រូងភ្នំ (Cave)

សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតដែលស្រាប់តែលេចចេញពីបាតនៃច្រាំងថ្ម ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេអាចទាញស្មារតីត្រឡប់មកវិញយ៉ាងរហ័ស ហើយបន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលឱ្យជិត គេក៏ដឹងថាស្រីស្អាតម្នាក់នោះគឺជា គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor) មកពីក្រុមប្រមូលឱសថ។

នៅលើច្រាំងថ្ម ក្រសែភ្នែកទាំងពីរបានសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក បង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពដ៏ចម្លែកមួយ។

«តើ... តើអ្នកអាចទាញខ្ញុំឡើងបានទេ?»

បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមកមួយសន្ទុះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ គឺជាអ្នកដំបូងដែលបំបែកបរិយាកាសដ៏អៀនខ្មាសនោះ ជាមួយនឹងសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាង។

ស៊ាវយ៉ាន ព្រិចភ្នែក ហើយងក់ក្បាលហាក់ដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង។ គេបានចាប់ដៃតូចដែលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរលូកមក ហើយប្រើកម្លាំងបន្តិចទាញនាងឡើងពីក្រោមច្រាំងថ្ម។ រាងកាយដ៏ទន់ខ្សោយរបស់នាងបានបង្ហាញនូវរាងរៅយ៉ាងស្រស់ស្អាតនៅលើអាកាស ខណៈដែលនាងលោតឡើងលើគែមនៃច្រាំងថ្មយ៉ាងស្រាលស្រទន់។

«អរគុណ»។

នៅពេលជើងប៉ះដី គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានខ្សឹបអរគុណ ហើយប្រញាប់លែងដៃពី ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងលឿន។ នាងបានលួចមើលទៅគែមនៃច្រាំងថ្ម ខណៈដែលម្រាមដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាងប៉ះសក់ខ្មៅនៅលើថ្ងាស។ បន្ទាប់មក ក្រសែភ្នែករបស់នាងបានសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន រួចនិយាយតិចៗថា៖ «អ្នក... អ្នកគឺជាទាហានស៊ីឈ្នួល (Mercenary) ម្នាក់ដែលជួលដោយ «កន្លែងឱសថមួយពាន់ (Thousand Medicine Place)» មែនទេ?»

«បាទ»។ ស៊ាវយ៉ាន រីករាយនឹងភាពទន់ល្មើយដែលនៅសេសសល់ក្នុងដៃបន្តិច មុននឹងងក់ក្បាលញញឹម។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានងាកមើលទៅភ្នំដែលពោរពេញដោយពណ៌បៃតងគ្មានទីបញ្ចប់នៅត្រើយម្ខាងនៃច្រាំងថ្ម។ ទោះបីជាស្ត្រីម្នាក់នេះមិនស្អាតដាច់គេក៏ដោយ ប៉ុន្តែអាកប្បកិរិយាដ៏ទន់ភ្លន់ និងរាបសារបស់នាង គឺគ្រប់គ្រាន់នឹងធ្វើឱ្យបេះដូងមនុស្សរំភើបទៅហើយ។ ប្រសិនបើការជួបគ្នានេះកើតឡើងនៅពេលផ្សេង ស៊ាវយ៉ាន ច្បាស់ជាបង្អាប់នាងលេងមិនខាន។ ប៉ុន្តែ គេគ្មានអារម្មណ៍បែបនេះឡើយក្នុងអំឡុងពេលហ្វឹកហាត់ដ៏តឹងរ៉ឹងរបស់គេ។

បន្ទាប់ពីឮចម្លើយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ហើយឃើញថាគេគ្មានបំណងចង់ចាកចេញ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានជ្រួញចិញ្ចើម ហើយងាកមើលជុំវិញខ្លួន។ ទីបំផុត នាងបានចង្អុលទៅរុក្ខជាតិពណ៌សនៅក្បែរច្រាំងថ្ម រួចសួរទាំងញញឹមថា៖ «មើលទៅអ្នកហាក់ដូចជាចង់បេះស្មៅឱសថនេះ តើអ្នកដឹងទេថាវាជាអ្វី?»

