[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69e471f2f3eaf7bd884d7a77":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",106,"ការចាកចេញ","\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន បានដើរចេញពីសាលដេញថ្លៃ ហើយឈប់ឈរនៅត្រង់ចំណុចប្រសព្វនៃផ្លូវដ៏មមាញឹក។ គេបានសម្លឹងមើលទីក្រុងដែលគេបានស្គាល់អស់រយៈពេលជាងដប់ឆ្នាំយ៉ាងយូរ មុននឹងបញ្ចេញដង្ហើមធំដោយភាពឯកោ។ គេបានក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ដើម្បីលើកទឹកចិត្តខ្លួនឯង រួចនិយាយតិចៗម្នាក់ឯងថា៖ «ពិភពលោកខាងក្រៅ ច្បាស់ជាមានអ្វីដែលរំភើបជាងនេះ...» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមទាំងជម្រុះចោលនូវភាពស្រពោនចុងក្រោយចេញពីក្នុងចិត្ត ហើយបោះជំហានដើរទៅមុខបន្តិចម្តងៗ រហូតដល់បាត់ខ្លួនទៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីរៀបចំរបស់របរគ្រប់យ៉ាងរួចរាល់ ស៊ាវយ៉ាន បានសម្រេចចិត្តសម្រាក និងរីករាយជាមួយជីវភាពដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃដែលនៅសល់។ ដោយយល់ពីអារម្មណ៍របស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវ ឡៅ មិនបាននិយាយអ្វីមករំខានគេឡើយ ហើយបានបណ្តោយឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន រៀបចំពេលវេលាដោយខ្លួនឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន អឺ (Xun Er) ដែលជាមនុស្សឈ្លាសវៃ អាចដឹងពីភាពខុសប្លែកតាមរយៈភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ាវយ៉ាន ក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃនេះ ដូច្នេះយុវតីតូចម្នាក់នេះតែងតែនៅក្បែរគេគ្រប់ពេលដែលមានឱកាស។ ភ្នែកដ៏រស់រវើករបស់នាងពោរពេញទៅដោយភាពមិនចង់បែកគ្នា និងការនឹកនា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រឈមមុខនឹងការតាមជាប់មិនលែងបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមបន្តិច។ អ្វីដែលគេអាចធ្វើបាន គឺមានតែការលួងលោម ស៊ុន អឺ យ៉ាងស្រទន់នៅពេលដែលពួកគេនៅម្នាក់ឯង ដែលវាបានធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់នាងប្រសើរឡើងបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែល ស៊ាវយ៉ាន ដើរតាមផ្លូវតូចមួយក្នុងត្រកូល គេបានលាតសន្ធឹងខ្នងយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស។ ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃដែលគេត្រូវចាកចេញ ការពិតទៅ គេទើបតែបានជួបឪពុករបស់គេដើម្បីជម្រាបប្រាប់អំពីគម្រោងការណ៍នេះរួចរាល់ហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា ស៊ាវ ចាន មានការទើសទាល់យ៉ាងខ្លាំងនៅពេលទទួលបានដំណឹងពីការចាកចេញរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដោយ ក៏លោកដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ស៊ាវយ៉ាន មិនអាចត្រូវបានបង្ខាំងទុកនៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់ ដ៏តូចនេះបានឡើយ។ ជាមួយនឹងទេពកោសល្យរបស់គេ មានតែនៅលើមេឃដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៃពិភពខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ ទើបគេអាចហោះហើរបានតាមចិត្តប្រាថ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលកូនឥន្ទ្រីធំឡើង វានឹងហោះហើរទៅលើមេឃ!