[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69eb7b86c555754cf57b68b2":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",135,"បញ្ហាដែលបង្កឡើងដោយថ្នាំសម្រើប","\u003Cdiv>នៅពេលដែល សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ដឹងខ្លួនឡើងវិញ គេមានអារម្មណ៍តិចៗថាមានដៃដ៏ទន់ភ្លន់ និងកក់ក្តៅមួយកំពុងអោបចង្កេះរបស់គេ។ ក្បាលរបស់គេហាក់ដូចជាកំពុងផ្អែកលើអ្វីម្យ៉ាង។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺ ខ្នងរបស់គេកំពុងផ្អិបយ៉ាងណែនទៅនឹងដុំសាច់ដ៏ទន់ល្មើយពីរ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដឹងខ្លួនបន្តិចម្តងៗ សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាបបូរមាត់របស់គេចាប់ផ្តើមត្រជាក់ ខណៈដែលទឹកថ្លាត្រជាក់មួយកែវធំត្រូវបានចាក់ចូលក្នុងមាត់របស់គេទាំងបង្ខំ។ ដោយសារតែជំនាញរបស់អ្នកចាក់ទឹកមិនសូវល្អ ទឹកមួយចំនួនធំក៏បានហូរចូលទៅក្នុងច្រមុះរបស់ សៀវយ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខឹក... ខឹក... ខឹក...» ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន បើកឡើងភ្លាមៗ ខណៈដែលគេប្រញាប់អោនក្បាល និងក្អកយ៉ាងខ្លាំង។ សម្លឹងមើលទៅ យុនជឺ (Yun Zhi) ដែលកំពុងកាន់ចានទឹកថ្លានៅពីក្រោយគេ និងមានទឹកមុខហាក់ដូចជាមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីបន្ត ជ្រុងមាត់របស់ សៀវយ៉ាន ញាក់បន្តិច ខណៈដែលគេសើចយ៉ាងជូរចត់៖ «អ្នកចង់ធ្វើឱ្យខ្ញុំឈ្លក់ទឹកស្លាប់មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ភាពអៀនខ្មាសបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យុនជឺ។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលនាងមើលថែអ្នកណាម្នាក់ ដូច្នេះវាចាត់ទុកថាជាលទ្ធផលដ៏ល្អទៅហើយដែលនាងអាចធ្វើបានកម្រិតនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដាក់ចានក្នុងដៃចុះ យុនជឺ សួរទាំងញញឹមថា៖ «តើអ្នកមិនអីទេឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំមិនអីទេ។» សៀវយ៉ាន គ្រវីក្បាល និងអង្អែលក្បាលដែលនៅវិលបន្តិច រួចនិយាយថា៖ «សំណាងល្អ វាគ្រាន់តែជាសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ២ ប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើវាជាលំដាប់ទី ៣ ខ្ញុំខ្លាចថាខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចត្រឡប់មកវិញឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំសុំទោស ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាមានរឿងបែបនេះកើតឡើងឡើយ។» ប្រហែលជាដោយសារតែកម្លាំងរបស់នាងត្រូវបានបិទជិតជាបណ្តោះអាសន្ន ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ ពាក្យសុំទោសចេញពីមាត់របស់ យុនជឺ បានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ ប្រសិនបើបាតុភូតនេះត្រូវបានដឹងដោយអ្នកដែលស្គាល់នាង ពួកគេប្រហែលជាភ្ញាក់ផ្អើលរហូតដល់លេបអណ្តាតខ្លួនឯងមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីញញឹមយ៉ាងជូរចត់ សៀវយ៉ាន បក់ដៃ និងនិយាយថា៖ «បំភ្លេចវាចុះ។ វាគឺជាកំហុសរបស់ខ្ញុំដែលមិនបានប្រាប់អ្នកឱ្យច្បាស់។» នៅត្រង់ចំណុចនេះ ពោះរបស់ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែបន្លឺឡើង \"គ្រូក\" ដែលធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសំឡេងចេញពីពោះរបស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ ក៏ផ្ទុះសំណើចឡើង។ សំណើចរបស់នាងគឺច្បាស់ និងគួរឱ្យទាក់ទាញណាស់។ នាងលូកដៃទៅឃាត់ សៀវយ៉ាន ដែលហៀបនឹងក្រោកឈរដើម្បីរៀបចំអាហារ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ឥឡូវនេះអ្នកគឺជាអ្នកជំងឺ។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំនឹងអាំងត្រីឱ្យអ្នកម្តង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកចេះអាំងត្រីដែរឬ?» ឮការស្នើរបស់នាង សៀវយ៉ាន ក៏សម្លឹងមើលទៅស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតដែលមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់រូបនោះដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំបានរៀនបន្តិចបន្តួចដែរ បន្ទាប់ពីមើលអ្នកធ្វើក្នុងរយៈពេលពីរទៅបីថ្ងៃមុននេះ។» ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម យុនជឺ បានងាកក្រោយ និងដើរសំដៅទៅផ្ទាំងថ្ម ដោយបន្សល់ទុកនូវទិដ្ឋភាពខ្នងដ៏ស្រស់ស្អាត និងគួរឱ្យជក់ចិត្តដល់ សៀវយ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើល យុនជឺ កំពុងអង្គុយច្រហោងលើដី និងបង្កាត់ភ្លើងដើម្បីអាំងត្រី សៀវយ៉ាន គ្រាន់តែញញឹម និងដកដង្ហើមធំវែងៗ។ ដៃរបស់គេបង្កើតជាកាយវិការហ្វឹកហាត់ និងពែនភ្នែន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពហ្វឹកហាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អង្គុយច្រហោងក្បែរភ្នកភ្លើង យុនជឺ បែកញើសជោកខ្លួន ខណៈដែលនាងប្រែត្រីចុះឡើង។ ជួនកាល នាងងាកមកមើល សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងហ្វឹកហាត់ទាំងបិទភ្នែក រួចខ្សឹបតិចៗថា៖ «មិនដែលមានអ្នកណាបានញ៉ាំត្រីដែលខ្ញុំអាំងឡើយ។ អាល្អិតឯងពិតជាហ៊ានមើលងាយខ្ញុំមែន...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បង្វិលឈើដោតត្រីម្តងទៀត ក្រសែភ្នែករបស់ យុនជឺ បានក្រឡេកមើលដបត្បូងមួយចំនួននៅលើតុថ្ម។ នាងជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលដៃរបស់នាងរំកិលយឺតៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងស្រាប់តែចាប់យកដបត្បូងដែលនៅជិតជ្រុងបំផុត។ «គ្រឿងទេសគឺនៅក្នុងដបនេះមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើកដបថ្លាឡើង យុនជឺ ពិនិត្យមើលម្សៅពណ៌សនៅក្នុងនោះ។ ដោយមានអារម្មណ៍ថាវាមានរូបរាងប្រហាក់ប្រហែលនឹងរបស់ដែល សៀវយ៉ាន ធ្លាប់ប្រើពីមុន នាងក៏ចាក់វាទៅលើត្រីអាំងភ្លាម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងសើចដ៏ស្រស់ស្រាយ បានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ដឹងខ្លួនពីស្ថានភាពហ្វឹកហាត់។ គេព្រិចភ្នែក និងសម្លឹងមើលត្រីអាំងដែលឆេះខ្លោចបន្តិចដែលដាក់នៅពីមុខគេ។ ជ្រុងមាត់របស់គេញាក់ ខណៈដែលគេងើបក្បាលមើល យុនជឺ ដែលកំពុងសម្លឹងមកគេដោយភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាត។ គេញញឹមស្ងួតៗទាំងមិនដឹងខ្លួន៖ «តើត្រីនេះអាំងដោយអ្នកមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នេះជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំអាំងអាហារ។ ទោះបីជាវាមិនឆ្ងាញ់ ក៏អ្នកត្រូវតែញ៉ាំវាឱ្យអស់ដែរ។ បើមិនដូច្នេះទេ នៅពេលខ្ញុំជាសះស្បើយ...» ឃើញទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ លើកបបូរមាត់ក្រហម និងគ្រវីត្រីអាំងក្នុងដៃ។ នៅក្នុងសំឡេងដ៏រាបស្មើរបស់នាង គឺជាការគំរាមកំហែងដែលយល់បានដោយមិនចាំបាច់និយាយចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បងស្រី! ខ្ញុំគឺជាអ្នកជំងឺណា៎។ បើអ្នកមិនមើលថែខ្ញុំឱ្យបានល្អក៏ហីទៅចុះ ប៉ុន្តែតើអ្នកចង់បំពុលខ្ញុំមែនទេ?» ឮសម្តីនាង សៀវយ៉ាន ប្រញាប់ថ្ងូរភ្លាម ប៉ុន្តែត្រូវបាន យុនជឺ មិនអើពើ ខណៈដែលនាងញ៉ាំសាច់ត្រីមួយដុំតូច។ នាងជ្រួញចិញ្ចើមភ្លាមៗ ច្បាស់ណាស់នាងមិនសូវពេញចិត្តនឹងការចម្អិនរបស់ខ្លួនឯងឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញថាគេត្រូវបានគេមិនអើពើ សៀវយ៉ាន មានតែគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ គេបានប្រាប់ខ្លួនឯងក្នុងចិត្តថា គេស៊ាំនឹងថ្នាំពុលហើយ មុននឹងខាំញ៉ាំមួយម៉ាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ត្រីដែលខ្លោចបានធ្វើឱ្យមាត់របស់គេប្រែជាខ្មៅបន្តិច ប៉ុន្តែ សៀវយ៉ាន មិនអាចធ្វើអ្វីបានឡើយ។ គេទំពារអាហារក្នុងមាត់ និងលេបវាចូល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលគេញ៉ាំត្រីអាំងបានពាក់កណ្តាល ចិញ្ចើមរបស់គេចាប់ផ្តើមជ្រួញចូលគ្នា។ រាងកាយរបស់គេក៏ចាប់ផ្តើមញាក់ដោយភាពមិនស្រួល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គឺថា... យ៉ាវយ៉ាន អ្នក... តើអ្នកមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីខុសប្រក្រតីទេ?» យុនជឺ ដែលឈរនៅពីមុខ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែសួរតិចៗ។ ផ្ទៃមុខរបស់នាងប្រែជាក្រហមឆ្អៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទីបំផុត សៀវយ៉ាន ងើបក្បាលឡើងនៅពេលឮសំណួរ។ បេះដូងរបស់គេលោតញាប់ខ្លាំង។ នៅពីមុខគេ ផ្ទៃមុខដ៏រាវស្តើងរបស់ យុនជឺ ពេញដោយភាពក្រហមដ៏ទាក់ទាញ។ ភ្នែកដែលធ្លាប់តែមុតស្រួច ឥឡូវនេះប្រែជាព្រិលៗ។ នៅពេលក្រសែភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន ផ្លាស់ទីចុះក្រោម គេកត់សម្គាល់ឃើញថាសូម្បីតែ ក របស់ យុនជឺ ក៏ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ពណ៌ផ្កាឈូកដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពិតជាមានអ្វីខុសប្រក្រតីមែន...» សៀវយ៉ាន សើចយ៉ាងជូរចត់ ខណៈដែលគេដឹងថារាងកាយរបស់គេស្រាប់តែក្តៅខ្លាំង។ ជាងនេះទៅទៀត កម្ដៅនេះកំពុងតែកើនឡើងឥតឈប់ឈរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដកដង្ហើមធំវែងៗ សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលភាពភ័យស្លន់ស្លោដែលលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ យុនជឺ ដែលបង្កឡើងដោយហេតុការណ៍ចម្លែកនេះ។ បន្ទាប់មក