ឮដូច្នេះ ស៊ាវយ៉ាន ស្ទាបច្រមុះហើយញញឹម៖ «នេះគួរតែជា ផ្លែសួនស (White Orchard Fruit)។ វាជាឱសថកម្រិតមធ្យម ដែលជាធម្មតាដុះតែនៅតាមគែមនៃច្រាំងថ្មប៉ុណ្ណោះ។ វាមានច្រើនណាស់ ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្តាយ វាគឺជាចំណីសំណព្វចិត្តរបស់សត្វស្លាបលំដាប់សត្វចម្លែក (Mystical Beast) ដូច្នេះពួកវាត្រូវបានស៊ីភ្លាមនៅពេលធំធាត់ ហើយត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាគ្រឿងផ្សំកម្រមួយក្នុងចំណោមរុក្ខជាតិឱសថកម្រិតមធ្យម។ ប្រសិនបើផ្លែសួនសដែលទុំនេះត្រូវបានលក់នៅហាងឱសថ វាគួរតែមានតម្លៃប្រហែលបួនពាន់កាក់មាស»។

ឃើញយុវជនម្នាក់នេះអាចរៀបរាប់បានយ៉ាងច្រើនអំពីផ្កាសួនសនៅពីមុខនាង ក្រសែភ្នែករបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរក៏ភ្លឺឡើង។ នាងបាននិយាយដោយសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «តើអ្នកបានរៀនពីរបៀបបែងចែករុក្ខជាតិឱសថផ្សេងៗតាំងពីពេលណា?»

«គ្រាន់តែដឹងខ្លះៗប៉ុណ្ណោះ»។ ស៊ាវយ៉ាន និយាយយ៉ាងស្រពិចស្រពិល ខណៈដែលគេគ្រវីស្មា។

បន្ទាប់ពីនៅជាមួយ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ស៊ាវយ៉ាន មិនត្រឹមតែរៀនពីរបៀបចម្រាញ់ថ្នាំ (Refining medicine) ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងចេះបែងចែកប្រភេទគ្រឿងផ្សំឱសថផ្សេងៗទៀតផង។ ជាមួយនឹងបទពិសោធន៍របស់ យ៉ាវ ឡៅ លោកបានឃើញរុក្ខជាតិឱសថកម្រៗគ្រប់ប្រភេទ ហើយក្នុងនាមជាសិស្ស យ៉ាវ ឡៅ ប្រាកដជាបានផ្ទេរចំណេះដឹងទាំងនេះដល់គេដោយធម្មជាតិ។

«អាចនិយាយបានថា ផ្លែសួនស គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកណាដែលរកវាឃើញមុន ប៉ុន្តែដោយសារអ្នកជាអ្នករកឃើញវាដំបូង ខ្ញុំនឹងមិនដណ្តើមពីអ្នកឡើយ»។ បន្ទាប់ពីញញឹមឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន រួច គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានអង្គុយចុះ ហើយបេះផ្លែពណ៌ក្រហមឆ្អៅពីបណ្តុំផ្កាយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចហុចវាទៅឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន។

ឃើញទង្វើរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ស៊ាវយ៉ាន ស្ទាបក្បាលហើយងក់ក្បាលយ៉ាងរាបស្មើ។ ផ្លែសួនស ប្រហែលជាជារបស់កម្រ និងមានតម្លៃសម្រាប់អ្នកដទៃ ប៉ុន្តែវាជារបស់ដែល ស៊ាវយ៉ាន មិនសូវត្រូវការប៉ុន្មានឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារគ្រូពេទ្យទេពអប្សរមិនចង់បាន វាក៏មិនខូចខាតអ្វីដែរក្នុងការទុកវា។

