ការបំបែកចំណងមន្តអាគម

ទិដ្ឋភាពនៅក្នុងរូងភ្នំដ៏ត្រជាក់ និងស្រស់ស្រាយ មានសភាពចម្លែក និងគ្រោះថ្នាក់បំផុត; ស្ត្រីម្នាក់កំពុងកាន់ដាវវែងផ្អិបនឹងបំពង់ករបស់យុវជនម្នាក់។

អារម្មណ៍ត្រជាក់ស្រឹបនៅត្រង់បំពង់ក បានធ្វើឱ្យព្រឺរោមពេញរាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan)។ គេបានលើកដៃឡើង និងញញឹមយ៉ាងជូរចត់ ក្នុងបំណងចង់ដោះស្រាយការយល់ច្រឡំទាំងឡាយ៖ «ខ្ញុំមិនបានធ្វើរឿងនោះដាក់អ្នកឡើយ។»

ឮបែបនេះ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យុនជឺ (Yun Zhi) ប្រែជាក្រហមបន្តិច។ ក្នុងចិត្តនាងគិតថា៖ "អ្នកប្រហែលជាមិនបានធ្វើរឿង 'នោះ' ដាក់ខ្ញុំមែន ប៉ុន្តែតើអ្វីដែលអ្នកបានធ្វើ និងរឿងនោះ វាមានអ្វីខុសគ្នាទៅ?"

ពន្លឺមួយបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាង ប៉ុន្តែដាវវែងក្នុងដៃរបស់ យុនជឺ មិនមានការរំកិលសូម្បីតែបន្តិច។ នាងបានផ្លាស់ប្តូរក្រសែភ្នែក និងឃើញស្នាមម្រាមដៃដ៏ក្រហមច្បាស់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវយ៉ាន។ ច្បាស់ណាស់ នោះគឺជាកន្លែងដែលសំឡេងទះកំផ្លៀងនៅក្នុងរូងភ្នំបានកើតឡើង។

សម្លឹងមើលស្នាមម្រាមដៃដែលមើលទៅគួរឱ្យអស់សំណើចបន្តិចនោះ ភាពត្រជាក់នៅក្នុងភ្នែករបស់ យុនជឺ ក៏ប្រែជាកក់ក្តៅបន្តិចវិញ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងក៏ដកដង្ហើមធំដោយភាពអស់សង្ឃឹម និងដកដាវវែងចេញយ៉ាងខ្សោយ មុននឹងដើរសំដៅទៅខាងក្នុងរូងភ្នំ។ នៅពេលនាងដើរកាត់ សៀវយ៉ាន នាងបាននិយាយយ៉ាងរាបស្មើថា៖ «យើងនឹងធ្វើពុតថាអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅថ្ងៃនេះ គឺមិនដែលកើតឡើងឡើយ។ បើមិនដូច្នេះទេ ប្រសិនបើរឿងនេះរីករាលដាល វាគ្មានប្រយោជន៍អ្វីសម្រាប់អ្នកឡើយ។»

ឈរនៅកន្លែងដដែល សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលរាងរៅដ៏ស្រស់ស្អាត និងទាក់ទាញពីខាងក្រោយរបស់ យុនជឺ មុននឹងបិទភ្នែក និងដកដង្ហើមធំដោយភាពជូរចត់។ ពិតមែនហើយ រឿងបែបនេះគួរតែត្រូវបានបំភ្លេចចោល។ បើប្រៀបធៀបនឹងឋានៈរបស់នាង គេប្រៀបដូចជាកង្កែបដែលអង្គុយនៅបាតអណ្តូង។ ទោះបីជាកង្កែបនោះបានជិតស្និទ្ធជាមួយហង្សដោយសារតែហង្សនោះជួបគ្រោះថ្នាក់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែមេឃដ៏ធំល្វឹងល្វើយគឺជាកន្លែងដែលហង្សជាម្ចាស់ពិតប្រាកដ ចំណែកឯកង្កែបបានត្រឹមតែនៅក្នុងអណ្តូង សម្លឹងមើលមេឃប៉ុណ្ណោះ។

លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) គឺជាគម្លាតមួយដែលពិបាកនឹងឆ្លងកាត់ណាស់។ ប្រហែលជា សៀវយ៉ាន នឹងមានឱកាសឈានជើងទៅដល់ទីនោះ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ក៏មិនមែនពេលនេះដែរ។ នារីដ៏មានមោទនភាព និងខ្ពង់ខ្ពស់ម្នាក់នេះ ក៏នឹងមិនជឿដែរថា យុវជនម្នាក់ដែលមានកម្លាំងត្រឹមតែលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) នឹងអាចឈានដល់កម្រិតនោះបាន។ សៀវយ៉ាន ប្រហែលជាមានទេពកោសល្យ ប៉ុន្តែវាមិនមែនមានន័យថាគេប្រាកដជាអាចក្លាយជាលំដាប់អធិរាជនោះឡើយ។

«សុបិនមួយបន្សល់ទុកនូវដានអ្វីទាំងអស់...» សៀវយ៉ាន គ្រវីក្បាល និងខ្សឹបតិចៗ ខណៈដែលគេដើរតាម យុនជឺ ចូលទៅក្នុងរូងភ្នំ។ សម្លឹងមើល យុនជឺ ដែលមានផ្ទៃមុខត្រជាក់ និងបិទភ្នែកព្យាយាមបំបែកចំណងត្រា គេក៏គ្រវីស្មា។ គេបានអង្គុយនៅជ្រុងម្ខាង បិទភ្នែក និងចាប់ផ្តើមហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) របស់គេ។

បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់អ្នកទាំងពីរ បរិយាកាសដ៏អៀនខ្មាស និងទើសទាល់បានគ្របដណ្តប់ផ្ទៃខាងក្នុងនៃរូងភ្នំ។ វាហាក់ដូចជាអ្នកទាំងពីរមានការពិបាកក្នុងការត្រឡប់ទៅរកភាពចុះសម្រុងគ្នានៅប៉ុន្មានថ្ងៃមុនណាស់។

បរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់បានបន្តរហូតដល់ថ្ងៃត្រង់។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ សៀវយ៉ាន បានចេញទៅចាប់ត្រីពីរបីក្បាល និងអង្គុយក្បែរភ្នកភ្លើងទាំងចិត្តមិននៅនឹងខ្លួន ខណៈដែលបង្វិលឈើដោតត្រី។ ចិត្តរបស់គេស្រាប់តែដឹងពីអ្វីម្យ៉ាង និងងើបក្បាលឡើង ស្រាប់តែក្រសែភ្នែករបស់គេបានប៉ះទង្គិចជាមួយភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតដែលកំពុងសម្លឹងមក។

ក្រសែភ្នែកទាំងពីរបានជួបគ្នា និងងាកចេញភ្លាមៗ ដោយធ្វើពុតដូចជាគ្មានអ្វីកើតឡើង។

សៀវយ៉ាន បង្វិលត្រីអាំងម្តងទៀត មុននឹងដកមួយចេញ និងហុចទៅឱ្យ យុនជឺ។

«អ្នកញ៉ាំចុះ។ ខ្ញុំមិនឃ្លានទេ។» យុនជឺ អោនក្បាលចុះ ខណៈនិយាយតិចៗ។ គ្រាន់តែនាងនិយាយសម្តីទាំងនោះចេញមក នាងមានអារម្មណ៍ថាពោះរបស់នាងរឹតបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងនៅតែរឹងរូស បិទភ្នែក និងមិនអើពើនឹងការតវ៉ារបស់ក្រពះនាងឡើយ។

«កុំបារម្ភអី។ របស់នោះត្រូវបានខ្ញុំបោះចោលអស់ហើយ។» ឃើញថា យុនជឺ បដិសេធមិនទទួលត្រី សៀវយ៉ាន ក៏បានត្រឹមតែញញឹម និងនិយាយរឿងកំប្លែងស្ងួតមួយចេញមក។

យុនជឺ បើកភ្នែក ខ្ជឹបមាត់ណែន និងងើបក្បាលឡើង ស្រាប់តែឃើញយុវជនម្នាក់ដែលមានស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅនៅក្បែរភ្នកភ្លើង។ ភាពទន់ភ្លន់បានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែកនាង។ វាមិនអាចបដិសេធបានទេថា រូបរាងដ៏ស្រស់សង្ហា និងទន់ភ្លន់របស់ សៀវយ៉ាន រួមជាមួយអាយុរបស់គេ បានផ្តល់ឱ្យអ្នកដទៃនូវចំណាប់អារម្មណ៍ថាជាមនុស្សដែលគ្មានគ្រោះថ្នាក់។

លុះត្រាតែនាងសម្លឹងមើលត្រីអាំង ទើប យុនជឺ នឹកឃើញថាហេតុការណ៍ទាំងមូលនេះ បានចាប់ផ្តើមដោយសារតែត្រីដែលនាងបានអាំង។ យុវជននៅចំពោះមុខនាង គឺគ្រាន់តែប្រឈមមុខនឹងសំណាងអាក្រក់ដែលមិនបានព្រាងទុកប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាសំណាងអាក្រក់ដែលមិនបានព្រាងទុកនេះ គឺជាអ្វីដែលបុរសណាៗក៏ប្រាថ្នាចង់ជួបក៏ដោយ...

ដកដង្ហើមធំ យុនជឺ លូកដៃទទួលត្រីអាំងនៅពីមុខនាង។ មាត់តូចរបស់នាងបានបើក និងហៀបនឹងខាំ ស្រាប់តែ សៀវយ៉ាន ហៅបង្អាក់៖ «ប្រយ័ត្នផង វានៅក្តៅបន្តិច។»

ឮសម្តីរបស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ មិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីមានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់។ នាងបានសម្លឹងមើលគេដោយខ្សែភ្នែកបែបឌឺដង និងនិយាយថា៖ «តើអ្នកធ្លាប់ឃើញលំដាប់អធិរាជរូបណា ដែលខ្វល់ខ្វាយនឹងកម្ដៅបន្តិចបន្តួចនេះទេ?»

សៀវយ៉ាន ញញឹមដោយភាពអៀនខ្មាស ចាប់យកត្រីអាំងមួយ និងញ៉ាំយ៉ាងចាស់ដៃ។

ជាមួយនឹងការខាំញ៉ាំបន្តិចម្តងៗ យុនជឺ សន្សឹមៗបញ្ជូនសាច់ត្រីចូលទៅក្នុងមាត់តូចរបស់នាង និងចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល។ ប្រហែលជាដោយសារតែសម្តីយកចិត្តទុកដាក់ដែល សៀវយ៉ាន បាននិយាយចេញមកភ្លាមៗនោះ។ នាងបានលេបអាហារ និងនិយាយតិចៗថា៖ «ខ្ញុំគួរតែអាចបំបែកចំណងត្រាបាននៅថ្ងៃស្អែក។»

សកម្មភាពទំពារដ៏ធំរបស់ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែឈប់ងក់ និងលេបរបស់ក្នុងមាត់ចូល។ គេដកដង្ហើមធំ។ ដោយហេតុផលខ្លះ គេមានអារម្មណ៍ថា នៅពេលដែល យុនជឺ ទទួលបានកម្លាំងលំដាប់អធិរាជត្រឡប់មកវិញ ទំនាក់ទំនងដ៏រីករាយដែលពួកគេមាន នឹងត្រូវកាត់ផ្តាច់។ នៅថ្ងៃអនាគត នាងនឹងបន្តធ្វើជាលំដាប់អធិរាជដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ខណៈដែលគេនៅតែជាស្រមោចដែលកំពុងតស៊ូដើម្បីក្លាយជាលំដាប់គ្រូ (Dou Shi)។ វានឹងក្លាយជាការលំបាកសម្រាប់អ្នកទាំងពីរក្នុងការជួបគ្នាជាថ្មី។

គិតដល់ចំណុចនេះ សៀវយ៉ាន ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថាត្រីអាំងដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់នេះ ប្រែជាគ្មានរសជាតិទៅវិញ។ គេបានញ៉ាំវាអស់ក្នុងប៉ុន្មានម៉ាត់ និងនិយាយយ៉ាងស្រពិចស្រពិលថា៖ «មែនឬ? អបអរសាទរផង។»

«បន្ទាប់ពីទទួលបានកម្លាំងមកវិញ ខ្ញុំនឹងទៅរកតោស្លាបស្វាយអាមេទីស (Amethyst Winged Lion) ម្តងទៀត។» ហាក់ដូចជាមិនដឹងពីអារម្មណ៍របស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ បានបន្តសន្ទនារបស់នាង។

«ខ្ញុំសង្ឃឹមថា អ្នកនឹងបន្តត្រូវបានវាបិទជិតរហូតទៅ...» សម្តីមួយឃ្លានេះ ស្រាប់តែចេញពីមាត់របស់ សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងជាប់រវល់ទំពារត្រី។

ឮសម្តីនេះ ចិញ្ចើមរបស់ យុនជឺ ឡើងត្រង់ភ្លាម។ នាងបានគ្រវែងត្រីអាំងដាក់ សៀវយ៉ាន ដោយកំហឹង និងស្តីបន្ទោសថា៖ «អាល្អិតមាត់អាក្រក់។ តើអ្នកកំពុងនិយាយអ្វីហ្នឹង?»

