[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69e46babf3eaf7bd884d7a6d":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",105,"មុនពេលចាកចេញ","\u003Cdiv>នៅពេលទទួលបានដំណឹងថា គ្រូបង្គោលដែលទទួលខុសត្រូវលើការជ្រើសរើសសិស្សរបស់ សាលា ជា ណាន បានមកដល់ ស៊ាវ ចាន និងព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីរូប ដែលកំពុងពិភាក្សគ្នានៅក្នុងបន្ទប់ប្រជុំ សុទ្ធតែមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកគេបានក្រោកឈរឡើងដោយទឹកមុខពោរពេញដោយក្តីរីករាយ។ បន្ទាប់ពីផ្លាស់ប្តូរក្រសែភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមក ពួកគេក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ចេញពីសាលទៅកាន់ទ្វារមុខនៃត្រកូល ហើយបានអញ្ជើញក្រុមយុវតីដ៏ស្រស់ស្អាតទាំងនោះចូលមកក្នុងត្រកូល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រោមការណែនាំរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ភាគីទាំងពីរបានចាប់ផ្តើមស្គាល់គ្នា។ នៅពេលដែល ស៊ាវ ចាន ដឹងថា រូ លីន និងក្រុមការងារមានបំណងចង់ស្នាក់នៅទីនេះ លោកក៏បានយល់ព្រមដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ ហើយបានបញ្ជាឱ្យមនុស្សរៀបចំបន្ទប់ទំនេរនៅទីធ្លាខាងក្រោយភ្លាមៗ។ សកម្មភាពដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់លោក បានបន្សល់ទុកនូវចំណាប់អារម្មណ៍ដ៏ល្អដល់ រូ លីន និងសិស្សរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងការបន្ថែមក្រុមសិស្សស្រីដ៏ស្រស់ស្អាត និងមានទេពកោសល្យមកពី សាលា ជា ណាន បរិយាកាសនៅក្នុងត្រកូលបានប្រែជាមានភាពរស់រវើកជាងមុន។ សមាជិកត្រកូលវ័យក្មេងជាច្រើនបានមកជួបជុំគ្នា កែវភ្នែករបស់ពួកគេតែងតែសម្លឹងទៅកាន់ក្រុមយុវតីទាំងនោះមិនដាក់ភ្នែក។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ពួកគេក៏បានបាញ់ក្រសែភ្នែកច្រណែនទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលត្រូវបានចោមរោមដោយក្រុមស្រីស្អាតដែលកំពុងសួរសំណួរគេមិនឈប់ឈរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេលយប់បានឈានចូលមកដល់បន្តិចម្តងៗ ហើយក្នុងនាមជាម្ចាស់ផ្ទះ ត្រកូលស៊ាវ បានផ្តល់កន្លែងស្នាក់នៅដ៏ល្អបំផុត។ បន្ទាប់ពីទទួលទានអាហារពេលល្ងាចរួច ស៊ាវយ៉ាន បានរកលេសដើម្បីត្រឡប់ទៅបន្ទប់របស់គេវិញដោយស្ងាត់ៗ បន្ទាប់ពីឃើញថាភាគីទាំងពីរកំពុងមានកិច្ចសន្ទនាគ្នាយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល។ គេបានដាក់រាងកាយដ៏ហត់នឿយនៅលើគ្រែដ៏ទន់ល្មើយ។ ការប្រយុទ្ធជាមួយ រូ លីន នៅថ្ងៃនេះ បើទោះបីជាមានជំនួយពី យ៉ាវ ឡៅ នៅចុងបញ្ចប់ក៏ដោយ ក៏វាបានធ្វើឱ្យគេអស់កម្លាំងយ៉ាងខ្លាំង...