺតៗនៅក្នុងជ្រលងភ្នំតូចមួយក្នុងតំបន់ខាងក្នុងនៃអាងទឹក ដែលភាពក្រាស់នៃថាមពលបានធ្វើឱ្យសៀវយ៉ានបង្ហាញភាពរីករាយដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ ភ្លាមៗនោះ ស្មារតីរបស់គេក៏បានងើបឡើង។

«តើអ្នកគិតយ៉ាងម៉េចដែរ? កន្លែងនេះល្អមែនទេ? ជ្រលងភ្នំតូចនៅទីនេះត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ទាំងស្រុងពីពិភពខាងក្រៅ ហើយមេឃត្រូវបានបិទបាំងដោយអ័ព្ទដ៏ក្រាស់។ ប្រសិនបើកាលនោះ សៀវឡាន (Xiao Lan - ឈ្មោះឥន្ទ្រីខៀវ) មិនបានហោះចូលមកទីនេះទេ ខ្ញុំខ្លាចថាខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចរកឃើញកន្លែងចម្លែកនេះឡើយ។» ឃើញទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលរបស់សៀវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរមានអារម្មណ៍រីករាយ ហើយនាងបានសើចដោយមោទនភាព។

«វាពិតជាល្អខ្លាំងណាស់។»

សៀវយ៉ានបន្តសរសើរកន្លែងនោះ ខណៈដែលគេងក់ក្បាល។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលកាត់ជ្រលងភ្នំដែលពោរពេញទៅដោយអ័ព្ទនៃថាមពលធាតុខ្សោយៗ និងមានការភ្ញាក់ផ្អើលដែលឃើញរុក្ខឱសថដ៏មានតម្លៃជាច្រើនប្រភេទដុះនៅក្នុងជ្រលងភ្នំនេះ។ ក្លិនក្រអូបម្តងហើយម្តងទៀតលាយឡំជាមួយអ័ព្ទ ធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ។

«តើយើងគួររស់នៅទីនេះបណ្តោះអាសន្នមួយរយៈដែរឬទេ? រុក្ខឱសថមួយចំនួនដែលត្រូវការសម្រាប់រូបមន្តខ្លះនៅក្នុងរមូរថ្នាំពិសប្រាំពីរពណ៌ (Seven Colored Poison Book) របស់ខ្ញុំ អាចរកបាននៅទីនេះ...» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរសម្លឹងមើលសៀវយ៉ាន សំឡេងរបស់នាងបង្ហាញពីបំណងចង់ពិភាក្សាលើបញ្ហានេះ។

«គ្មានបញ្ហាទេ។»

ឮការស្នើរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ សៀវយ៉ានមិនស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការយល់ព្រមឡើយ។ កន្លែងហ្វឹកហាត់ដ៏ល្អបែបនេះ មិនមែនជាអ្វីដែលគេអាចជួបប្រទះបានងាយស្រួលនោះទេ។ ក្នុងចិត្តរបស់គេ គេសង្ឃឹមថាគេអាចនឹងត្រូវបានដំឡើងឋានៈដល់លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) នៅក្នុងកន្លែងនេះ។

ទោះបីជាជ្រលងភ្នំនោះត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ ហើយគេអាចពឹងផ្អែកបានត្រឹមតែឥន្ទ្រីខៀវដើម្បីហោះចេញក៏ដោយ ក៏សៀវយ៉ានមិនសូវព្រួយបារម្ភដែរ។ ជាមួយនឹងយ៉ាវឡាវ (Yao Lao) និងស្លាបពពកស្វាយ (Purple Cloud Wings) ជាមួយគេ គេក៏អាចហោះចេញបានដែរ ប្រសិនបើមានបញ្ហាអ្វីកើតឡើង។

ឃើញថាសៀវយ៉ានបានយល់ព្រម គ្រូពេទ្យទេពអប្សរក៏ងក់ក្បាលដោយស្នាមញញឹម។ នាងបែរទៅរកឥន្ទ្រីខៀវ និងផ្លុំខ្លុយឫស្សីរបស់នាង ដើម្បីឱ្យវាហោះហើរដោយសេរី។ បន្ទាប់ពីនោះ នាងបាននាំសៀវយ៉ានទៅកាន់ជ្រុងនៃជ្រលងភ្នំ។ ម្រាមដៃរាងស្លីមរបស់នាងចង្អុលទៅរោងស្មៅនៅទីនោះ ហើយនិយាយថា៖ «នេះត្រូវបានសាងសង់ដោយខ្ញុំ។ យើងនឹងស្នាក់នៅទីនេះក្នុងអំឡុងពេលដែលយើងនៅក្នុងជ្រលងភ្នំ។»

«ហាៗ ទោះបីជាវាជារោងស្មៅ ប៉ុន្តែដោយមានស្រីស្អាតស្នាក់នៅជាមួយខ្ញុំ ថ្ងៃទាំងឡាយគួរតែកន្លងផុតទៅដោយសប្បាយរីករាយ។» សៀវយ៉ានងក់ក្បាល ខណៈដែលភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលកាត់រោងស្មៅ។ នៅពេលដែលគេផ្អៀងក្បាល ហើយឃើញផ្ទៃមុខដ៏រលោងរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ សៀវយ៉ានមិនអាចទប់ទល់នឹងការលេងសើចបានឡើយ។

ផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានប្រែជាក្រហម នៅពេលដែលនាងឮសម្តីរបស់គេ។ នាងបានសម្លឹងមើលសៀវយ៉ានដោយក្រសែភ្នែកខឹងតែគួរឱ្យស្រលាញ់ មុននឹងបង្ហាញកណ្តាប់ដៃរបស់នាង។ នាងបានព្រមានដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «កុំហ៊ានធ្វើរឿងផ្តេសផ្តាសឱ្យសោះ ព្រោះតែអ្នកគិតថាខ្ញុំទន់ខ្សោយ។»

«អឺ... ខ្ញុំមិនចង់រងគ្រោះដោយសារថ្នាំពិសដែលមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណ ដោយដែលខ្ញុំមិនទាំងដឹងខ្លួននោះទេ។» សៀវយ៉ានគ្រវីដៃ និងនិយាយដោយស្នាមញញឹម។

«ហឹម។» ច្រមុះដ៏ស្អាតរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរជ្រួញ ខណៈដែលនាងលើកដៃទៅរកសៀវយ៉ាន និងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅបេះឱសថខ្លះ។ អ្នកអាចដើរមើលកន្លែងនេះបាន។» បន្ទាប់ពីនិយាយពាក្យទាំងនោះ នាងក៏ងាកក្រោយ និងសំដៅទៅរករុក្ខឱសថដែលនៅឆ្ងាយ។

សៀវយ៉ានងាកក្រោយ និងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងដើរចេញទៅបន្តិចម្តងៗ។ គេញញឹម និងដើរទៅទិសដៅផ្ទុយគ្នា ខណៈដែលគេខ្សឹបថា៖ «លោកគ្រូ កន្លែងនេះមិនមានបញ្ហាអ្វីទេ មែនទេ?»

«កន្លែងនេះមានភូមិសាស្ត្រចម្លែក។ នៅក្នុងពិភពខាងក្រៅ វាមិនងាយនឹងមានរុក្ខឱសថដ៏មានតម្លៃដុះលូតលាស់ជាមួយគ្នាលើទ្រង់ទ្រាយធំបែបនេះឡើយ។ ហើយដោយហេតុផលខ្លះ ថាមពលនៅទីនេះក៏មានភាពបរិសុទ្ធខ្លាំងណាស់ដែរ ដែលវាល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់ការហ្វឹកហាត់របស់ឯង។» សំឡេងចាស់របស់យ៉ាវឡាវចេញមកពីក្នុងចិញ្ចៀន៖ «បន្ទាប់ពីហ្វឹកហាត់រយៈពេលមួយ ឬពីរខែទៀតនៅទីនេះ ខ្ញុំគិតថាអ្នកគួរតែអាចក្លាយជាលំដាប់គ្រូពិតប្រាកដបានហើយ។»

«...លំដាប់គ្រូ...»

ជំហានរបស់សៀវយ៉ានស្រាប់តែឈប់។ គេងើបក្បាលឡើង សង្កេតមើលអ័ព្ទដ៏ក្រាស់នៅលើមេឃខាងលើ ខណៈដែលគេនិយាយយឺតៗថា៖ «បើគិតពីពេលវេលា វាមានរយៈពេលជាងកន្លះឆ្នាំហើយ ចាប់តាំងពីខ្ញុំចាកចេញមក។ នៅសល់ពេលតិចជាងមួយឆ្នាំទៀត រហូតដល់កិច្ចព្រមព្រៀងបីឆ្នាំ (Three Year Agreement)។»

«អឺ! បើអ៊ីចឹងខំប្រឹងឡើង។ ការហ្វឹកហាត់នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកជិតដល់ទីបញ្ចប់ហើយ។ ចំណតបន្ទាប់របស់អ្នកគឺវាលខ្សាច់ថាហ្គើ (Tager Desert)។ ហាៗ ការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាកនៅទីនោះ នឹងកាន់តែលំបាក និងគ្រោះថ្នាក់ជាងអ្វីដែលមាននៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកទៅទៀត។» មានសំឡេងចំអកនៅក្នុងសំណើចរបស់យ៉ាវឡាវ។

គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម សៀវយ៉ាននិយាយថា៖ «តើខ្ញុំមិនបានស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាកច្រើនណាស់ទៅហើយទេឬ?»

«ហេហេ អ្នកអាចសម្រាក និងហ្វឹកហាត់ចុះ។ វាលខ្សាច់ថាហ្គើអាចនឹងគ្រោះថ្នាក់ ប៉ុន្តែនារីពស់ (Snake women) នៅទីនោះគឺជាលក្ខណៈពិសេសនៃទ្វីបកម្លាំងធាតុ។ ប្រសិនបើអ្នកសំណាង អ្នកថែមទាំងអាចទទួលបាននារីពស់ម្នាក់ធ្វើជាទាសករស្រីទៀតផង ហាៗ...»

សៀវយ៉ានគ្រវីភ្នែក និងខ្ជិលខ្វល់ខ្វាយជាមួយយ៉ាវឡាវ ដែលកំពុងធ្វើខ្លួនមិនសមជាព្រឹទ្ធាចារ្យសោះ។ គេបន្តឱនក្បាល និងសិក្សាពីមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញជ្រលងភ្នំ។ ក្នុងរយៈពេលខាងមុខ គេនឹងស្នាក់នៅទីនេះ និងហ្វឹកហាត់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ រហូតដល់គេត្រូវបានដំឡើងឋានៈជាលំដាប់គ្រូពិតប្រាកដ។