គេអោនក្បាលមើលត្រីអាំងក្នុងដៃ។ បន្ទាប់ពីគិតមួយភ្លែត គេក៏នឹកឃើញអ្វីម្យ៉ាង រួចសួរដោយសំឡេងស្ងួតថា៖ «អ្នក... តើអ្នកបានដាក់អ្វីចូលក្នុងនេះ? យកវាចេញមកឱ្យខ្ញុំមើលបន្តិចមក។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសម្តីរបស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ ក៏ដឹងខ្លួនភ្លាមថា ឫសគល់នៃបញ្ហាគឺត្រីអាំងក្នុងដៃរបស់ពួកគេ។ ភ្លាមៗនោះ នាងក៏ប្រញាប់ចាប់យកដបត្បូងតូចពីតុថ្ម និងហុចវាទៅឱ្យ សៀវយ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវយ៉ាន ទទួលដបត្បូងយ៉ាងលឿន និងពិនិត្យមើលម្សៅថ្នាំពណ៌សនៅក្នុងនោះ។ ភ្នែករបស់គេស្រាប់តែញាក់ ជាពិសេសនៅពេលដែលម្រាមដៃរបស់គេច្បិចវាបន្តិចមកដាក់ក្នុងមាត់។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាមានពណ៌ចម្រុះភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើវាជាអ្វី? តើមានបញ្ហាជាមួយគ្រឿងទេសមែនទេ?» ឃើញកាយវិការរបស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ សួរដោយការចង់ដឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកណាប្រាប់អ្នកថា នេះគឺជាគ្រឿងទេសសម្រាប់អាំងត្រី?» សៀវយ៉ាន និយាយទាំងមានអារម្មណ៍ចង់យំតែគ្មានទឹកភ្នែកចេញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាមានរូបរាងដូចជារបស់ដែលអ្នកធ្លាប់ប្រើធម្មតាតើ...» នៅខណៈនោះ យុនជឺ ហាក់ដូចជាយល់ថា នាងបានបង្កកំហុសម្តងទៀតហើយ។ ភាពអៀនខ្មាសបានលេចឡើងក្នុងសំឡេងរបស់នាងយ៉ាងច្បាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដកដង្ហើមធំវែងៗ សៀវយ៉ាន ដឹងថាកម្ដៅដ៏អាក្រក់ដែលកើនឡើងនៅក្នុងពោះផ្នែកខាងក្រោមរបស់គេ កំពុងតែខ្លាំងឡើងៗ។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏រឹតពោះ និងដោយមានជំនួយពីកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) គេបានប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីទប់កម្ដៅដ៏អាក្រក់នោះមិនឱ្យរីករាលដាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើរបស់នេះជាអ្វី?» នៅពីមុខគេ យុនជឺ ក៏ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថារាងកាយរបស់នាងកាន់តែក្តៅទៅៗ ដែលធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ចង់ដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងគឺជាអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ។ ទោះបីជាកម្លាំងរបស់នាងត្រូវបានបិទជិត ក៏នាងនៅតែមានកម្លាំងផ្លូវចិត្តដើម្បីបង្ខំសង្កត់កម្ដៅក្នុងខ្លួន ខណៈដែលនាងប្រញាប់សួរដេញដោល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នេះ... គឺជាអ្វីដែលខ្ញុំបានបង្កើតឡើងដោយអចេតនា... វាគឺជាថ្នាំសម្រើប (Aphrodisiac)។» សៀវយ៉ាន ឆ្លើយទាំងផ្ទៃមុខកាន់តែក្រហមខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ថ្នាំសម្រើ... ថ្នាំសម្រើប?» ផ្ទៃមុខរបស់ យុនជឺ ស្រាប់តែគាំងនៅពេលឮចម្លើយ។ ភាពក្រហមឆ្អៅបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខនាងភ្លាមៗ ខណៈដែលនាងជាន់ជើង និងជេរថា៖ «ជំនួសឱ្យការរៀនរឿងត្រឹមត្រូវតាំងពីក្មេង