[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69e6c8400e52d841235e228a":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",117,"បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរ៖ ស្លាបឥន្ទ្រី (Flying Dou Technique: Eagle Wing)","\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) កាន់កូនសោនៃប្រអប់ទាំងឡាយ ហើយម្តងទៀត គេបានប៉ះសោលោហៈដ៏កក់ក្តៅ។ គេផ្អៀងក្បាលក្រឡេកមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor) ដែលទើបតែជីកយករុក្ខជាតិឱសថទាំងអស់រួច គេញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ប្រញាប់មកទីនេះមក។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេចោទប្រកាន់ថាចង់លួចយករបស់ទាំងអស់ដាក់ក្នុងហោប៉ៅម្នាក់ឯង នៅពេលបើកប្រអប់ទាំងនេះនោះទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យ៉ាងហោចណាស់ ក៏អ្នកនៅមានសតិសម្បជញ្ញៈខ្លះដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ងើបច្រមុះបន្តិច នាងលើកដបដប់ជាងដែលនៅជាប់ទ្រូង ហើយដាក់ពួកវាទៅលើតុថ្ម។ ទីបំផុត នាងបានជ្រើសរើសដបចំនួនប្រាំមួយទាំងមិនសូវដាច់ចិត្ត រួចហុចទៅឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន៖ «នែ៎ ទាំងនេះជារបស់អ្នក។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន ទទួលពួកវាទាំងស្នាមញញឹម ពិនិត្យមើលមួយភ្លែត រួចរក្សាទុកក្នុងចិញ្ចៀនស្តុកទុក (Storage ring) របស់គេ។ ស្មៅវិញ្ញាណទឹកកកអគ្គី (Ice Spirit Blazing Grass) ស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់គេរួចទៅហើយ ដូច្នេះរុក្ខជាតិឱសថមានតម្លៃផ្សេងទៀតមិនសូវសំខាន់សម្រាប់ ស៊ាវយ៉ាន ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីកូនសោពណ៌ខ្មៅទាំងបីនៅពីមុខគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ហើយញញឹម៖ «អញ្ចឹង ខ្ញុំនឹងបើកវាហើយណា។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បើកទៅ!» បន្ទាប់ពីផ្តល់ក្រសែភ្នែកមួម៉ៅដល់ ស៊ាវយ៉ាន រួចមក គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ប្រញាប់ស៊កដបត្បូងទាំងនោះជុំវិញចង្កេះ និងទ្រូងរបស់នាង។ រំពេចនោះ ចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹងរបស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាធំជាងមុនបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន លិទ្ធបបូរមាត់ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលប្រអប់ថ្ម។ គេបានជ្រើសរើសកូនសោមួយដោយចៃដន្យ លើកសោទីមួយឡើង ហើយស៊កវាចូលយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនមែនមួយនេះទេ...» កូនសោបានជាប់នៅពាក់កណ្តាលផ្លូវ ធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីស្មា ហើយប្តូរយកកូនសោទីពីរមកវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខុសទៀតហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម ស៊ាវយ៉ាន កាន់កូនសោចុងក្រោយយ៉ាងណែន ហើយម្តងទៀត គេស៊កវាចូលក្នុងរន្ធសោដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញកូនសោរលាយចូលទៅក្នុងមាត់សោយឺតៗ ស៊ាវយ៉ាន និងគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ទាំងពីរនាក់បានទប់ដង្ហើមដោយមិនដឹងខ្លួន។ សំឡេងតែមួយគត់នៅក្នុងបន្ទប់ទាំងមូល គឺសំឡេងកូនសោដែលត្រូវបានរុញកាត់រន្ធសោលោហៈ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក្រឹក...» រំពេចនោះ សំឡេងយ៉ាងច្បាស់មួយបានបន្លឺឡើងពីខាងក្នុងបន្ទប់ ធ្វើឱ្យដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បញ្ឈប់ចលនា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាបើកហើយ។» ឃើញក្រវិលសោលោតចេញពីមាត់សោ ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយធូរស្រាល ហើយនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រញាប់បើកវាទៅ។» ផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរពេញដោយក្តីប្រាថ្នា និងភាពរីករាយ ខណៈដែលនាងនិយាយដោយសំឡេងអន្ទះសារ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន ក្រឡេកមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងបារម្ភ ប៉ុន្តែមិនបានធ្វើតាមការហៅរបស់នាងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានចាប់ដៃនាង ហើយដកថយក្រោយ។ បន្ទាប់មក គេបានតម្រង់បាតដៃទៅរកប្រអប់ រួចបញ្ចេញកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាមួយពីបាតដៃ ដែលធ្វើឱ្យគម្របប្រអប់ថ្មរបើកឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីគម្របត្រូវបានបើក ស៊ាវយ៉ាន បានរង់ចាំមួយសន្ទុះទៀត ហើយដកដង្ហើមធំដោយធូរស្រាល បន្ទាប់ពីឃើញថាមិនមានប្រតិកម្មអ្វីកើតឡើង។ ក្រឡេកមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងអោបដៃសម្លឹងមើលគេយ៉ាងត្រជាក់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រាន់តែគ្រវីស្មា៖ «វាជារឿងល្អជានិច្ចក្នុងការមានការប្រុងប្រយ័ត្នបន្តិចបន្តួច។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រសិនបើអ្នកត្រូវបានគេគ្រវែងចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range) ខ្ញុំគិតថាអ្នកនឹងមានសេចក្តីសុខក្នុងការរស់នៅទីនោះជាងពិភពខាងក្រៅទៅទៀត។ មូលហេតុគឺសូម្បីតែសត្វចម្លែកទាំងនោះ ក៏មិនចេះប្រុងប្រយ័ត្នដូចអ្នកដែរ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បែរបបូរមាត់ ហើយនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំក៏គិតដូចគ្នាដែរ។» ស៊ាវយ៉ាន ស្ទាបច្រមុះខ្លួនឯង ហើយសើច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីផ្តល់ក្រសែភ្នែកយ៉ាងមុតស្រួចដល់បុរសដែលមិនចេះអៀនខ្មាសនៅក្បែរនាង គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏ដើរសំដៅទៅតុថ្ម។ នាងសម្លឹងមើលទៅក្នុងប្រអប់ថ្មដែលបានបើក ហើយមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលពេញដោយភាពរីករាយ នាងប្រញាប់លូកដៃចូលទៅក្នុងនោះ ហើយយករមូរ (Scroll) សម័យបុរាណដែលមានពណ៌ចម្រុះដូចឥន្ទធនូចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើវាជាអ្វី?» ស៊ាវយ៉ាន សួរដោយចង់ដឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សៀវភៅថ្នាំពិស (Poison Book) ដែលកត់ត្រានូវវិធីសាស្រ្តនៃការផ្សំថ្នាំពិស។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បើករមូរនោះ ហើយនិយាយទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សៀវភៅថ្នាំពិស?» លើកចិញ្ចើមដោយការភ្ញាក់ផ្អើល ស៊ាវយ៉ាន យករមូរនោះពីដៃគ្រូពេទ្យទេពអប្សរមកពិនិត្យមើល។ ឃើញពាក្យពីរបីដែលសរសេរនៅចំហៀងរមូរពណ៌ប្រាំពីរនោះ ស៊ាវយ៉ាន និយាយដោយភាពស្ងើចសរសើរ៖ «សៀវភៅថ្នាំពិសឥន្ទធនូ (Rainbow Poison Book)? ពិតជាមានរបស់ដែលផ្តោតលើការបង្កើតថ្នាំពិសមែនទេ? កុំប្រាប់ខ្ញុំថា អ្នកដែលបន្សល់ទុករបស់នេះ ក៏ជាគ្រូពេទ្យដែរ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាធម្មតា គ្រូពេទ្យគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent) ដែលប្រើប្រាស់ថ្នាំពិសដើម្បីការពារខ្លួន។ មនុស្សទាំងនេះដែលពូកែខាងប្រើប្រាស់ថ្នាំពិសបែបនេះ ជាធម្មតាត្រូវបានគេហៅថា គ្រូថ្នាំពិស (Poison Master) នៅក្នុងទ្វីបនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឋានៈរបស់ គ្រូថ្នាំពិស នៅមានកម្រិតទាបឆ្ងាយណាស់ បើធៀបនឹងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រហែលជាអញ្ចឹងហើយ។ ប៉ុន្តែអ្នកមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចែករំលែករបស់នេះជាមួយខ្ញុំទេ។ ដោយសារតែធាតុផ្សំរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនអាចក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំបានទេ ដូច្នេះខ្ញុំអាចពឹងផ្អែកលើរបស់ទាំងនេះតែប៉ុណ្ណោះ។» ទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បន្ទាប់ពីនាងនិយាយរួច។ វាច្បាស់ណាស់ថា បំណងប្រាថ្នាដ៏ធំបំផុតរបស់នាង គឺចង់ក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ហើយមិនមែនជា គ្រូថ្នាំពិស ដែលមនុស្សទាំងឡាយស្អប់ និងមិនចូលចិត្តនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលមើលទៅស្រងូតស្រងាត់ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម ហើយហុចរមូរពណ៌ប្រាំពីរនោះទៅវិញ រួចនិយាយថា៖ «នេះគឺជាវត្ថុដ៏ល្អមួយ ប៉ុន្តែវាទាមទារពេលវេលា និងការខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីស្ទាត់ជំនាញលើវា។ គ្រាន់តែការហ្វឹកហាត់... កម្លាំងប្រយុទ្ធ (Dou Qi) ក៏ស៊ីអស់កម្លាំងពលំរបស់ខ្ញុំទៅហើយ។ ខ្ញុំមិនល្ងង់រហូតដល់ចាប់ផ្តើមធ្វើអ្វីផ្សេងទៀត ដែលហួសពីសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំនោះទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អរគុណ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលយ៉ាងខ្លាំងក្នុងចិត្ត នៅពេលឮសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ហើយបានងក់ក្បាលដោយអំណរគុណដល់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកអាចទុករបស់ដែលមាននៅក្នុងដៃរបស់អ្នកចុះ។ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាសុភាពបុរសទេ ប៉ុន្តែដោយសារទំនាក់ទំនងបច្ចុប្បន្នរបស់យើងជាដៃគូ ខ្ញុំនឹងមិនព្យាយាមយកអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់ខ្លួនឯងនោះទេ។» សម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងទុករមូរឥន្ទធនូយឺតៗ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម ហើយនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរមានភាពភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈដែលភាពអៀនខ្មាសបានលេចឡើង។ នាងបានបើកដៃរបស់នាង បង្ហាញឱ្យឃើញនូវកញ្ចប់តូចមួយនៃម្សៅពណ៌បៃតងនៅក្នុងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំ...» ដោយសារត្រូវបាន ស៊ាវយ៉ាន ចាប់បានទាំងស្រស់ៗ ផ្ទៃមុខដ៏ក្រហមព្រាលរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរធ្វើឱ្យនាងនិយាយអ្វីមិនចេញឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បំភ្លេចវាទៅ។ ក្នុងនាមជាស្ត្រី វាជារឿងធម្មតាទេដែលអ្នកត្រូវចាត់វិធានការការពារខ្លះ នៅពេលអ្នកមកជាមួយខ្ញុំដើម្បីស្វែងរកកំណប់ទ្រព្យបែបនេះ។» ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីស្មា ហើយនិយាយយ៉ាងរាបស្មើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អរគុណ។» ម្តងទៀត គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បាននិយាយអំណរគុណ ខណៈដែលនាងប្រញាប់ទុកម្សៅពណ៌បៃតងនៅក្នុងដៃរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន ស្ទាបមុខខ្លួនឯង ហើយងាកក្រសែភ្នែកទៅរកប្រអប់ថ្មទីពីរ។ គេបានស៊កកូនសោចូល ហើយយឺតៗរាវរកផ្នែកខាងក្នុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើម្សៅពណ៌បៃតងនោះមានឥទ្ធិពលអ្វីដែរ?» ខណៈដែលកូនសោនៅក្នុងដៃរបស់គេកំពុងត្រូវបានស៊កចូលជ្រៅទៅក្នុងមាត់សោ ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានសួរសំណួរមួយយ៉ាងរាយមាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាត្រូវបានផ្សំឡើងពី ស្មៅនាគស្រវឹង (Drunken Dragon Grass) និងគ្រឿងផ្សំឱសថពីរបីមុខទៀតដែលមានឥទ្ធិពលធ្វើឱ្យងងុយដេក។ កាលណាវាត្រូវបានដកដង្ហើមចូលទៅក្នុងខ្លួន វានឹងធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់សន្លប់យ៉ាងហោចណាស់កន្លះថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែម្សៅនេះគឺជាថ្នាំពិសធម្មតាប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកដែលមានកម្លាំងខ្លះ នឹងអាចប្រើ កម្លាំងប្រយុទ្ធ ដើម្បីសង្កត់សង្កិនឥទ្ធិពលរបស់វា និងរុញវាចេញពីរាងកាយបាន។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ឆ្លើយទាំងអៀនខ្មាស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សំណាងហើយ ដែលវាមិនមែនជាថ្នាំពិសសម្លាប់មនុស្ស។ យ៉ាងហោចណាស់ ក៏អ្នកមិនសូវសាហាវពេកដែរ។» ស៊ាវយ៉ាន ញីបបូរមាត់របស់គេ គ្រវីកដៃ ហើយញញឹម៖ «វាបើកហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្របតាមសំឡេងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រអប់ថ្មដែលបិទជិតយ៉ាងណែននោះ ក៏ចាប់ផ្តើមបើកយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្រោមពន្លឺនៃថ្មព្រះច័ន្ទ អ្វីគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងប្រអប់ថ្មត្រូវបានបង្ហាញភ្លាមៗដល់ ស៊ាវយ៉ាន និងគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«រមូរមួយទៀត?» ស៊ាវយ៉ាន លើកចិញ្ចើមនៅពេលកត់សម្គាល់ឃើញរមូរពណ៌ខ្មៅមួយ ដែលត្រូវបានដាក់ក្នុងប្រអប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេបានលូកដៃចូលក្នុងប្រអប់ យករមូរនោះចេញមក ហើយពិនិត្យមើល។ ទីបំផុត ក្រសែភ្នែករបស់គេបានឈប់សម្រាកនៅលើពាក្យតូចៗនៅគែមរមូរ៖ «បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) កម្រិតខ្ពស់៖ ស្លាបឥន្ទ្រី។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរ?» ភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន កាន់តែរីកធំឡើង ខណៈដែលគេរអ៊ូរទាំនូវពាក្យដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់។ ក្នុងភាពតក់ស្លុត គេនិយាយដោយសំឡេងស្អកៗ៖ «នេះពិតជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរដ៏កម្រមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរ? តើវាជាអ្វីទៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឮឈ្មោះនេះជាលើកដំបូង គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ព្រិចភ្នែកដោយការសង្ស័យ។ នាងធ្លាប់ឮអំពីបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធវាយប្រហារ (Attack Dou Techniques), បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធការពារ (Defense Dou Techniques), បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធល្បឿន (Agility Dou Technique) និងអ្វីៗជាច្រើនទៀត ប៉ុន្តែវាជាលើកដំបូងដែលនាងបានឮអំពីបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដូចដែលឈ្មោះរបស់វាបានបញ្ជាក់ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ នេះអាចអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សម្នាក់ហោះហើរលើអាកាសបាន។» ស៊ាវយ៉ាន បញ្ចេញសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈដែលគេពន្យល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហោះហើរ? តើនោះមិនមែនជាអ្វីដែលទាមទារកម្លាំងយ៉ាងហោចណាស់កម្រិតលំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ទេមែនទេ?» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បង្ហាញភាពតក់ស្លុតដំបូងចំពោះការពន្យល់ មុននឹងបង្ហាញភាពច្របូកច្របល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ មានតែអ្នកដែលមានកម្លាំងលំដាប់ព្រលឹងប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចចាកចេញពីដី និងហោះហើរក្នុងចម្ងាយខ្លីបាន។ លុះត្រាតែកម្លាំងរបស់មនុស្សម្នាក់ឈានដល់លំដាប់ស្ដេច (Dou Wang) ឬលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ទើបអាចប្រើ កម្លាំងប្រយុទ្ធ ដើម្បីបង្កើតជាស្លាបថាមពលមួយគូនៅលើខ្នង។ ស្លាបទាំងនេះនឹងអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេយកឈ្នះលើការចងភ្ជាប់ទៅនឹងដី និងហោះហើរក្នុងចំណោមពពកបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពោះបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរ ពួកវាគឺជាបច្ចេកទេសសម្ងាត់ដ៏ចម្លែកដែលអាចអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកហ្វឹកហាត់ បង្កើតជាស្លាបចេញពីផ្លូវធាតុថាមពល (Meridians) នៅលើខ្នង។ ជាមួយនឹងស្លាបនេះ មនុស្សម្នាក់នឹងអាចហោះហើរលើអាកាសបាន បើទោះបីជាមិនមានកម្លាំងកម្រិតលំដាប់ស្ដេចក៏ដោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការហោះហើរគឺជាអ្វីដែលជាការទាក់ទាញដ៏ធំសម្រាប់មនុស្សជាច្រើន។ ដើម្បីបំពេញនូវការទាក់ទាញនេះ មនុស្សខ្លាំងៗជាច្រើនបានដាក់កម្លាំងកាយចិត្តទាំងអស់ដើម្បីឈានទៅដល់ក្តីសុបិនដែលមិនអាចសម្រេចបានក្នុងការក្លាយជាលំដាប់ស្ដេច។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ក៏មានមនុស្សជាច្រើនដែលចង់រកផ្លូវកាត់ ដោយការស្វែងរកបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធប្រភេទហោះហើរដ៏កម្រ និងមានតម្លៃនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែង ខណៈដែលគេកាន់រមូរពណ៌ខ្មៅនៅក្នុងដៃ។ គេបានសង្កត់សង្កិនភាពរីករាយនៅក្នុងខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង មុននឹងគ្រវីដៃដាក់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំដឹងហើយ។ របស់នេះជារបស់អ្នក មែនទេ?» ដោយបានសង្កេតមើលទង្វើរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏យល់ពីបំណងរបស់គេ ហើយងក់ក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា ម្នាក់ៗយកអ្វីដែលខ្លួនត្រូវការ។» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមយ៉ាងរីករាយ។ ការទទួលបានរបស់គេនៅថ្ងៃនេះ ស្ទើរតែធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់គេស្ពឹកដោយសារការញញឹមទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នៅសល់មួយទៀត។ ប្រញាប់ឡើង។ ពួកយើងនឹងចាកចេញភ្លាម នៅពេលពួកយើងបើកវាហើយ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ងាកក្រសែភ្នែកទៅរកប្រអប់ថ្មចុងក្រោយ ហើយជម្រុញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ។» ជាមួយនឹងការទទួលបានរបស់គេទាំងពីរមុខ ស៊ាវយ៉ាន ពេញដោយកម្លាំង។ គេកាន់កូនសោចុងក្រោយដែលមិនទាន់ប្រើ ហើយត្រៀមខ្លួនបើកប្រអប់ថ្ម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទប់ដ៏ធំទូលាយបានប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ម្តងទៀត។ ចំពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន ឱនខ្លួន ហើយហៀបនឹងបើកប្រអប់ គេក៏ស្រាប់តែរឹងខ្លួនងក់។ គេប្រញាប់ងាកក្រោយយ៉ាងរហ័ស ហើយផ្ទៃមុខរបស់គេក៏ស្រាប់តែប្រែជាស្រអាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មានមនុស្សមក!