«ល្អហើយ។ ក្រុមប្រហែលជាសម្រាកគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ពួកយើងប្រញាប់ត្រឡប់ទៅវិញទៅ»។ បន្ទាប់ពីឃើញ ស៊ាវយ៉ាន ទទួលយកផ្លែសួនសរួច គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏ប្រញាប់និយាយដោយមានក្តីសុខដែលគួរឱ្យសង្ស័យ។

កាន់ផ្កាសួនសដ៏ត្រជាក់ក្នុងដៃ ស៊ាវយ៉ាន សង្កេតឃើញភាពប្រញាប់ប្រញាល់របស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ហើយក៏ជ្រួញចិញ្ចើម។ ភ្នែករបស់គេផ្អឹមបន្តិច ខណៈដែលគេមានអារម្មណ៍ថា គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ពេលនេះ... មើលទៅហាក់ដូចជាមានអ្វីមិនធម្មតា។

«ហេតុអ្វីបានជានាងប្រញាប់ចាកចេញម្ល៉េះ?»

ភាពសង្ស័យបានភ្លឺឡើងក្នុងចិត្ត ខណៈដែល ស៊ាវយ៉ាន ដាក់ផ្លែសួនសចូលក្នុងហោប៉ៅអាវរបស់គេ។ ធ្វើដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង ស៊ាវយ៉ាន សួរដោយឥតព្រៀងទុកថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកចុះទៅក្រោមច្រាំងថ្ម?»

នៅពេលសំណួររបស់ ស៊ាវយ៉ាន ចេញពីមាត់ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ស្រាប់តែនៅស្ងៀមភ្លាម។ ទឹកមុខស្លន់ស្លោបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាងក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក មុននឹងត្រូវបានលាក់បាំងយ៉ាងរហ័ស។

«គ្មានអ្វីទេ មានរុក្ខជាតិឱសថខ្លះដុះនៅលើជញ្ជាំងច្រាំងថ្ម ដូច្នេះខ្ញុំគ្រាន់តែចុះទៅមើលបន្តិចប៉ុណ្ណោះ»។

«អូ...» ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាល។ ជាមួយនឹងហេតុផលនេះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានកាត់បន្ថយការសង្ស័យមួយចំនួនរបស់គេ។ យ៉ាងណាមិញ វាពិតជាមានរុក្ខជាតិឱសថមួយចំនួនដែលដុះតាមជញ្ជាំងច្រាំងថ្មមែន។

«មិនមែនទេ មើលទៅហាក់ដូចជាមានអ្វីមួយនៅខាងក្រោមច្រាំងថ្ម...»

ស្របពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន ហៀបនឹងងាកក្រោយ សំឡេងរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ស្រាប់តែបន្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ។

ជាមួយនឹងភ្នែកដែលផ្អឹមបន្តិច ស៊ាវយ៉ាន ក៏បោះជំហានទៅមុខដោយមិនដឹងខ្លួន។ ជញ្ជាំងច្រាំងថ្មដ៏ចោតបានចូលមកក្នុងក្រសែភ្នែករបស់គេ។

នៅលើជញ្ជាំងច្រាំងថ្ម មានតែថ្មដែលបាក់បែក មែកឈើចម្លែកៗដែលដុះរាយប៉ាយ និងវត្ថុដែលមើលទៅដូចជាឆ្អឹង។

ក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានសម្លឹងមើលជញ្ជាំងច្រាំងថ្មយឺតៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ឈប់នៅកន្លែងមួយដែលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយមែកឈើវៀចវេរដែលដុះចេញពីទីនោះ។

មែកឈើចម្លែកៗនៅលើជញ្ជាំងច្រាំងថ្មត្រូវបានរៀបចំតាមរបៀបដ៏ឈ្លាសវៃ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងការរំលឹកពី យ៉ាវ ឡៅ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដឹងថាមានអ្វីមួយមិនប្រក្រតី។

ដោយមានជំនួយពីពន្លឺព្រះអាទិត្យ ភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន អាចមើលឃើញរន្ធដ៏ខ្មៅងងឹតមួយដែលនៅក្រោមការបិទបាំងនៃមែកឈើ...