សៀវយ៉ាន លើកដៃចាប់ត្រីអាំងដែលហោះមកនោះ។ គេបានឃើញស្នាមធ្មេញតូចៗនៅលើនោះ និងញញឹម។ គេចាប់ផ្តើមខាំញ៉ាំវា ក្នុងលក្ខណៈដែលបង្ហាញថាគេកំពុងដោះស្រាយជាមួយកំណប់ទ្រព្យដ៏មានតម្លៃ។

សម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន កំពុងកាន់ត្រីអាំងដែលនាងបានញ៉ាំរួច និងខាំញ៉ាំម្តងហើយម្តងទៀត ពណ៌ក្រហមឆ្អៅបានលេចឡើងតិចៗលើផ្ទៃមុខរបស់ យុនជឺ។ នាងបានស្តោះទឹកមាត់តិចៗ៖ «ញ៉ាំទៅ! ឱ្យវាឈ្លក់ស្លាប់ទៅ!»

បន្ទាប់ពីញ៉ាំត្រីអស់ សៀវយ៉ាន ភើមួយ "ភើក" មុននឹងងាកក្បាល និងសួរថា៖ «នេះប្រហែលជាមើលទៅដូចជារឿងឥតប្រយោជន៍ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែចង់សួរ។ តើអ្នកចង់ឱ្យខ្ញុំជួយទេ?»

បន្ទាប់ពីឮសម្តីរបស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ និងងក់ក្បាលពិតមែន។ ឃើញទឹកមុខដ៏ស្រឡាំងកាំងរបស់ សៀវយ៉ាន នាងបានពន្យល់តិចៗថា៖ «គ្រីស្តាល់ព្រលឹងស្វាយ (Purple Spirit Crystal) ជាធម្មតាត្រូវបានដាក់នៅក្នុងរូងភ្នំរបស់តោស្លាបស្វាយអាមេទីស។ កាលពីលើកមុន ខ្ញុំមានបំណងលួចចូលទៅ ប៉ុន្តែវាបានរកឃើញខ្ញុំ... នៅពេលដែលខ្ញុំទទួលបានកម្លាំងវិញនៅថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំនឹងទៅទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់វាម្ដងទៀត។ ចំណែកឯអ្នក... ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកអាចចូលទៅក្នុងរូងភ្នំរបស់វា និងជួយខ្ញុំស្វែងរកគ្រីស្តាល់ព្រលឹងស្វាយ។»

«វាមិនមែនជាបញ្ហាឡើយក្នុងការផ្តល់ជំនួយ ប៉ុន្តែ... វាប្រហែលជាគួរឱ្យខ្មាសបន្តិចដែលត្រូវនិយាយបែបនេះ ប៉ុន្តែក្នុងនាមជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ សូម្បីតែសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៣ ណាមួយដែលលេចឡើងក្នុងតំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range) ក៏អាចសម្លាប់ខ្ញុំបានយ៉ាងងាយដែរ។» សៀវយ៉ាន សើចយ៉ាងជូរចត់ ខណៈគ្រវីដៃ។

«អ្នកមិនចាំបាច់បារម្ភពីរឿងនេះឡើយ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបំបែកត្រានៅថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំនឹងប្រើបច្ចេកទេសសម្ងាត់មួយដែលនឹងអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកទទួលបានកម្លាំងមួយផ្នែកក្នុងរយៈពេលខ្លី។ ជាមួយនឹងកម្លាំងនេះ អ្នកគួរតែអាចចូលទៅក្នុងតំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែកបាន។ ម្យ៉ាងទៀត វាកម្រមានសត្វចម្លែកណាហ៊ានចូលក្នុងរូងភ្នំរបស់តោស្លាបស្វាយអាមេទីសណាស់។» យុនជឺ និយាយ។