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្វីទៅ?» ឮពាក្យទាំងនេះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏មានការតក់ស្លុតដែរ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានគ្រវីក្បាល៖ «វាមិនអាចទៅរួចទេ។ មានតែពួកយើងពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលដឹងពីកន្លែងនេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំមិនបានស្តាប់ច្រឡំឡើយ។ មានមនុស្សមិនតិចនាក់ទេ។» ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរជាមួយនឹងទឹកមុខមិនសូវល្អ។ ភាពត្រជាក់ស្រពន់បានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកសង្ស័យថា ខ្ញុំជាអ្នកហៅមនុស្សទាំងនោះមកមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញការបញ្ចេញមតិរបស់ ស៊ាវយ៉ាន កំហឹងបានផ្ទុះឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ «ប្រសិនបើខ្ញុំចង់ធ្វើបាបអ្នក អ្នកច្បាស់ជាស្លាប់ជាច្រើនដងទៅហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញថាកំហឹងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរហាក់ដូចជាពិតប្រាកដ ស៊ាវយ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា ហើយប្រញាប់ងាកក្រោយយ៉ាងលឿន។ គេបានព្យាយាមស៊កកូនសោនៅក្នុងដៃចូលទៅក្នុងមាត់សោ ប៉ុន្តែដោយសារតែភាពស្លន់ស្លោ គេបានបរាជ័យជាច្រើនដង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាមនុស្សចង្រៃ!» បញ្ចេញសំឡេងស្រែកដោយកំហឹង ស៊ាវយ៉ាន ចាប់ប្រអប់ថ្មដោយដៃទាំងពីរក្នុងបំណងចង់លើកវាចេញ។ ជាអកុសល គេបានរកឃើញថាប្រអប់នោះជាប់ស្អិតទៅនឹងតុថ្ម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ល្ងង់ពិតមែន។» ស៊ាវយ៉ាន ជេរខ្លួនឯងម្តងទៀតជាមួយនឹងផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង មុននឹងដកដង្ហើមធំយឺតៗ។ ក្នុងសំឡេងដ៏ត្រជាក់ គេនិយាយថា៖ «ពួកគេមកដល់ហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ប្រញាប់តម្រង់ក្រសែភ្នែករបស់នាងទៅរកទ្វារថ្ម។ ត្រចៀករបស់នាងក៏ចាប់បានសំឡេងជើងដើរដែលកំពុងខិតចូលមកជិតដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កេ កេ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ អរគុណសម្រាប់ការនាំផ្លូវ។ មើលទៅ ព័ត៌មានដែលពួកយើងទទួលបាន គឺជាការពិតមែន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មនុស្សជាងដប់នាក់បានដើរចូលមកយឺតៗពីភាពងងឹតនៅខាងក្រៅទ្វារ ខណៈដែលសំឡេងសើចដែលធ្លាប់ស្គាល់ និងពេញចិត្ត បានបន្លឺឡើងពេញបន្ទប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មូ លី (Mu Li)!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលឮសំឡេងនោះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏ខាំធ្មេញយ៉ាងណែនភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-21T00:43:44.466Z","69e6c8400e52d841235e228a","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69e6c3d90e52d841235e2280",116,"ស្មៅវិញ្ញាណទឹកកកអគ្គី (Ice Spirit Blazing Grass)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69e70ef5bc7372648f442fd0",118,"ការរត់គេចរវាងស្លាប់ និងរស់ (Life or Death Escape)",322,1790177383748]