អ្នកបែរជាមកចម្រាញ់របស់ឥតប្រយោជន៍បែបនេះ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាគ្រូដែលមិនបានការរបស់អ្នក បង្រៀនអ្វីដល់អ្នកខ្លះទេ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រឈមមុខនឹងកំហឹងរបស់ យុនជឺ ដែលបណ្តាលមកពីភាពអៀនខ្មាស សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាអយុត្តិធម៌ណាស់។ «បងស្រី! ខ្ញុំអាចនឹងដាក់របស់នោះនៅទីនោះមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានប្រាប់ឱ្យអ្នកយកវាទៅធ្វើជាគ្រឿងទេសឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើយើងគួរធ្វើអ្វីឥឡូវនេះ?» នៅខណៈនេះ យុនជឺ មានអារម្មណ៍ថាគ្មានទីពឹងទាល់តែសោះ គ្មានសល់សូម្បីតែអំណាចដែលនាងធ្លាប់បង្ហាញនៅពេលប្រយុទ្ធជាមួយតោស្លាបស្វាយអាមេទីស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រើកម្លាំងធាតុដើម្បីសង្កត់វា។ នេះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំចម្រាញ់លេងៗ ដូច្នេះវាមិនសូវមានអានុភាពខ្លាំងពេកទេ។ វានឹងមិនអីទេប្រសិនបើយើងសង្កត់វាជាប់។» នៅពេលដែលគេផ្ដល់យោបល់ សៀវយ៉ាន ក៏ប្រញាប់បិទភ្នែក និងចាប់ផ្តើមចរាចរកម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួន ដោយផ្តោតវាទៅលើតណ្ហាដែលកំពុងកើនឡើង ដើម្បីគ្រប់គ្រងវា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន ដែលបិទភ្នែក យុនជឺ ក៏ចាប់ផ្តើមប្រើកម្លាំងធាតុរបស់នាងដើម្បីសង្កត់កម្ដៅដដែល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលនាងកំពុងចរាចរកម្លាំងធាតុ នាងស្រាប់តែដឹងថា រាល់កម្លាំងធាតុរបស់នាងត្រូវបានបិទជិតដោយតោស្លាបស្វាយអាមេទីសអស់ទៅហើយ។ តើនាងនៅសល់អ្វីដើម្បីសង្កត់តណ្ហានៅក្នុងខ្លួនទៀត?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមរយៈភ្លើងតណ្ហានៅក្នុងចិត្ត ភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លារបស់ យុនជឺ ប្រែជាព្រិលៗទៅៗ។ ភ្លើងតណ្ហាកំពុងតែបណ្តេញវិចារណញ្ញាណរបស់នាងចេញបន្តិចម្តងៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកអាចព្យាយាមសង្កត់វាបន្តិចម្តងៗចុះ។ ខ្ញុំមិនអាចបន្តនៅទីនេះទៀតបានទេ។ ខ្ញុំចង់ចាកចេញ!» ខ្យល់មួយរលកបានបក់ចូលទៅក្នុងរូងភ្នំ ធ្វើឱ្យ យុនជឺ ដឹងខ្លួនបន្តិច។ ភ្លាមៗនោះ នាងក៏ខាំធ្មេញប្រាក់ និងរត់សំដៅទៅមាត់រូងភ្នំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សៀវយ៉ាន ដែលដើមឡើយកំពុងសង្កត់ភ្លើងតណ្ហានៅក្នុងខ្លួន ស្រាប់តែភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឮសម្តីរបស់ យុនជឺ។ រឿងវានឹងក្លាយជាមហន្តរាយ ប្រសិនបើគេបណ្តោយឱ្យនាងចាកចេញ; សត្វចម្លែកនឹងមកពីគ្រប់ទិសទី និងឡោមព័ទ្ធកន្លែងនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយប្រញាប់បើកភ្នែក សៀវយ៉ាន បានលោតចេញពីគ្រែថ្ម និងស្ទុះទៅចាប់ក្រសោប យុនជឺ ពីក្រោយយ៉ាងប្រកិត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលដៃរបស់ សៀវយ៉ាន ប៉ះនឹងចង្កេះដ៏តូច និងទន់ល្មើយរបស់នាង រាងកាយរបស់ យុនជឺ ស្រាប់តែរឹងកក។ នាងបានងាកក្រោយតាមសភាវគតិ និងទះកំផ្លៀងមួយយ៉ាងណែនទៅលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវយ៉ាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងស្ថានភាពទន់ខ្សោយបែបនេះ ដៃរបស់នាងដែលចុះចតលើមុខរបស់ សៀវយ៉ាន គឺគ្មានកម្លាំងទាល់តែសោះ ដែលវាហាក់ដូចជាការម៉ាស្សាឱ្យសង្សារច្រើនជាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បងស្រី! ចុះបើអ្នកបាត់បង់ស្មារតីបន្ទាប់ពីរត់ចេញទៅ? អ្នកគួរតែដឹងថាមានសត្វចម្លែកមួយចំនួនដែលចាប់អារម្មណ៍នឹងស្ត្រីភេទ។ ឧទាហរណ៍ដូចជា ស្វាហ្វុង (Co-Ape)...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលពាក្យ «ស្វាហ្វុង» ចូលដល់ត្រចៀក ផ្ទៃមុខរបស់ យុនជឺ ប្រែជាស្លេកស្លាំងយ៉ាងខ្លាំង។ នាងក៏ធ្លាប់ឮពីសត្វដ៏ថោកទាបដែលមានឈ្មោះអាក្រក់មួយនេះដែរ។ គ្រាន់តែគិតពីលទ្ធភាពនៃការត្រូវបានចាប់ដោយសត្វដ៏កខ្វក់បែបនេះ ក៏ធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ចង់ក្អួតទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការដែលមិនអាចចាកចេញបាន និងមិនអាចនៅបន្តបាន កាន់តែធ្វើឱ្យ យុនជឺ វិលវល់ដោយភាពព្រួយបារម្ភ។ មាត់តូចរបស់នាងស្រាប់តែបើកធំ និងខាំចុះលើស្មារបស់ សៀវយ៉ាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការដែលនៅជិតក្លិនខ្លួនបុរសបែបនេះ កាន់តែធ្វើឱ្យកម្ដៅក្នុងខ្លួននាងកើនឡើង និងឆេះសន្ធោសន្ធៅ ដូចជាឧសដែលជួបនឹងភ្លើងដ៏ខ្លាំងអញ្ចឹង។ មាត់តូចដែលបានខាំលើស្មារបស់ សៀវយ៉ាន ក៏ចាប់ផ្តើមលែងវិញយឺតៗ។ អណ្តាតតូចមួយបានលួចលូនចេញមក និងលិទ្ធថ្នមៗលើរបួសតូចមួយនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អារម្មណ៍ត្រជាក់ និងសើមចេញពីស្មារបស់គេ បានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន ញ័រទទាក់។ ភ្លើងតណ្ហាដែលគេបានសង្កត់យ៉ាងខ្លាំងពីមុន ស្រាប់តែផ្ទុះឡើង និងឆេះសន្ធោសន្ធៅម្តងទៀត។ ដៃរបស់គេចាប់ផ្តើមប្រើកម្លាំងកាន់តែខ្លាំង ខណៈដែលគេអោបចង្កេះដ៏ទន់ល្មើយនៅក្នុងរង្វង់ដៃយ៉ាងណែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងស្ថានភាពវង្វេងវង្វាន់ សៀវយ៉ាន បានអោនក្បាលចុះ និងមានអារម្មណ៍ថាមានភាពទន់ល្មើយនៅលើបបូរមាត់របស់គេ។ គេបានបើកមាត់ ដោយអនុញ្ញាតឱ្យអណ្តាតតូចដ៏មានសំណើមមួយចូលមកខាងក្នុងយ៉ាងអាថ៌កំបាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលអណ្តាតទាំងពីរបានមកប៉ះទង្គិចគ្នាដោយមិននឹកស្មានដល់ ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែបើកធំៗ។ រាងកាយរបស់គេស្រាប់តែរឹងកក ដូចជាត្រូវរន្ទះបាញ់អញ្ចឹង។ នៅខណៈនោះ មានតែសម្តីមួយឃ្លាប៉ុណ្ណោះដែលវិលវល់ក្នុងចិត្តរបស់គេ៖\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំបានបាត់បង់ការថើបដំបូងរបស់ខ្ញុំហើយ...»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-24T14:17:42.467Z","69eb7b86c555754cf57b68b2","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69eb76bbc555754cf57b68a8",134,"ការរស់នៅជុំគ្នាក្នុងរូងភ្នំ",{"id":25,"number":26,"title":27},"69eb8395c555754cf57b68bc",136,"រូងភ្នំនៃតណ្ហាយុវវ័យ",322,1790177385133]