សៀវយ៉ាន ងក់ក្បាលតិចៗ។

«ពាក់គ្រីស្តាល់នេះទៅ។ ដរាបណាអ្នកនៅជិតគ្រីស្តាល់ព្រលឹងស្វាយ វានឹងប្រែជាក្តៅ។ អ្នកគ្រាន់តែផ្អែកលើសីតុណ្ហភាពរបស់វា ដើម្បីស្វែងរកគ្រីស្តាល់ព្រលឹងស្វាយ។» យុនជឺ ដកគ្រីស្តាល់រាងការ៉ូពណ៌បៃតងចាស់ចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក និងហុចទៅឱ្យ សៀវយ៉ាន ខណៈដែលនាងនិយាយទាំងញញឹម។

សៀវយ៉ាន ទទួលគ្រីស្តាល់ និងពាក់វានៅជុំវិញ ក។ បន្ទាប់មក គេងើបក្បាលឡើង និងញញឹម៖ «ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។»

សម្លឹងមើលស្នាមញញឹមរបស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ ងក់ក្បាលបន្តិច។ បន្ទាប់ពីបាននិយាយអ្វីៗដែលត្រូវនិយាយអស់ហើយ អ្នកទាំងពីរក៏លែងមានប្រធានបទសម្រាប់ជជែកគ្នាទៀត។ បរិយាកាសក៏ត្រឡប់មកស្ងប់ស្ងាត់ម្តងទៀត។

«ទៅសម្រាកចុះ។ ខ្ញុំនៅតែត្រូវហ្វឹកហាត់មួយសន្ទុះទៀត។» សៀវយ៉ាន បានបំបែកភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងញញឹមដាក់ យុនជឺ។ គេបានអង្គុយពែនភ្នែនលើផ្ទាំងថ្មនៅចំហៀង បិទភ្នែក និងចូលទៅក្នុងស្ថានភាពហ្វឹកហាត់។

អង្គុយលើគ្រែថ្ម យុនជឺ សម្លឹងមើលយុវជនដែលមានផ្ទៃមុខស្រស់សង្ហាម្នាក់នោះអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ មុននឹងនាងដកដង្ហើមធំតិចៗ។ នាងបានដេកចុះយឺតៗ និងរអ៊ូម្នាក់ឯងថា៖ «ដេកទៅ។ នៅពេលអ្នកភ្ញាក់ពីដំណេកនៅថ្ងៃស្អែក អ្នកនឹងបំភ្លេចអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។»

មួយសន្ទុះធំបន្ទាប់ពីរូងភ្នំថ្មមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងបិទភ្នែកហ្វឹកហាត់ ស្រាប់តែបើកភ្នែកឡើង។ គេងាកក្បាល និងសម្លឹងមើលសម្រស់ដែលកំពុងដេកលក់គឺ យុនជឺ នៅលើគ្រែថ្ម។ គេបានចុះពីផ្ទាំងថ្មយឺតៗ មកក្បែរគ្រែ និងក្រឡេកមើលរាងរៅដ៏ស្រស់ស្អាត។ ជាចុងក្រោយ ភ្នែករបស់គេបានឈប់នៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតដែលមានចិញ្ចើមជ្រួញបន្តិច។

ក្រសែភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតនេះ ដែលគេប្រហែលជាមិនមានឱកាសបានសម្លឹងមើលចំពីមុខបែបនេះម្តងទៀតឡើយ។ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះ សៀវយ៉ាន បានដកអាវធំពណ៌ខ្មៅដ៏ធំមួយចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក និងដាក់វាគ្របពីលើខ្លួនរបស់ យុនជឺ ថ្នមៗ មុននឹងងាកក្រោយ និងដើរសំដៅទៅមាត់រូងភ្នំ ជាមួយនឹងដាវធ្ងន់បុរាណ (Heavy Xuan Ruler) នៅលើខ្នង។ ពេលយប់គឺជាពេលដែលសត្វចម្លែកសកម្មបំផុត ដូច្នេះគេត្រូវការយាមកាមគ្រប់ពេលវេលា។

នៅពេលដែល សៀវយ៉ាន ងាកក្រោយ យុនជឺ ដែលកំពុងដេកបិទភ្នែក ស្រាប់តែបើកភ្នែកឡើងភ្លាមៗ។ នាងបានសម្លឹងមើលទៅខ្នងរបស់រូបរាងដែលកំពុងបាត់ខ្លួន ដែលកំពុងស្ពាយដាវធំពណ៌ខ្មៅដ៏ចម្លែកនោះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ ដៃរបស់នាងបានអង្អែលអាវធំពណ៌ខ្មៅដែលគ្របលើខ្លួននាង ហើយនៅក្នុងបេះដូងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់នាង រលកដែលមិនអាចពន្យល់បានក៏ចាប់ផ្តើមរំកិលឡើង។