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលព្រឹកបានចាំងតាមបង្អួច បំភ្លឺពេញបន្ទប់ទាំងមូល។ នៅលើគ្រែ យុវជនម្នាក់ដែលមានភ្នែកហាក់ដូចជានៅងងុយដេក បានអង្គុយឡើង។ បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលទៅមុខដោយភាពស្រងើបស្រងាប់មួយសន្ទុះ ទីបំផុត ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានចុះពីលើគ្រែ ស្ងាប ហើយលុបមុខរបស់គេយ៉ាងសាមញ្ញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យ៉ាវ ឡៅ តើយើងនឹងចាកចេញនៅពេលណា?» បន្ទាប់ពីជូតមុខរួច ស៊ាវយ៉ាន បានសួរដោយមិនបានព្រាងទុក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បន្តិចទៀត យើងចេញទៅរៀបចំរបស់របរខ្លះ។ ទឹកស្អាត អាហារ តង់ ថ្នាំបាញ់ការពារសត្វល្អិត គ្រឿងផ្សំថ្នាំកម្រិតទាប ថ្នាំព្យាបាលរបួស និងថ្នាំសម្រាប់ស្ដារថាមពល សុទ្ធតែជារបស់ចាំបាច់សម្រាប់ការហ្វឹកហាត់របស់ឯង។ យ៉ាងណាមិញ យើងប្រហែលជាត្រូវចំណាយពេលយូរដើម្បីរស់នៅក្នុងព្រៃជ្រៅ»។ វិញ្ញាណដែលថ្លាឆ្វង់របស់ យ៉ាវ ឡៅ បានបង្ហាញខ្លួននៅក្បែរតុ ហើយនិយាយតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា ខ្ញុំពិតជាទន្ទឹងរង់ចាំវាណាស់»។ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម ខណៈដែលគេប្រញាប់ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ចូលក្នុងខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញអាការៈដ៏អន្ទះសាររបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវ ឡៅ បានលើកចិញ្ចើម ហើយនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «តាំងពីឯងកើតមក ឯងមិនដែលឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធស្លាប់រស់ម្តងណាឡើយ។ សក្តានុពលរបស់មនុស្សម្នាក់ អាចផ្ទុះឡើងបាន លុះត្រាតែជីវិតរបស់គេត្រូវបានគំរាមកំហែង។ ជាមួយនឹងការហ្វឹកហាត់បែបធម្មតាៗដែលឯងកំពុងធ្វើ ឯងនឹងមិនអាចក្លាយជាអ្នកខ្លាំងពិតប្រាកដបានឡើយ។ ឯងមិនខ្វះទេពកោសល្យទេ អ្វីដែលឯងខ្វះគឺបទពិសោធន៍នៃការប្រយុទ្ធពិតប្រាកដ»។ លេងពែងតែនៅក្នុងដៃដោយមិនយកចិត្តទុកដាក់ យ៉ាវ ឡៅ បានក្រឡេកមើល ស៊ាវយ៉ាន ដែលល្បឿននៃការស្លៀកពាក់បានថយចុះ ហើយនិយាយយ៉ាងរាបស្មើថា៖ «លុះត្រាតែបានឆ្លងកាត់ការបង្ហូរឈាម ទើបឯងនឹងមានការផ្លាស់ប្តូរពិតប្រាកដ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន ក្តាប់កណ្តាប់ដៃយឺតៗ ខណៈដែលគេងើបមុខឡើង ហើយញញឹមដាក់ យ៉ាវ ឡៅ។ «ខ្ញុំជឿថា ខ្ញុំនឹងអាចជម្នះវាបាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាជារឿងល្អដែលមានទំនុកចិត្ត»។ យ៉ាវ ឡៅ ដែលមានការពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះទំនុកចិត្តរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានញញឹម និងងក់ក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា ប៉ុន្តែលោកគ្រូ... បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី (Di) ដែលលោកគ្រូបានលើកឡើងកាលពីលើកមុន... តើនៅពេលណាដែលលោកគ្រូនឹងបង្រៀនខ្ញុំ?» ស៊ាវយ៉ាន សើច ខណៈដែលគេឈានជើងទៅមុខ ហើយសួរ។ គេបានទន្ទឹងរង់ចាំបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដីនេះអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរមកហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងញញឹម ទឹកមុខឌឺដងបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ាវ ឡៅ៖ «សម្រាកទៅ។ ក្នុងនាមខ្ញុំបាននិយាយថាខ្ញុំនឹងបង្រៀនឯង ខ្ញុំនឹងមិនលេបសម្តីឡើយ។ រង់ចាំរហូតដល់យើងចាកចេញពីទីក្រុង វូថាន់ ហេហេ... ត្រៀមខ្លួនរៀនពីខ្ញុំបន្តិចម្តងៗទៅ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សង្កេតមើលអាការៈរបស់ យ៉ាវ ឡៅ បេះដូងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួល។ គេបានបញ្ចេញសំណើចស្ងួតៗពីរបីដង ប៉ុន្តែមិនបានបន្តការសន្ទនាដែលគ្មានន័យនោះទៀតទេ។ បន្ទាប់ពីដាក់របស់គ្រប់យ៉ាងចូលក្នុងហោប៉ៅដើមទ្រូង គេក៏បានបើកទ្វារ ហើយដើរចេញទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនោះ រូ លីន និងអ្នកផ្សេងទៀត បានប្រញាប់ប្រញាល់ទៅកាន់ទីលានកាលពីម្សិលមិញម្តងទៀត ដើម្បីចាប់ផ្តើមការជ្រើសរើសសិស្ស។ ផ្ទះរបស់ត្រកូលបានប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដើរបត់ចុះបត់ឡើងពីរបីដង ស៊ាវយ៉ាន បានដើរចេញពីទ្វារមុខនៃត្រកូលរបស់គេយ៉ាងមានអំនួត។ សម្លឹងមើលទិដ្ឋភាពនៅខាងក្រៅ គេក៏ស្រាប់តែមានការភ្ញាក់ផ្អើល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្លូវដ៏ធំទូលាយនៅខាងមុខច្រកចូលត្រូវបានកកស្ទះដោយរទេះសេះ។ នៅលើរទេះសេះដែលតុបតែងយ៉ាងស្រស់ស្អាតទាំងនោះ មាននិមិត្តសញ្ញាជាច្រើន។ តាមរយៈនិមិត្តសញ្ញាទាំងនេះ ស៊ាវយ៉ាន អាចចំណាំបានថា ភាគច្រើននៃពួកគេជារបស់កម្លាំងដែលខ្លាំងបង្គួរនៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ៊ឺស! ពួកគេទទួលបានដំណឹងលឿនមែន...» ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល ហើយដកដង្ហើមធំដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ម្តងទៀត ស៊ាវយ៉ាន បានដឹងគុណចំពោះឥទ្ធិពលដ៏មហិមារបស់ក្រុមជ្រើសរើសសិស្សសាលា ជា ណាន នៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបណ្តោយឱ្យក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលដោយចៃដន្យ ទីបំផុត ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានដកវាមកវិញ។ គេមិនខ្វល់ពីមនុស្សទាំងនេះឡើយ ខណៈដែលគេបោះជំហានយ៉ាងវែងដើរទៅមុខត្រង់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដើរតាមដងផ្លូវដែលបានប្រែជាមានភាពរស់រវើកដោយសារតែការជ្រើសរើសសិស្សរបស់សាលា ជា ណាន ស៊ាវយ៉ាន បានដើរយឺតៗសំដៅទៅកាន់សាលដេញថ្លៃនៅចំកណ្តាលទីក្រុង។ នៅពេលដែលគេជិតដល់គោលដៅ គេបានទាញអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅដ៏ធំមកគ្របលើខ្លួនរបស់គេយ៉ាងជិត ដូចដែលគេបានធ្វើជាច្រើនដងពីមុនមក។ មានតែពេលនោះទេ ទើបគេដើរចូលទៅក្នុងសាលដេញថ្លៃដោយភាពជឿជាក់ ដែលពេលនេះមានមនុស្សច្រើនជាងធម្មតា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ា ហ្វី (Ya Fei) អង្គុយនៅលើកៅអីយ៉ាងថ្លៃថ្នូរ ដោយដាក់ជើងស្តាំខ្វែងលើជើងឆ្វេង បង្ហាញឱ្យឃើញនូវសាច់សខ្ចីដ៏ទាក់ទាញនៅក្រោមរ៉ូបវែងរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈនោះ យ៉ា ហ្វី កំពុងកាន់ក្រដាសមូរវែងមួយនៅក្នុងដៃ។ នាងបានចំណាយពេលយ៉ាងយូរ មុនពេលដែលនាងពិនិត្យបញ្ជីគ្រឿងផ្សំចប់សព្វគ្រប់។ ទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់នាង។ ងើបក្បាលឡើង នាងបានសម្លឹងមើលបុរសដែលគ្របអាវឃ្លុំខ្មៅនៅក្បែរនាង ហើយសួរដោយសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «ប្អូនប្រុស ស៊ាវយ៉ាន