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យ៉ានអឺ នៅថ្ងៃអនាគត ប្រសិនបើកូនមានឱកាស កូនអាចទៅទីក្រុង វាលខ្សាច់ថ្ម ដែលស្ថិតនៅក្រៅចក្រភព ជា ម៉ា ដើម្បីដើរមើលទីនោះ។ បងប្រុសទីមួយ និងទីពីររបស់កូនបានតាំងទីលំនៅនៅទីនោះរួចហើយ។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ពួកគេបានបង្កើតក្រុមអ្នកស៊ីឈ្នួលមួយឈ្មោះថា «ដែកថែបវាលខ្សាច់» ដែលបានក្លាយជាកម្លាំងដ៏ខ្លាំងបង្គួរមួយនៅក្នុងតំបន់នោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន គិតត្រឡប់ទៅរកអ្វីដែលឪពុកបានប្រាប់គេនៅក្នុងបន្ទប់អានសៀវភៅ ស្នាមញញឹមតិចៗបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ពិធីពេញវ័យ បងប្រុសទាំងពីររបស់គេបានចាកចេញពីផ្ទះដើម្បីក្រេបជញ្ជក់បទពិសោធន៍ក្នុងលោក ហើយនៅពេលនោះ ឪពុករបស់គេមិនទាន់ក្លាយជាប្រធានត្រកូលនៅឡើយទេ។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ប្រហែលជាដោយសារតែផ្លូវត្រឡប់មកវិញវាឆ្ងាយពេក ឬក៏ដោយសារតែពួកគេរវល់ជាមួយក្រុមអ្នកស៊ីឈ្នួល ពួកគេកម្រនឹងត្រឡប់មកទីក្រុង វូថាន់ ណាស់។ ប៉ុន្តែ ស៊ាវយ៉ាន នៅតែចងចាំនូវចំណងបងប្អូនដែលពួកគេមានតាំងពីនៅក្មេង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស៊ាវយ៉ាន» សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់របស់ស្ត្រីម្នាក់បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ឈប់ដើរនៅពេលដែលគេកំពុងបត់តាមផ្លូវ។ ងើបក្បាលឡើងមើលទៅនារីដ៏ស្រស់ស្អាតនៅក្បែរផ្លូវ គេមិនអាចទប់សំណើចបាន ហើយសួរថា៖ «អ្នកគ្រូរូ លីន តើអ្នកគ្រូមិនគួរនៅឯតង់ជ្រើសរើសសិស្សទេឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំត្រឡប់មកយករបស់ខ្លះ។ ពេលនេះ ស៊ុន អឺ កំពុងជួយមើលជំនួសខ្ញុំហើយ»។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមស្រទន់ រូ លីន បានដើរទៅមុខយឺតៗ ខណៈដែលក្រសែភ្នែករបស់នាងសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន មុននឹងសួរតិចៗថា៖ «គ្រោងនឹងចាកចេញមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ»។ ស៊ាវយ៉ាន អង្អែលច្រមុះ ហើយងក់ក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឯងបានប្រាប់ ស៊ាវ យូ និង ស៊ុន អឺ រួចហើយឬនៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនអីទេ បើមិនដូច្នោះទេ ពួកគេនឹងមានអារម្មណ៍រំភើបខ្លាំងនៅពេលបែកគ្នា វាប្រសើរជាងក្នុងការចាកចេញដោយស្ងាត់ៗ»។ គ្រវីស្មា ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាអាចជារឿងងាយស្រួលសម្រាប់ឯង ប៉ុន្តែអ្នកផ្សេងទៀតប្រហែលជាត្រូវខូចចិត្តដោយសាររឿងនេះ»។ រូ លីន បានសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន បែបស្តីបន្ទោសបន្តិច មុននឹងនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ។ ភ្លាមៗនោះ នាងបាននិយាយយ៉ាងស្រទន់ថា៖ «ខ្ញុំសង្ឃឹមថា មួយឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំនឹងឮដំណឹងពីនរណាម្នាក់ដែលហ៊ានតតាំងជាមួយបក្សពពកអ័ព្ទ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម និងងក់ក្បាល។ បន្ទាប់ពីបានស្នាក់នៅក្នុងត្រកូលអស់រយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃ មុខជាមានមនុស្សមាត់រអិលខ្លះនិយាយអំពីស្ថានការណ៍រវាង ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន (Nalan Yanran) និងរូបគេមិនខាន ដូច្នេះ ស៊ាវយ៉ាន មិនបានសួរនាំថានាងដឹងដោយរបៀបណានោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តាមពិតទៅ ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ នៅពេលដែលនាងដឹងថាឯងមានកម្លាំងខ្លាំងកម្រិតណា តើនាងនឹងមានទឹកមុខបែបណាទៅ?» ស្នាមញញឹមឌឺដងស្រាប់តែលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ រូ លីន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន លាតដៃទាំងសងខាង រួចបន្តសន្ទនាជាមួយ រូ លីន មួយសន្ទុះមុននឹងចាកចេញ។ ក្រោមក្រសែភ្នែកដែលសម្លឹងមើលតាមពីក្រោយ គេក៏បាត់ខ្លួនបន្តិចម្តងៗនៅចុងបញ្ចប់នៃផ្លូវ ខណៈដែលគេដើរចេញទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន ដើរតាមផ្លូវតូច ហើយចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់គេ។ គេបានយកចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ចំនួនបី ចេញពីក្រោមខ្នើយ។ ដោយពាក់ចិញ្ចៀនពណ៌ក្រហមចាស់មួយនៅលើម្រាមដៃ គេបានដាក់ពីរទៀតចូលក្នុងហោប៉ៅដើមទ្រូងយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ទោះបីជាចិញ្ចៀនទាំងបីនេះសុទ្ធតែជាកម្រិតទាបក៏ដោយ ក៏វានៅតែជារបស់ដែលមានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ នៅពេលធ្វើដំណើរនៅខាងក្រៅ គេមិនគួរបង្ហាញទ្រព្យសម្បត្តិឱ្យគេឃើញឡើយ ស៊ាវយ៉ាន យល់ច្បាស់ពីគោលការណ៍នេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>របស់របរដែល ស៊ាវយ៉ាន យកទៅជាមួយគឺសាមញ្ញណាស់ របស់គ្រប់យ៉ាងត្រូវបានទុកនៅក្នុងចិញ្ចៀន។ នៅពេលឈរនៅមាត់ទ្វារ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលបន្ទប់ដែលឥឡូវនេះនៅទំនេរ ហើយបញ្ចេញសំណើចតិចៗ អមដោយសំឡេងក្រឺតៗនៃការបិទទ្វារ។ តាមចន្លោះទ្វារ ពន្លឺព្រះអាទិត្យចុងក្រោយបានរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗ......\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការចាកចេញរបស់ ស៊ាវយ៉ាន មិនបានរំខានដល់អ្នកណាម្នាក់ឡើយ។ យុវជនម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ធម្មតា បានដើរចេញតាមទ្វារធំដោយដៃទទេ មុននឹងបាត់ខ្លួនបន្តិចម្តងៗនៅចុងដងផ្លូវ ក្រោមក្រសែភ្នែកគោរពរបស់យាមត្រកូល។ ប្រហែលជាអ្នកយាមទាំងនេះមិនដឹងទេថា នៅពេលដែលគេចាកចេញនៅពេលនេះ គឺត្រូវប្រើពេលមួយឆ្នាំទៀត ទើបគេត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិត្តរបស់ ស៊ុន អឺ មិនមានភាពស្ងប់ឡើយ នៅលើចិញ្ចើមរបស់យុវតីម្នាក់នេះ គេអាចមើលឃើញនូវភាពស្រពោន។ អ្នកណាក៏អាចដឹងបានដែរ តាមរយៈភ្នែកដែលមិននៅនឹងកន្លែងរបស់នាងថា ចិត្តរបស់នាងមិនស្ថិតនៅក្នុងការងារនៅថ្ងៃនេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្អូនស្រី ស៊ុន អឺ ពិសាទឹកបន្តិចទៅ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងបុរសដ៏ស្រទន់ម្នាក់បានបន្លឺឡើងនៅក្បែរ ស៊ុន អឺ។ យុវជនដ៏សង្ហាម្នាក់កំពុងញញឹម ខណៈដែលគេកាន់កែវទឹកស្អាតនៅក្នុងដៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អារម្មណ៍ដែលកំពុងអណ្តែតអណ្តូងត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ ស៊ុន អឺ ងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើលយុវជនដ៏សង្ហានៅក្បែរនាង។ យុវជនម្នាក់នេះគឺជាអ្នកដែលខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងក្រុមជ្រើសរើសសិស្សបច្ចុប្បន្ន សូម្បីតែ ឡូ ប៊ូ ក៏ខ្សោយជាងគេឆ្ងាយដែរ។ លើសពីនេះ ម្នាក់នេះមិនមានទឹកមុខញញឹមបែបក្លែងក្លាយដូចជា ឡូ ប៊ូ ដែលងាយនឹងមើលធ្លុះនោះទេ។ នៅពេលដែល ស៊ុន អឺ ជជែកលេងជាមួយសិស្សស្រីផ្សេងទៀត