[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69ec8de89c5a1cdf15130f19":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69760c82a5ba2989a9c50381",140,"ការទទួលបានខ្លឹមសារអាមេទីស","\u003Cdiv>«លំដាប់ទី ៣?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) បានជូតញើសត្រជាក់ចេញពីមុខ។ បើទោះបីជាមានកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ដែល យុនជឺ (Yun Zhi) បានបន្សល់ទុកក្នុងខ្លួនក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចកម្ចាត់កូនតោស្លាបពណ៌ស្វាយអាមេទីស (Amethyst Winged Lion) ដែលមានសមត្ថភាពការពារមិនធម្មតានេះបានដោយងាយនោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវយ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងណែន សម្លឹងមើលកូនតោដែលកំពុងដេកលើដី។ បន្ទាប់ពីបារម្ភមួយសន្ទុះ គេក៏ងាកទៅរក យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ហើយសួរនាំថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកគ្រូមិនជួយសម្លាប់អាសត្វតូចនោះទៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំបានប្រាប់ហើយថា នៅពេលឯងចូលមកក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range) ឯងត្រូវតែពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯង។ លុះត្រាតែដល់ស្ថានភាពរស់ឬស្លាប់ ទើបខ្ញុំជួយឯង។» យ៉ាវឡាវ ញញឹម ខណៈដែលគាត់ហោះអណ្តែតយ៉ាងស្រាលពីលើក្បាលរបស់ សៀវយ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដាម! លោកគ្រូពិតជាចិត្តដាច់មែន!» ត្របកភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន ញ័រទទ្រើត គេលើកម្រាមដៃកណ្តាលដាក់ យ៉ាវឡាវ មុននឹងរអ៊ូទាំងអស់សង្ឃឹមថា៖ «ខ្ញុំមិនជឿថា ខ្ញុំគ្មានផ្លូវដោះស្រាយជាមួយវាបាននោះទេ!»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងមិនបានគិតចង់ទៅវាយវាដោយផ្ទាល់មែនទេ? អាល្អិតនោះមើលទៅមិនសូវធំមែន ប៉ុន្តែបើនិយាយពីកម្លាំងប្រយុទ្ធ វាគឺជាសត្វដែលខ្លាំងបំផុតមួយក្នុងចំណោមសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៣។ ជាមួយនឹងរាងកាយតូចរបស់ឯង បើទោះបីជាប្រើបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី (Di Rank Dou Technique) ក៏ឯងនៅតែពិបាកនឹងសម្លាប់វាដែរ។» យ៉ាវឡាវ និយាយក្នុងន័យព្រមាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មានតែមនុស្សល្ងង់ទេ ទើបទៅប្រឈមមុខនឹងវាចំៗ។» សៀវយ៉ាន ផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំងថ្ម រួចអង្គុយចុះ។ គេបានដករបស់របរជាច្រើនចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក និងចាប់ផ្តើមរកវិធី។ ជាចុងក្រោយ គេបានដកផ្លែឈើពណ៌ស្វាយស្លេកមួយ និងដបដែលមានទឹកពណ៌បៃតងចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយស្វាយ (Purple Smoke Fruit)?» ឃើញផ្លែឈើពណ៌ស្វាយក្នុងដៃ សៀវយ៉ាន, យ៉ាវឡាវ និយាយតិចៗថា៖ «ហា៎ ឯងហាក់ដូចជាចេះបត់បែនបានល្អមែន ដែលចេះនឹកឃើញថា