«ពិតជាមានអ្វីមិនប្រក្រតីមែន...» សម្លឹងមើលកន្លែងនោះលើជញ្ជាំងច្រាំងថ្ម ស៊ាវយ៉ាន ខ្សឹបក្នុងចិត្ត។ ស្រាប់តែ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រែប្រួល។ ជើងរបស់គេបានរេថយក្រោយ ខណៈរាងកាយដកថយ។ គេស្រែកថា៖ «តើអ្នកកំពុងធ្វើអ្វី?»

នៅពេល ស៊ាវយ៉ាន ដកថយក្រោយ ម្សៅពណ៌សត្រូវបានព្រួសឡើងភ្លាមៗ ហើយបានគ្របដណ្តប់លើ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងរហ័ស។

ម្សៅពណ៌សបានឡោមព័ទ្ធ ស៊ាវយ៉ាន អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ មុនពេលវាត្រូវបានខ្យល់បក់ខ្ចាត់ខ្ចាយយឺតៗ បង្ហាញឱ្យឃើញ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងដេកសន្លប់នៅលើដី។

សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ដែលសន្លប់ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានរលាស់ម្សៅចេញពីដៃរបស់នាង។ នាងបានខាំបបូរមាត់ហើយដកដង្ហើមធំ៖ «ខ្ញុំប្រាប់ឱ្យអ្នកចាកចេញទៅហើយ ប៉ុន្តែអ្នកមិនស្តាប់ខ្ញុំសោះ។ ឥឡូវអ្នកដឹងខ្លួនហើយមែនទេ?»

គ្រវីក្បាលយឺតៗ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានដើរសំដៅទៅរក ស៊ាវយ៉ាន ដែលសន្លប់ ហើយបន្ទាបខ្លួនចុះ។ នាងបានដកខ្សែពួរចេញមក ចាប់ដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ហើយត្រៀមខ្លួនចងវា។

ខណៈដែលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរហៀបនឹងចង ស៊ាវយ៉ាន រឿងដែលមិននឹកស្មានដល់ក៏បានកើតឡើង។

ស៊ាវយ៉ាន ដែលគួរតែសន្លប់នោះ ស្រាប់តែបើកភ្នែកឡើង ហើយបង្វិលបាតដៃរបស់គេ។ ដោយធ្វើឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរមិនទាន់ត្រៀមខ្លួន ស៊ាវយ៉ាន បានលូកដៃទៅចាប់នាងជាប់។

«ខ្ញុំមិននឹកស្មានថា អ្នកពិតជាប្រើរបស់បែបនេះសោះ។ ប្រសិនបើមិនមែនមកពីការត្រៀមខ្លួនរបស់ខ្ញុំទេ ខ្ញុំប្រាកដជាត្រូវបានអ្នកដាក់ថ្នាំសន្លប់បាត់ទៅហើយ»។

ការផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗបានធ្វើឱ្យនាងភ្ញាក់ផ្អើល ប៉ុន្តែវាមិនបានធ្វើឱ្យប្រតិកម្មរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរយឺតឡើយ។ បន្ទាប់ពីដៃរបស់នាងត្រូវបានចាប់ដោយ ស៊ាវយ៉ាន នាងបានទាត់មួយជើងយ៉ាងខ្លាំងទៅលើគេ។

ឃើញថាគ្រូពេទ្យទេពអប្សរមិនព្រមចុះចាញ់ ស៊ាវយ៉ាន សើចយ៉ាងត្រជាក់។ ធ្វើតម្រាប់តាមនាង គេបានទាត់ជើងស្តាំចេញ ហើយបុកនឹងជើងតូចរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ ភាពឈឺចាប់បានពេញផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាត និងទន់ភ្លន់របស់នាង។

ទោះបីជាទទួលបានជោគជ័យក្នុងការវាយប្រហារមួយលើកនេះក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវយ៉ាន មិនបានឈប់ឡើយ។ ដូចជាខ្សែបូ ជើងឆ្វេងរបស់គេបានសង្កត់ជើងទាំងពីររបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរជាប់។ បន្ទាប់មក ពួកគេទាំងពីរក៏បានដួលទៅលើដី ដោយមាន ស៊ាវយ៉ាន សង្កត់យ៉ាងណែនពីលើគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។

ភាពទន់ល្មើយពីខាងក្រោមបានធ្វើឱ្យក្បាលរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ញ័ររន្ធត់។ ក្នុងចិត្តគេលួចស្រែកដោយក្តីរីករាយ។ អោនក្បាលចុះ គេសម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលមុខឡើងក្រហម រួចលើកបបូរមាត់ឡើង ខណៈដែលគេគ្រវីខ្លួនផ្នែកខាងក្រោមដូចជាពួកអ្នកលេង (Hooligan)។ ភ្លាមៗនោះ រាងកាយទាំងពីរបានខិតជិតគ្នាខ្លាំងជាងមុន។

«លែងខ្ញុំទៅ!» ក្លិនខ្លួនបុរសនៅពីលើនាង បានធ្វើឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរមានអារម្មណ៍វិលមុខបន្តិច ខណៈដែលនាងខាំធ្មេញនិយាយដោយកំហឹង។

«ហេតុអ្វីបានជាអ្នកវាយប្រហារខ្ញុំ?»

បបូរមាត់ក្រហមដ៏សើមរលោងរបស់នាងបានញ័រ ខណៈដែលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរញញឹមយ៉ាងត្រជាក់៖ «ព្រោះខ្ញុំមិនចូលចិត្តអ្នក»។

«តើអ្នកជឿទេថា ខ្ញុំនឹងចាត់ការអ្នកនៅទីនេះ និងពេលនេះតែម្តង?» អោនក្បាលចុះរហូតដល់ពួកគេស្ទើរតែអាចដឹងពីដង្ហើមរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមយ៉ាងត្រជាក់។

«ប្រសិនបើអ្នកមានទំនុកចិត្តអាចទប់ទល់នឹងពួកទាហានស៊ីឈ្នួលជាងមួយរយនាក់នៅខាងក្រៅបាន អ្នកអាចសាកល្បងទៅ!» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ និយាយ។

«ដើមទ្រូងក៏មិនទាន់ពេញ កំប៉េះគូទក៏មិនទាន់ងើប ខ្ញុំមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ប៉ុន្មានទេ»។ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមបង្អាប់ មុនពេលផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែជាត្រជាក់យឺតៗ។ «តើមានអ្វីនៅខាងក្រោមច្រាំងថ្ម?»

«ខ្ញុំមិនដឹងថាអ្នកកំពុងនិយាយអំពីអ្វីទេ»។ ផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានប្រែប្រួលបន្តិច ខណៈដែលនាងជ្រួញចិញ្ចើមហើយនិយាយថា៖ «ប្រញាប់លែងខ្ញុំទៅ បើមិនដូច្នេះទេខ្ញុំនឹងស្រែក។ ប្រសិនបើអ្នកដទៃឃើញអ្នកធ្វើបែបនេះដាក់ខ្ញុំ អ្នកកុំសង្ឃឹមថាអាចដើរចេញពីជួរភ្នំសត្វចម្លែកនេះដោយមានជីវិតឱ្យសោះ»។

«ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនស្រែកទៅ? ប្រសិនបើអ្នកចង់ឱ្យមនុស្សកាន់តែច្រើនដឹងអំពីអាថ៌កំបាំងនៅខាងក្រោម អ្នកអាចស្រែករហូតដល់ស្អកកក៏បាន»។ សំឡេងដែលគ្មានអារម្មណ៍របស់ ស៊ាវយ៉ាន បានធ្វើឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរបោះបង់បំណងចង់ស្រែកភ្លាមៗ។