ហេតុអ្វីបានជាប្អូនរាយបញ្ជីរបស់របរដែលត្រូវការសម្រាប់ការរស់នៅខាងក្រៅច្រើនម្ល៉េះ? កុំប្រាប់បងថា ប្អូនមានគម្រោងនឹងធ្វើដំណើរទៅឆ្ងាយ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ។ ខ្ញុំនឹងចាកចេញពីទីក្រុង វូថាន់ ក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃខាងមុខនេះ។ ប្រហែលជា... មួយឆ្នាំ ឬពីរឆ្នាំទៀត ទើបខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ»។ ស៊ាវយ៉ាន និយាយ ខណៈដែលគេក្រេបតែតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មួយ ឬពីរឆ្នាំ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ា ហ្វី មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្ទាប់ពីបានឮសម្តីទាំងនោះ ហើយសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាប្អូនត្រូវការពេលយូរម្ល៉េះ? តើប្អូនមានបំណងចង់ធ្វើអ្វី?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា ខ្ញុំពេញវ័យហើយ ដូច្នេះខ្ញុំចង់ចេញទៅខាងក្រៅដើម្បីក្រេបជញ្ជក់បទពិសោធន៍ខ្លះ។ ខ្ញុំមិនចង់ជាប់ឃុំនៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់ ដ៏តូចមួយនេះទេ...» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អា៎... ជាមួយនឹងទេពកោសល្យរបស់ប្អូន ការស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់ ពិតជាអាចរារាំងសមត្ថភាពរបស់ប្អូនមិនឱ្យក្លាយជាអ្នកខ្លាំងពិតប្រាកដមែន»។ យ៉ា ហ្វី និយាយតិចៗ ខណៈដែលនាងអោនក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់នោះ ក៏នឹងចាកចេញទៅជាមួយប្អូនដែរមែនទេ?» យ៉ា ហ្វី សួរបន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយភ្លែត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ លោកគឺជាគ្រូរបស់ខ្ញុំ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនឆ្ងល់ទេ...» យ៉ា ហ្វី ស្រាប់តែងក់ក្បាល ហើយសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងជ្រៅ។ នាងបានស្មានថា៖ «អញ្ចឹង... ប្អូនក៏អាចចាត់ទុកថាជា អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ម្នាក់ដែរមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ថ្នាំព្យាបាលរបស់ត្រកូលស៊ាវ ត្រូវបានចម្រាញ់ដោយខ្ញុំ»។ ស៊ាវយ៉ាន តបវិញទាំងញញឹម និងមិនបានលាក់បាំងអ្វីឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេហេ។ លោកពូ គូ នី (Gu Ni) អាចរកឃើញតម្រុយខ្លះៗពីកម្រិតនៃការចម្រាញ់នៃ «ម្សៅឃាត់ឈាម»។ ហេតុផលតែមួយគត់ដែលលោកមិនទាន់ទាយថាជាប្អូន គឺដោយសារតែលោកមិនដឹងពីទំនាក់ទំនងរវាងប្អូន និងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់នោះ»។ យ៉ា ហ្វី គ្រាន់តែងក់ក្បាលយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ចំពោះសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ដោយមិនបានបង្ហាញភាពភ្ញាក់ផ្អើលអ្វីឡើយ។ វាច្បាស់ណាស់ថានាងបានទាយដឹងពីការពិតខ្លះៗរួចទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សូមជួយរៀបចំរបស់របរទាំងអស់ឱ្យខ្ញុំផង ហើយដកប្រាក់ចេញពីកាតរបស់ខ្ញុំ។ កុំបដិសេធខ្ញុំអី។ ខ្ញុំមិនចង់ជំពាក់គុណអ្នកណាមុនពេលដែលខ្ញុំចាកចេញទេ»។ ស៊ាវយ៉ាន បានដកកាតពណ៌មាសស្រទន់ចេញពីហោប៉ៅដើមទ្រូង ហើយហុចវាទៅឱ្យ យ៉ា ហ្វី។ កាតនោះមានផ្ទុកកាក់មាសជាងបួនសែនកាក់ ដែលជាចំណែកនៃប្រាក់ចំណេញរបស់គេពីការលក់ថ្នាំព្យាបាលរបស់ត្រកូលស៊ាវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនអីទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមបន្តិច យ៉ា ហ្វី ងក់ក្បាល និងទទួលយកកាតនោះ។ នាងបានគ្រវីដៃហៅអ្នកបម្រើស្រីម្នាក់ ហើយហុចទាំងកាត និងក្រដាសមូរនោះទៅឱ្យ ដោយបញ្ជាឱ្យអ្នកបម្រើប្រញាប់ទៅចាត់ចែងរឿងនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បន្ទាប់ពីខ្ញុំចាកចេញទៅ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាការដេញថ្លៃលំដាប់អភិជន នឹងជួយមើលថែត្រកូលស៊ាវផង។ នៅថ្ងៃអនាគត ប្រសិនបើបង យ៉ា ហ្វី មានអ្វីដែលត្រូវការឱ្យខ្ញុំជួយ ខ្ញុំនឹងមិនបដិសេធឡើយ»។ ស៊ាវយ៉ាន និយាយទាំងញញឹម ខណៈដែលគេងើបក្បាលឡើង ហើយសម្លឹងមើលនារីដ៏ស្រស់សោភាដែលនៅចំពោះមុខ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេហេ ក្នុងនាមប្អូនបានហៅបងថា បង យ៉ា ហ្វី ទៅហើយ តើឱ្យបងបដិសេធប្អូនយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? ម្យ៉ាងវិញទៀត បងនឹងធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីទទួលបានការពេញចិត្តពីអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលមានសក្តានុពលគ្មានដែនកំណត់ ទោះបីជាត្រូវលះបង់ជីវិតក៏ដោយ»។ របៀបដែល ស៊ាវយ៉ាន ហៅនាង ដែលពោរពេញដោយភាពស្មោះត្រង់ជាងមុន បានធ្វើឱ្យភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ា ហ្វី កោងឡើងជាមុំដ៏ទាក់ទាញ។ ដៃរបស់នាងទប់ថ្ពាល់ដ៏ក្រអូប ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលជ្រុងនៃផ្ទៃមុខរបស់យុវជនដែលមិនត្រូវបានបិទបាំងដោយអាវឃ្លុំខ្មៅ នាងបានព្រិចភ្នែកយ៉ាងរេរា។ មន្តស្នេហ៍ដ៏ទាក់ទាញបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏មានវ័យចំណាស់ និងមានមន្តស្នេហ៍របស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងដ៏ស្រទន់ដែលពោរពេញដោយការលួងលោម បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ញ័ររញ្ជួយ។ ភ្លាមៗនោះ គេបានគ្រវីក្បាល។ នារីម្នាក់នេះគឺជាអ្នកដែលមានមន្តស្នេហ៍ពីធម្មជាតិ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីលួងលោមបុរស។ ប្រសិនបើនេះជាកន្លែងឯកជនដែលគ្មានមនុស្ស ហើយប្រសិនបើគេជាបុរសម្នាក់ទៀតដែលមានការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងខ្សោយ គេប្រាកដជាត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយតណ្ហា ហើយនឹងទាញនាងមកផ្តួលនៅលើដីជាមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កិ កិ បងនឹងឈប់ឌឺប្អូនហើយ»។ ដង្ហើមដែលប្រញាប់ប្រញាល់បន្តិចនៅក្រោមអាវឃ្លុំខ្មៅ បានធ្វើឱ្យបបូរមាត់ក្រហមរបស់ យ៉ា ហ្វី កោងឡើងជាស្នាមញញឹមនៃជ័យជំនះ។ នាងចូលចិត្តធ្វើឱ្យយុវជនដែលស្ងប់ស្ងាត់ខុសពីធម្មតាម្នាក់នេះ បង្ហាញពីភាពអៀនខ្មាសដែលយុវជនក្នុងវ័យរបស់គេគួរតែមាននៅចំពោះមុខនាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្អូនប្រុស