នាងបានដឹងថា សិស្សស្រីជាច្រើននៅក្នុងក្រុមមានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អចំពោះយុវជនម្នាក់នេះ ដែលមិនត្រឹមតែខ្លាំង ប៉ុន្តែក៏មានរូបរាងសង្ហា និងទន់ភ្លន់ផងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើទោះបីជាស្នាមញញឹមរបស់យុវជនម្នាក់នេះមានភាពទន់ភ្លន់ និងគ្មានគ្រោះថ្នាក់ក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ ស៊ុន អឺ បានច្រើនឡើយ។ នាងបានក្រឡេកមើលគេបន្តិច រួចគ្រវីក្បាលយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់៖ «មិនបាច់ទេ អរគុណ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឥរិយាបថដ៏ត្រជាក់របស់ ស៊ុន អឺ មិនបានធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរនៅលើផ្ទៃមុខរបស់យុវជនម្នាក់នោះឡើយ។ គេបានគ្រវីស្មា ហាក់ដូចជាមិនប្រកាន់អ្វីទាំងអស់ ហើយទុកកែវទឹកនោះ រួចញញឹមតិចៗ ហើយនិយាយថា៖ «នៅក្នុងការធ្វើតេស្តជ្រើសរើសសិស្សថ្ងៃនេះ ប្រសិនបើគ្មានជំនួយពីប្អូនស្រី ស៊ុន អឺ ទេ ខ្ញុំបារម្ភថាយើងប្រហែលជាត្រូវលិចលង់ក្នុងគំនរការងារមិនខាន សុំទោសដែលរំខានប្អូន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«រូ លីន បានប្រាប់ឱ្យខ្ញុំមកជួយ»។ ស៊ុន អឺ គ្រវីក្បាល ហើយងាកទៅមើលយុវជនដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមានរឿងចង់និយាយច្រើនទៀត មុននឹងសួរតិចៗថា៖ «សៀនប៉ី (Senior) តើខ្ញុំអាចសុំពេលនៅម្នាក់ឯងបន្តិចបានទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេហេ សុំទោសផង។ ខ្ញុំច្រើនតែនិយាយច្រើនពេកហើយ សុំទោសដែលរំខានប្អូន»។ ស្នាមញញឹមរបស់យុវជនម្នាក់នោះប្រែជាគាំងបន្តិច។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏ញញឹម និងងក់ក្បាល រួចងាកក្រោយដើរទៅកាន់តង់វិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហៃ ហៃ លីន ណាន (Lin Nan) តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? ឯងមានចិត្តលើនាងមែនទេ?» នៅពេលដែលគេដើរទៅជិតតង់ សំឡេងឌឺដងដ៏រីករាយមួយស្រាប់តែបន្លឺឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈប់ដើរ យុវជនដែលមានឈ្មោះថា លីន ណាន បានក្រឡេកមើលទៅទឹកមុខញញឹមរបស់ ឡូ ប៊ូ។ ដោយការធូរស្រាល គេបានផ្អែកលើបង្គោលតង់នៅក្បែរនោះ ហើយក្រេបទឹកពីកែវនៅក្នុងដៃ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅយុវតីដែលមានរាងខ្ពស់ស្រឡះនៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យ។ ភាពស្រេកឃ្លានបានបង្ហាញនៅក្នុងភ្នែកទាំងនោះ ខណៈដែលគេពោលថា៖ «វាពិតជាកម្រណាស់ដែលបានឃើញយុវតីកម្រិតខ្ពស់បែបនេះ គ្មានស្រីណាម្នាក់នៅក្នុងសាលាដែលអាចប្រៀបផ្ទឹមជាមួយនាងបានឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប៉ុន្តែនាងមិនមានចំណាប់អារម្មណ៍លើឯងទេ»។ ឡូ ប៊ូ និយាយឌឺដងទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចំណាប់អារម្មណ៍ត្រូវការការចិញ្ចឹមបីបាច់ នៅមានពេលច្រើនទៀត តើមានអ្វីត្រូវប្រញាប់?» លីន ណាន ញញឹមតិចៗ ហើយនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នាង...... មានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយអាម្នាក់ឈ្មោះ ស៊ាវយ៉ាន នោះ»។ ឡូ ប៊ូ មើលទៅហាក់ដូចជានិយាយដោយមិនយកចិត្តទុកដាក់ ប៉ុន្តែគេបានលួចសម្លឹងមើលទៅយុវតីនៅចម្ងាយក្នុងពេលតែមួយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កែវទឹកដែលកំពុងគ្រវីបានឈប់បន្តិច