«តើអ្នកចង់ធ្វើអ្វី?» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ដកដង្ហើមធំ ហើយសួរដោយកំហឹង។

«តើមានអ្វីនៅខាងក្រោម? ប្រសិនបើអ្នកមិនឆ្លើយខ្ញុំតាមត្រង់ទេ ខ្ញុំមិនប្រកាន់ទេក្នុងការចងអ្នកទុក ហើយលាក់អ្នកនៅទីនេះ មុននឹងចុះទៅមើលដោយខ្លួនឯង»។

«អ្នក...» ឮការគំរាមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរហាក់ដូចជាស្លន់ស្លោ។ ទោះបីជានាងមានអាយុច្រើនជាង ស៊ាវយ៉ាន បន្តិចក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្លាំងផ្លូវចិត្ត និងភាពវៃឆ្លាតរបស់នាង គឺមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមនឹង ស៊ាវយ៉ាន បានឡើយ។

«ខ្ញុំឮថាមានសត្វចម្លែកម្យ៉ាងដែលគេស្គាល់ថាជា ស្វាហ្វុង (Co-Ape) នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក។ សត្វចម្លែកប្រភេទនេះមានចំណាប់អារម្មណ៍លើមនុស្សស្រី...» ជាមួយនឹងជ្រុងមាត់ដែលងើបឡើងយ៉ាងមានល្បិចកល ស៊ាវយ៉ាន បានអោនក្បាលចុះ ហើយឱ្យបបូរមាត់របស់គេប៉ះនឹងត្រចៀករបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ រួចខ្សឹបដាក់ត្រចៀកនាង។

«អាបិសាច!» ផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរប្រែជាស្លេក ខណៈដែលនាងច្បាស់ជាមានការតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង។ នាងក៏ធ្លាប់ឮឈ្មោះសត្វចម្លែកដ៏គួរឱ្យខ្លាចនេះដែរ។

«ឱ្យខ្ញុំក្រោកឡើង។ ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកថាមានអ្វីនៅខាងក្រោម»។ ក្រោមការគំរាមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលមិនអាចទ្រាំទ្របានទៀត ក៏សុខចិត្តបោះបង់ដោយអស់សង្ឃឹម។

ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម ស៊ាវយ៉ាន បានរុញខ្លួនឡើង មុននឹងជួយគ្រូពេទ្យទេពអប្សរឱ្យក្រោកឈរដែរ។ ដើម្បីបង្ការ គេបានចាប់កដៃនាងយ៉ាងណែន ហើយមិនខ្វល់ពីទឹកមុខអៀនខ្មាស និងខឹងសម្បាររបស់នាងឡើយ។

ពួកគេទាំងពីរបានធ្វើដំណើរទៅកាន់គែមនៃច្រាំងថ្ម ហើយសម្លឹងមើលទៅកន្លែងចម្លែកនៅលើជញ្ជាំងច្រាំងថ្មក្នុងពេលតែមួយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក បបូរមាត់ក្រហមរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានបើកបន្តិច ហើយនិយាយទាំងមិនសូវចង់ថា៖ «នោះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំបានរកឃើញដោយចៃដន្យនៅពេលប្រមូលឱសថ។ លាក់ខ្លួននៅពីក្រោយមែកឈើចម្លែកៗនោះ គឺជារូងភ្នំមួយដែលពិបាកនឹងចាប់អារម្មណ៍»។

«រូងភ្នំនោះគួរតែមានរបស់របរខ្លះដែលបុព្វបុរស (Ancestor) ណាម្នាក់បន្សល់ទុក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនដែលចូលទៅក្នុងនោះទេ ដូច្នេះខ្ញុំមិនប្រាកដអំពីខាងក្នុងរបស់វាឡើយ។ ប៉ុន្តែតាមរយៈតម្រុយមួយចំនួនដែលបានបន្សល់ទុក បុព្វបុរសដែលបានបន្សល់ទុកនូវរឿងនេះ គួរតែខ្លាំងពូកែណាស់»។