ស៊ាវយ៉ាន បងទន្ទឹងរង់ចាំមើលថាតើកម្លាំងបែបណាដែលប្អូននឹងសម្រេចបាន នៅពេលដែលប្អូនត្រឡប់មកទីក្រុង វូថាន់ ម្តងទៀត»។ យ៉ា ហ្វី និយាយតិចៗ ខណៈដែលស្នាមញញឹមដ៏មានមន្តស្នេហ៍បានរលាយបាត់ពីផ្ទៃមុខរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំក៏ទន្ទឹងរង់ចាំវាដែរ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម ស៊ាវយ៉ាន បានងើបក្បាលឡើង ហើយសម្លឹងមើលអ្នកបម្រើស្រីដែលកំពុងប្រញាប់ប្រញាល់មករកគេពីក្រោយវាំងនន។ គេក្រោកឈរឡើងយឺតៗ គ្រវីដៃ ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំទៅហើយ។ នេះប្រហែលជាលើកចុងក្រោយដែលខ្ញុំមកទីនេះ មុនពេលចាកចេញ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រោកឈរឡើងយ៉ាងថ្លៃថ្នូរ យ៉ា ហ្វី បានឈរនៅចំពោះមុខ ស៊ាវយ៉ាន ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលយុវជនម្នាក់នេះដែលនាងបានរាប់អានក្នុងរយៈពេលមួយទៅពីរឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។ បើទោះបីជាទំនាក់ទំនងភាគច្រើនរបស់ពួកគេត្រូវបានគណនាដោយអាជីវកម្មក៏ដោយ ក៏ យ៉ា ហ្វី មានក្តីស្រឡាញ់ម្យ៉ាងទៀតចំពោះយុវជនដែលមានទឹកមុខរាបស្មើម្នាក់នេះ។ ក្តីស្រឡាញ់នេះមិនមែនជាក្តីស្រឡាញ់រវាងបុរស និងស្ត្រីនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាប្រៀបដូចជាអារម្មណ៍រវាងបងស្រី និងប្អូនប្រុស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លូកដៃចេញទៅ យ៉ា ហ្វី បានអង្អែលស្មារបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ភាពទុក្ខព្រួយបន្តិចបន្តួចបានលេចឡើងក្នុងភ្នែកដ៏រស់រវើករបស់នាង។ «ថែរក្សាខ្លួនផង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ងើបភ្នែកឡើង ស៊ាវយ៉ាន បានសម្លឹងមើលសម្រស់ដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់នេះ ដែលមានមនុស្សតិចតួចណាស់នៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់ ដែលមិនស្គាល់នាង។ គេស្រាប់តែញញឹម ឈានជើងទៅមុខ ហើយលូកដៃទៅចាប់ចង្កេះដ៏កោងដូចសត្វពស់របស់ យ៉ា ហ្វី យ៉ាងស្រាល ដែលពោរពេញដោយភាពទាក់ទាញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ឱបចង្កេះដ៏ល្អឥតខ្ចោះម្នាក់នេះ ដែលបុរសរាប់មិនអស់នៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់ ស្រមៃចង់បាន គេអាចមានអារម្មណ៍ថារាងកាយរបស់នាងបានរឹងបន្តិច។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទើបវាចាប់ផ្តើមត្រឡប់ទៅរកភាពទន់ភ្លន់ដើមវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ា ហ្វី ឈរធឹងនៅនឹងកន្លែង។ ការត្រូវបានលាគ្នាដោយ ស៊ាវយ៉ាន ក្នុងលក្ខណៈពិសេសបែបនេះ បានធ្វើឱ្យមុខរបស់នាងប្រែជាក្រហមបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងមានសំណាងដែល ស៊ាវយ៉ាន មិនបានធ្វើសកម្មភាពបន្ទាប់ទៀត បើមិនដូច្នោះទេ នាងប្រាកដជាគិតថា តណ្ហារបស់ក្មេងប្រុសតូចម្នាក់នេះបានកើនឡើងមែនទែនហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ថែរក្សាខ្លួនផង បង យ៉ា ហ្វី។ ខ្ញុំដឹងថាអត្តសញ្ញាណរបស់បង