ខណៈដែលចិញ្ចើមរបស់ លីន ណាន ជ្រួញចូលគ្នា៖ «តើអាម្នាក់នោះពិតជាអាចទប់ទល់បានម្ភៃទឹកជាមួយ រូ លីន មែនឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាគឺជាការពិត។ ថ្ងៃនោះឯងនៅខាងក្រៅកំពុងធ្វើតេស្តជាមួយអ្នកផ្សេងទៀត ដូច្នេះឯងមិនបានឃើញទេ ប៉ុន្តែពួកយើងដែលនៅសល់បានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកថា រូ លីន បានប្រើ «ពស់ថ្លាន់ទឹក»។ ប៉ុន្តែអាម្នាក់នោះនៅតែអាចទប់ទល់បាន»។ ឡូ ប៊ូ និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់។ នៅពេលដែលគេនឹកឃើញដល់ការប្រយុទ្ធនៅថ្ងៃនោះ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីន ណាន បានក្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ហើយផឹកទឹកក្នុងកែវអស់ក្នុងមួយដង្ហើម។ បបូរមាត់របស់គេកោងឡើង ខណៈដែលគេនិយាយថា៖ «ទោះបីជាវាជាការពិតក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនបោះបង់ដោយសារតែរឿងនោះដែរ។ ទេពកោសល្យក្នុងការហ្វឹកហាត់របស់អាម្នាក់នោះពិតជាខ្លាំងមែន ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងប្រៀបធៀបពីវិធីលួងលោមស្រី គេនៅឆ្ងាយពីកម្រិតរបស់ខ្ញុំណាស់។ ហៃ ម្យ៉ាងទៀត គេនឹងចាកចេញពី ស៊ុន អឺ រយៈពេលមួយឆ្នាំ ក្នុងឆ្នាំនេះ ខ្ញុំមានពេលច្រើនណាស់ដើម្បីធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ដែល ស៊ុន អឺ មានចំពោះគេរង្គោះរង្គើ......»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ត្រង់ចំណុចនេះ លីន ណាន មានមោទនភាពចំពោះខ្លួនឯងបន្តិច ក្នុងនាមជាអ្នកលេងដែលមានបទពិសោធន៍ គេមានទំនុកចិត្តថាគេដឹងពីរបៀបឆក់យកបេះដូងយុវតី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស៊ុន អឺ» នៅខណៈនោះ នៅខាងក្រៅទីលាន រូ លីន ស្រាប់តែរត់ចូលមក មុននឹងឈប់នៅចំពោះមុខយុវតី។ នាងដកដង្ហើមហត់បន្តិច រួចនិយាយតិចៗថា៖ «គេចាកចេញទៅហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដៃតូចៗរបស់ ស៊ុន អឺ ញ័រតិចៗ នាងនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ មុននឹងអោនក្បាលបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស៊ុន អឺ កុំខូចចិត្តអី ការបែកគ្នានេះមិនមែនរហូតនោះទេ»។ រូ លីន ដកដង្ហើមធំ ហើយលួងលោម ខណៈដែលនាងមើលទៅ ស៊ុន អឺ ដែលឥឡូវនេះនៅស្ងៀមស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចាស»។ ងក់ក្បាលតិចៗ ស៊ុន អឺ ស្រាប់តែក្រោកឈរឡើង ហើយក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏ងឿងឆ្ងល់របស់ រូ លីន នាងបានដើរសំដៅទៅកាន់អ្នកទាំងពីរនៅខាងក្រៅតង់ គឺ លីន ណាន និង ឡូ ប៊ូ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីដើរទៅយឺតៗ រហូតឈប់នៅចំពីមុខអ្នកទាំងពីរ។ គ្មានដាននៃភាពខឹងសម្បារឡើយនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាង ខណៈដែលភ្នែកដ៏រស់រវើករបស់នាងសម្លឹងមើលទៅ លីន ណាន ហើយនាងនិយាយតិចៗថា៖ «សៀនប៉ី តើអាចកំដរ ស៊ុន អឺ ហាត់សមបន្តិចបានទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អឺ......» លីន ណាន ធ្លាក់ក្នុងភាពស្រងាកចិត្តបន្ទាប់ពីបានឮសំណើរបស់ ស៊ុន អឺ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទើបគេញញឹម ហើយនិយាយថា៖ «ជាការពិតណាស់ ខ្ញុំនឹងមិនបដិសេធសំណើបែបនេះពីប្អូនស្រី ស៊ុន អឺ ឡើយ។ ក្នុងអំឡុងពេលហាត់សម ខ្ញុំនឹងបន្ថយកម្លាំងរបស់ខ្ញុំមកត្រឹមកម្រិតរបស់ប្អូន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន អឺ ព្រិចភ្នែកដែលមានរោមភ្នែកវែងៗរបស់នាង ហើយដោយមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ នាងបានដើរត្រង់ចូលទៅក្នុងតង់ ជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហៃ ឯងគួរតែប្រយ័ត្ន កម្លាំងរបស់នាងគឺស្ថិតក្នុងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំមួយ»។ ឡូ ប៊ូ រំលឹក ខណៈដែលគេមើលទៅយុវតីដើរចូលទៅក្នុងតង់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំបានឡើងដល់ផ្កាយប្រាំពីរ កាលពីពីរខែមុនបាត់ទៅហើយ»។ ជាមួយនឹងសំណើចតិចៗ លីន ណាន សម្លឹងមើលទៅតង់ ទាំងញញឹម ហើយនិយាយថា៖ «មើលទៅ នេះគឺជាការចាប់ផ្តើមដ៏ល្អ ស្រីៗភាគច្រើនតែងតែទន់ខ្សោយក្នុងចិត្តនៅពេលបែបនេះឯង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជ្រុងមាត់របស់ លីន ណាន ងើបឡើងបន្តិច ខណៈដែលគេបោសសម្លៀកបំពាក់ មុននឹងដើរចូលទៅក្នុងតង់ ក្រោមក្រសែភ្នែកច្រណែនរបស់ ឡូ ប៊ូ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈរនៅខាងក្រៅតង់ ឡូ ប៊ូ រង់ចាំអស់រយៈពេលពីរបីនាទី មុនពេលដែលវាំងននតង់ត្រូវបានបើក ហើយយុវតីម្នាក់ដើរចេញមកយឺតៗ ជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏ត្រជាក់ស្រិប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អឺ......» ឃើញថាវាគឺជា ស៊ុន អឺ ដែលដើរចេញមកមុន ឡូ ប៊ូ មិនអាចទប់ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេឃើញទឹកមុខរបស់យុវតីម្នាក់នេះ គេមិនហ៊ានហាមាត់សួរនាំអ្វីទាំងអស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីឈរនៅខាងក្រៅតង់ ហើយងើបមុខដ៏ស្រស់សោភារបស់នាងមើលទៅព្រះអាទិត្យដែលកំពុងរៀបលិច។ នៅពេលនេះ យុវជនម្នាក់នោះប្រហែលជាបានចាកចេញពីទីក្រុងតាំងពីយូរហើយមែនទេ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដៃដ៏ស្រឡូនរបស់ ស៊ុន អឺ បានអង្អែលសក់ខ្មៅដែលធ្លាក់កាត់ថ្ងាសរបស់នាង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានក្រឡេកមើលទៅ ឡូ ប៊ូ ហើយនិយាយយ៉ាងស្រទន់ថា៖ «នៅថ្ងៃអនាគត អ្នកណាដែលហ៊ាននិយាយអាក្រក់ពីបង ស៊ាវយ៉ាន ខ្ញុំនឹងសម្លាប់គេមិនខាន......»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ត្រូវបានសម្លឹងដោយភ្នែកដ៏រស់រវើក និងមានមន្តស្នេហ៍មួយគូនោះ ឡូ ប៊ូ មិនអាចសូម្បីតែញញឹមបានឡើយ អ្វីដែលគេអាចធ្វើបាន គឺមានតែអារម្មណ៍ត្រជាក់ដែលជ្រាបចេញពីក្នុងបេះដូងរបស់គេប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដកក្រសែភ្នែកមកវិញ ស៊ុន អឺ ដើរចេញពីទីលានយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រូ លីន និង ឡូ ប៊ូ រង់ចាំរហូតដល់ ស៊ុន អឺ ចាកចេញទៅ ទើបពួកគេប្រញាប់ទៅបើកតង់មើល ហើយពួកគេទាំងពីរក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងតង់នោះ លីន ណាន ដេកស្តូកស្តឹងនៅលើដី ផ្ទៃមុខដែលដើមឡើយសង្ហារបស់គេ ត្រូវបានវាយរហូតដល់ឡើងជាំខ្មៅ និងខៀវ។ នៅលើឥដ្ឋក្បែរខ្លួនរបស់គេ ធ្មេញដែលប្រឡាក់ឈាមចំនួនដប់គ្រាប់បានរាយប៉ាយពេញទីនោះ ដែលមើលទៅពិតជាសាហាវឃោរឃៅបំផុត......\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-19T06:10:58.596Z","69e471f2f3eaf7bd884d7a77","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69e46babf3eaf7bd884d7a6d",105,"មុនពេលចាកចេញ",{"id":25,"number":26,"title":27},"69e478faf3eaf7bd884d7a81",107,"បក្សពពកអ័ព្ទ",322,1790177382895]