សត្វចម្លែកធាតុភ្លើងចូលចិត្តរបស់នេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយ គឺជាផ្លែឈើពិសេសដែលអាចរកបានក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក។ ដោយសារផ្លែឈើនេះមានផ្ទុកថាមពលភ្លើងបន្តិចបន្តួច វាត្រូវបានចូលចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដោយសត្វចម្លែកធាតុភ្លើងជាច្រើនប្រភេទ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមិនខ្វល់ពី យ៉ាវឡាវ, សៀវយ៉ាន បានដកបំពង់ទទេដែលមានម្ជុលគ្រីស្តាល់ចេញមក និងជ្រលក់ចូលក្នុងដបទឹកពណ៌បៃតង។ បន្ទាប់មក គេបានបូមយកទឹកពណ៌បៃតងខ្លះ រួចចាក់វាចូលទៅក្នុងផ្លែឈើនោះយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ៎ ឯងចង់ប្រើថ្នាំពុលឬ? អាតោស្លាបពណ៌ស្វាយអាមេទីសនោះមានភាពស៊ាំនឹងថ្នាំពុលខ្លាំងណាស់។ ជាមួយនឹងថ្នាំពុលដែលឯងចម្រាញ់ដោយខ្លួនឯង ឯងគិតថាអាចធ្វើឱ្យវាដួលបានមែនទេ?» ឃើញសកម្មភាពរបស់ សៀវយ៉ាន, យ៉ាវឡាវ ទប់ចិត្តមិនសួរមិនបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកណាថាវាជាថ្នាំពុល?» សៀវយ៉ាន លិទ្ធបបូរមាត់ និងសើចយ៉ាងកំណាច៖ «នេះគឺជាថ្នាំរាក (Strong laxative) យ៉ាងស័ក្តិសិទ្ធិដែលខ្ញុំបានបង្កើត។ ដរាបណាវាលេបចូលពោះ ខ្ញុំច្បាស់ណាស់ថាវាច្បាស់ជាត្រូវរត់រកបង្គន់មិនឈប់ ទោះបីជាភាពស៊ាំវាកម្រិតណាក៏ដោយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ជឺៗ (សំឡេងលាន់មាត់)។ មិននឹកស្មានថាឯងនៅមានល្បិចនេះសោះ។ ប៉ុន្តែឯងមិនត្រូវមើលស្រាលប្រាជ្ញារបស់សត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៣ ឡើយ។ វាប្រហែលជាមិនឆ្លាតដូចអាម្នាក់នៅខាងក្រៅមែន ប៉ុន្តែប្រាជ្ញាវាមិនអាចយកទៅប្រៀបជាមួយសត្វលំដាប់ទី ១ ឬទី ២ ឡើយ។ វានឹងមិនស៊ីរបស់ដែលមិនស្គាល់ប្រភពច្បាស់លាស់នោះទេ។» យ៉ាវឡាវ លើកមេដៃឱ្យ សៀវយ៉ាន មុននឹងនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនស៊ីមែនទេ? ហា៎ហា៎។ រឿងហ្នឹងមិនអាស្រ័យលើវានោះទេ។ ទោះនិយាយយ៉ាងណាក៏ដោយ សត្វនៅតែជាសត្វ។» សៀវយ៉ាន ញញឹម និងដកដបទឹកពណ៌ក្រហមមួយទៀតចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក។ នៅពេលគេបើកវា ក្លិនដ៏ក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សឃ្លានចង់ដាច់ពោះ ក៏ហោះចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលក្លិនចាប់ផ្តើមភាយចេញទៅ សៀវយ៉ាន ប្រញាប់បិទគម្របវិញ និងនិយាយដោយល្បិចកលថា៖ «នេះគឺជាទឹកចេញពីផ្កាបង្កើនចំណង់អាហារ (Anorexia Flower - ចំណាំ៖ ក្នុងសាច់រឿងមានន័យថាផ្កាធ្វើឱ្យឃ្លានខ្លាំង)។ ដរាបណាវាត្រូវបានចាក់ចូលក្នុងផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយ ខ្ញុំមិនជឿថាអាសត្វតូចនោះអាចទប់ទល់នឹងការទាក់ទាញនៃអាហារដ៏ឆ្ងាញ់នេះបានឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន ដករបស់របរចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុកមិនឈប់ យ៉ាវឡាវ ស្ទើរតែនិយាយមិនចេញ។ ជម្រើសដ៏ចម្លែកៗរបស់ សៀវយ៉ាន ក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំ គឺទាំងគួរឱ្យអស់សំណើច និងគួរឱ្យមួម៉ៅ។ គាត់ហោះអណ្តែតតិចៗ រួចសួរម្តងទៀតថា៖ «ទោះបីជាវាស៊ីផ្លែឈើនោះក៏ដោយ ផែនការឯងនឹងបរាជ័យ ប្រសិនបើវាបត់ជើងធំនៅទីនេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំបានពិនិត្យមើលខាងក្នុងហើយ មិនឃើញមានកាកសំណល់សត្វចម្លែកអីសោះ។ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំក៏មិនឃើញវានៅតាមផ្លូវមកទីនេះដែរ។ ខ្ញុំគិតថាពួកតោអាមេទីសនេះ ប្រហែលជាមានទម្លាប់ស្រឡាញ់ភាពស្អាត។ សត្វចម្លែកដែលចេះស្រឡាញ់ភាពស្អាត? ពិតជាចម្លែកមែន... ហើយលោកគ្រូឈប់សួរទៅ។ ផែនការនេះគ្រាន់តែជានឹកឃើញភ្លាមៗប៉ុណ្ណោះ តើវាអាចល្អឥតខ្ចោះដោយរបៀបណា? ពិបាកនិយាយណាស់ថាវានឹងជោគជ័យឬអត់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីនិយាយរួច សៀវយ៉ាន ឈប់ខ្វល់ពីសំណួររបស់ យ៉ាវឡាវ គេបានចាក់ថ្នាំរាកប្រហែលប្រាំពីរទៅប្រាំបីបំពង់ មុននឹងបន្ថែមទឹកផ្កាបង្កើនចំណង់អាហារ។ ពេលនោះទើបគេឈប់។ គេបោះផ្លែឈើដ៏ធ្ងន់ក្នុងដៃ និងញញឹម។ នៅពេលទុករបស់គ្រប់យ៉ាងក្នុងចិញ្ចៀនវិញ គេបានដាក់ផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយយ៉ាងថ្នមៗនៅមាត់ច្រកចូលរូងភ្នំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវយ៉ាន រៀបចំផ្លែឈើរួចរាល់ ក៏លោតឡើងលើអាកាស រាងកាយគេស្ទុះសំដៅទៅពិដាននៃផ្លូវរូងភ្នំ។ គេប្រើបាតដៃស្រូប (Vacuum Hand) យ៉ាងខ្លាំងដើម្បីផ្អិបខ្លួនទៅនឹងជញ្ជាំងថ្ម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីផ្លែឈើត្រូវបានដាក់ ក្លិនដ៏ក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ក៏ចាប់ផ្តើមភាយចេញ។ ជំនួយដោយកម្លាំងខ្យល់ ក្លិននេះបានសាយភាយចូលទៅក្នុងរូងភ្នំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ច្រមុះរបស់កូនតោអាមេទីសញ័រទទ្រើត ខណៈដែលវាហិតក្លិនយ៉ាងជ្រៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលក្លិនដំបូងចូលដល់ពោះ សំឡេង \"គ្រហឹម\" បែបឃ្លានក៏បន្លឺឡើងពីក្នុងពោះរបស់វា។ វាបើកភ្នែកចម្លែកយឺតៗ និងគ្រវីក្បាលដ៏ធំរបស់វាជុំវិញរូងភ្នំ ដើម្បីរកប្រភពនៃក្លិនក្រអូបនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីស្វែងរកមួយសន្ទុះ កូនតោអាមេទីសក៏រកឃើញគោលដៅ។ វាក្រោកឈរឡើងទាំងខ្ជិលច្រអូស និងបញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមតិចៗ មុននឹងបោះជំហានដើរសំដៅទៅមាត់រូងភ្នំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មកដល់មាត់រូងភ្នំ ច្រមុះកូនតោបានហិតផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយ។ ភ្លាមៗនោះ វាលើកក្បាលឡើង និងសម្លឹងមើលជុំវិញដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន។ បន្ទាប់មក វាបានលូកក្រញាំដ៏ធំរបស់វាទៅប៉ះផ្លែឈើនោះតិចៗ។ បន្ទាប់ពីស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ វាគ្រវីកន្ទុយ រួចងាកក្រោយដើរចេញទៅវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមរយៈប្រឡោះតូចមួយ សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលកូនតោដែលងាកក្រោយចេញទៅ និងទប់ចិត្តដកដង្ហើមធំដោយការខកចិត្តមិនបាន។ មើលទៅភាពប្រុងប្រយ័ត្នរបស់អាល្អិតនេះ គឺខ្ពស់ជាងអ្វីដែលគេបានគិតទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែល សៀវយ៉ាន កំពុងត្រៀមគិតផែនការថ្មី កូនតោដែលដើរបានពាក់កណ្តាលផ្លូវ ក៏ស្រាប់តែងាកក្រោយវិញភ្លាមៗ។ វាស្ទុះទៅកន្លែងផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយ លូកអណ្តាតចេញមក និងលេបវាចូលក្នុងពោះភ្លាម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញសកម្មភាពនេះ សៀវយ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ គេខ្សឹបថា៖ «ចង្រៃយក៍! សូម្បីតែខ្ញុំក៏ស្ទើរតែចាញ់បោកចង់ស៊ីវាដែរ។ ខ្ញុំដឹងថាឯងច្បាស់ជាស៊ីវា។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីស៊ីផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយរួច កូនតោអាមេទីសក៏បានដេកចុះលើដីថ្មអាមេទីសដ៏ស្រស់ស្អាតម្តងទៀត។ មួយសន្ទុះក្រោយមក វាក៏ស្រាប់តែស្ទុះក្រោកឈរឡើង ខណៈដែលពោះរបស់វាបញ្ចេញសំឡេង \"គ្រូកៗ\"។ វាគ្រវីភ្នែកមើលជុំវិញ និងក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏ធូរស្រាលរបស់ សៀវយ៉ាន ជាចុងក្រោយវាបានស្ទុះសំដៅទៅមាត់រូងភ្នំ និងរត់ចេញពីផ្លូវរូងយ៉ាងលឿនបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ជោគជ័យហើយ!» ឃើញកូនតោបាត់ដានទៅ សៀវយ៉ាន ទប់ចិត្តស្រែកដោយក្តីសប្បាយរីករាយ។ គេលោតចុះពីពិដាន និងឆ្លៀតឱកាសគ្រប់នាទី ស្ទុះចូលទៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងនៃរូងភ្នំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈរនៅកណ្តាលរូងភ្នំ សៀវយ៉ាន បានដកគ្រីស្តាល់ដែលចាប់ផ្តើមឡើងក្ដៅខ្លាំងចេញមក។ គេកាន់វាក្នុងដៃ និងប្រើសីតុណ្ហភាពរបស់វាជាឧបករណ៍ចង្អុលទិសដៅ ដើរយឺតៗក្នុងរូងភ្នំដែលពេញដោយថ្មអាមេទីស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដើរជុំវិញរូងភ្នំយ៉ាងយូរ ជំហានជើងរបស់ សៀវយ៉ាន ក៏ឈប់នៅត្រង់កន្លែងដែលកូនតោបានសម្រាក។ គេឱនខ្លួនចុះ និងលូកដៃទៅគោះតិចៗលើដុំថ្មអាមេទីសរាប់សិបដុំដែលនៅក្បែរនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលម្រាមដៃគេគោះចំថ្មអាមេទីសមួយដែលផ្អៀងទៅម្ខាង វាក៏បញ្ចេញសំឡេង \"ប៉ូងៗ\" បែបប្រហោងខាងក្នុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវយ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចនៅពេលឮសំឡេងនោះ។ គេប្រញាប់ស្ទាបរក និងទាញបន្ទះថ្មនោះចេញ។ ពន្លឺពណ៌ស្វាយមួយបានចាំងជួរសាចចេញមក ធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ប្រញាប់បិទភ្នែក ខណៈដែលពន្លឺនោះចាក់ភ្នែកគេយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីការឈឺចាប់ក្នុងភ្នែកបានធូរស្រាល សៀវយ៉ាន ចាប់ផ្តើមបើកភ្នែកយឺតៗ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅក្នុងរន្ធតូចមួយ។ នៅក្នុងនោះមានដុំថ្មវិញ្ញាណពណ៌ស្វាយទំហំប៉ុនកណ្តាប់ដៃ ដែលមានរាងស្រួចប្លែក។ ពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់ហូរនៅពីលើថ្មនោះ ផ្តល់ឱ្យវានូវរូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលលេចមុខដុំថ្មពណ៌ស្វាយដ៏ស្រួចនេះ គ្រីស្តាល់ក្នុងដៃ សៀវយ៉ាន ក៏ឡើងក្ដៅដូចភ្លើង។ ភ្លាមៗនោះ សៀវយ៉ាន ប្រញាប់ទុកគ្រីស្តាល់ក្នុងចិញ្ចៀន និងយកគ្រីស្តាល់ព្រលឹងពណ៌ស្វាយ (Purple Spirit Crystal) ចេញពីក្នុងរន្ធយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចទុកវាចូលក្នុងចិញ្ចៀនរក្សាទុកដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីទទួលបានគ្រីស្តាល់ព្រលឹងពណ៌ស្វាយ សៀវយ៉ាន បានរៀបចំរន្ធនោះឱ្យមានសភាពដើមវិញ។ បន្ទាប់មក គេក៏ក្រោកឈរ និងរត់យ៉ាងលឿនសំដៅទៅផ្លូវចេញ។ គេបន្តរត់កាត់ផ្លូវរូងភ្នំដ៏វែង និងជាចុងក្រោយក៏ដល់ផ្លូវបំបែក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវយ៉ាន ឈរត្រង់នោះ និងសង្កេតមើលជុំវិញដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន។ សេចក្តីសប្បាយរីករាយយ៉ាងខ្លាំងបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខគេ ខណៈដែលគេស្ទុះម្តងទៀតឆ្ពោះទៅរូងភ្នំដែលនាំទៅកាន់កន្លែងមាន ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស (Amethyst Lion Birth Essence)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានរត់មួយសន្ទុះធំ មាត់រូងភ្នំដ៏ស៊ាំភ្នែកក៏លេចឡើង។ សៀវយ៉ាន ប្រញាប់បង្អង់ល្បឿន និងពិនិត្យមើលខាងក្នុងរូងភ្នំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មុននឹងដើរចូលទៅដោយភាពជឿជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេស្ទុះសំដៅទៅតុថ្មដែលមានខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស និងសម្លឹងមើលដុំមូលពណ៌ស្វាយនោះដោយភាពលោភលន់។ នៅក្នុងនោះមានថាមពលដ៏មហិមាដែលគ្រប់គ្រាន់នឹងជួយឱ្យកូនតោអាមេទីសឡើងកម្រិតបានមួយលំដាប់។ បើទោះបីជាគេមិនអាចបឺតស្រូបយកវាទាំងអស់ក៏ដោយ ក៏វាគ្រប់គ្រាន់នឹងលើកកម្ពស់កម្លាំងរបស់គេបានផ្កាយច្រើនដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនឹកដល់អានុភាពដ៏អស្ចារ្យរបស់វា រាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន ញ័រតិចៗ។ គេគ្រវីដៃធ្វើឱ្យគ្រីស្តាល់ព្រលឹងពណ៌ស្វាយដ៏ស្រួចនោះលេចឡើងក្នុងបាតដៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លេបទឹកមាត់ សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលដុំមូលពណ៌ស្វាយយ៉ាងមុតមាំ និងសួរពីភាពមិនច្បាស់លាស់ក្នុងចិត្ត៖ «តើខ្ញុំគ្រាន់តែវាយវាឱ្យបែកមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំគិតថាអញ្ចឹង ខ្ញុំក៏មិនដែលសាកដែរ។» សំឡេងមិនច្បាស់លាស់របស់ យ៉ាវឡាវ បន្លឺចេញពីក្នុងចិញ្ចៀន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បើមានរឿងអីខុស ខ្ញុំនឹងតាមរកលោកគ្រូ!» សំឡេងមិនច្បាស់លាស់របស់ យ៉ាវឡាវ បានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ភ័យបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្ថានភាពមិនអនុញ្ញាតឱ្យគេគិតច្រើនឡើយ។ គេកាន់គ្រីស្តាល់ព្រលឹងពណ៌ស្វាយយ៉ាងណែន និងវាយវាទៅលើដុំមូលពណ៌ស្វាយយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្រឹប...» គ្រីស្តាល់ព្រលឹងពណ៌ស្វាយបានប៉ះចំចុងនៃដុំមូល។ បន្ទាប់ពីភាពស្ងៀមស្ងាត់មួយភ្លែត ស្នាមប្រេះមួយបានលេចឡើងនៅលើវា។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ស្នាមប្រេះបានរីករាលដាល ហើយដុំមូលនោះក៏បែកជាបំណែកៗជាមួយនឹងសំឡេង \"ផាំង\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីសបានបែក ទឹកពណ៌ស្វាយក៏ចាប់ផ្តើមហូរចេញពីក្នុងនោះ ធ្វើឱ្យសើមពាក់កណ្តាលតុថ្ម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លឿនឡើង! ប្រញាប់ប្រើដបត្បូង (Jade bottle) ដើម្បីច្រកទឹកពណ៌ស្វាយនោះទៅ។ នេះគឺជាខ្លឹមសារអាមេទីស (Amethyst Essence)!» សម្លឹងមើលទឹកដែលកំពុងហូរចេញ យ៉ាវឡាវ ស្រែកប្រាប់យ៉ាងប្រញាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលសំឡេង យ៉ាវឡាវ បញ្ចប់ សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងមានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយយ៉ាងខ្លាំង ក៏ប្រញាប់ដកដបត្បូងចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក និងប្រើគ្រប់កម្លាំងដើម្បីច្រកទឹកពណ៌ស្វាយនោះចូលក្នុងដប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាសំបកខាងក្រៅរបស់ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីសក្តៅខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែទឹកនៅខាងក្នុងគឺមានភាពកក់ក្តៅខុសពីធម្មតា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាសំបកខាងក្រៅមានទំហំធំក៏ដោយ ប៉ុន្តែបរិមាណទឹកពណ៌ស្វាយកក់ក្តៅនេះ គឺគ្រប់គ្រាន់ឱ្យ សៀវយ៉ាន ច្រកបានត្រឹមតែ ៦ ដបត្បូងប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីច្រកតំណក់ចុងក្រោយនៃខ្លឹមសារអាមេទីសចូលក្នុងដប សៀវយ៉ាន ក្រឡេកមើលទឹកដែលកំពុងហៀរលើតុថ្ម។ មាត់របស់គេញ័រដោយភាពស្តាយក្រោយ។ គេសម្លឹងមើលវាជិតមួយសន្ទុះ មុននឹងស្ទុះទៅលើតុថ្ម និងលិទ្ធយកខ្លឹមសារអាមេទីសទាំងអស់ដែលនៅក្នុងក្រឡុកតូចៗលើតុថ្ម ក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏តក់ស្លុតរបស់ យ៉ាវឡាវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដាម... ឯងពិតជាមានចរិតរឹងរូសមែន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញកាយវិការរបស់ សៀវយ៉ាន, យ៉ាវឡាវ និយាយមិនចេញ និងបានត្រឹមតែប្រើពាក្យសម្តីរបស់ សៀវយ៉ាន មកជេរវិញ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-25T09:48:24.026Z","2026-04-25T14:16:23.729Z","69ec8de89c5a1cdf15130f19","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"69eb93b9c555754cf57b68da",139,"ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស",{"id":26,"number":27,"title":28},"69ecd4e811bd581602747c3b",141,"គ្រានៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់",322,1790177385497]