មិនមែនគ្រាន់តែជាប្រធានអ្នកដេញថ្លៃនោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ប្រាប់បងនូវរឿងមួយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់»។ ដាក់ចង្ការបស់គេនៅលើស្មារបស់ យ៉ា ហ្វី ស៊ាវយ៉ាន បានស្រូបក្លិនខ្លួនដ៏ក្រអូបស្រាលៗរបស់នាងយ៉ាងជ្រៅ។ ជ្រុងមាត់របស់គេងើបឡើងយ៉ាងឌឺដង៖ «នៅថ្ងៃអនាគត បងមិនគួរអនុញ្ញាតឱ្យបុរសផ្សេងឱបបងបែបនេះឡើយ។ ពីព្រោះក្រៅពីខ្ញុំ បុរសផ្សេងទៀតនឹងគិតពីរបៀបនាំបងទៅលើគ្រែ នៅពេលដែលពួកគេឱបបង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ យ៉ា ហ្វី មានការភ្ញាក់ផ្អើល។ ភ្លាមៗនោះ ភាពខ្មាសអៀនដ៏ទាក់ទាញបានគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃមុខរបស់នាង ខណៈដែលនាងស្តីបន្ទោសថា៖ «ក្មេងប្រុស តើឯងហ៊ានឌឺបងផងឬ? បងគិតថា ឯងទេតើដែលគិតបែបនេះ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា» សើចយ៉ាងសប្បាយរីករាយ ស៊ាវយ៉ាន បានឈប់ឱបក្រសោបភាពទន់ភ្លន់នៅក្នុងដៃរបស់គេ ហើយដកដៃចេញដោយគ្មានភាពរារែកឡើយ។ បន្ទាប់ពីគ្រវីដៃដាក់ យ៉ា ហ្វី គេក៏ងាកក្រោយ ហើយដើរចេញទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លាសិនហើយ បង យ៉ា ហ្វី។ ជួបគ្នាក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំទៀត»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សើចតិចៗ ស៊ាវយ៉ាន បានដើរទៅកាន់ទ្វារ ដែលអ្នកបម្រើស្រីម្នាក់កំពុងឈរធ្លាក់ចង្កាដោយសារបានឃើញសកម្មភាពស្និទ្ធស្នាលរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ជាមួយ យ៉ា ហ្វី។ ញញឹម គេបានរើសកាតមាសរបស់គេ និងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់តូចៗចំនួនពីរពីលើថាសប្រាក់។ បន្ទាប់ពីនិយាយពាក្យអរគុណ គេក៏បានដើរចេញពីសាលដេញថ្លៃដោយមិនងាកក្រោយឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លុះត្រាតែឃើញខ្នងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន រលាយបាត់បន្តិចម្តងៗនៅជ្រុងផ្លូវ ទើបភាពក្រហមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ា ហ្វី រលាយបាត់បន្តិចម្តងៗ។ នាងបានអង្អែលកន្លែងនៅលើចង្កេះរបស់នាងដែល ស៊ាវយ៉ាន បានកាន់ មានអារម្មណ៍ថាមានភាពកក់ក្តៅដែលនៅសេសសល់ ជាអារម្មណ៍មិនធម្មតាដែលធ្វើឱ្យកម្លាំងជើងរបស់ យ៉ា ហ្វី ថយចុះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលចេះបែងចែកចំណង់របស់គេ។ ប៉ុន្តែ បងពិតជាទន្ទឹងរង់ចាំថ្ងៃដែលប្អូនត្រឡប់មកវិញណាស់។ បងពិតជាមិនចង់បាត់បង់ដៃគូអាជីវកម្មដ៏ល្អបែបនេះឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត... បងពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា តើប្អូននឹងឡើងទៅដល់កម្រិតណា នៅពេលដែលប្អូនត្រឡប់មកវិញ»។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-19T05:44:11.642Z","69e46babf3eaf7bd884d7a6d","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69e465c7f3eaf7bd884d7a5a",104,"ទប់ទល់នឹងបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំងកម្រិតមធ្យម៖ នាគរាជទឹក",{"id":25,"number":26,"title":27},"69e471f2f3eaf7bd884d7a77",106,"ការចាកចេញ",322,1790177382832]