«អា...» សំឡេងដកដង្ហើមធំតិចៗចេញពីក្នុងរូងភ្នំ ក៏រលាយបាត់ទៅវិញយឺតៗ។

នៅពេលដែលពន្លឺព្រឹកព្រលឹមដ៏កក់ក្តៅបានចាំងមកលើ សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងដេកលក់ ភ្នែកដ៏ងងុយរបស់គេក៏ចាប់ផ្តើមបើក។ នៅខណៈដែលគេធ្វើបែបនោះ គេក៏បានងាកក្បាលមកវិញភ្លាមៗយ៉ាងលឿន។

យុនជឺ កំពុងអង្គុយពែនភ្នែនលើគ្រែថ្មក្នុងរូងភ្នំ។ ដាវវែងដែលមានរូបរាងចម្លែកត្រូវបានដាក់នៅលើភ្លៅរបស់នាង។ ថ្ងៃនេះ នាងបានផ្លាស់ប្តូរមកស្លៀករ៉ូបពណ៌សស្អាត និងម៉ូដសក់ហង្សដែលធ្លាប់តែមើលទៅទន់ជ្រាយនោះ ត្រូវបានជំនួសមកវិញម្តងទៀត ដែលផ្តល់នូវអារម្មណ៍ខ្ពង់ខ្ពស់តិចៗ។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងខ្ពង់ខ្ពស់ ដោយមិនបន្សល់ទុកនូវដាននៃភាពទន់ខ្សោយដែលនាងមានកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុនឡើយ។

ហាក់ដូចជានាងមានអារម្មណ៍ថា សៀវយ៉ាន បានភ្ញាក់ដឹងខ្លួន ភ្នែករបស់ យុនជឺ ក៏បានបើកឡើងដែរ។ កូនភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានក្រឡេកមើលមកកាន់ សៀវយ៉ាន ខណៈដែលនាងសួរតិចៗថា៖ «ភ្ញាក់ហើយឬ?»

សំឡេងនោះគឺច្បាស់ដូចដែលវាធ្លាប់តែមាន ប៉ុន្តែលើកនេះ វាបង្កប់នូវភាពត្រជាក់បន្តិច។ សំឡេងដ៏រាបស្មើនេះ គឺប្រហាក់ប្រហែលនឹងការសន្ទនារវាងមនុស្សចម្លែកអញ្ចឹង។

បន្ទាប់ពីក្រឡេកមើល យុនជឺ, សៀវយ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំយឺតៗ។ គេងាកក្បាល និងសួរថា៖ «ត្រា ត្រូវបានបែកហើយមែនទេ?»

«ចាស៎។» យុនជឺ ងក់ក្បាលដោយគ្មានអារម្មណ៍ និងរំកិលរាងកាយបន្តិច។ នៅពេលដែលនាងលេចរូបរាងឡើងម្តងទៀត នាងកំពុងឈរនៅពីមុខ សៀវយ៉ាន តែម្តង។ នាងបានអោនភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាត សម្លឹងមើលមុខរបស់ សៀវយ៉ាន និងនិយាយថា៖ «តោះទៅ។ នៅពេលយើងទៅដល់ខាងក្រៅ ខ្ញុំនឹងជួយបង្កើនកម្លាំងរបស់អ្នកជាបណ្តោះអាសន្ន។»

នៅពេលដែលនាងនិយាយចប់ នាងក៏ងាកក្រោយ និងដើរនាំមុខឆ្ពោះទៅកាន់ផ្លូវចេញ ជាមួយនឹងជំហានជើងដ៏ទាក់ទាញ និងខ្ពង់ខ្ពស់។

ងើបក្បាលឡើង សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលខ្នងនៃរូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតដែលកំពុងចាកចេញពីរូងភ្នំ និងស្រាប់តែនិយាយថា៖ «ខ្ញុំចូលចិត្ត យុនជឺ កាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន... ខ្ញុំមិនសូវចូលចិត្តអ្នកនៅពេលនេះឡើយ។»

នៅមាត់ផ្លូវចេញពីរូងភ្នំ រូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតនោះបានគាំងងក់។ នាងបានឈរនៅកន្លែងដដែលមួយសន្ទុះ មុននឹងបោះជំហានម្តងទៀត និងចាកចេញពីរូងភ្នំទៅ។